॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 18

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

அடைக்கலம் புகுந்தவரைக் காக்கும் விரதம்

நட்புடன் வந்தவனைக் கைவிடாமை பற்றி ராமனின் கருத்து, சுக்ரீவனின் மீண்டும் ஐயம், அரசியலின் நுட்பமான பொருள், புறாவின் எடுத்துக்காட்டு, கண்டுவின் பாடல், ஒருமுறை சரணடைந்தவனுக்கும் அபயம் தரும் விரதம், விபீஷணனுடன் சந்திப்பு

பிறகு வாயுமைந்தனான அனுமனின் சொல்லைக் கேட்டு, மனம் மகிழ்ந்தவனும் வெல்லுதற்கரியவனும் நூலறிவுடையவனுமான ராமன், தன் உள்ளத்தில் நிலைத்திருந்த கருத்தை எடுத்துரைத்தான்: ‘விபீஷணனைப் பற்றி நானும் சிறிது சொல்ல விரும்புகிறேன்; நன்மையில் நிலைத்திருக்கும் நீங்கள் அதை முழுமையாகக் கேட்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். நட்புணர்வுடன் வந்தவனை எவ்வகையிலும் நான் கைவிடமாட்டேன்; அவனிடம் குற்றம் இருந்தாலும், இது சான்றோரால் பழிக்கப்படாததே.’ ராமனின் முதல் சொல்லே அவனுடைய உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறது — அவன் அடைக்கலம் புகுந்தவனின் குறைநிறைகளைச் சோதிப்பதைப் பார்க்கவில்லை, தன் அறத்தையே பார்க்கிறான். ‘ச்ருதவானாத்மனி ஸ்திதம்’ என்பது — என் மனத்தில் முன்னரே நிலைத்திருந்ததையே அனுமனும் சொன்னான் என்ற மகிழ்ச்சி. ‘ஸதாமேததகர்ஹிதம்’ (இது சான்றோரால் பழிக்கப்படாதது) என்பது — நல்லோர் குற்றமுடையவனாக இருந்தாலும் அடைக்கலம் புகுந்தவனைக் கைவிடுவதில்லை; அவர்கள் பார்வையில் இது பழிக்கத்தக்கதல்ல. இங்கே ராமன் அமைச்சர்களின் கருத்தைக் கேட்ட பிறகும் தன் முடிவை ‘கேட்க விரும்புகிறேன்’ என்று பணிவுடன் முன்வைக்கிறான்; அவன் ஆணையிடவில்லை, அனைவரின் ஒப்புதலையும் வேண்டுகிறான். திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் இந்த மூன்று சுலோகங்கள் 6.012.001–003 என்ற எண்ணில் ஏறக்குறைய எழுத்துக்கு எழுத்து ஒத்துப்போகின்றன.

பிறகு வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன் அந்தச் சொல்லைத் திரும்பச் சொல்லி, ஆராய்ந்து, மேலும் நல்ல சொல்லைச் சொன்னான்: ‘இந்த இரவில் திரிபவன் தீயவனாக இருக்கட்டும், தீயவன் அல்லாதவனாக இருக்கட்டும் — அதனால் என்ன? இத்தகைய துயரத்தில் சிக்கிய தன் உடன்பிறந்தவனையே கைவிடுபவன், யாரைத்தான் கைவிடமாட்டான்?’ வானர அரசனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சத்தியமான பராக்கிரமம் உடைய காகுத்ஸ்தன் அனைவரையும் பார்த்துச் சற்றே புன்னகைத்தபடி, நல்லிலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு சொன்னான். சுக்ரீவனின் வாதம் கூர்மையானது — துயர நேரத்தில் தன் உடன்பிறந்தவனைக் கைவிடுபவன் நம்மையும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போது கைவிடுவான். ஆனால் இந்த வாதத்தில் ஒரு நயமும் உண்டு — சுக்ரீவனே தன் அண்ணன் வாலியை விட்டுவிட்டு ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தவன்; அதனால்தான் ராமன் சற்றே புன்னகைக்கிறான். இந்தி உரை இதைச் ‘சற்றுப் புன்முறுவல் பூத்தார்’ என்று விளக்குகிறது. இந்த நான்கு சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளவை; அவற்றில் ஐந்தாம் சுலோகத்தின் முற்பாதியான ‘ஸ துஷ்டோ வாப்யதுஷ்டோ வா கிமேஷ ரஜனீசர:’ திறனாய்வுப் பதிப்பில் 6.012.009a ஆக உள்ளது; இதுவே வல்கேட் பாடத்தில் மீண்டும் இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ராமனின் வாயில் வருகிறது. ஆறாம் சுலோகத்தில் ‘கோ நாம ஸ பவேத்தஸ்ய யமேஷ ந பரித்யஜேத்’ (இவன் கைவிடாதவன் என்று யார்தான் இருப்பான்) என்ற வாக்கியம் அங்கேயே ‘வானராதிபதேர்வாக்யம் ச்ருத்வா’ என்ற புதிய வாக்கியத்தின் தொடக்கத்தோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

