॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 16

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராவணன் விபீஷணனை இகழ்தலும் விபீஷணன் வெளியேறுதலும்

உறவினர்களின் இயல்பைப் பழித்தல், யானைகள் பாடிய சுலோகங்கள், இழிந்தோரின் நட்புக்கான உவமைகள், விபீஷணன் வானில் எழுதல், இறுதி நல்லுரை

நன்கு அமைந்த நலம்தரும் சொல்லைச் சொன்ன விபீஷணனிடம், காலனால் தூண்டப்பட்ட ராவணன் கடுஞ்சொல் சொன்னான்: ‘பகைவனோடோ, சினம் கொண்ட நச்சுப்பாம்போடோ ஒருவன் வாழலாம்; ஆனால் நண்பன் என்ற பெயரில் பகைவனுக்குப் பணிபவனோடு வாழக்கூடாது. ராக்ஷசா, எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள உறவினர்களின் இயல்பை நான் அறிவேன் — இந்த உறவினர்கள் உறவினர்களின் துன்பங்களில் எப்போதும் மகிழ்கிறார்கள். தலைமையானவனும், காரியங்களைச் சாதிப்பவனும், கற்றறிந்தவனும், அறவொழுக்கம் உடையவனும், வீரனுமான உறவினனை உறவினர்கள் இகழ்கிறார்கள், அவமதிக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ந்திருப்பவர்கள்போல் இருப்பார்கள்; துன்பங்களில் தாக்குபவர்கள்; உள்ளத்தை மறைப்பவர்கள்; கொடியவர்கள்; அச்சம் தருபவர்கள். முன்பு தாமரைக் காட்டில் யானைகள் பாடிய சுலோகங்கள் கேட்கப்படுகின்றன — கயிறுகளைக் கைகளில் ஏந்திய மனிதர்களைக் கண்டு அவை பாடியதை நான் சொல்லக் கேள்: “நெருப்போ, பிற ஆயுதங்களோ, கயிறுகளோ எங்களுக்கு அச்சம் தருவதில்லை; தன்னலத்தால் தூண்டப்பட்ட கொடிய உறவினர்களே எங்களுக்கு அச்சம் தருபவர்கள். இவர்களே எங்களைப் பிடிக்கும் வழியைச் சொல்லிக் கொடுப்பார்கள்; இதில் ஐயமில்லை; ஆகவே எல்லா அச்சங்களிலும் உறவினரிடமிருந்து வரும் அச்சமே மிகக் கொடியதாக அமைந்திருக்கிறது.” பசுக்களிடம் செல்வமும், பெண்களிடம் சபலமும், அந்தணனிடம் தவமும், உறவினரிடமிருந்து அச்சமும் நிச்சயமாக உள்ளன. ஆகவே அன்பனே, நான் உலகால் மதிக்கப்படுபவன், செல்வமுடையவன், உயர்குலத்தவன், பகைவர்களின் தலைமேல் நிற்பவன் என்பது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை.’ ராவணன் விபீஷணனின் நல்லுரையைத் தன்னலத்தால் தூண்டப்பட்ட பொறாமையாகக் கருதுகிறான்; அவனைப் பகைவனின் பணியாளனாகவும், அரசை விரும்பும் உறவினனாகவும் கற்பனை செய்கிறான். யானைகள் பாடிய சுலோகங்களின் எடுத்துக்காட்டால் அவன் சொல்கிறான் — பயிற்சிபெற்ற யானைகள் காட்டு யானைகளைப் பிடிப்பதில் உதவுவதுபோல, கட்டுவதற்கான வழியை உறவினர்களே சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். எட்டாவது சுலோகத்தில் ‘குகஷ்டம்’ என்ற பாடம் உள்ளது; இந்தி உரை அதை ‘அதிகத் துன்பம் தருவது’ என்று விளக்குகிறது. ஒன்பதாவது சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்போடு ஒப்பிடும்போது சொற்கள் இடம் மாறியுள்ளன — அச்சுப் பதிப்பில் முன்பாதியில் ‘உறவினரிடமிருந்து அச்சம்’, பின்பாதியில் ‘அந்தணனிடம் தவம்’; திறனாய்வுப் பதிப்பில் முன்பாதியில் ‘அந்தணனிடம் தமம் (புலனடக்கம்)’, பின்பாதியில் ‘உறவினரிடமிருந்து அச்சம்’. ராவணனின் வாதத்தின் குறை தெளிவானது — அவன் பொது விதியைத் தனிப்பட்ட நிலைமைக்கு ஏற்றுகிறான். உறவினர்கள் அனைவரும் பொறாமைக்காரர்கள் என்று கருதி, விபீஷணனின் உண்மையான நல்லுரையையும் பொறாமையின் விளைவாகக் கருதுகிறான். ஐந்தாவது சுலோகத்தில் உறவினர்களின் நான்கு குறைகள் — ஒருவர் துன்பத்தில் மற்றவர் மகிழ்வது, ஆபத்தில் தாக்குவது, உள்ளத்தை மறைப்பது, கொடுமை. நான்காவதில் தலைமை, சாதிக்கும் திறன், கல்வி, அறவொழுக்கம், வீரம் என்ற ஐந்து பண்புகள் — ராவணன் இவை அனைத்தையும் தன்னிடமே காண்கிறான்; ஆகவேதான் விபீஷணனுக்குப் பொறாமை என்று கற்பனை செய்கிறான். பத்தாவது சுலோகத்தில் அவனுடைய கர்வம் வெளிப்படுகிறது — உலக மதிப்பு, செல்வம், உயர்குலம், பகைவரை வென்றது. யானைகள் பாடிய சுலோகங்கள் ஒரு பழைய நாட்டுப்புறக் கதையைக் குறிக்கின்றன; அதில் யானைகள் மனிதர்களின் கயிறுகளுக்கு அஞ்சுவதில்லை, தம் இனத்தவருக்கே அஞ்சுகின்றன.

