॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 13

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

மகாபார்சுவனின் ஆலோசனையும் ராவணனின் சாபக் கதையும்

வலிந்து கொள்ளுமாறு மகாபார்சுவனின் அறிவுரை, புஞ்ஜிகஸ்தலை நிகழ்ச்சி, பிரம்மாவின் சாபம், ராவணனின் தற்பெருமை

ராவணன் சினம் கொண்டிருப்பதை அறிந்த பெருவலிமை வாய்ந்த மகாபார்சுவன் ஒரு கணம் சிந்தித்துவிட்டுக் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘விலங்குகளும் கொடிய பாம்புகளும் வாழும் காட்டை அடைந்து, அங்கே தேனைப் பெற்றும் அதைப் பருகாதவன் மூடனே. பகைவரை அழிப்பவனே, உனக்குத் தலைவன் யார்? தலைவர்களுக்கெல்லாம் தலைவன் நீயே. பகைவர்களின் தலைகள்மீது காலை வைத்து, வைதேகியோடு இன்புற்றிரு. பெருவலிமை உடையவனே, சேவலின் நடத்தையைப் பின்பற்றி வலிந்து செயல்படு; மீண்டும் மீண்டும் தாக்கிச் சீதையை அனுபவி, இன்புற்றிரு. விருப்பத்தை அடைந்த பின் உனக்கு என்ன அச்சம் வரப்போகிறது? உரிய காலத்திலோ உரிய காலமல்லாதபோதோ எந்த அச்சம் வந்தாலும், அவை அனைத்துக்கும் நீ தீர்வு காண்பாய். எங்களோடு கும்பகர்ணனும், பெருவலிமை வாய்ந்த இந்திரஜித்தும், வஜ்ராயுதத்தோடு கூடிய இந்திரனையும் தடுக்க வல்லவர்கள். திறமையானவர்கள் பயன்படுத்தும் கொடை, இணக்கம், பிரித்தல் ஆகியவற்றைக் கடந்து, தண்டத்தாலேயே காரியங்களை நிறைவேற்றுவதை நான் விரும்புகிறேன். இங்கே வந்திருக்கும் உன் பகைவர்கள் அனைவரையும் நாங்கள் ஆயுத வலிமையால் அடக்குவோம்; இதில் ஐயமில்லை.’ மகாபார்சுவனின் அறிவுரை அறத்துக்கும் நீதிக்கும் முற்றிலும் முரணானது — அவன் அரசனின் காமத்தைத் தடுக்கவில்லை, தூண்டுகிறான். ‘சேவலின் நடத்தையைப் பின்பற்றி’ என்ற உவமையை இந்தி உரை ‘சேவல்களின் நடத்தையைக் கடைப்பிடித்து’ என்று விளக்குகிறது — விலங்குபோல வலிந்து கொள்வது என்பது கருத்து. தேனின் எடுத்துக்காட்டால் அவன் சீதையை வெறும் நுகர்பொருளாகக் கருதுகிறான். சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்ற நான்கு வழிகளில் அவன் தண்டத்தையே சிறந்ததாகக் கருதுகிறான்; இதனால் அவனுடைய முகஸ்துதியும் கொடூரமும் வெளிப்படுகின்றன. கும்பகர்ணன், இந்திரஜித் ஆகியோரின் வலிமையைக் குறிப்பிட்டு அவன் ராவணனின் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்கிறான். முந்தைய சர்க்கத்தில் கும்பகர்ணன் ராவணனைக் கண்டித்தான்; இங்கே மகாபார்சுவன் அவனுடைய விருப்பத்தை மட்டுமே பின்பற்றுகிறான் — முகஸ்துதி செய்யும் அமைச்சனின் குறை இது. ‘தலைவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனுக்குத் தலைவன் யார்?’ என்ற கேள்வியால் மகாபார்சுவன் ராவணனை எல்லா நெறிகளிலிருந்தும் விடுபட்டவனாகக் கருதுகிறான் — அரசனுக்கு மேல் அறமும் இல்லை, ஆள்பவனும் இல்லை என்பது அவனுடைய தீய கருத்து. ‘உரிய காலத்திலோ உரிய காலமல்லாதபோதோ’ — உரிய காலத்திலோ உரிய காலமல்லாதபோதோ வரும் அச்சத்துக்கெல்லாம் பின்னர் தீர்வு காணலாம் என்று அவன் சொல்கிறான்; செயலின் விளைவை முன்னதாக ஆராய்வதில்லை. இவ்வாறு முந்தைய சர்க்கத்தில் கும்பகர்ணன் பழித்த ‘முதலில் செய்ய வேண்டியவற்றைப் பின்னர்’ என்ற குறையையே மகாபார்சுவன் அறிவுறுத்துகிறான்.

