சர்க்கம்
விபீஷணன் அடைக்கலம் நாடி வருதலும் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசனையும்
விபீஷணன் வானில் வருதல், சுக்ரீவனின் ஐயம், ராமன் அமைச்சர்களிடம் கேட்டல், அங்கதன்-சரபன்-ஜாம்பவான்-மைந்தன் ஆகியோரின் கருத்துகள், அனுமனின் நன்கு ஆராய்ந்த கருத்து
ராவணனிடம் கடுஞ்சொல் சொல்லிவிட்டு, ராவணனின் தம்பியான விபீஷணன் ஒரு கணத்தில் லக்ஷ்மணனுடன் ராமன் இருந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தான். மேருமலையின் சிகரம் போன்ற உருவுடையவனாய், ஒளிவீசும் மின்னல் போலப் பிரகாசித்துக்கொண்டு வானில் நின்ற அவனை, நிலத்தில் இருந்த வானரத் தலைவர்கள் கண்டனர். அவனுடைய நான்கு பரிவாரங்களும் அஞ்சத்தக்க வீரம் உடையவர்கள், கவசமும் ஆயுதங்களும் தரித்தவர்கள், சிறந்த அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். அவனோ மேகமலை போன்றவன், வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவன், சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கியவன், தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீரன். தன்னோடு ஐவராக வந்த அவனைக் கண்டு, வெல்லுதற்கரியவனும் அறிவாளியுமான வானர அரசன் சுக்ரீவன் வானரர்களோடு சேர்ந்து சிந்தித்தான். இங்கே விபீஷணன் வான்வழியாக வருகிறான் — கடலின் வடகரையை அடைந்தும் அவன் நிலத்தில் இறங்கவில்லை, வானிலேயே நிற்கிறான்; இது அவனுடைய எச்சரிக்கையைக் காட்டுகிறது, ஏனெனில் பகைவனின் படைக்குள் திடீரென்று இறங்குவது ஆபத்தானது. ‘மேருசிகராகாரன்’ (மேருவின் சிகரம் போன்ற உருவினன்), ‘மேகாசலப்ரக்யன்’ (மேகமலை போன்றவன்) என்ற இரு அடைமொழிகளால் அவனுடைய பருத்த உடல் வருணிக்கப்படுகிறது; ‘ஒளிவீசும் மின்னல் போல’ என்பது அவனுடைய அணிகலன்களின் ஒளியைக் குறிக்கிறது. ‘ஆத்மபஞ்சமம்’ (தன்னோடு ஐவர்) என்பது — நான்கு அமைச்சர்கள், ஐந்தாமவன் அவனே. மூன்றாம், நான்காம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் அவை பரிவாரங்களின் அணிகலன்களையும் விபீஷணனின் அணிகலன்களையும் விரிவாக வருணிக்கின்றன. சுக்ரீவனின் கவலை இயல்பானதே — பகைவனின் உடன்பிறந்தவன் ஆயுதங்களுடன் திடீரென்று வானில் தோன்றுகிறான். விபீஷணனின் அணிகலன்களும் ஆயுதங்களும் அவன் அரச குலத்தவன் என்பதைக் காட்டுகின்றன — அவன் சாதாரணப் பணியாள் அல்லன், அரசகுமாரன். அவன் ஆயுதம் தரித்திருப்பதே வானரர்களின் ஐயத்துக்கு வேர். இரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘வானில் நின்றவனை நிலத்தில் நின்றவர்கள்’ என்ற முரண் உள்ளது — அவன் மேலே, வானரர்கள் கீழே; அவர்களுடைய மனத்தில் அச்சமும் ஐயமும்.
