॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 22

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

கடலரசன் தோன்றுதலும் நளன் அணை கட்டுதலும்

பிரம்மாஸ்திரத்தைத் தொடுத்தல், உலகம் கலங்குதல், கடலரசன் தோன்றுதல், த்ருமகுல்யத்தில் அம்பு விழுதல், மருகாந்தாரத்துக்கு வரம், நளன் அணை கட்டுதல், படை கடலைக் கடத்தல்

பிறகு ரகுகுலத்தில் சிறந்தவன் கடலை நோக்கிக் கடுஞ்சொல் சொன்னான்: ‘பெருங்கடலே, இன்று உன்னைப் பாதாளத்தோடு சேர்த்து வற்றச் செய்வேன். கடலே, என் அம்புகளால் நீர் எரிக்கப்பட்டு, முழுதும் வறண்டு, உயிர்கள் கொல்லப்பட்ட உன் இடத்தில் பெரும் புழுதிக்குவியல் எழும். என் வில்லிலிருந்து விடுபடும் அம்பு மழையால் நீ வற்றியதும், வானரர்கள் கால்நடையாகவே அக்கரைக்குச் செல்வார்கள். தானவர்களின் உறைவிடமே, ஆராய்ந்து பார்த்தும் நீ என் ஆண்மையையும் பராக்கிரமத்தையும் அறியவில்லை; என்னிடமிருந்து கடுந்துயரை அடைவாய்.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணனாலும் முனிவர்களாலும் தடுக்கப்பட்டும், கடலின் மௌனத்தால் ராமன் மீண்டும் சினம் கொள்கிறான். இங்கே அவனுடைய சொல் உறுதிமொழி — ‘இன்று’, ‘செல்வார்கள்’, ‘அடைவாய்’ என்ற எதிர்கால வினைகள் உறுதியைக் காட்டுகின்றன. ‘தானவர்களின் உறைவிடம்’ என்ற விளியால் கடல் அசுரர்களுக்குப் புகலிடம் என்று பழிக்கப்படுகிறது. புழுதிக்குவியலின் சித்திரம் தனிப்பட அச்சந்தருவது — ஆழங்காண முடியாத நீர்நிதி வறண்டு புழுதி நிறைந்ததாகும். ராமன் கடலைத் தண்டிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, அதன் இயல்பையே அழிக்க முனைகிறான். கடலின் மௌனம் ராமனின் வேண்டுகோளுக்கு ஏற்பட்ட அவமதிப்பு; ஆகவே அவன் இப்போது இன்சொல்லை விட்டுத் தண்டத்தை நாடுகிறான். அவனுடைய சொல்லே போர் அறிவிப்பு போல உள்ளது. ‘ஆராய்ந்து பார்த்தும் அறியவில்லை’ என்ற சொல் நயம் நிறைந்தது — கடல் அனைத்தையும் அறியும் என்பது புகழ்; ஆயினும் அது ராமனின் ஆண்மையை அறியவில்லை. ஆகவே ராமன் அதற்கு நேரடியாகக் காட்ட விரும்புகிறான்.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பெருவலிமையுடைய ராமன் பிரம்மதண்டம் போன்ற அம்பைப் பிரம்மாஸ்திர மந்திரத்தால் மந்திரித்து, சிறந்த வில்லில் பூட்டி இழுத்தான். ராகவன் அந்த வில்லைத் திடீரென்று இழுத்தபோது, விண்ணும் மண்ணும் பிளந்தன போலாயின; மலைகள் நடுங்கின. இருள் உலகை மூடியது; திசைகள் தெரியவில்லை; ஏரிகளும் ஆறுகளும் விரைவில் கொந்தளித்தன. சந்திரனும் சூரியனும் விண்மீன்களோடு குறுக்காகச் சேர்ந்தனர்; சூரியனின் கதிர்களால் ஒளிர்ந்த வானமும் இருளால் மூடப்பட்டு, நூற்றுக்கணக்கான எரிகொள்ளிகளால் ஒளிர்ந்தது. வானிலிருந்து ஒப்பற்ற ஒலியுடைய இடிமுழக்கங்கள் வெளிப்பட்டன. தெய்வீகமான காற்றுத் தொடர்கள் வலுவாக வீசின; காற்று மரங்களை முறித்தது, மேகங்களை மீண்டும் மீண்டும் தூக்கிச் சென்றது, மலைமுகடுகளைத் தகர்த்தது, சிகரங்களை உடைத்தது. வானில் திரண்ட