॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 15

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

இந்திரஜித்தின் ஏளனமும் விபீஷணனின் மறுமொழியும்

விபீஷணனை அச்சமுடையவன் என்று இந்திரஜித் பழித்தல், தன் வீரத்தைப் புகழ்தல், விபீஷணனின் கண்டனம், சீதையைத் திருப்பி அளிக்குமாறு மீண்டும் உபதேசம்

பிருகஸ்பதிக்கு நிகரான அறிவுடைய விபீஷணனின் அந்தச் சொல்லைக் கவனத்தோடு கேட்டு, ராக்ஷசக் கூட்டங்களின் தலைவர்களில் முதன்மையானவனும் மகாத்மாவுமான இந்திரஜித் சொன்னான்: ‘சிற்றப்பா, உன் இந்தச் சொல் பொருளற்றது, மிகவும் அஞ்சியவனுடையதுபோல் இருக்கிறது. இந்தக் குலத்தில் பிறக்காதவனும்கூட இப்படிப் பேசமாட்டான், இப்படிச் செய்யமாட்டான். மன உறுதி, வீரம், ஆற்றல், துணிவு, சூரத்தனம், ஒளி ஆகியவற்றில் இந்தக் குலத்தில் இவற்றை இழந்த ஒரே மனிதன் இந்தச் சிற்றப்பா விபீஷணன் ஒருவனே. மனித அரசனின் அந்த இரு மைந்தர்கள் எம்மாத்திரம்? நம்மில் மிகச் சாதாரணமான ஒரு ராக்ஷசனாலேயே அவர்களைக் கொல்ல முடியும்; கோழையே, எதற்காக எங்களை அச்சுறுத்துகிறாய்? மூவுலகின் தலைவனும் தேவர்களின் அரசனுமான இந்திரன் என்னால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டான்; அப்போது தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும் அச்சத்தில் ஆழ்ந்து திசைகளுக்குத் தப்பியோடின. பிளிறிய ஐராவதம் என்னால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டது; அதன் தந்தங்களை வலிந்து பிடுங்கித் தேவர் கூட்டங்களை நடுங்கச் செய்தேன். தேவர்களின் செருக்கை அழித்தவனும், தைத்தியர்களில் சிறந்தவர்களுக்குச் சோகத்தை உண்டாக்கியவனும், பெரும் வீரம் உடையவனுமான நான், சாதாரண மனிதர்களான அரசகுமாரர்கள் இருவரை வெல்ல எப்படி இயலாதவனாவேன்?’ இந்திரஜித்தின் சொல்லில் இளைஞனின் ஆணவம் தெளிவாகிறது — அவன் சிற்றப்பனை ‘தாத’ என்று விளித்தாலும் ‘கோழையே’ என்று பழிக்கிறான். அவனுடைய வாதமும் பிரஹஸ்தனுடையதைப் போன்றதே — தேவர்களை வென்றவர்களுக்கு மனிதனிடமிருந்து அச்சம் எங்கிருந்து வரும்? இந்திரனை வென்றதே அவனுடைய பெயருக்குக் காரணம்; ஆகவே அதையே மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்கிறான். ஐந்தாவது, ஆறாவது சுலோகங்களில் ‘தேவர் கூட்டங்கள் அனைத்தும்’ என்ற அடி மீண்டும் வருகிறது. ‘இந்தக் குலத்தில் பிறக்காதவனும்கூட’ என்ற வாக்கியத்தின் கருத்து — குலத்துக்கு வெளியே பிறந்தவனும் இப்படிக் கோழையாக இருக்கமாட்டான்; புலஸ்தியரின் குலத்தில் பிறந்தவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? இந்தி உரையோ ‘இந்தக் குலத்தில் பிறக்காத மனிதன்கூட’ என்று விளக்குகிறது. இந்திரஜித் தன் குலத்தின் பெருமையைப் பேசுகிறான்; ஆனால் அதனாலேயே குலத்தின் அழிவு நெருங்கிவிட்டது என்பதை அவன் காணவில்லை.

