॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 19

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

விபீஷணனின் முடிசூட்டலும் கடற்கரையில் அமர்தலும்

விபீஷணன் ராமனின் திருவடிகளில் விழுதல், ராவணனின் வலிமையைத் தெரிவித்தல், ராவணனைக் கொல்வதாக ராமனின் சபதம், இலங்கை அரசில் முடிசூட்டல், கடலைக் கடக்கும் வழி பற்றிய ஆலோசனை, ராமன் கடற்கரையில் அமர்தல்

ராகவன் அபயம் தந்ததும், பணிவுடையவனும் பேரறிவுடையவனுமான ராவணனின் தம்பி விபீஷணன் நிலத்தை நோக்கினான். மகிழ்ந்த அவன் தன்னிடம் பற்றுடைய பரிவாரங்களுடன் வானிலிருந்து நிலத்தில் இறங்கினான்; அறவுள்ளம் கொண்ட விபீஷணன் நான்கு ராக்ஷசர்களுடன் ராமனின் திருவடிகளில் விழுந்தான். பிறகு விபீஷணன் ராமனிடம் அறம் தழுவியதும், பொருத்தமானதும், காலத்துக்கேற்றதும், மகிழ்ச்சியூட்டுவதுமான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘நான் ராவணனின் தம்பி; அவனால் அவமதிக்கப்பட்டேன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம் தரும் உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்தேன். இலங்கையையும், நண்பர்களையும், செல்வத்தையும் நான் துறந்துவிட்டேன்; என் அரசும், உயிரும், இன்பங்களும் இனி உன்னைச் சார்ந்தவை.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் பதில் சொன்னான். அபயம் பெற்ற பின்னரே விபீஷணன் நிலத்தில் இறங்குகிறான் — முன்பு அனுமதியை எதிர்பார்த்து அவன் வானில் நின்றான்; இப்போது மகிழ்ச்சியுடன், அச்சமின்றி இறங்குகிறான். ‘நிலத்தை நோக்கினான்’ என்பது — இறங்குவதற்கு முன் இடத்தைப் பார்க்கிறான்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்த அரையடி இல்லை. ‘என் அரசு உன்னைச் சார்ந்தது’ என்ற வாக்கியத்தில் விபீஷணனின் முழுமையான தன்னொப்படைப்பு உள்ளது — அவன் தன் எதிர்காலம் முழுவதையும் ராமனின் கையில் வைக்கிறான். நான்காம் சுலோகத்தில் சொல்லின் நான்கு அடைமொழிகள் — அறம் தழுவியது, பொருத்தமானது, காலத்துக்கேற்றது, மகிழ்ச்சியூட்டுவது — அவனுடைய சொல்லின் தகுதியைக் காட்டுகின்றன. இந்தச் சர்க்கத்தில் அரைச்சுலோகப் பிரிவு வாக்கிய அமைப்பிலிருந்து விலகுகிறது — பல வாக்கியங்கள் ஒரு சுலோகத்தின் பிற்பாதியில் தொடங்கி அடுத்த சுலோகத்தில் முடிகின்றன. இரண்டாம், மூன்றாம் சுலோகங்களில் ‘நிபபாத’ (விழுந்தான்) என்ற வினைச்சொல் இருமுறை வருகிறது — வானிலிருந்து நிலத்தில் இறங்குதல், நிலத்தில் திருவடிகளில் விழுதல்; இதனால் அவனுடைய பணிவு இருவகையாகக் காட்டப்படுகிறது. பரிவாரங்களும் ‘பக்தர்கள்’ (பற்றுடையவர்கள்) என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறார்கள் — அவர்கள் விபீஷணனின் அறத்தைப் பின்பற்றியே இலங்கையைத் துறந்தார்கள். ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ‘இலங்கையை நான் துறந்தேன்’ என்பது — இலங்கை அவனுடைய பிறந்த மண்; அதைத் துறந்தது பெரும் துறவு.