ஒரு கணம் சிந்தித்த பின் சுக்ரீவன், அனுமன் முதலான வானரர்கள் அனைவரிடமும் இந்தச் சிறந்த சொல்லைச் சொன்னான்: ‘பாருங்கள், எல்லா ஆயுதங்களும் தரித்த இந்த ராக்ஷசன் நான்கு ராக்ஷசர்களோடு நம்மைக் கொல்வதற்காக வருகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.’ சுக்ரீவனின் சொல்லைக் கேட்டு அந்தச் சிறந்த வானரர்கள் அனைவரும் சால மரங்களையும் பாறைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னார்கள்: ‘அரசே, இந்தத் தீயவர்களைக் கொல்லும்படி எங்களுக்கு விரைவில் ஆணையிடு; இவர்கள் கொல்லப்பட்டு உயிர் குன்றியவர்களாய் நிலத்தில் விழும் வரை.’ வானரர்களின் இந்த ஊக்கம் அவர்களுடைய தலைவன்மீதான பற்றையும் போருக்கு ஆயத்தமாய் இருப்பதையும் காட்டுகிறது; ஆணையின்றி அவர்கள் தாக்குவதில்லை, ஆனால் ஆயத்தமாக நிற்கிறார்கள். சுக்ரீவன் விபீஷணனைக் கண்டவுடனேயே அவனைப் பகைவனாகக் கருதுகிறான் — முன் அனுபவத்தால்; ஏனெனில் வாலியும் அவனுக்கு உறவினனாகவே இருந்தான்; மேலும் ராக்ஷசர்கள் விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்லவர்கள். ‘பாருங்கள்’ என்ற அவனுடைய அழைப்பு அனைவரையும் விழிப்புடன் இருக்கச் செய்கிறது. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் ‘நிபதந்தி ஹதா யாவத்தரண்யாமல்பசேதனா:’; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘நிபதந்து ஹதாஶ் சைதே தரண்யாம் அல்பஜீவிதா:’ (கொல்லப்பட்டு உயிர் குன்றியவர்களாய் இவர்கள் நிலத்தில் விழட்டும்) — வல்கேட் பாடத்தில் ‘யாவத்’ (வரை) என்ற காலத்தைக் குறிக்கும் சொல்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ஏவல் வினை. வானரர்களின் சொல்லில் ‘துராத்மநாம்’ (தீயவர்களின்) என்ற சொல் அவர்களுடைய முன்முடிவைக் காட்டுகிறது — ராக்ஷசர் எல்லாரும் தீயவரே என்று.
அவர்கள் இவ்வாறு ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, விபீஷணன் வடகரையை அடைந்து வானிலேயே நின்றான். பேரறிவும் பெருமையும் உடைய அவன் வானில் நின்றபடியே சுக்ரீவனையும் அவர்களையும் பார்த்து உரத்த குரலில் சொன்னான்: ‘ராவணன் என்ற தீய நடத்தையுடைய ராக்ஷசன் ராக்ஷசர்களின் அரசன்; நான் அவனுடைய தம்பி, விபீஷணன் என்று அறியப்படுபவன். அவன் ஜடாயுவைக் கொன்று ஜனஸ்தானத்திலிருந்து சீதையைக் கவர்ந்து சென்றான்; வருந்தியவளாய், தன்வசமற்றவளாய், சிறைப்பட்டவளாய், ராக்ஷசிகளால் காவல் காக்கப்பட்டவளாய் அவள் இருக்கிறாள். ‘சீதையை ராமனிடம் நல்லபடியாகத் திருப்பி அனுப்பு’ என்று பலவகையான காரணங்களுடனும் சொற்களுடனும் நான் அவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துக்காட்டினேன். காலத்தால் தூண்டப்பட்ட அந்த ராவணன், சாகப்போகிறவன் மருந்தை ஏற்காதது போல, சொல்லப்பட்ட நன்மையான சொல்லை ஏற்கவில்லை. அவனால் கடுஞ்சொல் சொல்லப்பட்டு, அடிமைபோல அவமதிக்கப்பட்ட நான், மக்களையும் மனைவியையும் விட்டுவிட்டு ராகவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தேன். எல்லா உலகங்களுக்கும் அடைக்கலம் தருபவனான மகாத்மா ராகவனிடம், விபீஷணனான நான் வந்திருக்கிறேன் என்று விரைவில் தெரிவியுங்கள்.’ விபீஷணனின் இந்த விண்ணப்பம் எளிமையானது, உண்மையானது — அவன் எதையும் மறைக்கவில்லை; தன் குலம், ராவணனின் குற்றம், தன் முயற்சி, அவமானம், துறவு — இவற்றை வரிசையாகச் சொல்கிறான். ‘சாகப்போகிறவனுக்கு மருந்து போல’ என்ற உவமை — சாவை நெருங்கிய நோயாளி மருந்தை ஏற்காதது போல ராவணன் நன்மையான சொல்லை ஏற்கவில்லை. ‘ஸர்வலோகசரண்யாய’ (எல்லா உலகுக்கும் அடைக்கலமானவனுக்கு) என்ற சொல் ராமனின் அடைக்கலம் புகுந்தவர்மீதான அன்பை முன்னரே சுட்டுகிறது; அவனைச் சார்ந்தவன் கவலையற்றவன் போல இருக்கிறான். பதினேழாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்போடு ஒப்பிடும்போது அடிகளின் இடம் மாறியுள்ளது — அச்சுப் பதிப்பில் ‘நிவேதயத மாம் க்ஷிப்ரம் ராகவாய மஹாத்மனே. ஸர்வலோகசரண்யாய விபீஷணமுபஸ்திதம்’; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸர்வலோகஶரண்யாய ராகவாய மஹாத்மனே / நிவேதயத மாம் க்ஷிப்ரம் விபீஷணம் உபஸ்திதம்’. விபீஷணன் தன் பெயரை ‘விபீஷணன் என்று அறியப்படுபவன்’ என்று சொல்கிறான் — இது புகழ்பெற்ற பெயர்; வானரர்களும் அனுமனின் வாயிலாக அதைக் கேட்டிருக்கக்கூடும். ‘மக்களையும் மனைவியையும்’ விட்டது அவன் தன் எல்லாவற்றையும் துறந்ததைக் காட்டுகிறது — எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி அவன் வந்திருக்கிறான். இந்தி உரையும் ‘தன் மனைவியையும் மக்களையும் அங்கேயே விட்டுவிட்டு’ என்று தெளிவாகச் சொல்கிறது. வானில் நின்றபடியே அவன் தெரிவிக்கிறான் — அனுமதியின்றி நிலத்தில் இறங்குவதில்லை; இதுவே அடைக்கலம் நாடுபவனின் முறைமை. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘சிறைப்பட்டவள், தன்வசமற்றவள், வருந்தியவள், ராக்ஷசிகளால் காவல் காக்கப்பட்டவள்’ என்ற சீதையின் நிலை ராமனின் இரக்கத்தைத் தூண்டுகிறது.
இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, விரைந்த வீரமுடைய சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனின் முன்னிலையில் ராமனிடம் பரபரப்புடன் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘பகைவனின் படையிலிருந்து நுழைந்த இந்தப் பகைவன் எதிர்பாராமல் வந்திருக்கிறான்; இடைவெளி கிடைத்தால் ஆந்தை காகங்களைக் கொல்வது போல நம்மைக் கொன்றுவிடுவான். பகைவரை வாட்டுபவனே, வானரர்களின் நலனுக்காகவும் பகைவர்களை அடக்குவதற்காகவும் நீ ஆலோசனையிலும், படையணி வகுப்பிலும், நீதிமுறையிலும், ஒற்றர் பயன்பாட்டிலும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இந்த ராக்ஷசர்கள் மறைந்து செல்லக்கூடியவர்கள், விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள், வீரர்கள், வஞ்சகம் அறிந்தவர்கள்; அவர்களை ஒருபோதும் நம்பக்கூடாது. இவன் ராக்ஷச அரசன் ராவணனின் ஒற்றனாக இருக்கலாம்; நம்மிடையே புகுந்து பிளவை உண்டாக்குவான், ஐயமில்லை. அல்லது அறிவாளியான இவன் தானாகவே ஓட்டையைக் கண்டுபிடித்து, நம்பிக்கை வைத்த நம்மிடையே புகுந்து ஒருநாள் தாக்கவும் கூடும். நட்புப் படை, காட்டுவாசிகளின் படை, பரம்பரைப் படை, கூலிப் படை — இவை அனைத்தையும் ஏற்கலாம்; பகைவனின் படையை மட்டும் விலக்க வேண்டும். பிரபுவே, இவன் இயல்பாலேயே ராக்ஷசன், பகைவனின் உடன்பிறந்தவன், நேரடியான எதிரியாக வந்திருக்கிறான்; இவனை எப்படி நம்புவது? ராவணனின் தம்பி விபீஷணன் என்று அறியப்படும் இவன் நான்கு ராக்ஷசர்களோடு உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறான். அந்த விபீஷணன் ராவணனால் அனுப்பப்பட்டவன் என்று அறிவாயாக; பொறுமையுடையவர்களில் சிறந்தவனே, அவனை அடக்குவதே தகுந்தது என்று நான் கருதுகிறேன். குற்றமற்றவனே, கோணலான அறிவுடன் ஏவப்பட்ட இந்த ராக்ஷசன் மாயையால் மறைந்து, நீ நம்பிக்கை வைத்ததும் தாக்குவதற்காக இங்கே வந்திருக்கிறான். கொடிய ராவணனின் உடன்பிறந்தவனான இந்த விபீஷணன் தன் அமைச்சர்களோடு கடுந்தண்டனையால் கொல்லப்படட்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த, பரபரப்புற்ற அந்தப் படைத்தலைவன், சொல்வன்மை உடைய ராமனின் முன் மௌனமானான். 19 முதல் 25 வரையிலான ஏழு சுலோகங்கள் (ஆந்தை உவமை, ஆலோசனை-அணிவகுப்பு-நீதி-ஒற்று, விரும்பிய உருவம் எடுத்தல், ஒற்றனாக இருத்தல், ஓட்டை தேடல், படைவகைகள், இயல்பால் ராக்ஷசனாக இருத்தல்) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — வல்கேட் பாடத்தில் சுக்ரீவனின் ஐயம் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘மித்ராடவிபலம்’ முதலிய சொற்களில் பண்டைய அரசியல் நூலின் ஆறுவகைப் படை சுட்டப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் ஐயம் அடிப்படையற்றது அல்ல — அவன் தன் தலைவனின் பாதுகாப்பையே முதன்மையாகக் கருதுகிறான். ‘ஆந்தை காகங்களைப் போல’ என்ற உவமை — இரவில் ஆந்தை உறங்கும் காகங்களைக் கொல்வது போல, இவன் நம்பிக்கை வைத்த