॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 20

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

சுகனின் தூது

சார்தூலனின் ஒற்றுச் செய்தி, ராவணன் சுகனை அனுப்புதல், வானரர்கள் சுகனைப் பிடித்தல், சுக்ரீவனின் மறுமொழி, ராமன் சுகனை விடுவித்தல்

சுக்ரீவனால் காக்கப்பட்டுக் கடற்கரையில் தங்கியிருந்த வானரப் படையை, சார்தூலன் என்ற வீரமுடைய ராக்ஷசன் அருகே வந்து கண்டான். அவன் தீய உள்ளமுடைய ராவணனின் ஒற்றன். எல்லாப் பக்கமும் அமைதியாக, நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்த அந்தப் படையைக் கண்டு, அவன் விரைவில் திரும்பிச் சென்று இலங்கைக்குள் புகுந்து அரசனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இதோ வானரர்களும் கரடிகளும் அடங்கிய பெருவெள்ளம் இலங்கையை நோக்கி வருகிறது. அது ஆழம் காண முடியாதது, அளவிட முடியாதது, இரண்டாவது கடல் போன்றது. தசரதனின் மைந்தர்களான உடன்பிறந்த ராம லக்ஷ்மணர்கள், சிறந்தவர்கள், அழகுடையவர்கள், சீதையின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றி வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கடலை அடைந்து அதன் கரையில் தங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய படை எல்லாப் பக்கமும் பத்து யோஜனை தொலைவு வானத்தையே மூடிக்கொண்டு நிற்கிறது. மகாராஜா, இந்த உண்மையை நீ விரைவில் அறிய வேண்டும். உன் தூதர்கள் அனைத்தையும் விரைவில் அறிய வல்லவர்கள். பிறகு கொடை, இன்சொல், பிளவு — இவற்றில் தகுந்ததைப் பயன்படுத்தலாம்.’ இங்கே சார்தூலன் அரசியலின் நான்கு உபாயங்களில் மூன்றை மட்டுமே சுட்டுகிறான் — கொடை, இன்சொல், பிளவு; தண்டத்தின் (போரின்) பெயரை அவன் சொல்லவில்லை, ஏனெனில் பகைவனின் வலிமையை அவன் கண்டிருக்கிறான். ‘அவ்யக்ராம்’ (அமைதியான) என்ற சொல்லால் வானரப் படையின் கட்டுப்பாடு சுட்டப்படுகிறது — அந்தப் படை ஆரவாரம் மிக்கதல்ல, நிலையாக நிற்பது. ‘இரண்டாவது கடல்’ என்ற உவமையால் அதன் பரப்பும் ஆழமும் ஒருசேர வருணிக்கப்படுகின்றன. ஒற்றனின் சொல்லில் மறைந்திருக்கும் அச்சமும் தெரிகிறது. சார்தூலன் எண்ணிக்கையை மட்டும் சொல்லவில்லை, பகைவனின் இயல்பையும் சொல்கிறான் — ராம லக்ஷ்மணர்கள் ‘சிறந்தவர்கள், அழகுடையவர்கள்’ என்ற அவனுடைய சொல்லால் பகைவனுக்கும் உரிய பெருமை வெளிப்படுகிறது. ‘சீதையின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றி வந்தார்கள்’ என்ற வாக்கியம் ராவணனின் குற்றத்தையே நினைவூட்டுகிறது — இவர்கள் சீதையின் காரணமாகவே வந்திருக்கிறார்கள், வேறு எதற்காகவும் அல்ல. பத்து யோஜனை வானத்தை நிறைத்தது என்ற மிகைக் கூற்றாலும் படையின் பெருமை காட்டப்படுகிறது. கண்டதைக் கண்டபடி தெரிவிப்பதே ஒற்றனின் கடமை; சார்தூலன் அதைச் செய்கிறான், ஆனால் முடிவை அரசனின் கையிலேயே விடுகிறான்.