கண்களால் பருகுவது போல அவனைப் பார்த்து, சொல்லால் ஆறுதல் தந்து ராமன் சொன்னான்: ‘ராக்ஷசர்களின் வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் எனக்கு உள்ளபடி சொல்.’ சிரமமின்றிச் செயல்களை முடிக்கும் ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த ராக்ஷசன் ராவணனின் வலிமை முழுவதையும் சொல்லத் தொடங்கினான்: ‘அரசகுமாரா, பத்துத் தலையனான ராவணன் சுயம்புவான பிரம்மனின் வரத்தால் கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், பறவைகள் — எல்லா உயிர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவன். ராவணனுக்கு அடுத்தவனும், எனக்கு அண்ணனுமான கும்பகர்ணன் வீரமும் பேரொளியும் உடையவன், போரில் இந்திரனுக்கு நிகரானவன். ராமா, அவனுடைய படைத்தலைவன் பிரகஸ்தன் என்பவனைப் பற்றி நீ கேள்விப்பட்டிருக்கலாம் — கைலாசத்தில் நடந்த போரில் மணிபத்திரனைத் தோற்கடித்தவன் அவன். உடும்புத்தோல் விரலுறைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, பிளக்க முடியாத கவசம் தரித்த இந்திரஜித் வில்லை ஏந்திப் போரில் எங்கே நிற்கிறானோ, அங்கே மறைந்துவிடுகிறான். ராகவா, செல்வமுடைய இந்திரஜித் பெரும் அணிவகுப்புடைய போரில் அக்னியைத் திருப்தி செய்து, மறைந்து நின்று கொல்கிறான். மகோதரன், மகாபார்சுவன், அகம்பனன் என்ற ராக்ஷசன் — இவர்கள் அவனுடைய படைப்பிரிவுத் தலைவர்கள், போரில் உலகக் காவலர்களுக்கு நிகரானவர்கள். இலங்கை நகரில் வாழும், சதையும் இரத்தமும் உண்ணும், விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ராக்ஷசர்கள் பத்தாயிரம் கோடி பேர். அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த அரசன் உலகக் காவலர்களோடு போரிட்டான்; தேவர்களோடு சேர்த்து அவர்கள் தீய உள்ளமுடைய ராவணனால் முறியடிக்கப்பட்டார்கள்.’ 7 முதல் 22 வரையிலான பதினாறு சுலோகங்கள் (வலிமையைத் தெரிவித்தல், ராமனின் சபதம், விபீஷணனின் சபதம்) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இந்தச் சர்க்கத்தில் இல்லை. ராவணனின் வலிமை பற்றிய இந்த அறிமுகம் வரவிருக்கும் போரின் முன்னறிவிப்பு — இங்கே பெயர் சொல்லப்பட்ட வீரர்கள் அனைவரும் பின்னர் ராமனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் வானரர்களாலும் கொல்லப்படுகிறார்கள். ‘பத்தாயிரம் கோடி’ என்ற எண்ணிக்கையை இந்தி உரை ஒரே எண்ணுப்பெயரால் (நூறு ஆயிரம் மில்லியன்) குறிப்பிடுகிறது. ‘பத்தகோதாங்குலித்ராண:’ என்பது — உடும்புத்தோலால் ஆன கைக்காப்பு அணிந்தவன்; இந்தி உரையில் ‘உடும்பின் தோலால் செய்த கையுறைகள்’. விபீஷணனின் அறிவிப்பு நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டது — முதலில் அரசன் ராவணன், பிறகு அவன் தம்பி கும்பகர்ணன், பிறகு படைத்தலைவன் பிரகஸ்தன், பிறகு மகன் இந்திரஜித், பிறகு படைப்பிரிவுத் தலைவர்கள் மகோதரன், மகாபார்சுவன், அகம்பனன், இறுதியில் பொதுப்படை. இவ்வாறு அவன் பகைவனின் முழுச் சித்திரத்தையும் ராமனின் முன் வைக்கிறான் — இதுவே அடைக்கலம் புகுந்தவனின் முதல் பணி. ராவணன் பெற்ற வரத்தில் ‘எல்லா உயிர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவன்’ என்று சொல்லப்பட்டாலும், அதில் மனிதர்கள் கணக்கில் சேர்க்கப்படவில்லை — இதுவே ராமனுக்குரிய வாய்ப்பு; இந்தி உரையும் ‘மனிதனை மட்டும் தவிர’ என்று தெளிவாகச் சொல்கிறது. இந்திரஜித்தின் சிறப்பு — வேள்வியில் அக்னியைத் திருப்தி செய்து மறைந்து நின்று போரிடுவான்; பின்னர் நிகும்பிலையில் அவனுடைய வேள்வியைக் கலைத்தே லக்ஷ்மணன் அவனைக் கொல்கிறான். குபேரனின் படைத்தலைவனான மணிபத்திரனின் தோல்வி உத்தர காண்டத்தில் விரிவாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது. பதினாறாம் சுலோகத்தில் ‘தேவர்களோடு அவர்கள் முறியடிக்கப்பட்டார்கள்’ என்பது — உலகக் காவலர்கள் தேவர்களோடு சேர்ந்து ராவணனால் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்; ஆகவே ராவணனின் வலிமையைப் புறக்கணிக்கக்கூடாது என்று விபீஷணன் சுட்டுகிறான்; ஆனால் அச்சத்தை உண்டாக்கவில்லை, உள்ளதை மட்டுமே சொல்கிறான்.

விபீஷணனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ரகுகுலத்தில் சிறந்த ராமன் மனத்தால் அனைத்தையும் ஆராய்ந்து இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘விபீஷணா, ராவணனின் வீரச்செயல்களாக நீ உள்ளபடி சொன்னவற்றை நான் அறிகிறேன். பிரகஸ்தனோடும் மக்களோடும் பத்துத் தலையனைக் கொன்று உன்னை அரசனாக்குவேன் — என் இந்த உண்மைச் சொல்லைக் கேள். ராவணன் ரசாதலத்துக்கோ பாதாளத்துக்கோ புகுந்தாலும், பிதாமகனான பிரம்மனின் அருகே சென்றாலும், உயிரோடு என்னிடமிருந்து தப்பமாட்டான். மக்கள், சுற்றம், உறவினருடன் ராவணனைப் போரில் கொல்லாமல் அயோத்தியில் நுழையமாட்டேன் — என் மூன்று தம்பியர்மீது ஆணை.’ ராமனின் சபதம் உறுதியானது, ஆழமானது — அவன் ராவணனை மட்டுமல்ல, அவனுடைய மக்களையும் படைத்தலைவர்களையும் கொல்வதாகச் சபதம் செய்கிறான். மூன்று தம்பியர்மீது ஆணை — பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் — தனக்கு மிகவும் அன்புக்குரியவர்களின் பெயரால்; இதுவே எல்லாவற்றிலும் சிறந்த ஆணை. ‘உன்னை அரசனாக்குவேன்’ என்பதில், முந்தைய சர்க்கத்தில் அனுமனால் சுட்டப்பட்ட விபீஷணனின் அரசு விருப்பம் இங்கே ராமனாலேயே நிறைவேற்றப்படுகிறது. இருபதாம் சுலோகத்தில் ராவணனுக்கு இருக்கக்கூடிய மூன்று புகலிடங்கள் — ரசாதலம், பாதாளம், பிரம்மலோகம் — அனைத்தும் பயனற்றவை என்பது; முன்பு விபீஷணனும் ராவணனிடம் இவ்வாறே சொல்லியிருந்தான். பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘கர்மாபதானானி’ என்பது — முன்பு செய்த வீரச்செயல்கள். இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘கொல்லாமல் … அயோத்தியில் நுழையமாட்டேன்’ என்பது — வனவாசத்தின் கால எல்லையும் இந்தச் சபதத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது என்பதாம்.