பெருமுழக்கமுடைய பெரும் மேகங்கள் மின்னல் நெருப்புகளையும் பெரும் இடிகளையும் பொழிந்தன. காணக்கூடிய உயிர்கள் இடியோடு சேர்ந்து அலறின; காணமுடியாத உயிர்கள் பயங்கரமான ஒலியை எழுப்பின. ஆட்கொள்ளப்பட்ட உயிர்கள் விழுந்து கிடந்தன, அஞ்சி நடுங்கின, பெரிதும் துன்புற்றன, அச்சத்தால் அசையாமலும் இருந்தன. உயிர்களோடும், நீரலைகளோடும், நாகங்களோடும், ராக்ஷசர்களோடும் பெருங்கடல் திடீரென்று பயங்கர வேகமுடையதாயிற்று; பிரளய காலம் இல்லாமலேயே அது ஒரு யோஜனை தூரம் கரையைக் கடந்தது. அவ்வாறு கரை கடந்து பொங்கிய ஆறுகளின் தலைவனைக் கண்டும், பகைவரை அழிக்கும் ராமன் பின்வாங்கவில்லை — தன் இடத்திலிருந்து அசையவில்லை. இங்கே பிரம்மாஸ்திரத்தின் ஆற்றல் படைப்பின் எல்லா அடுக்குகளிலும் தெரிகிறது — வானில் கோள்கள், இடைவெளியில் மேகங்களும் காற்றுகளும், நிலத்தில் மலைகளும் மரங்களும், நீரில் கடலும் ஆறுகளும் — அனைத்தும் நிலைகுலைந்தன. ‘சந்திரனும் சூரியனும் குறுக்காகச் சேர்ந்தனர்’ என்ற கோள் நிலைமாற்றம் ஒரு கெடுகுறியே. கடல் கரை கடந்தது அதன் அச்சத்தின் அடையாளம், செருக்கின் அடையாளம் அல்ல. பிரம்மாஸ்திரம் எல்லா அஸ்திரங்களிலும் உயர்ந்தது; அதைப் பயன்படுத்துவது மிகப் பெரிய நெருக்கடியில் மட்டுமே பொருந்தும். ராமன் அந்த அஸ்திரத்தைக் கடலின் மீது தொடுக்கிறான் — இதனால் கடலின் அவமதிப்பு தனக்கு நெருக்கடிக்கு நிகரானது என்று காட்டுகிறான். வில்லை இழுத்த அளவிலேயே உலகம் கலங்குகிறது; அம்பு இன்னும் விடுபடவில்லை. இந்தக் கவிக் கற்பனை ராமனின் ஆற்றலின் உச்ச உருவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது — சங்கல்பமே போதுமானது. கெடுகுறிகளின் வரிசையையும் அறிய வேண்டும் — முதலில் கேட்கக்கூடியது (விண்-மண் பிளக்கும் ஒலி), பிறகு காணக்கூடியது (இருள், திசை மயக்கம்), பிறகு உணரக்கூடியது (காற்று), இறுதியில் எல்லா உயிர்களின் அச்சம். காணக்கூடிய, காணமுடியாத இருவகை உயிர்களும் துன்புற்றன — மனிதர்களும் விலங்குகளும், பூதங்களும் யக்ஷர்களும். அவற்றில் சில விழுந்து கிடக்கின்றன, சில நடுங்குகின்றன, சில அசைவற்றிருக்கின்றன — அச்சத்தின் மூன்று வடிவங்கள். கடல் கரையைக் கடந்தபோதும் ராமன் நிலையாக நிற்கிறான் — ‘நாதிசக்ராம ராகவ:’ (ராகவன் பின்வாங்கவில்லை) என்ற சொல் அவனுடைய மனவுறுதிக்குச் சான்று. இயற்கை கலங்குகிறது, ராமன் கலங்கவில்லை. இதனால் அவனுடைய நிலைத்த அறிவுடைமை சுட்டப்படுகிறது; அது யுத்த காண்டம் முழுவதும் தொடர்கிறது. கடல் கரையைக் கடப்பது அதன் இறுதி முயற்சி போன்றது — அதன் பின் அது தன்னை ஒப்படைக்கிறது. ‘பிரம்மதண்டம் போன்ற’ அம்பு யமதண்டம் போலத் தடுக்க முடியாதது. அதைத் தொடுத்தபோது தேவர்களும் அஞ்சினார்கள், ஏனெனில் அதன் பயன்பாடு படைப்பையே அழிக்கக்கூடும். ஆகவே கடல் வருவது தன்னைக் காத்துக்கொள்வதற்காக மட்டுமல்ல, உலகைக் காப்பதற்காகவும். ராமனின் சினம் இறுதியில் உலக நன்மையிலேயே முடிகிறது — கடல் வழி தருகிறது, உலகமும் காக்கப்படுகிறது.

