சர்க்கம்
கடலை வழிபடுதலும் கடலைக் கலக்குதலும்
தர்ப்பைப் படுக்கையில் ராமனின் மூன்று இரவு உண்ணாநோன்பு, கடல் தோன்றாமை, ராமனின் சினம், அம்புகளால் கடல் கலங்குதல், லக்ஷ்மணன் தடுத்தல்
சுகனை விடுவித்த பின், ராகவன் கடற்கரையில் தர்ப்பைப் புல்லை விரித்து, கிழக்கு நோக்கி, கைகூப்பிப் பெருங்கடலை நோக்கிப் படுத்தான். பகைவரை அழிப்பவனான அவன் நாகத்தின் உடல் போன்ற தன் கையைத் தலையணையாக்கிக்கொண்டான். கவி அந்தக் கையை விரிவாக வருணிக்கிறார் — முன்பு பொன்னாலான அணிகலன்களாலும், மணியும் பொன்னும் இழைத்த தோள்வளைகளாலும், சிறந்த முத்தணிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; உயர்குலப் பெண்டிரின் கைகளால் பலமுறை தீண்டப்பட்டது; சந்தனத்தாலும் அகிலாலும் பூசப்பட்டது, இளஞ்சூரியனின் ஒளி போன்ற செஞ்சந்தனத்தால் அழகுற்றது; படுக்கையில் சீதையின் தலையால் அழகு பெற்றது; தக்ஷகனின் உடல் போன்றது, கங்கை நீரால் நீராட்டப்பட்டது; போரில் நுகத்தடி போன்றது, பகைவர்களின் துயரத்தை வளர்ப்பது, நண்பர்களை மகிழ்விப்பது, கடல் எல்லைவரை பரவி அடைக்கலம் தருவது; இடக்கையால் வில்லை எய்யும்போது நாணின் அடியால் தோல் காய்ப்பேறியது; பெரிய இரும்புத் தண்டம் போன்றது; ஆயிரம் பசுக்களைக் கொடையாகத் தந்தது. இவ்வாறு வள்ளலான ராமன் தன் பெரிய வலக்கையைத் தலையணையாக்கிக்கொண்டு, ‘இன்று கடலைக் கடப்பேன், அல்லது என் மரணம் நிகழும்’ என்று உறுதி பூண்டான். இவ்வாறு மனத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, நீண்ட கைகளுடைய அவன் தூய்மையுடன், புலனடக்கத்துடன், முனிவரைப் போல முறைப்படி பெருங்கடலின் அருகே படுத்தான். இந்த வருணனையின் நோக்கம் முரணைக் காட்டுவதே — அரச இன்பங்களாலும் சீதையின் தீண்டலாலும் அழகு பெற்றிருந்த கை இன்று தர்ப்பையின் மேல் தரையில் தலையணையாக இருக்கிறது. அதே கையில் கொடை, வீரம், காத்தல் மூன்றும் நிலைகொண்டுள்ளன. ‘தக்ஷிணோ தக்ஷிணம்’ என்ற சிலேடையால் ராமனின் வள்ளன்மையும் (தாக்ஷிண்யம்) கையின் வலப்புறத் தன்மையும் ஒருசேரச் சுட்டப்படுகின்றன. தவசியைப் போலப் படுத்தல் அவனுடைய உறுதியின் வலிமையைக் காட்டுகிறது. இங்கே கவி ராமனின் வாழ்க்கையின் இரண்டு நிலைகளையும் ஒரே கையில் காட்டுகிறார். அயோத்தியில் அரசகுமாரனின் இன்பம் நிறைந்த வாழ்க்கை — அணிகலன்கள், சந்தனம், அகில், சீதையின் உடனுறைவு. போர்க்களத்தில் க்ஷத்திரியனின் கடுமையான