சிரமமின்றிச் செயல்களை முடிக்கும் ராமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அறவுள்ளம் கொண்ட விபீஷணன் தலைதாழ்த்தி வணங்கி இவ்வாறு சொல்லத் தொடங்கினான்: ‘ராக்ஷசர்களைக் கொல்வதிலும் இலங்கையைத் தாக்குவதிலும் என் உயிருள்ளவரை உதவி செய்வேன்; படைக்குள்ளும் புகுவேன்.’ இவ்வாறு சொன்ன விபீஷணனைத் தழுவி, மகிழ்ந்த ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘கடலிலிருந்து நீர் கொண்டு வா; பிறருக்கு மதிப்பளிப்பவனே, அதைக் கொண்டு, நான் மகிழ்ந்திருக்கும் இப்போதே, பேரறிவுடைய இந்த விபீஷணனை ராக்ஷசர்களின் அரசனாக விரைவில் முடிசூட்டு.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சௌமித்திரி, அரசனின் ஆணைப்படி வானரத் தலைவர்களின் நடுவே விபீஷணனை அரசனாக முடிசூட்டினான். ராமனின் அந்த உடனடி அருளைக் கண்டு வானரர்கள் ஆரவாரம் செய்தார்கள்; அந்த மகாத்மாவை ‘நன்று, நன்று’ என்று போற்றினார்கள். முடிசூட்டல் போருக்கு முன்பே நடைபெறுகிறது — இதனால் ராமனின் சபதத்தின் உறுதி சுட்டப்படுகிறது; இலங்கை இன்னும் ராவணனின் கையில் இருந்தாலும் அதன் அரசன் விபீஷணனே என்று ராமன் அறிவிக்கிறான். கடல்நீரால் முடிசூட்டல் — பின்னர் கடக்க வேண்டிய அதே கடல். ‘நான் மகிழ்ந்திருக்கும்போது’ என்பது — என் அருளே உன் அரசின் அடிப்படை என்பதாம். விபீஷணனின் சபதத்தில் ‘என் உயிருள்ளவரை’ என்பது — உயிரைப் பணயம் வைத்தாவது உதவுவேன் என்பது. வானரர்களின் மகிழ்ச்சி முழக்கம் ராமனின் வள்ளன்மையைப் போற்றுகிறது. 24 முதல் 26 வரையிலான சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் 6.013.007–009 உடன் ஒத்துப்போகின்றன. ‘மானத’ என்பது லக்ஷ்மணனை விளிப்பது — பிறருக்கு மதிப்பளிப்பவன் என்று பொருள். முடிசூட்டலின் சடங்கு சுருக்கமானது — கடல்நீர், வானரத் தலைவர்களின் சாட்சி, அரசனின் ஆணை மட்டுமே; போர்க்காலத்தில் விரிவான விழாவுக்கு இடமில்லை.

பிறகு அனுமனும் சுக்ரீவனும் விபீஷணனிடம் சொன்னார்கள்: ‘பேராற்றல் உடைய வானரர்களின் படைகளால் சூழப்பட்ட நாம் அனைவரும், கலக்க முடியாத வருணனின் உறைவிடமான கடலை எப்படிக் கடப்போம்? படையுடன் நாம் அனைவரும் விரைவாக ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் தலைவனான வருணனின் உறைவிடத்தை அணுகிக் கடக்கக்கூடிய வழியைச் சொல்.’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அறவுள்ளம் கொண்ட விபீஷணன் பதில் சொன்னான்: ‘அரசன் ராகவன் கடலிடம் அடைக்கலம் புகுவது தகும். அளவிட முடியாத இந்தப் பெருங்கடல் சகரனால் தோண்டப்பட்டது; ஆகவே இந்தப் பெருங்கடல் தன் உறவினனான ராமனின் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்.’ விபீஷணனின் வழி அமைதியானது, அறவழிப்பட்டது — வலிமையால் அல்ல, பணிவால் கடலை மகிழ்விக்க வேண்டும். அசுவமேதக் குதிரையைத் தேடும்போது சகரனின் மக்கள் பூமியைத் தோண்டினார்கள், அதனால் கடல் உண்டானது என்பது புராணக் கதை; ஆகவே கடல் சகர குலத்துக்குக் கடன்பட்டது; ராமனும் சகர குலத்தவன். ‘உறவினனின் காரியம்’ என்பது — உறவின் காரணமாகக் கடல் ராமனுக்கு உதவும் என்ற நம்பிக்கை. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் மூன்று அரையடிகள் உள்ளன — அனுமனும் சுக்ரீவனும் கேட்கும் கேள்வி; ‘பேராற்றல் உடைய வானரர்களின் படைகளால் சூழப்பட்ட நாம் அனைவரும்’ என்ற மூன்றாம் அரையடி திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. சுவையான செய்தி என்னவெனில், ராவணனின் பகைவர் பக்கம் வந்த பின்பும் விபீஷணன் உறவுப் பிணைப்பின் முக்கியத்துவத்தைப் பேசுகிறான் — முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் உறவினர்களை இகழ்ந்திருந்தான்.