பிறகு கடலின் நடுவிலிருந்து கடலரசன் தானே எழுந்தான் — உதயகிரி என்ற பெருமலையிலிருந்தோ மேருவிலிருந்தோ சூரியன் எழுவது போல. எரியும் வாயுடைய பாம்புகளோடு கடலரசன் காட்சியளித்தான் — பளபளக்கும் வைடூரியம் போன்ற நிறம், பொன்னணிகள், செந்நிற மாலையும் ஆடையும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள், தலையில் எல்லா மலர்களாலும் ஆன தெய்வீக மாலை. பொன்னாலான, புடம்போட்ட பொன் அணிகலன்களாலும், தன்னிடம் பிறந்த இரத்தினங்களாலான சிறந்த அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவன், பலவகைத் தாதுக்களால் அழகுபெற்ற இமயமலை போல ஒளிர்ந்தான். அவனுடைய அகன்ற மார்பில், ஒற்றைச் சர மாலையின் நடுவே, வெண்ணிற ஒளியுடைய, அசையும், கௌஸ்துபத்தின் உடன்பிறப்பு போன்ற மணியைத் தரித்திருந்தான். சுழலும் அலைத்திரள்களுடன், கருமேகக் காற்றுகள் நிறைந்து, கங்கையும் சிந்துவும் முதன்மையான ஆறுகளால் சூழப்பட்டு, பெரிய முதலைகள் புரட்டப்பட, பாம்புகளும் ராக்ஷசர்களும் கலங்க, அழகிய பலவுருவம் கொண்ட தெய்வ ஆறுகளோடு தலைவனான கடலரசன் அருகே வந்து, முதலில் வீரமுடைய ராமனை விளித்து, அம்பைக் கையில் ஏந்திய ராகவனிடம் கைகூப்பி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். கடலரசனின் உருவம் தேவனுக்குரியதாக வருணிக்கப்படுகிறது — அவன் வெறும் நீர்த்திரள் அல்லன், உருவம் கொண்ட தெய்வம். ‘தன்னிடம் பிறந்த இரத்தினங்களால்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் சொந்த இரத்தினங்களாலேயே அலங்கரிக்கப்பட்டவன் என்று சுட்டப்படுகிறது, ஏனெனில் அவன் இரத்தினங்களின் இருப்பிடம். கௌஸ்துபமும் பாற்கடல் கடைந்தபோது பிறந்ததே; ஆகவே அதன் உடன்பிறப்பு என்ற உவமை பொருள் பொதிந்தது. ஆறுகள் அவனுடைய மனைவியர் போல உடன் வந்தன. இருபத்தைந்தாம் சுலோகம் ஒரே அரையடியால் அமைந்தது — ‘அப்ரவீத் ப்ராஞ்ஜலிர்வாக்யம்’ (கைகூப்பிச் சொல்லைச் சொன்னான்); இதனால் கடலரசனின் நீண்ட வருணனை முடிந்து பேச்சு தொடங்குவது சுட்டப்படுகிறது. கடலரசன் எழுந்ததன் உவமை சூரிய உதயம் — இருளிலிருந்து சூரியன் உதிப்பது போலக் கலங்கிய நீரிலிருந்து கடலரசன் எழுகிறான். முந்தைய சுலோகங்களில் இருள் வருணிக்கப்பட்டது; இப்போது ஒளி. செந்நிற மாலையும் ஆடையும் அணிந்த அவனுடைய கோலம் மங்கலமானது — சினத்தின் அடையாளம் அல்ல, மரியாதையின் அடையாளம். ஆறுகள் உடன் வருவது மனைவியர் கணவனைப் பின்தொடர்வது போல; கங்கையும் சிந்துவும் முதன்மையானவை. கடலரசன் முதலில் ‘விளித்து’, பிறகு ‘கைகூப்பி’ப் பேசுகிறான் — நல்லொழுக்கத்தின் வரிசையும் காக்கப்படுகிறது. ராமனின் கையில் அம்பு