சார்தூலனின் சொல்லைக் கேட்டு ராக்ஷசர்களின் தலைவனான ராவணன் திடீரெனக் கலக்கமுற்றான். தான் செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானித்துக்கொண்டு, பொருளறிந்தவர்களில் சிறந்த சுகன் என்ற ராக்ஷசனிடம் சொன்னான்: ‘நீ விரைவில் சென்று, என் சொல்லாக, அரசன் சுக்ரீவனிடம், செய்தி உள்ளபடியே, தளர்வின்றி, மென்மையான சிறந்த சொல்லால் இவ்வாறு சொல்: வானர அரசனே, நீ பேரரச குலத்தில் பிறந்தவன், பெருவலிமை உடையவன், ருக்ஷரஜஸின் மகன். என்னோடு உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை, எந்தக் கேடும் இல்லை; ஆயினும் நீ எனக்கு உடன்பிறந்தவன் போன்றவன். அறிவுடைய அரசகுமாரனின் மனைவியை நான் கவர்ந்தேன் என்றால், அதில் உனக்கு என்ன? கிஷ்கிந்தைக்குத் திரும்பிச் செல். இந்த இலங்கையை வானரர்களால் எவ்வகையிலும் அடைய முடியாது; கந்தர்வர்களுடன் கூடிய தேவர்களாலும் முடியாது; மனிதர்களாலும் வானரர்களாலும் முடியுமா என்ன?’ இங்கே ராவணன் பிளவு என்ற உபாயத்தைப் பயன்படுத்துகிறான் — சுக்ரீவனை ராமனிடமிருந்து பிரிக்க விரும்புகிறான். அவன் சுக்ரீவனின் குலத்தையும் வலிமையையும் புகழ்கிறான், உடன்பிறப்பு உணர்வைக் காட்டுகிறான், ராமனின் காரியம் சுக்ரீவனுக்குத் தேவையற்றது என்று நிலைநாட்டுகிறான். இறுதியில் இலங்கையின் அணுகுதற்கரிய தன்மையைச் சொல்லி மறைமுகமாக அச்சத்தையும் உண்டாக்குகிறான். இவ்வாறு இன்சொல், பிளவு, அச்சுறுத்தல் மூன்றும் ஒரே செய்தியில் கலக்கப்பட்டுள்ளன. வாலியை வதைத்ததால் சுக்ரீவன் ராமனுக்குக் கடன்பட்டவன் என்பது ராவணனுக்கே தெரியும்; ஆயினும் ‘உனக்கு இதில் பயனும் இல்லை, கேடும் இல்லை’ என்று சொல்லி அந்த உதவியை மறக்கச் செய்ய விரும்புகிறான். ‘அக்லீபம்’ (தளர்வின்றி) என்ற ஆணையால் தூதனின் குரலும் வரையறுக்கப்படுகிறது — எளிமையைக் காட்டக்கூடாது. ‘பொருளறிந்தவர்களில் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழியால் சுகனின் சொல்வன்மை சுட்டப்படுகிறது.

ராக்ஷச அரசனால் இவ்வாறு செய்தி சொல்லப்பட்ட இரவில் திரிபவனான சுகன், பறவையாக உருவெடுத்து விரைவாக வானில் பாய்ந்து பறந்தான். கடலின் மேலாகவே நீண்ட வழி சென்று, வானில் நின்றபடியே சுக்ரீவனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்; தீய உள்ளமுடைய ராவணன் ஆணையிட்டபடியே அனைத்தையும் சொன்னான். அந்தச் செய்தியைச் சேர்ப்பித்துக்கொண்டிருந்த அவனை வானரர்கள் அப்போது விரைவாகப் பாய்ந்து பற்றினார்கள் — அவனுடைய சிறகுகளைப் பிய்க்கவும் குத்துகளால் அடிக்கவும் விரும்பி. எல்லா வானரர்களாலும் வலிந்து பிடிக்கப்பட்ட அந்த இரவில் திரிபவன் வானிலிருந்து நிலத்துக்கு விரைவாக இறக்கப்பட்டான். வானரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட சுகன் சொன்னான்: ‘காகுத்ஸ்தா, அரசர்கள் தூதர்களைக் கொல்வதில்லை; வானரர்கள் நன்கு தடுக்கப்படட்டும். தலைவனின் கருத்தை விட்டுவிட்டுத் தன் கருத்தை வெளியிடுபவனும், சொல்லப்படாததைச் சொல்பவனுமான தூதனே கொல்லப்படத் தக்கவன்.’ சுகனின் அந்தப் புலம்பலைக் கேட்டு ராமன், அடித்துக்கொண்டிருந்த வானரத் தலைவர்களிடம் ‘கொல்லாதீர்கள்’ என்றான். வானரர்கள் சிறகுகளைப் பிய்த்ததால் இலை போல லேசானவனாகி, வானரர்கள் அபயம் காட்டியதும், அவன் மீண்டும் வானில் நின்று சொன்னான்: ‘பெருவலிமையும் பராக்கிரமமும் உள்ளவலிமையும் உடைய சுக்ரீவா, உலகை அழவைக்கும் ராவணனிடம் நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?’ இங்கே தூதனின் அறம் தெளிவாகிறது — செய்தி கொண்டுவருபவன் தண்டிக்கப்படக்கூடாது. ராமனும் பகைவனின் தூதனைக் காக்கிறான்; போர்க்காலத்திலும் அவனுடைய அறப்பற்று தளரவில்லை. சுகன் பறவை உருவம் எடுத்தது அவனுடைய மாயாசக்தியைச் சுட்டுகிறது; வானில் நின்று பேசுவதால் அவன் தன்னைப் பாதுகாப்பானவனாகக் கருதுகிறான்; ஆனால் வானரர்கள் அவனுக்கும் மேலே பாய்கிறார்கள். ‘பிய்க்கவும் அடிக்கவும்’ என்ற இரண்டும் — முதலில் சிறகுகளைப் பிய்த்தல், பிறகு கொல்லுதல் — வானரர்களின் சினத்தின் படிநிலையைக் காட்டுகின்றன. சுகன் ராமனையே ‘காகுத்ஸ்தா’ என்று விளிக்கிறான், சுக்ரீவனை அல்ல — அறம் பற்றிய முடிவு ராமனின் கையில் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். தூதநீதியை நினைவூட்டி அவன் தன்னை வெறும் செய்தி கொண்டுவருபவனாகக் கருதுகிறான்; ‘சொல்லப்படாததைச் சொல்பவனே’ தண்டிக்கப்பட வேண்டியவன் என்பது அவனுடைய வாதம். ராமனின் ‘கொல்லாதீர்கள்’ என்ற ஒரே வாக்கியம் எல்லா வானரர்களையும் நிறுத்துகிறது — அவனுடைய ஆணையின் ஆற்றல் இங்கே தெரிகிறது. அபயம் பெற்ற சுகன் மீண்டும் வானுக்குச் சென்று, அங்கிருந்தே சுக்ரீவனின் மறுமொழியைக் கேட்கிறான் — இதனால் தன் தூதுப் பணியில் அவனுக்குள்ள பற்றும் சுட்டப்படுகிறது. இலை போல லேசானது அவனுடைய அவல நிலைக்குச் சான்று.

இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட, பெருவலிமையும் தளராத உள்ளமும் உடைய வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன், இரவில் திரிபவனின் ஒற்றனான சுகனிடம் தூய, தெளிவான சொல்லைச் சொன்னான்: ‘ராவணா, நீ எனக்கு நண்பனும் அல்லன், இரக்கத்துக்கு உரியவனும் அல்லன், உதவி செய்தவனும் அல்லன், அன்புக்குரியவனும் அல்லன். நீ உன் சுற்றத்தோடு ராமனின் பகைவன்; ஆகவே கொல்லத் தக்கவனே, வாலியைப் போல நீயும் கொல்லப்பட வேண்டியவன். உன்னை உன் மக்கள், உறவினர், சுற்றத்தார் அனைவரோடும் கொல்வேன்; அனைவரும் ஒன்றுகூடிப் பெரும் படையோடு இலங்கை முழுவதையும் சாம்பலாக்குவேன். மூடனே, இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களால் காக்கப்பட்டாலும் நீ ராகவனிடமிருந்து தப்பமாட்டாய் — மறைந்தாலும், சூரியனின் பாதைக்குச் சென்றாலும், பாதாளத்தில் புகுந்தாலும், கிரீசனான சிவனின் திருவடித் தாமரையைச் சேர்ந்தாலும், உன் தம்பியோடு நீ ராமனால் கொல்லப்பட்டவனே. மூவுலகிலும் உன்னைக் காப்பவனாக ஒரு பிசாசனையோ, ராக்ஷசனையோ, கந்தர்வனையோ, அசுரனையோ நான் காணவில்லை. முதுமையால் தளர்ந்த கழுகரசன் ஜடாயுவை நீ கொன்றாய். ராம லக்ஷ்மணர்கள் அருகில் இருந்தபோது ஏன் சீதையைக் கவரவில்லை? அவளைப் பற்றிக்கொண்டும் உனக்கு வரப்போகும் அழிவை நீ உணரவில்லை. தேவர்களாலும் வெல்லுதற்கரிய, பெருவலிமையுடைய, மகாத்மாவான ரகுகுலத் திலகனை நீ அறியவில்லை; அவன் உன் உயிரைப் பறிப்பான்.’ ராவணனின் பிளவு உபாயம் இங்கே முழுமையாகத் தோல்வியடைகிறது — சுக்ரீவன் ‘உடன்பிறந்தவன் போன்றவன்’ என்ற புகழ்ச்சியை ஏற்கவில்லை; மாறாக வாலியின் வதத்தை நினைவூட்டி ராவணனுக்கும் அதே கதி என்று சுட்டுகிறான். நீண்ட யாப்புகளில் சொல்லப்பட்ட இந்தச் சொல் அவனுடைய சினத்துக்கும் ஊக்கத்துக்கும் ஏற்றது. சுக்ரீவனின் சொல்லில் நான்கு மறுப்பு வாக்கியங்கள் — நண்பன் அல்லன், இரக்கத்துக்குரியவன் அல்லன், உதவியவன் அல்லன், அன்புக்குரியவன் அல்லன் — ராவணனின் ‘உடன்பிறந்தவன் போன்றவன்’ என்ற சொல்லுக்கு மறுமொழி. ஜடாயுவின் வதமும் சீதையைக் கவர்ந்ததும் ராவணனின் அறமின்மைக்குச் சான்றுகளாக எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றன; ராம லக்ஷ்மணர்கள் இல்லாதபோது கவர்ந்தது அவனுடைய கோழைத்தனத்தைக் காட்டுகிறது.