வாழ்க்கை — நாணின் அடியால் காய்ப்பேறிய தோல், இரும்புத் தண்டத்துக்கு நிகரான வலிமை, பகைவர்களின் துயரம். கொடையறத்தின் நினைவும் உண்டு — அந்தக் கை ஆயிரம் பசுக்களைக் கொடுத்தது. இத்தனை சிறப்புகள் இருந்தும் ராமன் இன்று பணிவுடன் தரையில் படுக்கிறான், பெருங்கடலிடம் இரப்பவன் போல. ‘முன்பு சீதையின் தலையால் அழகு பெற்றது’ என்ற சொல் தனிப்பட நெகிழ்ச்சியானது — எந்தக் கையில் சீதை முன்பு தலை வைத்தாளோ, அதே கையில் இன்று ராமன் சீதையைத் தேடும் பொருட்டுப் படுக்கிறான். ‘புரா’ (முன்பு) என்ற சொல் மும்முறை வருவது கடந்துபோன இன்பத்தின் நினைவை உறுதிப்படுத்துகிறது. ‘கடத்தல் அல்லது மரணம்’ என்ற உறுதியில் ராமனின் சங்கல்பம் முழுமையானது — பாதி வழியில் திரும்புதல் இல்லை. ‘ஸாகரஸ்ய வா’ (அல்லது கடலின்) என்ற பாடத்தில், கடலுக்கே மரணம் என்ற பொருளும் கிடைக்கிறது — அது வழிவிடாவிட்டால் வற்றச் செய்வது. இவ்வாறு பணிவிலும் உறுதி மறைந்திருக்கிறது.
தர்ப்பை விரித்த தரையில் படுத்து, நோன்பில் சிறிதும் தவறாத அந்த ராமனுக்கு மூன்று இரவுகள் கழிந்தன. நீதி அறிந்தவனும் அறத்தை நேசிப்பவனுமான அவன் மூன்று இரவுகள் தங்கி, ஆறுகளின் தலைவனான கடலை வழிபட்டான். ஆயினும் மந்தமான கடல், தூய்மையுடைய ராமனால் தகுந்தபடி வழிபடப்பட்டும், ராமனுக்குத் தன் உருவைக் காட்டவில்லை. இங்கே ராமனின் நீதிமுறை தெளிவாகிறது — முதலில் இன்சொல்லையே (சாமத்தையே) பயன்படுத்த வேண்டும்; விபீஷணனின் அறிவுரைப்படி அவன் கடலிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். ‘மந்தமான’ என்ற அடைமொழியால் கவி கடலின் புறக்கணிப்பையும் சடத்தன்மையையும் பழிக்கிறார். மூன்று இரவுகள் என்பது நோன்பின் நிறைவு; அதன் பின் சினமும் அறத்துக்கு உட்பட்டதே. படுத்திருந்தபோதும் அவன் விழிப்புடன் இருந்தான் — ‘அப்ரமத்தஸ்ய’ (தவறாதவனுக்கு) என்ற சொல்லால் நோன்பைக் கடைப்பிடிப்பதில் அவனுடைய கவனம் சுட்டப்படுகிறது. உண்ணாநோன்போடு படுத்திருப்பது ‘பிராயோபவேசனம்’ என்ற நோன்பின் வடிவம்; அது பண்டைக் காலத்தில் இரத்தலின் உச்சமான வழியாக இருந்தது. ராமன் அரசனாக இருந்தும் கடலை வழிபடத் தக்கதாகக் கருதித் தகுந்தபடி வழிபடுகிறான்; ஆயினும் சடமான கடல் புறக்கணிக்கிறது. இதனால் அடுத்து வரும் சினத்தின் நியாயம் நிலைநாட்டப்படுகிறது — ராமன் திடீரென்று சினம் கொள்ளவில்லை, மூன்று இரவுகள் காத்திருந்த பின்னரே.