இன்னும் தொடுக்கப்பட்டே இருக்கிறது — ‘அம்பைக் கையில் ஏந்தியவனிடம்’ என்ற சொல்லால் அச்சத்தின் காரணம் தெளிவாகிறது. கடலரசனின் தோற்றமே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையப்புள்ளி — முன்பு சினமும் கலக்கமும், பின்பு தீர்வு. கவி அவனுடைய உருவை ஒன்பது சுலோகங்களில் வருணிக்கிறார்; அது முந்தைய சர்க்கத்தில் வந்த ராமனின் கை வருணனையை நினைவூட்டுகிறது — இருவருமே அணிகலன்களால் அழகுற்றவர்கள், இருவருமே பெருமையால் ஒளிர்பவர்கள். இவ்வாறு, கடலரசன் பணிவுடன் அணுகினாலும், அந்த நிகழ்ச்சி சம வலிமையுடையோர் இருவரின் உரையாடல் போலத் தோன்றுகிறது. பாம்புகள் கடலரசனின் பரிவாரங்கள்; முன்பு அம்புகளால் துன்புற்றவை, இப்போது அவனோடு அமைதியாக வந்திருக்கின்றன. மணிகள், முத்துகள் பற்றிய வருணனையால் இரத்தினங்களின் இருப்பிடத்தின் செல்வச் செழிப்பும், ஆறுகள் உடன் வருவதால் அவனுடைய தலைமையும் காட்டப்படுகின்றன.

கடலரசன் சொன்னான்: ‘இனியவனே ராகவா, நிலம், காற்று, வானம், நீர், ஒளி — இவை என்றும் உள்ள நெறியைச் சார்ந்து தம் இயல்பில் நிலைத்திருக்கின்றன. ஆழம் காண முடியாதவனாகவும் கடக்க முடியாதவனாகவும் இருப்பதே என் இயல்பு; ஆழமற்றவனாவது என் இயல்பின் திரிபு — இதை உனக்குச் சொல்கிறேன். அரசகுமாரா, ஆசையாலோ, பேராசையாலோ, அச்சத்தாலோ முதலைகளும் சுறாக்களும் நிறைந்த என் நீரை நான் எவ்வகையிலும் அசையாமல் நிறுத்தமாட்டேன். ஆயினும் நீ எந்த வழியில் செல்வாயோ அந்த வழியை அமைத்துத் தருவேன், அதைத் தாங்கியும் கொள்வேன்; படை கடக்கும்வரை முதலைகள் தாக்கமாட்டா. ராமா, வானரர்கள் கடப்பதற்கு நிலம் போல அமைத்துத் தருவேன்.’ கடலரசனின் சொல்லில் தத்துவம் பொதிந்துள்ளது — ஐம்பெரும் பூதங்கள் தம் இயல்பைக் கைவிடுவதில்லை; ஆழம் காணாமை கடலின் இயல்பு. ஆகவே அவன் தன் இயல்பைக் கைவிடாமல், ராமனின் காரியத்தை முடிக்க வழி காட்டுகிறான். இவ்வாறு அறங்களுக்கிடையிலான முரண் நன்கு தீர்க்கப்படுகிறது — இயற்கை நியதியும் காக்கப்படுகிறது, ராமனின் நோக்கமும் நிறைவேறுகிறது. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் உடையது. இங்கே ‘முதலைகள் தாக்கமாட்டா’ என்ற சொல் தனிப் பொருள் பொதிந்தது, ஏனெனில் படை கடக்கும்போது நீர்வாழ் உயிர்களே எல்லாவற்றையும்விடப் பெரிய அச்சம். கடலரசன் ராமனை ‘இனியவனே’ என்று விளிக்கிறான் — அமைதியை வேண்டி. அவன் தன் இயலாமையை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை; தன் இயல்பை நிலைநாட்டுகிறான்; பிறகு உதவுவதாக உறுதியளிக்கிறான். இது விவேகம் நிறைந்த நடுவழி.