இந்திரனுக்கு நிகரானவனும் அணுகுதற்கரியவனும் பேராற்றல் உடையவனுமான இந்திரஜித்தின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ஆயுதம் தாங்கியோரில் சிறந்தவனான விபீஷணன் பெரும் பொருள் உடைய சொல்லைச் சொன்னான்: ‘மகனே, ஆலோசனையில் உனக்கு உறுதியான அறிவு இல்லை; நீ இன்னும் சிறுவன், முதிராத அறிவுடையவன். ஆகவேதான் உன் சொந்த அழிவுக்காகவே பொருளற்ற பல சொற்களைப் பிதற்றினாய். இந்திரஜித், ராவணனின் மைந்தன் என்ற பெயரால் நீ நண்பனின் முகம் கொண்ட பகைவனாக இருக்கிறாய்; ஏனெனில் ராகவனால் அவனுக்கு இத்தகைய அழிவு வரப்போவதைக் கேட்டும் மயக்கத்தால் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கிறாய். நீயே கொல்லப்படத் தகுந்தவன், மிகத் தீய அறிவுடையவன்; உன்னை இங்கே அழைத்து வந்தவனும் கொல்லப்படத் தகுந்தவனே — முரட்டுத் துணிச்சல் கொண்ட சிறுவனான உன்னை இன்று ஆலோசனை செய்வோரின் அருகே நுழைய விட்டவன். நீ மூடன், முதிர்ச்சியற்றவன், பணிவில்லாதவன், கடுமையான இயல்புடையவன், சிற்றறிவுடையவன், தீய உள்ளம் கொண்டவன், அறிவிலி, மிகத் தீய மதியுடையவன்; ஆகவேதான் சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் இவ்வாறு பேசுகிறாய். போரில் ராகவன் நேருக்குநேர் விடும், பிரம்மதண்டம்போல் ஒளிரும், சுடர்விடும், காலனுக்கு நிகரான உருவமுடைய, யமதண்டம் போன்ற அம்புகளை எவன் தாங்குவான்? ஆகவே அரசே, செல்வங்களையும், ரத்தினங்களையும், சிறந்த அணிகலன்களையும், தெய்வீக ஆடைகளையும், விசித்திரமான மணிகளையும், தேவியான சீதையையும் ராமனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, நாம் சோகமின்றி இங்கே வாழ்வோம்.’ விபீஷணனின் கண்டனம் கடுமையானதாயினும் நலம்தருவது — அவன் இந்திரஜித்தின் சிறுபிள்ளைத்தனத்தைக் காட்டி, ஆலோசனையில் பங்குகொள்ளும் உரிமையையே அவனுக்கு மறுக்கிறான். ‘நண்பனின் முகம் கொண்ட பகைவன்’ என்பது முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘பகைவர்களுக்கு நிகரான நண்பர்கள்’ என்ற சொல்லின் எதிரொலி. கடைசிச் சுலோகத்தில் விபீஷணன் சீதையை மட்டுமன்றி, செல்வங்களையும் ரத்தினங்களையும் ராமனுக்கு அளிக்குமாறு சொல்கிறான் — இது சமாதானத்தின் முழுமையான வழி. பதினான்கு சுலோகங்களும் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தவை. பன்னிரண்டாவது சுலோகத்தில் இந்திரஜித்தின் ஒன்பது குறைகள் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன — மூடத்தனம், முதிர்ச்சியின்மை, பணிவின்மை, கடுமை, சிற்றறிவு, தீய உள்ளம், அறிவின்மை, தீய மதி, சிறுபிள்ளைத்தனம்; இதனால் ஏழாவது சுலோகத்தில் அவன் தன்னைப் புகழ்ந்துகொண்ட பண்புகள் மறுக்கப்படுகின்றன. பதின்மூன்றாவது சுலோகத்தில் ராமனின் அம்புகள் பிரம்மதண்டம், காலன், யமதண்டம் ஆகியவற்றோடு ஒப்பிடப்படுகின்றன — மூன்றுமே மரணத்தின் குறியீடுகள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चदशः सर्गः॥ १५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க