பிறகு கடலின் மீது சினம் கொண்டு, ஓரங்கள் சிவந்த கண்களுடைய ராமன், அருகில் இருந்த நல்லிலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘தானே தோன்றாத இந்தக் கடலின் செருக்கைப் பார். அமைதி, பொறுமை, நேர்மை, இனிய சொல் — சான்றோரின் இந்தப் பண்புகள் பண்பற்ற மனிதர்களிடம் வலிமையின்மை என்ற பயனையே தருகின்றன; அவர்கள் இவற்றை இயலாமை என்று கருதுகிறார்கள். தன்னைத் தானே புகழ்பவனும், தீயவனும், துடுக்கானவனும், அங்குமிங்கும் ஓடுபவனும், எங்கும் தண்டத்தை வீசுபவனுமான மனிதனையே உலகம் மதிக்கிறது. லக்ஷ்மணா, இந்த உலகில் இன்சொல்லால் கீர்த்தியும் கிடைப்பதில்லை, புகழும் கிடைப்பதில்லை, போர்முனையில் வெற்றியும் கிடைப்பதில்லை. இன்று என் அம்புகளால் சிதைக்கப்பட்டு எங்கும் மிதக்கும் மகரங்களால் நீர் அடைபட்ட மகரங்களின் உறைவிடமான கடலைப் பார். நாகங்களின் பிளந்த உடல்களையும், மீன்களின் பெரிய உடல்களையும், கடல் யானைகளின் துதிக்கைகளையும், சங்குகளும் சிப்பிகளும் நிறைந்து மீன்களும் மகரங்களும் உள்ள கடலையும் பார். இன்று பெரும் போரால் கடலை வற்றச் செய்வேன். பொறுமையுடைய என்னை இந்த மகரங்களின் உறைவிடம் வலிமையற்றவன் என்று கருதுகிறது; இத்தகையவனிடம் காட்டும் பொறுமைக்கு ஐயோ! இன்சொல்லால் இந்தக் கடல் என் முன் தன் உருவைக் காட்டவில்லை.’ இங்கே ராமனின் சொல் உலக நடைமுறையின் கசப்பான உண்மையைச் சொல்கிறது — தீயவர்கள் தண்டனையையே மதிக்கிறார்கள், பணிவை அல்ல. பொறுமை ஒரு நற்பண்பு, ஆனால் தகுந்தவனிடம் மட்டுமே. ‘பொறுமைக்கு ஐயோ’ என்ற சொல் பொறுமையைப் பழிப்பதல்ல, தகாதவனிடம் காட்டும் பொறுமையைப் பழிப்பதே. அருகில் இருக்கும் லக்ஷ்மணனே கேட்பவன், ஏனெனில் அவன் ராமனின் எல்லா முடிவுகளிலும் உடனிருப்பவன். ராமனின் சொல்லில் நுட்பமான நீதிச் சிந்தனை உள்ளது — பண்புகள் இயல்பாக நல்லவை, ஆனால் அவற்றின் பயன் பெறுபவனைப் பொறுத்தது. நல்லவனிடம் பொறுமை அன்பை உண்டாக்குகிறது, தீயவனிடமோ இகழ்ச்சியை. உலகம் தண்டம் ஏந்தியவனை மதிக்கிறது — இது ராமனின் சொந்தக் கருத்தல்ல, உலகின் துரதிருஷ்டமான வழக்கம் என்று அவன் சுட்டுகிறான். பிறகு அவன் கடலின் வரப்போகும் நிலையைச் சித்திரிக்கிறான் — மகரங்கள் சிதைந்தவை, நாகங்களின் உடல்கள் வெட்டப்பட்டவை, மீன்கள் துள்ளி மேலெழுந்தவை, கடல் யானைகளின் துதிக்கைகள் துண்டிக்கப்பட்டவை, சங்குகளும் சிப்பிகளும் சிதறியவை. இவ்வாறு வரப்போகும் காட்சியை அவன் லக்ஷ்மணனுக்கு முன்கூட்டியே காட்டுகிறான். ‘பார்’ என்ற வினைச்சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருவது சொல்லின் வேகத்தைக் கூட்டுகிறது.