அப்போது ராமன் அவனிடம் சொன்னான்: ‘வருணனின் உறைவிடமே, கேள்; இந்தப் பேரம்பு வீணாகாதது; இது எந்த இடத்தில் விழச் செய்யப்பட வேண்டும்?’ ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, அந்தப் பேரம்பையும் கண்டு, பேரொளியுடைய பெருங்கடல் ராகவனிடம் சொன்னது: ‘உலகில் நீ புகழ்பெற்றிருப்பது போல, எனக்கு வடக்கே த்ருமகுல்யம் என்று புகழ்பெற்ற மிகப் புனிதமான ஓர் இடம் உள்ளது. அங்கே கொடிய தோற்றமும் கொடிய செயலும் உடைய ஆபீரர்கள் முதலான பல பாவிகளான கொள்ளையர்கள் என் நீரைக் குடிக்கிறார்கள். பாவச் செயலுடைய அவர்களின் அந்தத் தீண்டலை — அந்தப் பாவத்தை — நான் பொறுக்கமாட்டேன். ராமா, இந்தச் சிறந்த அம்பு அங்கே வீணாகாமல் பயன்படட்டும்.’ மகாத்மாவான கடலரசனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ராமன் கடலரசன் காட்டிய இடத்தை நோக்கி ஒளிவீசும் அந்த அம்பை எய்தான். வஜ்ரத்துக்கும் இடிக்கும் நிகரான ஒளியுடைய அந்த அம்பு எங்கே விழுந்ததோ, அந்த இடம் அதன் காரணமாகப் பூமியில் மருகாந்தாரம் (பாலைவனப் பகுதி) என்று புகழ்பெற்றது. அம்பால் துளைக்கப்பட்ட பூமி அங்கே முழங்கியது; அந்தக் காயத்தின் வாயிலிருந்து, ரசாதலத்திலிருந்து நீர் பீறிட்டு எழுந்தது. அந்தக் கிணறு ‘வ்ரணம்’ (காயம்) என்று புகழ்பெற்றது; அதிலிருந்து இடைவிடாது எழும் நீர் கடல் நீர் போலவே காணப்படுகிறது. கொடிய பிளவின் ஒலி எழுந்தது; அந்த அம்பு விழுந்ததால் நிலத்தின் வயிற்றில் இருந்த நீர் வற்றியது. அன்றுமுதல் மூவுலகிலும் அது மருகாந்தாரம் என்று புகழ்பெற்றது. அந்த உட்பகுதியை வற்றச் செய்த பின், தேவர்களுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடைய அறிஞனான தசரதனின் மைந்தன் ராமன் அந்தப் பாலைநிலத்துக்கு வரம் தந்தான்: ‘இந்த நாடு கால்நடைகளுக்கு ஏற்றதாகவும், நோய் குறைந்ததாகவும், பழம், கிழங்கு, சாறு நிறைந்ததாகவும், மிகுந்த நெய்யும் மிகுந்த பாலும் உடையதாகவும், நறுமணமுடையதாகவும், பலவகை மூலிகைகள் உடையதாகவும் ஆகட்டும்.’ இவ்வாறு இந்தப் பல நலன்களோடு கூடிய அந்தப் பாலைநிலம் ராமனின் வரத்தால் மங்கலமான வழியாயிற்று. அந்த உட்பகுதி எரிக்கப்பட்டதும், ஆறுகளின் தலைவனான கடலரசன் எல்லா நூல்களும் அறிந்த ராகவனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். இங்கே ராமனின் அற அறிவு இருவகையில் தெரிகிறது — வீணாகாத அம்பின் இலக்கு பாவிகளின் நாடு, குற்றமற்றவர்கள் அல்லர்; பிறகு