நம்மைக் கொல்லக்கூடும். இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘ஜிஹ்மயா புத்த்யா’ (கோணலான அறிவால்) என்பது — வஞ்சக அறிவுடன் ராவணனால் அனுப்பப்பட்டவன் என்பதாம். சுக்ரீவனின் சொல்லில் அரசியல் நூலின் பல கலைச்சொற்கள் உள்ளன — ‘மந்திரம்’ (இரகசிய ஆலோசனை), ‘வியூகம்’ (படையின் அணிவகுப்பு), ‘நயம்’ (நீதிமுறை), ‘சாரம்’ (ஒற்றர்களைப் பயன்படுத்துதல்), ‘ப்ரணிதி’ (ஒற்றன்), ‘பேதம்’ (உட்பூசலை உண்டாக்குதல்). இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் படைகளின் கணக்கு — நட்புப் படை, காட்டுவாசிகளின் படை, மௌலப் படை (பரம்பரையாக வந்தது), பிருத்யப் படை (கூலி பெறுவது) — இவை நம்பத்தக்கவை, பகைவனின் படை அன்று. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘நீ நம்பிக்கை வைத்ததும்’ என்பதில் ராமனின் பாதுகாப்பே சுக்ரீவனின் முதன்மைக் கவலை என்பது தெரிகிறது. முப்பதாம் சுலோகத்தில் ‘சொல்லின் நுட்பம் அறிந்தவன், சொல்வன்மை உடையவனிடம்’ — இருவருமே திறமையான பேச்சாளர்கள்; சுக்ரீவன் தன் கருத்தைச் சொல்லிவிட்டு ராமனின் முடிவுக்காகக் காத்திருக்கிறான். இந்தப் பகுதியில் இந்தி உரையும் சுக்ரீவனின் பரபரப்பை ‘உணர்ச்சிவேகத்துடன்’ என்று விளக்குகிறது. சுக்ரீவனின் சொல் இரு பகுதிகளாக உள்ளது — முதலில் பொதுவான நீதி (19–25), பிறகு குறிப்பான முடிவு (26–29). இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் விபீஷணனின் தன்னறிவிப்பின் சொற்களே — ‘விபீஷணன் என்று அறியப்படுபவன்’, ‘அடைக்கலம் புகுந்தான்’ — மீண்டும் சொல்லப்படுகின்றன; ஆனால் சுக்ரீவன் அவற்றை ஐயத்தோடு படிக்கிறான்.
சுக்ரீவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பெருவலிமை உடைய ராமன் அருகில் இருந்த அனுமன் முதலான வானரர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘ராவணனின் தம்பியைப் பற்றி வானர அரசன் சொன்ன மிகுந்த காரணம் நிறைந்த சொல்லை நீங்களும் கேட்டீர்கள். பொருள் நெருக்கடியான சூழல்களில், நிலையான நன்மையை விரும்பும் திறமையும் அறிவும் உடைய நண்பன் எப்போதும் அறிவுரை கூறுவது தகுந்ததே.’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அவர்கள் சோர்வின்றி, அவனுக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பி, தங்கள் தங்கள் கருத்தை மரியாதையுடன் ராமனிடம் சொன்னார்கள்: ‘ராகவா, மூவுலகிலும் உனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; ராமா, உன்னையே பெருமைப்படுத்திக்கொண்டு நட்பின் காரணமாக எங்களிடம் கேட்கிறாய். நீ சத்திய விரதம் உடையவன், வீரன், அறநெறியாளன், உறுதியான பராக்கிரமம் உடையவன், ஆராய்ந்து செயல்படுபவன், நினைவாற்றல் உடையவன், நண்பர்களிடம் தன்னை ஒப்படைப்பவன். ஆகவே உன் அமைச்சர்கள், காரணங்களுடன் கூடிய அறிவும் திறமையும் உடையவர்கள், ஒவ்வொருவராக மீண்டும் மீண்டும் சொல்லட்டும்.’ ராமனின் இந்தக் கேள்வி அவனுடைய தலைமையின் இலட்சியத்தைக் காட்டுகிறது — தானே முடிவெடுக்க வல்லவனாக இருந்தும் அவன் அனைவரின் கருத்தையும் கேட்கிறான்; சுக்ரீவனின் கருத்தையே இறுதியானதாகக் கருதவில்லை. ‘உன்னையே பெருமைப்படுத்திக்கொண்டு’ என்பது — எங்களைக் கேட்பதன் மூலம் நீ உண்மையில் உன் பெருமையையே உயர்த்திக்கொள்கிறாய், ஏனெனில் அனைத்தும் அறிந்தவனாக இருந்தும் பணிவுடன் கேட்கிறாய் என்பது வானரர்களின் கருத்து. ‘நண்பர்களிடம் தன்னை ஒப்படைப்பவன்’ — நண்பர்களிடம் தன்னை அர்ப்பணிக்கிறான், அவர்களை நம்புகிறான். இங்கே அமைச்சர்களின் சொல் ‘ஸோபசாரம்’ — பணிவுடன், தலைவனைப் புகழ்ந்து சொல்லப்பட்டது. முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் உள்ள ‘ஒவ்வொருவராக’ என்ற வரிசை அடுத்து பின்பற்றப்படுகிறது — அங்கதன், சரபன், ஜாம்பவான், மைந்தன், அனுமன். முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் அமைச்சனின் கடமை சொல்லப்படுகிறது — நெருக்கடியான காலங்களில், தலைவனின் நிலையான நலனை விரும்பும் திறமையும் அறிவும் உடைய நண்பன் எப்போதும் அறிவுரை தர வேண்டும். இதன்மூலம் ராமன் அமைச்சர்களுக்கு அவர்களுடைய பொறுப்பை நினைவூட்டுகிறான் — அவர்கள் இனியதை மட்டுமன்றி நன்மையானதையே சொல்ல வேண்டும். முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ராமனின் ஒன்பது பண்புகள் எண்ணப்படுகின்றன. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘மூவுலகிலும் உனக்குத் தெரியாதது இல்லை’ என்று வானரர்கள் ராமனின் அனைத்தும் அறிந்த தன்மையை ஏற்கிறார்கள்.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அறிவுடைய அங்கதன் முதலாவதாக விபீஷணனைச் சோதிப்பது பற்றி ராகவனிடம் சொன்னான்: ‘பகைவனின் அருகிலிருந்து வந்திருக்கும் இவன் எல்லா வகையிலும் ஐயத்துக்குரியவனே; விபீஷணனை உடனடியாக நம்பக்கூடாது. வஞ்சக அறிவுடையவர்கள் தங்கள் உள்ளக் கருத்தை மறைத்துக்கொண்டு திரிகிறார்கள், ஓட்டை கிடைத்ததும் தாக்குகிறார்கள்; அது பெரும் கேடாக முடியும். நன்மையையும் தீமையையும் தீர்மானித்த பின்னரே செயலில் இறங்க வேண்டும்; நற்பண்பு இருந்தால் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும், குற்றம் இருந்தால் விலக்க வேண்டும். அரசே, அவனிடம் பெரும் குற்றம் இருந்தால் தயக்கமின்றி விலக்கப்படட்டும்; பல நற்பண்புகள் இருப்பதை அறிந்தால் சேர்த்துக்கொள்ளப்படட்டும்.’ பிறகு சரபன் தீர்மானித்துப் பொருள் நிறைந்த சொல்லைச் சொன்னான்: ‘மனிதருள் புலியே, இவனிடம் உடனே ஒற்றன் அமர்த்தப்படட்டும்; நுண்ணறிவுடைய ஒற்றனைக் கொண்டு முறைப்படி கண்காணித்துச் சோதித்த பின்னர் நியாயப்படி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.’ பிறகு விவேகமுடைய ஜாம்பவான் நூலறிவோடு ஆராய்ந்து, நற்பண்புடையதும் குற்றமற்றதுமான சொல்லைத் தெரிவித்தான்: ‘பகைமை பூண்ட பாவியான ராக்ஷச அரசனிடமிருந்து வந்த விபீஷணன் தகாத இடத்தில், தகாத காலத்தில் வந்திருக்கிறான்; எல்லா வகையிலும் இவன் ஐயத்துக்குரியவன்.’ பிறகு நீதியும் அநீதியும் அறிந்தவனும் சொல்வளம் உடையவனுமான மைந்தன் ஆராய்ந்து மேலும் காரணம் நிறைந்த சொல்லைச் சொன்னான்: ‘அரசர்க்கரசே, இவன் அந்த ராவணனின் தம்பி விபீஷணன் என்பவன்; இவனிடம் இனிமையாக, மெல்ல வினவப்படட்டும். மனிதருள் காளையே, இவன் தீயவனா, தீயவன் அல்லனா என்ற இவனுடைய உள்ளக் கருத்தை அறிந்து, ஆராய்ந்து உண்மைக்கேற்ப அதைச் செய்வாய்.’ நான்கு கருத்துகளும் வேறுபட்டவை; ஆனால் அனைத்தின் அடியிலும் ஐயமே உள்ளது — அங்கதன் நற்பண்பு-குற்றச் சோதனையையும், சரபன் ஒற்றன் மூலம் சோதனையையும், ஜாம்பவான் இடமும் காலமும் பொருந்தாமையையும், மைந்தன் நேரடியாக வினவுவதையும் முன்வைக்கிறார்கள். அங்கதனின் ‘நற்பண்பு இருந்தால் சேர்த்துக்கொள், குற்றம் இருந்தால் விலக்கு’ என்ற நீதிவாக்கியமே எல்லாக் கருத்துகளின் சாரம். மைந்தனின் ‘இனிமையாக, மெல்ல’ என்பது மென்மையான வழி; ஆனால் அனுமன் பின்னர் அதிலும் குறை இருப்பதைக் காட்டுகிறான். அங்கதன் இளவரசன் என்பதால் முதலில் பேசுகிறான்; அவனுடைய கருத்து நடுநிலையானது — முழுமையான மறுப்பும் அல்ல, முழுமையான ஏற்பும் அல்ல, சோதனையே. சரபன் ஒற்றனைப் பயன்படுத்துவதைச் சொல்கிறான் — நுண்ணறிவுடைய ஒற்றன் விபீஷணனின் நடத்தையைக் கண்காணித்துத் தெரிவிக்க வேண்டும். ஜாம்பவான் முதியவன், நூலறிவுடையவன்; அவன் ‘தகாத இடமும் காலமும்’ என்ற வாதத்தைத் தருகிறான் — போரின் தொடக்கத்தில் பகைவனின் தரப்பிலிருந்து வந்தவன் எல்லா வகையிலும் ஐயத்துக்குரியவன். மைந்தன் ‘இனிமையாக, மெல்ல’ வினவும் வழியைச் சொல்கிறான்; அதிலும் குறை இருப்பதை அனுமன் அடுத்துக் காட்டுவான். இவ்வாறு நான்கு அமைச்சர்களுமே விபீஷணனைச் சோதிப்பதையே விரும்புகிறார்கள்; சுக்ரீவனோ கொல்வதை. இந்தப் பகுதியின் சுலோகங்கள் அனைத்தும் திறனாய்வுப் பதிப்போடு ஏறக்குறைய எழுத்துக்கு எழுத்து ஒத்துப்போகின்றன. அமைச்சர்களின் வரிசையும் கருதிச் செய்யப்பட்டது — முதலில் இளவரசன், பிறகு படைத்தலைவர்கள், இறுதியில் முதிய அமைச்சன் போல அனுமன். நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘நன்மையையும் தீமையையும் தீர்மானித்து’ என்பது — செயலின் பயனையும் இழப்பையும் தீர்மானித்த பின்னரே ஈடுபட வேண்டும் என்பதாம். நாற்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘பத்தவைராத்’ (பகைமை பூண்டவனிடமிருந்து), ‘பாபாத்’ (பாவியிடமிருந்து) என்பவை ராவணனின் அடைமொழிகள் — அவன் நம்மோடு பகைமை பூண்டவன், இயல்பிலேயே பாவி; ஆகவே அவனிடமிருந்து வந்தவனும் அவனுடைய செல்வாக்கிலிருந்து விடுபட்டவன் அல்லன் என்பது ஜாம்பவானின் வாதம். நாற்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ராமனை விளிக்கும் ‘நரபதீஸ்வர’ (அரசர்க்கரசே) என்பது அச்சுப் பதிப்பில்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நரவரேஶ்வர’ (மனிதருள் சிறந்தோரின் தலைவனே). நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘புத்திபூர்வம்’ (ஆராய்ந்து) என்பது — உள்ளக் கருத்தை அறிந்து, சிந்தித்த பின்னரே முடிவெடுக்க வேண்டும், திடீரென்று அல்ல என்பதாம்.