‘சௌமித்திரி, வில்லையும் நச்சுப் பாம்புகள் போன்ற அம்புகளையும் கொண்டு வா. கடலை வற்றச் செய்வேன்; வானரர்கள் கால்நடையாகவே அக்கரைக்குச் செல்லட்டும். இன்று சினம் கொண்ட நான் கலக்க முடியாத கடலையும் கலக்குவேன். கரைகளில் எல்லை வகுத்துக்கொண்ட, ஆயிரம் அலைகள் நிறைந்த வருணனின் உறைவிடத்தை அம்புகளால் எல்லையற்றதாக்குவேன்; பெரும் தானவர்கள் நிறைந்த பெருங்கடலைக் கலக்குவேன்.’ கடலின் எல்லை அதன் கரையே; ராமன் அதை உடைக்க முனைகிறான் — அவன் படைப்பின் நியதியையே தலைகீழாக்க வல்லவன் என்பது கருத்து. ‘கால்நடையாகச் செல்லட்டும்’ என்ற வாக்கியத்தில் அணைகூடத் தேவையில்லை என்ற ராமனின் தன்னம்பிக்கை தெரிகிறது. வில்லைக் கொண்டுவரும்படி ராமன் லக்ஷ்மணனுக்கே ஆணையிடுகிறான் — அவன் எல்லாச் செயல்களிலும் ராமனுக்குத் துணை. ‘கலக்க முடியாததையும் கலக்குவேன்’ என்ற முரண் அணி ராமனின் தடுக்க முடியாத வல்லமையைக் காட்டுகிறது. கடல் கலக்க முடியாதது என்பது உலகறிந்த செய்தி; ராமன் அந்தப் புகழையும் உடைக்க வல்லவன். ‘பெரும் தானவர்கள் நிறைந்த’ என்ற அடைமொழியால் அதன் உள்ளே இருக்கும் ஆற்றல்களும் ராமனின் இலக்கு என்று சுட்டப்படுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, வில்லைக் கையில் ஏந்தி, சினத்தால் விரிந்த கண்களுடைய, வெல்லுதற்கரிய ராமன் ஊழிக்கால நெருப்பைப் போல எரிந்தான். பயங்கரமான வில்லை அழுத்தி வளைத்து, அம்புகளால் உலகை நடுங்கச் செய்து, நூறு வேள்வி செய்த இந்திரன் வஜ்ராயுதங்களை எறிவது போல, கொடிய அம்புகளை எய்தான். ஒளியால் எரியும், பெருவேகமுடைய அந்தச் சிறந்த அம்புகள், பாம்புகள் அஞ்சி நடுங்கிய கடலின் நீருக்குள் புகுந்தன. மீன்களும் மகரங்களும் உடைய கடலின் பெரும் நீர்ப்பெருக்கு காற்றின் ஒலியோடு மிகப் பயங்கரமானதாயிற்று. பெரிய அலை வரிசைகளால் பரவி, சங்குகளாலும் சிப்பிகளாலும் மூடப்பட்ட பெருங்கடல் திடீரென்று புகையுடையதாகவும், சுழலும் அலைகள் உடையதாகவும் ஆயிற்று. எரியும் வாயும் எரியும் கண்களும் உடைய பாம்புகளும், பாதாளத்தில் வாழும் பெருவீரமுடைய தானவர்களும் துன்புற்றார்கள். கடலரசனின் முதலைகளும் மகரங்களும் கூடிய, விந்திய மந்தர மலைகளைப் போன்ற அலைகள் ஆயிரக்கணக்கில் எழுந்தன. சுழலும் அலைத்திரள்களுடன், பாம்புகளும் ராக்ஷசர்களும் கலங்க, பெரிய முதலைகள் புரட்டப்பட, வருணனின் உறைவிடம் பேரொலியுடன் முழங்கியது. இங்கே கவி கலக்கத்தைப் படிப்படியாகப் பெருக்குகிறார் — முதலில் அம்புகள் புகுதல், பிறகு நீர்ப்பெருக்கு, பிறகு புகை, பிறகு பாதாளவாசிகளின் துன்பம், இறுதியில் மலையளவு அலைகள். புகை எழுவது அம்புகளின் நெருப்பொளியின் விளைவு. கடலின் நீர் மட்டுமல்ல, அதனுள் வாழும் உயிர்களும் ராமனின் சினத்தால் நடுங்கின. ‘ஊழிக்கால நெருப்பைப் போல’ என்ற உவமை பிரளயத்தை