அறிவாளியான ராக்ஷசன் விபீஷணன் இவ்வாறு சொன்னதும், சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனுடன் ராமன் இருந்த இடத்துக்கு வந்தான். பிறகு அகன்ற கழுத்துடைய சுக்ரீவன், கடலிடம் அமர்ந்து வேண்டுவது பற்றிய விபீஷணனின் நல்ல சொல்லை எடுத்துரைக்கத் தொடங்கினான். இயல்பாகவே அறநெறியுடைய இந்த ராமனுக்கு அது பிடித்தது. பேரொளி உடையவனும் செயல்திறன் மிக்கவனுமான அவன், மதிப்பளிக்கும் பொருட்டு, லக்ஷ்மணனோடு இருந்த வானர அரசன் சுக்ரீவனிடம் புன்னகையுடன் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, விபீஷணனின் இந்த ஆலோசனை எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. சுக்ரீவன் எப்போதும் அறிஞன்; நீயோ ஆலோசனையில் வல்லவன்; இருவரும் ஆராய்ந்து உங்களுக்கு எது பிடிக்கிறதோ அதைச் சொல்லுங்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வீரர்களான சுக்ரீவனும் லக்ஷ்மணனும் இருவரும் மரியாதை தழுவிய இந்தச் சொல்லைச் சொன்னார்கள்: ‘மனிதருள் புலியே ராகவா, இந்த நேரத்தில் விபீஷணன் சொன்ன நலம் தரும் சொல் எங்களுக்கு ஏன் பிடிக்காமல் போகும்? பயங்கரமான இந்த வருணனின் உறைவிடமான கடலில் அணை கட்டாமல், இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்கூட இலங்கையை அடைய முடியாது. வீரனான விபீஷணனின் உண்மையான சொல் நிறைவேற்றப்படட்டும்; காலம் கடத்தியது போதும்; இந்தக் கடல் வேண்டிக்கொள்ளப்படட்டும் — படையுடன் ராவணன் காக்கும் நகருக்கு நாம் செல்லும்படி.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன், ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் தலைவனான கடலின் கரையில், தர்ப்பை விரிக்கப்பட்ட இடத்தில், வேள்வி மேடையில் அக்னி போல அப்போது அமர்ந்தான். இங்கே ராமனின் தலைமைப் பாணி மீண்டும் தெரிகிறது — தனக்கு விருப்பமாக இருந்தும் அவன் சுக்ரீவனின், லக்ஷ்மணனின் கருத்தைக் கேட்கிறான். ‘மதிப்பளிக்கும் பொருட்டு’ என்பது — அவர்களைக் கௌரவிப்பதற்காக, முடிவெடுக்கத் தேவைப்பட்டதால் அல்ல. ‘கடலில் அணை கட்டாமல்’ என்ற வாக்கியத்தில் சேதுபந்தனம் (அணை கட்டுதல்) பற்றிய முதல் குறிப்பு வருகிறது. இறுதிச் சுலோகம் உவமையுடன் முடிகிறது — தர்ப்பை இருக்கையில் அமர்ந்த ராமன் வேள்வி மேடையில் உள்ள அக்னி போல ஒளியுடையவனாகவும் தூயவனாகவும் இருந்தான். நாற்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் உள்ள ‘ப்ரூஹி த்வம் ஸஹஸுக்ரீவஸ் தவாபி யதி ரோசதே’ (சுக்ரீவனுடன் நீயும் சொல், உனக்கும் பிடித்திருந்தால்) (6.013.017c) என்ற அரையடி அச்சுப் பதிப்பில் இல்லை. முப்பத்திரண்டாம், முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகங்களில் சுக்ரீவன் விபீஷணனின் வழியை ராமனிடம் தெரிவிக்கிறான் — தான் அல்ல, புதிய நண்பனான விபீஷணனுக்கே அவன் பெருமை தருகிறான்; இது அவனுடைய மனமாற்றத்துக்குச் சான்று. ‘விபுலக்ரீவன்’ (அகன்ற கழுத்துடையவன்) என்பதே ‘சுக்ரீவன்’ என்ற பெயரின் பொருள். முப்பத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘இயல்பாகவே அறநெறியுடையவனுக்கு’ என்பது — கடலிடம் அடைக்கலம் புகுவது அறவழியான உபாயம், ஆகவே அறநெறியுடைய ராமனுக்கு இயல்பாகவே பிடிக்கிறது. முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்’ என்பது — இலங்கையை அடைவதன் கடினம்; கடலே அதன் அகழி. நாற்பதாம் சுலோகத்தில் ‘காலம் கடத்தியது போதும்’ என்பது — தாமதம் செய்யக்கூடாது, சீதை காத்திருக்கிறாள். முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ராமன் லக்ஷ்மணனை விளிக்கிறான், முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் இருவரையும் கேட்கிறான் — இதனால் சுக்ரீவனுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் சம மதிப்பு காட்டப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकोनविंशः सर्गः॥ १९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க