‘நூல்களைக் கல்லாமலும், முதியோருக்குப் பணிவிடை செய்யாமலும் வானர அரசன் சொன்னது போல இத்தகைய சொல்லைச் சொல்ல முடியாது. ஆயினும் இங்கே எனக்கு இதைவிட நுட்பமான ஒரு பொருள் தோன்றுகிறது; அது எல்லா அரசர்களிடமும் கண்கூடாகக் காணப்படுவது, உலகியலானது. பகைவர்கள், அதே குலத்தில் பிறந்த உறவினர்கள், அண்டை நாட்டவர் — இவர்கள் அரசர்களின் துயர காலங்களில் தாக்குபவர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே இவன் அஞ்சி இங்கே வந்திருக்கிறான். பாவமற்ற குலத்தவர் தங்கள் உறவினரை நலம் விரும்புபவர்களாக மதிக்கிறார்கள்; ஆயினும் அரசர்களுக்கு நல்லவனான உறவினனும் பெரும்பாலும் ஐயத்துக்குரியவனே. பகைவனின் படையை ஏற்பதில் நீ சொன்ன குற்றத்தைப் பற்றி நூல்முறைப்படி உனக்குச் சொல்வேன், இதைக் கேள். நாம் அவனுடைய குலத்தவர் அல்லோம்; இந்த ராக்ஷசன் அரசை விரும்புபவன்; ராக்ஷசர்களிலும் அறிஞர்கள் இருப்பார்கள்; ஆகவே விபீஷணனை ஏற்கலாம். கவலையற்றவர்களாய் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் ஒன்றுகூடுவார்கள்; ‘இது பெரும் முழக்கம், ஒருவருக்கொருவர் அச்சம் வந்துவிட்டது’ என்று அவர்கள் பிளவுபடுவார்கள்; ஆகவே விபீஷணனை ஏற்கலாம். அன்பனே, எல்லா உடன்பிறந்தவர்களும் பரதனைப் போன்றவர்கள் அல்லர்; தந்தையின் மக்கள் எல்லாரும் என்னைப் போன்றவர்கள் அல்லர்; நண்பர்கள் எல்லாரும் உன்னைப் போன்றவர்களும் அல்லர்.’ ராமனின் வாதம் அரசியல் நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டது — விபீஷணன் ராவணனின் உறவினன், ஆகவே ராவணனுக்கு அஞ்சுகிறான்; உறவினர்மீதான அச்சம் அரசர்களிடம் எங்கும் காணப்படுவது. நமக்கோ அவன் உறவினன் அல்லன், ஆகவே அவனிடமிருந்து நமக்கு அச்சமில்லை; அவன் அரசை விரும்புகிறான், அது நம்மால் மட்டுமே கிடைக்கக்கூடியது. பதினான்காம் சுலோகத்தில் மூன்று அரையடிகள் உள்ளன — ராக்ஷசர்களிடையே ஏற்படும் உட்பிளவு நமக்கு நன்மை என்பது. பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் பரதனை நினைவுகூர்வது நெகிழ்ச்சியானது — எல்லா உடன்பிறந்தவர்களும் பரதனைப் போன்றவர்கள் அல்லர்; ஆகவே விபீஷணன் ராவணனைத் துறந்தது பழிக்கத்தக்கதல்ல. 8 முதல் 15 வரையிலான எட்டுச் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. எட்டாம் சுலோகத்தில் ராமன் சுக்ரீவனின் சொல்லைப் புகழ்கிறான் — இது நூல் கற்றவன், முதியோருக்குப் பணிவிடை செய்தவன் சொல்வது போன்றது; அதன் பின்னரே தன் நுட்பமான கருத்தைச் சொல்கிறான். இவ்வாறு அவன் நண்பனின் கருத்தை மறுக்காமல் அதை நிறைவு செய்கிறான். பத்தாம் சுலோகத்தில் ‘பகைவர்கள், குலத்தவர், அண்டை நாட்டவர்’ என்பவை பகைவரின் வகைகள் — இந்தி உரையில் ‘ஒன்று, அதே குலத்தில் பிறந்த உறவினர்கள்; மற்றொன்று, அண்டை நாடுகளில் வாழ்பவர்கள்’ என்று உள்ளது. பதினொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘பாவமற்ற’ உறவினர்களும் அரசனால் ஐயத்துக்குரியவர்கள்; ஆகவே ராவணன் விபீஷணனை ஐயுறுகிறான், விபீஷணனும் அஞ்சுகிறான். பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘பண்டிதா ஹி பவிஷ்யந்தி’ (அறிஞர்கள் இருப்பார்கள்) என்பது — ராக்ஷசர்களிடையேயும் விவேகிகள் உண்டு; விபீஷணனுக்குக் கிடைத்த வரவேற்பைக் கண்டு அவர்கள் நம் பக்கம் வருவார்கள் என்பதாம்.

ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், பேரறிவுடைய சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனோடு எழுந்து வணங்கி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அந்த இரவில் திரிபவனை ராவணனால் அனுப்பப்பட்டவன் என்று அறிவாயாக; பொறுமையுடையவர்களில் சிறந்தவனே, அவனை அடக்குவதே தகுந்தது என்று நான் கருதுகிறேன். குற்றமற்றவனே, கோணலான அறிவுடன் ஏவப்பட்ட இந்த ராக்ஷசன், நீ நம்பிக்கை வைத்ததும், அல்லது நான் நம்பிக்கை வைத்ததும் தாக்குவதற்காக இங்கே வந்திருக்கிறான். நீண்ட கைகளுடையவனே, அல்லது லக்ஷ்மணனைத் தாக்கக்கூடும்; ஆகவே அமைச்சர்களுடன் அவன் கொல்லப்பட வேண்டியவன் — இந்த விபீஷணன் கொடிய ராவணனின் உடன்பிறந்தவன் அல்லவா.’ ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சொல்லின் நுட்பம் அறிந்த படைத்தலைவன் சுக்ரீவன், சொல்வன்மை உடைய ராமனின் முன் பிறகு மௌனமானான். பிறகு அந்த ராமன் சுக்ரீவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ஆராய்ந்து, வானரர்களில் சிறந்தவனிடம் மேலும் நல்ல சொல்லைச் சொன்னான். சுக்ரீவனின் இரண்டாம் சொல் முந்தைய சர்க்கத்தின் சொல்லின் ஏறக்குறைய மறுபடியே — ‘அவனை அடக்குவதே தகுந்தது என்று கருதுகிறேன், பொறுமையுடையவர்களில் சிறந்தவனே’, ‘இந்த விபீஷணன் கொடிய ராவணனின் உடன்பிறந்தவன் அல்லவா’, ‘சொல்லின் நுட்பம் அறிந்தவன் சொல்வன்மை உடையவனிடம் பிறகு மௌனமானான்’ என்ற வரிகள் முந்தைய சர்க்கத்திலிருந்து (17.27, 29, 30) எழுத்துக்கு எழுத்து மீண்டும் வருகின்றன. இதனால் அவனுடைய பிடிவாதம் உறுதியானது என்பது சுட்டப்படுகிறது; ஆனால் இங்கே அவன் ராமன், லக்ஷ்மணன், தான் — மூவருமே ஆபத்தில் இருப்பதாகக் காண்கிறான். 16 முதல் 20 வரையிலான சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தின் முற்பாதி மட்டும் 6.012.008a உடன் ஒத்துப்போகிறது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘மேலும் நல்ல’ என்பதன் மூலம், ராமனின் மறுமொழி சுக்ரீவனின் சொல்லைவிடச் சிறந்தது என்று கவி சுட்டுகிறார்.