நினைவூட்டுகிறது; ‘வஜ்ராயுதங்களை எறியும் இந்திரனைப் போல’ என்பது இந்திரன் விருத்திரனோடு செய்த போரை. இவ்வாறு இரண்டு உவமைகளால் ராமனின் சினத்தின் தெய்வீகமான, பிரளயம் போன்ற உருவம் சுட்டப்படுகிறது. இந்த வருணனையில் கவி சொற்களின் கம்பீரத்தால் ஒலியையும் போலச் செய்கிறார் — ‘ஆகூர்ணிததரங்கௌக: ஸம்ப்ராந்தோரகராக்ஷஸ:’ போன்ற நீண்ட தொகைச்சொற்கள் அலைகளின் வேகத்தையே சுமந்து செல்வது போல இருக்கின்றன. பாம்புகளும் தானவர்களும் ராக்ஷசர்களும் பாதாளவாசிகள் — ராமனின் அம்புகள் பூமிக்குக் கீழுள்ள உலகையும் கலக்குகின்றன. அலைகள் விந்திய மந்தர மலைகளோடு ஒப்பிடப்படுகின்றன — ஒன்று நிலத்தில் நிற்கும் மலை, மற்றொன்று பாற்கடல் கடைந்தபோது கடலையே கடைந்தது; ஆகவே மந்தரத்தின் நினைவு அமுதம் கடைந்த நிகழ்ச்சியையும் நினைவூட்டுகிறது. ஆயினும் கடல் இன்னும் தானே வெளிப்படவில்லை — கலக்கம் மட்டுமே அதன் எதிர்வினை.
பிறகு கொடிய வேகமுடைய, அளவிட முடியாத வில்லை இழுத்துக்கொண்டு பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த ராகவனை நோக்கி, சௌமித்திரி பாய்ந்து ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்று சொல்லி அவனுடைய வில்லைப் பற்றிக்கொண்டான்: ‘இது இல்லாமலேயே வீரர்களில் சிறந்தவனான உன் காரியம் இன்று கடலிடமிருந்து நிறைவேறும். உன்னைப் போன்றவர்கள் சினத்துக்கு வசப்படுவதில்லை; நீ நீண்ட காலம் நிலைக்கும் நல்லொழுக்கத்தைப் பார்.’ அதுபோலவே வானில் மறைந்திருந்த பிரம்மரிஷிகளும் தேவரிஷிகளும் ‘ஐயோ!’ என்று சொல்லிக்கொண்டு ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்று உரத்த குரலில் ஒலி எழுப்பினார்கள். லக்ஷ்மணன் பொதுவாகச் சினம் மிக்கவன்; ஆனால் இங்கே அவனே ராமனை அமைதிப்படுத்துகிறான் — உடன்பிறந்தோரின் பாத்திரங்கள் தலைகீழாகின்றன. முனிவர்களின் ‘ஐயோ’ என்ற சொல் உலக அழிவின் அச்சத்தைச் சுட்டுகிறது; இவ்வாறு அடுத்த சர்க்கத்தில் கடல் வருவதற்கான களம் அமைகிறது. லக்ஷ்மணனின் சொல் சுருக்கமானது, ஆனால் ஆழமானது — ‘உன்னைப் போன்றவர்கள் சினத்துக்கு வசப்படுவதில்லை’. இதனால் அவன் ராமனுக்கு அவனுடைய இயல்பையே நினைவூட்டுகிறான்; ராமன் சினத்தின் தலைவன், அடிமை அல்லன். ‘நீண்ட காலத்தைப் பார்’ என்பது தொலைநோக்கின் அறிவுரை — கடல் அழிந்தால் நீர்வாழ் உயிர்களும் உலகங்களும் அழியும்; அது பெருங்கேடு. ‘இது இல்லாமலேயே காரியம் நிறைவேறும்’ என்ற உறுதிமொழி வருங்காலத்தின் சுட்டு — கடல் தானே வரும். முனிவர்கள் மறைந்திருந்தே பேசுகிறார்கள், காணப்படுவதில்லை; அவர்களுடைய ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்ற ஒலி லக்ஷ்மணனின் ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்ற ஒலியின் எதிரொலி போல உள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकविंशः सर्गः॥ २१॥