பிறகு நற்பயிற்சி பெற்றவனும் அமைச்சர்களில் சிறந்தவனுமான அனுமன் மென்மையான, பொருள் நிறைந்த, இனிய, சுருக்கமான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘அறிவில் சிறந்தவனும், திறமையுடையவனும், பேசுபவர்களில் மேலானவனுமான உன்னை, பிருகஸ்பதியே பேசினாலும் விஞ்ச முடியாது. அரசே ராமா, வாதத்துக்காகவோ, போட்டிக்காகவோ, மேன்மை காட்டுவதற்காகவோ, ஆசையாலோ அல்ல; செயலின் முக்கியத்துவத்தால் உண்மையான சொல்லைச் சொல்வேன். நன்மை தீமையைக் கருதி உன் அமைச்சர்கள் சொன்னதில் நான் குறையைக் காண்கிறேன் — இப்போது சோதனை பொருந்தாது. ஒரு பணியில் அமர்த்தாமல் ஒருவனின் திறமையை அறிய முடியாது; ஆனால் திடீரென்று பணியில் அமர்த்துவதும் எனக்குக் குறையுடையதாகத் தோன்றுகிறது. ஒற்றனை அமர்த்துவது பற்றிச் சொல்லப்பட்டதில், அதற்குரிய பொருள் இல்லாததால் காரணம் பொருந்தவில்லை — நேருக்கு நேர் தன் வரலாற்றைச் சொல்பவனுக்கு ஒற்றன் பயனற்றவன். தகாத இடத்தில், தகாத காலத்தில் வந்தான் என்று சொல்லப்பட்டதிலும் எனக்குச் சொல்ல வேண்டியது உண்டு — இதுவே தகுந்த இடமும் காலமும்; ஒருவனை விட்டு மற்றொருவனை அடைந்து குறைநிறைகளை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது போல. ராவணனின் தீமையையும் உன் பராக்கிரமத்தையும் கண்டு இவன் வந்தது பொருத்தமானதே, அவனுடைய அறிவுக்கு ஏற்றதே. அடையாளம் தெரியாத மனிதர்களைக் கொண்டு வினவப்படட்டும் என்று சொல்லப்பட்டதில் நான் ஆராய்ந்த கருத்து இது — வினவப்படும் அறிவாளி உடனே அந்தச் சொல்லின்மீது ஐயம் கொள்வான்; பொய்யாக வினவப்பட்டால் நல்லபடியாக வந்த நண்பனும் மனம் கெட்டுவிடுவான். அரசே, பிறரின் உள்ளக் கருத்தைத் திடீரென்று அறிய முடியாது; இடையிடையே வேறுபடும் குரலொலிகளிலிருந்து நுட்பமாக நன்கு கவனிக்கலாம். பேசும்போது இவனிடம் தீய எண்ணம் சிறிதும் தென்படவில்லை; முகமும் தெளிவாக இருக்கிறது; ஆகவே எனக்கு ஐயமில்லை. வஞ்சகன் ஐயமற்ற மனத்துடன், அமைதியாக, தயக்கமின்றி முன்வருவதில்லை; இவனுடைய சொல்லும் தீயதல்ல; ஆகவே எனக்கு ஐயமில்லை. மறைக்க முயன்றாலும் தோற்றத்தை மறைக்க முடியாது; அது வலிந்து மனிதர்களின் உள்ளக் கருத்தை வெளிப்படுத்திவிடுகிறது. செயலறிந்தவர்களில் சிறந்தவனே, இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் பொருந்திய, முறையான வழியில் மேற்கொள்ளப்படும் செயல் விரைவில் பயன் தரும். உன் முயற்சியையும், ராவணனின் பொய்யான நடத்தையையும், வாலியின் வதத்தையும், சுக்ரீவனின் முடிசூட்டலையும் கேட்டு, அரசை விரும்பிய இவன் ஆராய்ந்தே இங்கே வந்திருக்கிறான். இவற்றையெல்லாம் முன்னிட்டு இவனைச் சேர்த்துக்கொள்வது தகுந்தது. அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே, இந்த ராக்ஷசனின் நேர்மையைப் பற்றி என்னால் இயன்றவரை சொன்னேன்; மீதியைக் கேட்டு நீயே முடிவு செய்.’ அனுமனின் சொல் இந்தச் சர்க்கத்தின் சிகரம் — அவன் முந்தைய ஒவ்வொரு கருத்தையும் வரிசையாக ஆராய்ந்து மறுக்கிறான்; பிறகு தன் கருத்தைக் காரணங்களால் நிலைநாட்டுகிறான். அவனுடைய சான்றுகள் உளவியலை அடிப்படையாகக் கொண்டவை — முகத்தின் தெளிவு, சொல்லின் குற்றமின்மை, ஐயமற்ற மனம், தோற்றத்தை மறைக்க முடியாமை. அவனுடைய அரசியல் வாதமும் உண்டு — விபீஷணன் அரசை விரும்புபவன்; ராமன் சுக்ரீவனுக்கு முடிசூட்டியதைக் கேட்டு அவனும் அவ்வாறே நம்பிக்கை கொள்கிறான்; ஆகவே அவனுடைய தன்னலமும் ராமனின் பக்கமே உள்ளது. ‘ஸம்ஸ்காரஸம்பன்னன்’ (நற்பயிற்சி பெற்றவன்) என்ற அடைமொழி