பிறகு வானரர்களில் சிறந்தவனும் வாலியின் மைந்தனுமான அங்கதன் சொன்னான்: ‘மகாராஜா, இவன் தூதனாகத் தோன்றவில்லை, ஒற்றனே. இங்கே நின்றுகொண்டு இவன் உன் படையின் வலிமை முழுவதையும் எடைபோட்டுவிட்டான். ஆகவே இவன் பிடிக்கப்படட்டும், இலங்கைக்குப் போகக்கூடாது; இதுவே எனக்குச் சரியெனப் படுகிறது.’ பிறகு அரசன் சுக்ரீவனால் ஆணையிடப்பட்ட வானரர்கள் பாய்ந்து, ஆதரவற்றவன் போலப் புலம்பிய சுகனைப் பிடித்துக் கட்டினார்கள். கொடிய அந்த வானரர்களால் பெரிதும் துன்புறுத்தப்பட்ட சுகன், மகாத்மாவும் தசரதனின் மைந்தனுமான ராமனை நோக்கிக் கதறினான்: ‘வலிந்து என் சிறகுகள் பிய்க்கப்படுகின்றன, கண்கள் குத்தப்படுகின்றன. நான் உயிரை விட்டால், நான் பிறந்த இரவுக்கும் நான் இறக்கப்போகும் இரவுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் நான் செய்த தீவினை அனைத்தும் உன்னைச் சேரும்.’ அவனுடைய அந்தப் புலம்பலைக் கேட்டு ராமன் அவனைக் கொல்லவிடவில்லை; ‘வந்த தூதன் விடுவிக்கப்படட்டும்’ என்று வானரர்களிடம் சொன்னான். அங்கதனின் ஐயம் பொருத்தமானது — தூதன் செய்தியைத் தந்துவிட்டுத் திரும்புகிறான்; ஒற்றனோ வலிமையைக் கணக்கிடுகிறான். சுகனின் இறுதிச் சொல் அடைக்கலம் புகுந்தவனின் சாபம் போன்றது — ஆதரவற்றவனைக் கொன்றால் கொன்றவனுக்குப் பாவம் சேரும் என்பது உலகின் நம்பிக்கை. அதைக் கேட்டு ராமன் இரக்கத்தாலேயே அவனை விடுவிக்கிறான், அச்சத்தால் அல்ல. இளவரசனாக இருப்பதால் அங்கதன் அரசியலை அறிந்தவன் — பகைவனின் ஒற்றன் வலிமையைக் கண்டு திரும்பிச் சென்றால் அது படைக்குத் தீங்கு. சுக்ரீவன் அவனுடைய சொல்லை ஏற்கிறான்; ஆனால் இறுதி முடிவு ராமனுடையது. சுகனின் துன்பம் ‘சிறகுகள் பிய்க்கப்படுகின்றன, கண்கள் குத்தப்படுகின்றன’ என்று இரக்கம் தோன்ற வருணிக்கப்படுகிறது. ராமனின் கருணை அவனுடைய அறத்தின் உறுப்பு — அடைக்கலம் புகுந்த பகைவனையும் அவன் கொல்வதில்லை. பின்னர் சுகனே ராவணனிடம் ராமனின் வலிமையைத் தெரிவிப்பான்; இவ்வாறு ராமனின் இரக்கமும் மறைமுகமாகப் போருக்கு ஒரு கருவியாகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे विंशः सर्गः॥ २०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க