‘தாமரை இலைகளில் விழுந்த நீர்த்துளிகள் ஒட்டிக்கொள்ளாததுபோல, இழிந்தோரிடம் நட்பும் ஒட்டுவதில்லை. கூதிர்காலத்தில் முழங்கியும் பொழிந்தும் மேகங்களின் நீரால் பூமி நனைவதில்லையோ, அதுபோலவே இழிந்தோரிடம் நட்பும். வண்டு தாகத்தால் தேனைப் பெற்றாலும் அங்கே நிலைத்திருப்பதில்லையோ, அதுபோலவே நீயும்; அதுபோலவே இழிந்தோரிடம் நட்பும். வண்டு தாகத்தால் நாணல் பூவைப் பருகினாலும் அதில் தேனைப் பெறுவதில்லையோ, அதுபோலவே இழிந்தோரிடம் நட்பும். யானை முதலில் நீராடிவிட்டுப் பிறகு துதிக்கையால் புழுதியை எடுத்துத் தன் உடலை அழுக்காக்கிக்கொள்வதுபோல, அதுபோலவே இழிந்தோரிடம் நட்பும். இரவில் திரிபவனே, வேறு எவனாவது இப்படிப்பட்ட சொல்லைச் சொல்லியிருந்தால், இந்த முகூர்த்தத்திலேயே அவன் இல்லாமல் போயிருப்பான்; குலத்தைக் கெடுப்பவனே, உன்னை நான் இகழ்கிறேன்.’ இந்த ஐந்து உவமைகளும் ‘அதுபோலவே இழிந்தோரிடம் நட்பும்’ என்ற ஒரே பல்லவியால் கோக்கப்பட்டுள்ளன — இந்த மீள்கூற்று ராவணனின் சினத்தின் வேகத்தைக் குறிக்கிறது. ஒவ்வொரு உவமையும் நட்பின் வெவ்வேறு குறையைக் காட்டுகிறது — ஒட்டாமை, பயனின்மை, நிலையின்மை, சாரமின்மை, தன்னைத்தானே கெடுத்துக்கொள்ளுதல். 1–15 சுலோகங்களில் 11–15 என்ற ஐந்து சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன. பதினாறாவது சுலோகத்தில் ராவணன் விபீஷணனைச் சகோதரன் என்பதனால் மட்டுமே கொல்லாமல் விடுகிறான் — ‘வேறு எவனாவது இருந்தால் இல்லாமல் போயிருப்பான்’; அவனுடைய சினம் எல்லையை அடைந்துவிட்டது. பதினாறாவது சுலோகத்தின் பின்பாதியில் ‘குலத்தைக் கெடுப்பவனே’ என்ற விளிப்பு விபீஷணனுக்கு நேர்ந்த அவமானத்தின் உச்சம்; இதனாலேயே அவன் இலங்கையை விட்டு வெளியேறுகிறான்.

இவ்வாறு கடுஞ்சொல் சொல்லப்பட்ட, நியாயம் பேசும் விபீஷணன், கையில் கதையோடு நான்கு ராக்ஷசர்களுடன் வானில் எழும்பினான். வானத்தை அடைந்த, சிறப்புமிக்க, சினம் கொண்ட சகோதரன் விபீஷணன் அப்போது ராக்ஷசர் தலைவனான ராவணனிடம் சொன்னான்: ‘அரசே, நீ மயக்கத்தில் இருக்கிறாய்; என்னைப் பற்றி நீ விரும்புவதையெல்லாம் சொல். நீ மூத்தவன் என்பதால் மதிக்கத்தக்கவன், தந்தைக்கு நிகரானவன்; ஆனால் அறவழியில் நிற்கவில்லை. அண்ணனான உன்னுடைய இந்தக் கடுஞ்சொல்லை நான் பொறுக்க மாட்டேன்.’ விபீஷணன் வானில் எழுவது குறியீட்டுப் பொருள் உடையது — அவன் ராவணனின் அவையையும், இலங்கையையும், ராக்ஷசக் குலத்தின் அறமின்மையையும் கைவிடுகிறான். நான்கு ராக்ஷசர்கள் அவனைப் பின்தொடர்பவர்கள்; அடுத்த சர்க்கத்திலும் அவர்கள் அவனோடு காணப்படுகிறார்கள். பத்தொன்பதாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது; அதன் நடு அரையடியான ‘மூத்தவன், மதிக்கத்தக்கவன், தந்தைக்கு நிகரானவன், ஆனால் அறவழியில் நிற்கவில்லை’ திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. விபீஷணன் அண்ணனின் பெருமையை ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆனால் அறமின்மையைப் பொறுப்பதில்லை — இதுவே அவனுடைய அறச்சிக்கலுக்கான தீர்வு.