அனுமனின் நூலறிவையும் சொல்வன்மையையும் சுட்டுகிறது. ஐம்பதாம் சுலோகத்தில் ‘மென்மையான, பொருள் நிறைந்த, இனிய, சுருக்கமான’ என்பவை சொல்லின் நான்கு இலக்கணங்கள் — மென்மை, பொருளுடைமை, கேட்பதற்கு இனிமை, சுருக்கம். ஐம்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் அனுமன் ராமனைப் புகழ்ந்தபடியே தன் கருத்தைச் சொல்ல முனைகிறான்; ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் தன் தன்னலமின்மையை நிலைநாட்டுகிறான் — வாதப் பிரதிவாதத்துக்காக அல்ல, போட்டியால் அல்ல, தற்பெருமைக்காக அல்ல, ஆசையால் அல்ல. ஐம்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ருதே நியோகாத்’ (பணியில் அமர்த்தாமல்) என்பது — ஏதேனும் ஒரு பணியில் அமர்த்தாமல் திறமையை அறிய முடியாது; ஆனால் திடீரென்று அமர்த்துவதும் குறையுடையது; ஆகவே சோதனையின் இரு வழிகளுமே இங்கே பொருந்தாதவை. ஐம்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘அர்த்தஸ்ய அஸம்பவாத்’ (பொருள் இல்லாததால்) என்பது — ஒற்றனின் நோக்கம் மறைவான நிகழ்வை அறிவதே; ஆனால் விபீஷணன் தானே அனைத்தையும் தெரிவிக்கிறான்; ஆகவே ஒற்றனுக்கு இங்கே வேலையே இல்லை. ஐம்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘இதுவே இடமும் காலமும்’ என்பது — ராவணன் தீயவன், ராமன் பராக்கிரமசாலி என்பது தெளிவான இப்போதுதான் அடைக்கலம் புகுவதற்குத் தகுந்த காலம்; முன்பே வந்திருந்தால் ராமனின் வலிமை தெரிந்திருக்காது. அறுபதாம் சுலோகத்தில் ‘பொய்யாக வினவப்பட்டால்’ என்பது — வஞ்சகமாக வினவப்பட்டால் நேர்மையான நண்பனும் அதை அவமானமாகக் கருதி மனம் கெடுவான். அறுபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ஆகாரம்’ (தோற்றம்) என்பது நீதிநூலின் புகழ்பெற்ற சூத்திரம் — குறிப்புகளாலும் தோற்றத்தாலும் உள்ளத்தின் கருத்து அறியப்படுகிறது. அறுபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘அரசை விரும்பியவன்’ என்று சொல்லி அனுமன் விபீஷணனின் தன்னலத்தையும் மறைக்கவில்லை — தன்னலத்தாலும் அவன் ராமனின் பக்கமே நிற்பான்; ஆகவே நம்பத்தக்கவன். அறுபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘நீயே முடிவு செய்’ என்று இறுதி முடிவை ராமனிடமே ஒப்படைக்கிறான் — இதுவே சிறந்த அமைச்சனின் பணிவு. அனுமனின் சொல்லில் பணிவும் தெரிகிறது — அவன் முதலில் ராமனின் அறிவைப் புகழ்கிறான், தன் தன்னலமின்மையை நிலைநாட்டுகிறான், அதன் பின்னரே மற்றவர்களின் கருத்துகளை ஆராய்கிறான்; அவனுடைய சொல்லால் மற்ற அமைச்சர்கள் அவமானப்படுவதில்லை. அவன் மற்றவர்களின் பெயரைக் குறிப்பிடுவதில்லை; ‘உன் அமைச்சர்கள் சொன்னது’ என்று மட்டுமே சொல்கிறான். இந்தச் சர்க்கத்துக்குப் பின், அடுத்த சர்க்கத்தில், ராமன் அனுமனின் கருத்தை ஏற்று விபீஷணனுக்கு அடைக்கலம் தருகிறான். ஐம்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘க்ரியா நஹ்யுபபத்யதே’ (செயல் பொருந்தாது) என்பது — சோதனை என்ற செயல் இங்கே இயலாது, ஏனெனில் சோதிப்பதற்குக் காலம் இல்லை, பகைவன் அருகில் இருக்கிறான். அறுபத்திரண்டாம், அறுபத்து மூன்றாம் சுலோகங்களில் ‘ஆகவே எனக்கு ஐயமில்லை’ என்ற திரும்பத் திரும்ப வரும் தொடர் அனுமனின் உறுதியான நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது; ஒரு காரணம் முகத்தின் தெளிவு, மற்றொன்று சொல்லின் குற்றமின்மை. அறுபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் செயலின் வெற்றிக்கு மூன்று உறுப்புகள் — இடம், காலம், முறையான செயல்முறை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तदशः सर्गः॥ १७॥