சர்க்கம்
விபீஷணனின் நல்லுரையும் பிரஹஸ்தனோடு விவாதமும்
சீதை என்ற பெரும் பாம்பின் உருவகம், ராமனின் வெல்லற்கரிய தன்மை, பிரஹஸ்தனின் செருக்கு, விபீஷணனின் மறுமொழி, அரசனைக் காப்பது பற்றிய உபதேசம்
இரவில் திரிவோரின் தலைவனான ராவணனின் சொற்களையும் கும்பகர்ணனின் முழக்கங்களையும் கேட்டு, விபீஷணன் ராக்ஷசராஜர்களில் முதன்மையான ராவணனிடம் நலம்தருவதும் பொருள் நிறைந்ததுமான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘அரசே, சீதை என்ற உருவம் கொண்ட இந்தப் பெரும் பாம்பை உன் கழுத்தில் கட்டியவன் யார்? அவளுடைய மார்பே இந்தப் பாம்பின் உடல், அவளைப் பற்றிய நினைவே நஞ்சு, அவளுடைய இனிய புன்னகையே கூர்மையான நச்சுப்பற்கள், அவளுடைய கைகளின் ஐந்தைந்து விரல்களே ஐந்து தலைகள் — இவ்வாறு இது மிகப் பெரிய உடல் கொண்ட பாம்பு.’ இங்கே விபீஷணன் சீதையை நச்சுப்பாம்போடு ஒப்பிடுகிறான்; ராவணன் இன்பம் என்று கருதுவது உண்மையில் மரணம் என்று அவன் காட்டுகிறான். ‘மலைச்சிகரம் போன்றவர்களும், கோரைப்பற்களையும் நகங்களையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டவர்களுமான வானரர்கள் இலங்கையைத் தாக்குவதற்கு முன்பே, ராமனால் ஏவப்பட்ட, வஜ்ராயுதம் போன்ற, காற்றின் வேகமுடைய அம்புகள் ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவர்களின் தலைகளைக் கொய்வதற்கு முன்பே, தசரதனின் மைந்தனுக்கு மைதிலியைக் கொடுத்துவிடு.’ ‘தசரதனின் மைந்தனுக்கு மைதிலியைக் கொடுத்துவிடு’ என்ற அடி மூன்றாவது, நான்காவது சுலோகங்களில் மீண்டும் வருகிறது — இந்த மீள்கூற்று விபீஷணனின் வற்புறுத்தலையும் விஷயத்தின் கனத்தையும் குறிக்கிறது. ‘அரசே, கும்பகர்ணனோ, இந்திரஜித்தோ, மகாபார்சுவனோ, மகோதரனோ, நிகும்பனோ, கும்பனோ, அதிகாயனோ — எவரும் போரில் ராகவனின் முன்னே நிற்க வல்லவர் அல்லர். சூரியனாலோ மருத்துக்களாலோ காக்கப்பட்டாலும், இந்திரனின் மடியை அடைந்தாலும், மரணத்தின் மடியை அடைந்தாலும், வானத்துக்குள்ளோ பாதாளத்துக்குள்ளோ புகுந்தாலும், நீ ராமனிடமிருந்து உயிரோடு தப்ப மாட்டாய்.’ இங்கே விபீஷணன் ராவணனின் வீரர்கள் அனைவரையும் பெயர் சொல்லி எண்ணி அவர்களுடைய இயலாமையைக் காட்டுகிறான்; முந்தைய சர்க்கங்களில் கும்பகர்ணனும் மகாபார்சுவனும் புகழ்ந்த வலிமை இங்கே மறுக்கப்படுகிறது. மேலும், அடைக்கலம் தேடும் எல்லா வழிகளும் — சுவர்க்கம், வானம், பாதாளம் — அடைபட்டுவிட்டன என்று அவன் சொல்கிறான்.