‘பத்துத் தலையனே, நலம் விரும்புபவன் சொன்ன நல்ல நீதியான சொல்லைத் தன்னடக்கமற்றவர்களும் காலனின் வசமானவர்களும் ஏற்பதில்லை. அரசே, எப்போதும் இனியதையே பேசும் மனிதர்கள் எளிதில் கிடைப்பார்கள்; இனியதல்லாததும் நலம்தருவதுமான சொல்லைச் சொல்பவனும் கேட்பவனும் அரிது. எல்லா உயிர்களையும் கவர்ந்து செல்லும் காலனின் பாசத்தால் கட்டப்பட்டு, தீப்பற்றிய வீடுபோல அழிந்துகொண்டிருக்கும் உன்னை நான் புறக்கணிக்க மாட்டேன். சுடர்விடும் நெருப்புபோன்ற, கூர்மையான, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட ராமனின் அம்புகளால் நீ கொல்லப்படுவதைக் காண நான் விரும்பவில்லை. வீரர்களும், வலிமையுடையவர்களும், அஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவர்களுமான மனிதர்களும் போரில் காலனால் பிடிக்கப்படும்போது மணல் அணைகள்போலச் சரிந்துவிடுகிறார்கள். பெரியவன் என்ற மதிப்பால் நலத்தை விரும்பி நான் சொன்னதை நீ பொறுத்துக்கொள்வாயாக. உன்னையும், ராக்ஷசர்களோடு கூடிய இந்த நகரத்தையும் எல்லா வகையிலும் காத்துக்கொள். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் போகிறேன்; நான் இல்லாமல் நீ மகிழ்ச்சியாக இரு. இரவில் திரிபவனே, நலம் விரும்பும் என்னால் தடுக்கப்படும் உனக்கு என் சொல் பிடிக்கவில்லை; வாழ்நாள் முடிந்த மனிதர்கள், இறுதிக் காலம் வரும்போது, நண்பர்கள் சொல்லும் நலத்தை ஏற்பதில்லை.’ விபீஷணனின் விடைபெறும் சொற்கள் கருணையும் ஆழமும் நிறைந்தவை — அவன் சினத்தைக் கைவிட்டு மீண்டும் அண்ணனின் நலனையே விரும்புகிறான். ‘இனியதல்லாததும் நலம்தருவதுமான சொல்லைச் சொல்பவனும் கேட்பவனும் அரிது’ என்ற பொன்மொழி உலகில் புகழ்பெற்றது. ‘மணல் அணைகள்’ என்ற உவமை — நீரோட்டத்தில் மணல் அணை திடீரென்று அழிவதுபோல, காலனால் பிடிக்கப்பட்ட வீரர்களும் அழிகிறார்கள். இருபத்தைந்தாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளாலும், இருபத்தாறாவது வம்சஸ்த விருத்தத்திலும் அமைந்தவை. விபீஷணனின் சொல்லில் காலனைப் பற்றிய கருத்து மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — ‘காலனின் வசமானவர்கள்’, ‘காலனின் பாசத்தால் கட்டப்பட்டு’, ‘காலனால் பிடிக்கப்படும்போது’, ‘இறுதிக் காலம் வரும்போது’. இதனால் ராவணனின் அறிவு மயக்கம் மரணத்தின் முன்னறிகுறி என்று அவன் குறிப்பிடுகிறான். ‘தீப்பற்றிய வீடுபோல’ என்ற உவமை — ஒருவன் தன் வீடு எரிவதைப் புறக்கணிக்க மாட்டானோ, அதுபோல நான் உன்னைப் புறக்கணிக்க மாட்டேன். ‘பெரியவன் என்ற மதிப்பால்’ — அண்ணனின் பெருமையின் காரணமாகவே நான் சொன்னேன், வெறுப்பால் அன்று. ‘நான் இல்லாமல் நீ மகிழ்ச்சியாக இரு’ என்ற வாக்கியத்தில் குத்தலும் உள்ளது — நான் இல்லாமல் உனக்கு மகிழ்ச்சி இருக்காது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षोडशः सर्गः॥ १६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க