சபிக்கப்பட்ட இடத்தையும் அவன் வரத்தால் மீண்டும் இன்பம் தருவதாக்குகிறான். தண்டமும் அருளும் ஒரே இடத்தில். பாலைநிலம் தோன்றியதன் கதையும் இங்கே பொதிந்துள்ளது. நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகம் ஓர் அரையடி மட்டுமே உடையது. இந்தப் பகுதியில் ஒரு சிக்கல் நன்கு தீர்க்கப்படுகிறது — பிரம்மாஸ்திரம் ஒருமுறை தொடுக்கப்பட்டால் அதை வீணாக்கக்கூடாது; வீணாகாமை அதன் இயல்பு. ராமன் கடலரசனைக் கேட்கிறான் — ‘எந்த இடத்தில் விழச் செய்யப்பட வேண்டும்?’ இவ்வாறு அவன் கடலரசனுக்கு மதிப்பும் அளிக்கிறான், அஸ்திரத்தின் வரம்பையும் காக்கிறான். கடலரசனே இலக்கைக் காட்டுகிறான் — அவனுக்கு வடக்கே த்ருமகுல்யம், அங்கே பாவிகளான கொள்ளையர்கள் அவனுடைய நீரைக் குடிக்கிறார்கள். இவ்வாறு கடலரசனின் துயரமும் நீங்குகிறது, ராமனின் அஸ்திரமும் பயன்பெறுகிறது. ‘நீ புகழ்பெற்றிருப்பது போல’ என்ற உவமையால் கடலரசன் ராமனைப் புகழவும் செய்கிறான். அம்பு விழுந்ததால் நிலம் பிளந்தது, ரசாதலத்திலிருந்து நீர் எழுந்தது — இதுவே ‘வ்ரணம்’ என்ற கிணறு; அதன் நீர் கடல் நீர் போன்றது. அதன் பின் அந்த நாட்டின் நீர்நிலைகள் வறண்டன — பாலைநிலம் தோன்றியது. ராமனின் கருணை மீண்டும் தெரிகிறது — அவன் சபிக்கப்பட்ட பாலைநிலத்தைக் கைவிடவில்லை, வரம் தருகிறான் — கால்நடைகளுக்கு ஏற்றது, நோய் குறைந்தது, பழம் கிழங்கு நிறைந்தது, நெய்யும் பாலும் செழித்தது, நறுமணமுடையது, மூலிகைகள் உடையது. இந்தப் பண்புகள் பாலைநிலத்துக்கு உண்மையில் பொருந்துவனவும் கூட — அங்கே கால்நடை வளர்ப்பு எளிது, நோய்கள் குறைவு, மூலிகைகள் பலவகை. இவ்வாறு புராணக் கதையும் நிலவியலும் இணைகின்றன. ‘மங்கலமான வழி’ என்ற வாக்கியத்தால் அந்த நாடு பயணிகளுக்கு இன்பம் தருவதாயிற்று என்று சுட்டப்படுகிறது. இங்கே கதையின் அற நோக்கமும் தெளிவு — பிறரின் செல்வத்தை வலிந்து அனுபவிப்பவர்கள் தெய்வத் தண்டனையை அடைகிறார்கள்; கடலின் நீரைக் கொள்ளையர்கள் குடித்தார்கள், அவர்களுடைய நாடே வறண்டுபோனது. ஆனால் தண்டனைக்குப் பின் அருள் — இதுவே அரச அறத்தின் இலட்சியம். ‘அறிஞன்’, ‘தேவர்களுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவன்’ என்ற அடைமொழிகளால் ராமன் அறிவும் வீரமும் உடையவன் என்று சுட்டப்படுகிறது. அரையடிச் சுலோகம் (41) வரம் தந்ததைக் கூறுவதை மட்டுமே முன்வைக்கிறது; வரத்தின் உள்ளடக்கம் அடுத்த சுலோகத்தில் உள்ளது.