மகாபார்சுவன் இவ்வாறு சொன்னதும், அரசனான ராவணன் அவனுடைய சொல்லைப் பாராட்டி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘மகாபார்சுவா, என்னுடைய ஒரு ரகசியத்தைக் கேள். முன்பு எனக்கு நேர்ந்த, நெடுங்காலத்துக்கு முன் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியைச் சொல்கிறேன். பிதாமகனின் (பிரம்மாவின்) மாளிகைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த, வானில் நெருப்புச் சுடர்போல ஒளிர்ந்து நகர்ந்த புஞ்ஜிகஸ்தலை என்ற அப்சரஸைக் கண்டேன். அவளை நான் வலிந்து அனுபவித்தேன், ஆடையற்றவளாக்கினேன்; பிறகு யானையால் நசுக்கப்பட்ட தாமரைபோலக் கசங்கிய அவள் சுயம்புவின் (பிரம்மாவின்) மாளிகையை அடைந்தாள். அது அந்த மகாத்மாவுக்குத் தெரிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். பிறகு பெருஞ்சினம் கொண்ட படைப்பவன் (பிரம்மா) என்னிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — “இன்றுமுதல் வேறு எந்தப் பெண்ணையாவது நீ வலிந்து அடைந்தால், அப்போது உன் தலை நூறு துண்டுகளாகச் சிதறும்; இதில் ஐயமில்லை.” இவ்வாறு அந்தச் சாபத்துக்கு அஞ்சியே நான் வைதேகியான சீதையை வலிந்து மங்கலமான படுக்கையில் ஏற்றுவதில்லை.’ இந்த நிகழ்ச்சியில் சீதையின் விஷயத்தில் ராவணன் காட்டும் கட்டுப்பாட்டின் உண்மையான காரணம் வெளிப்படுகிறது — அறமன்று, கருணையன்று, சாபத்தின்மீதுள்ள அச்சம் மட்டுமே. இதனால் சீதையின் கற்பின் பாதுகாப்பும் தெய்வத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது என்பது குறிக்கப்படுகிறது. ராவணன் தன் பாவத்தை வெட்கமின்றி ஒப்புக்கொள்கிறான்; அந்த ரகசியத்தை அமைச்சர்களின் முன்னிலையிலும் வெளிப்படுத்துகிறான் — இதனால் அவனுடைய ஆணவம் வெளிப்படுகிறது. ‘கசங்கிய தாமரைபோல’ என்ற உவமை துன்புறுத்தப்பட்ட அப்சரஸின் துயரத்தைக் கருணையோடு சித்திரிக்கிறது. ‘தலை நூறு துண்டுகளாகச் சிதறும்’ என்ற பிரம்மாவின் சாபம் பயங்கரமானது; ஆகவே பத்துத் தலையனான ராவணனும் அதற்கு அஞ்சுகிறான். இந்த ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துவதே இந்தச் சர்க்கத்தின் முக்கிய நோக்கம் — ராவணன் ஏன் சீதையை வலிந்து கொள்வதில்லை என்ற கேள்விக்கான விடை. இந்தி உரையும் ‘இவ்வாறு நான் பிரம்மதேவரின் சாபத்துக்கு அஞ்சுகிறேன்’ என்று தெளிவாகச் சொல்கிறது. இதனால் சீதை அசோகவனத்தில் பாதுகாப்பாக இருக்கிறாள் என்று வாசகர் ஆறுதல் அடைகிறார்.

‘என் வேகம் கடலின் வேகம் போன்றது, என் நடை காற்றின் நடை போன்றது; இதைத் தசரதனின் மைந்தன் அறியவில்லை; ஆகவேதான் என்னை எதிர்த்து வருகிறான். மலைக்குகையில் படுத்துறங்கும் சிங்கத்தைப் போலவும், சினம் கொண்ட மரணத்தைப் போலவும் அமர்ந்திருக்கும் என்னை எவன்தான் எழுப்ப விரும்புவான்? என்னிடமிருந்து வெளிப்படும், இரட்டை நாக்குடைய பாம்புகள் போன்ற அம்புகளை ராமன் போரில் கண்டதில்லை; ஆகவேதான் என்னை நோக்கி வருகிறான். வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, நூற்றுக்கணக்கான, வஜ்ராயுதம் போன்ற அம்புகளால், எரிகொள்ளிகளால் யானையை எரிப்பதுபோல, ராமனை விரைவில் எரித்துவிடுவேன். பெரும் படை சூழ்ந்த நான், உரிய காலத்தில் உதிக்கும் சூரியன் நட்சத்திரங்களின் ஒளியைக் கவர்வதுபோல, அவனுடைய படையின் வலிமையைக் கவர்ந்துகொள்வேன். ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரனாலும், வருணனாலும் போரில் என்னை வெல்ல இயலாது; முன்பு குபேரனால் ஆளப்பட்ட இந்த நகரம் என் தோள்வலிமையால் வெல்லப்பட்டது.’ சாபக் கதையைச் சொன்னவுடனேயே ராவணன் தன் வீரத்தைப் புகழ்ந்துகொள்கிறான் — தன் பலவீனத்தைப் பற்றிய வெட்கத்தை மறைப்பதுபோல. ஒவ்வொரு சுலோகமும் உவமையோடு கூடியது — கடல், காற்று, சிங்கம், மரணம், பாம்புகள், எரிகொள்ளிகள், சூரியன் — இவற்றால் அவன் தன் அளவற்ற வலிமையை வருணிக்கிறான். ஆனால் ‘ராமன் அறியவில்லை, ஆகவே வருகிறான்’ என்ற அவனுடைய வாதமே அவனுடைய அறியாமையைக் காட்டுகிறது; ஏனெனில் ராமன் அனைத்தையும் அறிந்தே கடற்கரைக்கு வந்திருக்கிறான். கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தது; குபேரனின் தோல்வியை நினைவுகூர்வதால் அவன் முந்தைய வெற்றியின் கர்வத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். பதினேழாவது சுலோகத்தில் ‘அமர்ந்திருக்கும்’ என்ற சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — சிங்கம்போல அமர்ந்திருக்கும், மரணம்போல அமர்ந்திருக்கும்; ராவணன் தன்னை உறங்கும் சிங்கமாகவும் அமைதியான மரணமாகவும் கருதுகிறான்; அதை எழுப்புவது அழிவைத் தரும். இருபதாவது சுலோகத்தில் ‘நட்சத்திரங்களின் ஒளிபோல’ என்ற உவமையால் வானரப் படை நட்சத்திரங்களோடும், தான் சூரியனோடும் ஒப்பிடப்படுகின்றனர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्रयोदशः सर्गः॥ १३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க