விபீஷணனின் சொல்லைக் கேட்டு பிரஹஸ்தன் சொன்னான்: ‘தேவர்களிடமிருந்தோ, தானவர்களிடமிருந்தோ, யக்ஷர், கந்தர்வர், பெரும் நாகர்களிடமிருந்தோ, போரில் பறவைகளிடமிருந்தும் பாம்புகளிடமிருந்துமோ நாங்கள் அச்சத்தை அறியோம்; ஒருபோதும் எங்களுக்கு அச்சம் இருந்ததில்லை. அப்படியிருக்க, அரசகுமாரனான ராமனிடமிருந்து போரில் எப்படி அச்சம் உண்டாகும்?’ பிரஹஸ்தனின் வாதம் இனப்பெருமையை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டது — தேவர்களையும் வென்றவர்கள் மனிதனுக்கு எப்படி அஞ்சுவார்கள் என்பது. அவன் ராமனின் உண்மையான வீரத்தை ஆராயவில்லை; கரன், தூஷணன், விராதன், கபந்தன், வாலி ஆகியோர் கொல்லப்பட்டதையும் நினைவுகூரவில்லை. ‘நாங்கள் அச்சத்தை அறியோம்’ — அச்சம் என்பது என்னவென்றே எங்களுக்குத் தெரியாது என்பது அவனுடைய மிகைக்கூற்று. இந்தி உரையும் ‘அச்சம் என்பது என்ன பொருள்? அதை நாங்கள் அறியவே மாட்டோம்’ என்று விளக்குகிறது.
பிரஹஸ்தனின் நலமற்ற சொல்லைக் கேட்டு, அரசனின் நலத்தை விரும்புபவனும், அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றில் நிலைத்த அறிவுடையவனுமான விபீஷணன் பெரும் பொருள் உடைய சொல்லைச் சொன்னான்: ‘பிரஹஸ்தா, அரசனும், மகோதரனும், நீயும், கும்பகர்ணனும் ராமனைப் பற்றி உண்மையென்று சொல்வது நிறைவேறாது — அறமற்ற எண்ணம் கொண்டவன் சுவர்க்கம் செல்வதுபோல. பொருளறிவில் வல்லவனான ராமனின் வதம் என்னாலோ, உன்னாலோ, எல்லா ராக்ஷசர்களாலோ எப்படி நிகழும்? படகின்றிப் பெருங்கடலைக் கடப்பதுபோல அது இயலாதது. அறத்தை முதன்மையாகக் கொண்ட, இக்ஷ்வாகு குலத்தில் தோன்றிய, மகாரதனான அத்தகைய அரசனின் முன்னே, காரியங்களில் வல்ல தேவர்களும் மயங்கிவிடுகிறார்கள். பிரஹஸ்தா, ராகவனால் விடப்பட்ட, கூர்மையான, கங்கப் பறவையின் இறகுகள் உடைய, அணுகுதற்கரிய அம்புகள் உன் உடலைப் பிளந்து நுழையாதவரைதான் நீ வீம்பு பேசுகிறாய். இடியின் வேகமுடைய, உயிரை முடிக்கும், கூர்மையான அம்புகள் உன் உடலுக்குள் நுழையாதவரைதான் இந்தத் தற்பெருமை. ராவணனோ, பெருவலிமை வாய்ந்த திரிசிரஸோ, கும்பகர்ணனின் மைந்தனான நிகும்பனோ, இந்திரஜித்தோ, நீயோ — இந்திரனுக்கு நிகரான தசரதனின் மைந்தனைப் போரில் தாங்கி நிற்க வல்லவர் அல்லர். தேவாந்தகன், நராந்தகன், அதிரதனும் மகாத்மாவுமான அதிகாயன், மலைக்கு நிகரான வலிமையுடைய அகம்பனன் — இவர்கள் போரில் ராகவனின் முன்னே நிற்க இயலாதவர்கள். இந்த அரசன் தீய பழக்கங்களுக்கு ஆட்பட்டவன், இயல்பாகவே கடுமையானவன், ஆராயாமல் செயல்படுபவன்; பகைவர்களுக்கு நிகரான நண்பர்களான நீங்கள் ராக்ஷசர்களின் அழிவுக்காகவே அவனைச் சூழ்ந்திருக்கிறீர்கள்.’ பதின்மூன்றாவது, பதினான்காவது சுலோகங்களில் ‘பிரஹஸ்தா, அதனால்தான் நீ வீம்பு பேசுகிறாய்’ என்ற அடி மீண்டும் வருகிறது. பதினேழாவது சுலோகத்தின் ‘தீய பழக்கங்களுக்கு ஆட்பட்டவன்’ என்ற சொல்லுக்கு அடிக்குறிப்பு உள்ளது — அரசர்களின் ஏழு தீய பழக்கங்கள்: கடுஞ்சொல், கடுந்தண்டனை, செல்வத்தைக் கெடுத்தல், குடி, பெண்ணாசை, வேட்டை, சூதாட்டம் என்ற காமந்தக நீதியின் சொல் கோவிந்தராஜரின் ‘ராமாயண பூஷணம்’ உரையிலிருந்து மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. விபீஷணனின் மறுமொழியில் மூன்று வாதங்கள் உள்ளன — முதலாவது, அறமற்றவனுக்குச் சுவர்க்கம்போல ராமனின் வதம் இயலாதது; இரண்டாவது, ராமன் அறத்தை முதன்மையாகக் கொண்டவன், அவன் முன்னே தேவர்களும் மயங்குகிறார்கள்; மூன்றாவது, பிரஹஸ்தனின் செருக்கு ராமனின் அம்புகளை அவன் அனுபவித்ததில்லை என்பதனாலேயே. ‘பகைவர்களுக்கு நிகரான நண்பர்கள்’ என்பது கூர்மையான குற்றச்சாட்டு — அரசனின் விருப்பத்தை மட்டுமே பின்பற்றும் அமைச்சர்கள் நண்பர் உருவில் உள்ள பகைவர்கள். இந்தி உரையும் ‘உங்களைப் போன்ற பகைவருக்கு நிகரான நண்பர்கள்’ என்று சொல்கிறது.
‘முடிவற்ற உடலும் ஆயிரம் தலைகளும் உடைய, பயங்கரமான, பெருவலிமை வாய்ந்த நாகத்தால் வலிந்து சுற்றப்பட்டவனைப் போன்ற இந்த அரசனை, நீங்கள் தூக்கி விடுவிக்க வேண்டும். விருப்பங்கள் நிறைவேறிய நண்பர்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, பயங்கர வலிமையுடைய பூதங்களால் பிடிக்கப்பட்டவனைப்போல உள்ள அரசனை, தலைமுடியைப் பற்றியாவது அடக்கிக் காக்க வேண்டும். நல்ல நீர் நிறைந்த ராகவன் என்ற கடலால் வேகமாக மூடப்பட்டு, காகுத்ஸ்தன் என்ற பாதாளத்தின் வாயில் விழுந்துகொண்டிருக்கும் இந்த அரசனை, நீங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து கரையேற்றுவதே தகுந்தது. ராக்ஷசர்களோடு கூடிய இந்த நகரத்துக்கும், நண்பர்களோடு கூடிய அரசனுக்கும் நலம்தரும் என் சொந்தக் கருத்தை நான் நேர்மையாகச் சொல்கிறேன் — அரசகுமாரனுக்கு மைதிலியைக் கொடுத்துவிட வேண்டும். பகைவனின் வீரத்தையும் தன் வலிமையையும் அறிந்து, தன் தரப்பிலும் பகைவர் தரப்பிலும் உள்ள நிலை, தேய்வு, வளர்ச்சி ஆகியவற்றை அறிவால் ஆராய்ந்து, தலைவனுக்கு நலமானதையும் தகுந்ததையும் சொல்பவனே அமைச்சன்.’ பதினெட்டாவது சுலோகத்தின் இந்தி உரையில் சொல்லப்படுவது — ராமனோடு கொண்ட பகைமையே பெரும் பாம்பால் சுற்றப்படுவது என்ற நிதர்சன அணி உட்பொருளாக உள்ளது. பத்தொன்பதாவதில் ‘தலைமுடியைப் பற்றியாவது’ — பூதம் பிடித்தவனை உறவினர்கள் வலிந்து காப்பதுபோல, வலிந்தாவது அரசனை அடக்குவது நலம்தரும். இருபதாவதில் ராமன் கடலோடும் பாதாளத்தோடும் ஒப்பிடப்படுகிறான்; அவற்றின் வாயில் விழும் அரசனை அமைச்சர்கள் மீட்க வேண்டும். கடைசிச் சுலோகத்தில் விபீஷணன் உண்மையான அமைச்சனின் இலக்கணத்தைத் தருகிறான் — அவன் முகஸ்துதி செய்பவனுமல்லன், அஞ்சுபவனுமல்லன்; இரு தரப்பின் வலிமையையும் ஆராய்ந்து உண்மையைச் சொல்பவன். இந்தச் சர்க்கத்தின் எல்லாச் சுலோகங்களும் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தவை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुर्दशः सर्गः॥ १४॥