‘இந்த இரவில் திரிபவன் தீயவனாக இருக்கட்டும், தீயவன் அல்லாதவனாக இருக்கட்டும்; எனக்கு நுண்ணிய அளவு தீங்குகூட அவனால் எவ்வகையிலும் செய்ய முடியாது. வானரக் கூட்டங்களின் தலைவனே, நான் விரும்பினால் பூமியில் உள்ள பிசாசர்களையும், தானவர்களையும், யக்ஷர்களையும், ராக்ஷசர்களையும் விரல் நுனியாலேயே கொன்றுவிடுவேன். இவ்வாறு கேள்விப்படுகிறோம் — அடைக்கலம் புகுந்த பகைவனை ஒரு புறா முறைப்படி உபசரித்துத் தன் சதையையே உண்ண அழைத்தது. வானரர்களில் சிறந்தவனே, அந்தப் புறா தன் மனைவியைக் கவர்ந்தவன் வந்தபோது அவனையே ஏற்றுக்கொண்டது; என்னைப் போன்ற மனிதனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’ ராமன் அபயம் தருவதற்கு முதல் காரணம் தன் வல்லமை — எல்லா ராக்ஷசர்களையும் விரல் நுனியால் கொல்ல வல்லவனுக்கு ஒரு ராக்ஷசன் என்ன செய்துவிட முடியும்? இரண்டாம் காரணம் அறம் — ஒரு பறவைகூட அடைக்கலம் புகுந்த பகைவனைத் தன் உடலால் உபசரித்தது. புறாவின் கதை மகாபாரதத்தில் (சாந்தி பர்வத்தில்) விரிவாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது — பெண்புறாவைப் பிடித்துச் சென்ற வேடன் குளிரால் வாடி மரத்தடியில் அடைக்கலம் புகுந்தான்; ஆண்புறா நெருப்பை மூட்டித் தன் உடலையே அவனுக்கு உணவாக அர்ப்பணித்தது. ‘கிம் புனர்மத்விதோ ஜன:’ (என்னைப் போன்ற மனிதனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா) என்பது — பறவைக்கே இது அறம் என்றால், மனிதனுக்கு, அதிலும் அரசனுக்கு, சொல்லவும் வேண்டுமா என்பதாம். இருபத்திரண்டாம், இருபத்து மூன்றாம் சுலோகங்களில் ‘வானரக் கூட்டங்களின் தலைவனே’ என்ற விளி சுக்ரீவனை நோக்கியது.

‘கண்வ முனிவரின் மகனும், உண்மை பேசுபவரும், பெருமுனிவருமான கண்டு முற்காலத்தில் பாடிய அறம் நிறைந்த பாடலைக் கேள் — பகைவரை வாட்டுபவனே, கைகூப்பி, வருந்தி, இரந்து அடைக்கலம் புகுந்த பகைவனையும் கருணையின் பொருட்டுக் கொல்லக்கூடாது. துயருற்றவனாயினும் செருக்குற்றவனாயினும், பிறரிடம் அடைக்கலம் புகுந்த பகைவனையும் பண்பட்ட உள்ளமுடையவன் தன் உயிரைக் கொடுத்தாவது காக்க வேண்டும். அச்சத்தாலோ, மயக்கத்தாலோ, ஆசையாலோ தன் வலிமைக்கேற்ப முறைப்படி அவனைக் காக்காவிட்டால், அது உலகம் பழிக்கும் பாவம். காக்கப்படாத அடைக்கலம் புகுந்தவன் காப்பவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அழிந்தால், அவனுடைய புண்ணியம் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு போய்விடுவான். இவ்வாறு சரணடைந்தவர்களைக் காக்காமையில் பெரும் குற்றம் உண்டு — அது சுவர்க்கத்தைத் தடுப்பது, புகழைக் கெடுப்பது, வலிமையையும் வீரத்தையும் அழிப்பது. ஆகவே கண்டுவின் சிறந்த, உண்மையான சொல்லைப் பின்பற்றுவேன்; அது அறம் நிறைந்ததும், புகழ் தருவதும், பயன் விளையும்போது சுவர்க்கம் தருவதுமாகும். ஒருமுறை சரணடைந்து ‘உனக்கு உரியவன் நான்’ என்று இரப்பவனுக்கு எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும் அபயம் தருகிறேன் — இது என் விரதம். வானரர்களில் சிறந்தவனே, இவனை அழைத்து வா; சுக்ரீவா, விபீஷணனாயினும் சரி, ராவணனே ஆயினும் சரி, இவனுக்கு நான் அபயம் தந்துவிட்டேன்.’ இதுவே ராமாயணத்தின் புகழ்பெற்ற சரணாகதி சுலோகம் — ‘ஸக்ருதேவ ப்ரபன்னாய தவாஸ்மீதி ச யாசதே. அபயம் ஸர்வபூதேப்யோ ததாம்யேதத்வ்ரதம் மம.’ இங்கே ‘ஸக்ருதேவ’ (ஒருமுறையே) என்ற சொல் மிக முக்கியமானது — ஒருமுறை சரணடைவதே போதுமானது, மீண்டும் மீண்டும் இரக்க வேண்டியதில்லை. ‘ஸர்வபூதேப்ய:’ (எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும்) என்பது — மனிதர்களிடமிருந்து மட்டுமல்ல, எல்லா உயிரினங்களிடமிருந்தும். முப்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘யதி வா ராவண: ஸ்வயம்’ (ராவணனே ஆயினும்) என்பது — பகைவனே அடைக்கலம் இரந்தாலும் அவனும் காக்கப்பட வேண்டியவன்; இதனால் அடைக்கலம் புகுந்தவர்மீதான ராமனின் அன்பின் உச்சம் காட்டப்படுகிறது. கண்டுவின் பாடலில் அடைக்கலம் காத்தலின் மூன்று கூறுகள் உள்ளன — வருந்தும் பகைவனையும் கொல்லாமை, உயிரைக் கொடுத்தாவது காத்தல், காக்காவிட்டால் பாவத்தின் பயன். அச்சுப் பதிப்பில் இருபத்தாறாம் சுலோகத்தின் ‘காதா புரா கீதா தர்மிஷ்டா’ என்ற வடிவங்கள் அனுஸ்வாரம் இல்லாமல் உள்ளன. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘ஆர்தோ வா யதி வா த்ருப்த:’ (துயருற்றவனோ செருக்குற்றவனோ) என்பது — அடைக்கலம் புகுந்தவன் வருந்துபவனாயினும் செருக்குடையவனாயினும் இருவகையிலும் காக்கப்பட வேண்டியவன்; இந்தி உரை ‘துன்புற்றவனோ, அகந்தையுடையவனோ’ என்கிறது. முப்பதாம் சுலோகத்தில் காக்கப்படாத அடைக்கலத்தின் விளைவு அச்சந்தருவது — அவன் காப்பவனின் புண்ணியம் அனைத்தையும் பறித்துக்கொள்கிறான். முப்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் கண்டுவின் சொல்லின் மூன்று பயன்கள் — அறம், புகழ், சுவர்க்கம்.

ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, வானரர்களின் தலைவனான சுக்ரீவன் நட்புணர்வால் நிறைந்து காகுத்ஸ்தனிடம் சொன்னான்: ‘அறம் அறிந்தவனே, உலகத் தலைவர்களின் முடிமணியே, நீ சான்றோர்க்குரிய சொல்லைச் சொன்னதில் வியப்பு என்ன? நீ உள்ளவலிமை உடையவன், நல்வழியில் நிற்பவன் அல்லவா. என் அந்தராத்மாவும் விபீஷணனைத் தூயவன் என்று அறிகிறது; ஊகத்தாலும் உள்ளக் கருத்தாலும் அவன் எல்லா வகையிலும் நன்கு சோதிக்கப்பட்டுவிட்டான். ஆகவே ராகவா, பேரறிவுடைய விபீஷணன் விரைவில் நம்மோடு சமமானவனாகட்டும், நம் நட்பை ஏற்கட்டும்.’ பிறகு வானர அரசன் சொன்ன சுக்ரீவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மனிதர்களின் அரசனான ராமன், புரந்தரன் (இந்திரன்) பறவைகளின் அரசனான கருடனைச் சந்தித்தது போல, விரைவில் விபீஷணனைச் சந்தித்தான். சுக்ரீவனின் மனமாற்றத்தைக் கவனிக்க வேண்டும் — முன்பு இருமுறை கொல்லும்படி சொன்னவன், இப்போது அவனே விபீஷணனைத் தூயவனாகக் கருதி நட்பை வேண்டுகிறான். ‘ஊகத்தாலும் உள்ளக் கருத்தாலும்’ என்பது — இது அனுமனின் சோதனையின் பயன். 35 முதல் 38 வரையிலான சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் 6.012.004–007 என உள்ளன — ஆனால் அங்கே அவை ராமனின் முதல் சொல்லுக்கு உடனடியாகப் பின்னும், புறாக் கதைக்கு முன்னும் உள்ளன; வல்கேட் பாடத்தில் அவை சர்க்கத்தின் இறுதிக்கு இடம் மாற்றப்பட்டுள்ளன. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்தது; ‘பறவைகளின் அரசனுடன் புரந்தரன் போல’ என்ற உவமை — அமுதம் கொண்டுவந்த காலத்தில் இந்திரன் கருடனுடன் நட்புக் கொண்டது போல, ராமன் விபீஷணனுடன் நட்புக் கொண்டான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डेऽष्टादशः सर्गः॥ १८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க