கடலரசன் சொன்னான்: ‘இனியவனே, இந்த நளன் விசுவகர்மாவின் மகன்; தந்தையிடமிருந்து வரம் பெற்றவன், செல்வமுடையவன், விசுவகர்மாவுக்கு நிகரானவன். பேரூக்கமுடைய இந்த வானரன் என் மேல் அணை கட்டட்டும்; அவனுடைய தந்தையைப் போலவே இவனும் இருப்பதால், நான் அதைத் தாங்குவேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுக் கடலரசன் மறைந்தான். பிறகு வானரர்களில் சிறந்த நளன் எழுந்து பெருவலிமையுடைய ராமனிடம் சொன்னான்: ‘தந்தையின் ஆற்றலைப் பெற்ற நான் பரந்த மகரங்களின் உறைவிடத்தில் அணை கட்டுவேன்; பெருங்கடல் உண்மையையே சொன்னது. உலகில் மனிதனுக்குத் தண்டமே மிகச் சிறந்த வழி என்பது என் கருத்து; நன்றியற்றவர்களிடம் பொறுமை, இன்சொல், கொடை — இவற்றுக்கு ஐயோ! அச்சந்தரும் இந்தக் கடல் அணை கட்டுவதைக் காண விரும்பி, தண்டனைக்கு அஞ்சியே ராகவனுக்கு ஆழமற்ற வழி தந்தது. மந்தர மலையில் விசுவகர்மா என் தாய்க்கு, “தேவி, என்னைப் போன்ற மகன் உனக்குப் பிறப்பான்” என்று வரம் தந்தார். நான் அவருடைய சொந்த மகன், விசுவகர்மாவுக்கு நிகரானவன். இந்தப் பெருங்கடல் எனக்கு நினைவூட்டியது; கேட்கப்படாமல் என் பண்புகளை உங்களிடம் நான் சொல்லமாட்டேன். வருணனின் உறைவிடத்தில் அணை கட்ட நான் வல்லவன்; ஆகவே வானரத் தலைவர்கள் இன்றே அணையைக் கட்டட்டும்.’ நளனின் சொல் பணிவையும் வல்லமையையும் கலக்கிறது — அவன் தன் பண்பை முன்பே சொல்லவில்லை, ஏனெனில் கேட்கப்படாமல் தற்புகழ்ச்சி செய்வது அழகல்ல. தண்டத்தைப் புகழ்வது ராமனின் முந்தைய சொல்லின் மறுமொழி போல உள்ளது. ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் உடையது. நளன் தானே தன் பண்புகளைச் சொல்லமாட்டான் என்பதால் கடலரசன் அவனை அறிமுகப்படுத்துகிறான். ‘அவனுடைய தந்தையைப் போலவே இவனும்’ என்ற சொல்லால் தந்தையின் சிற்பத்திறன் மகனுக்கு வந்துள்ளது என்று சுட்டப்படுகிறது. நளன் தண்டநீதியைப் புகழ்கிறான் — ‘தண்டனைக்கு அஞ்சியே கடல் ஆழமற்ற வழி தந்தது’ என்று. இதனால் முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் கொண்ட சினத்தின் பொருத்தம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. நளனின் தாயின் கதை — மந்தர மலையில் விசுவகர்மா தந்த வரம் — அவனுடைய பிறப்பின் தெய்வீகத்தைக் காட்டுகிறது. ‘கேட்கப்படாமல் சொல்லமாட்டேன்’ என்ற நளனின் பணிவு அவனுடைய பெருமையைக் கூட்டுகிறது; அவன் முன்பு மௌனமாக இருந்தான், இப்போது கடலரசன் நினைவூட்டியதால்தான் பேசுகிறான். ‘இன்றே’ என்ற சொல்லால் செயலின் விரைவு — காலம் கடத்தக்கூடாது. விசுவகர்மா தேவர்களின் சிற்பி; அவனுடைய மகன் வானரனாகப் பிறந்தாலும் தந்தையின் திறமையைக் கொண்டிருக்கிறான். இதனால் ராமனுக்கு உதவுவதற்காகத் தேவர்களே வானர உருவில் பிறந்தார்கள் என்பது சுட்டப்படுகிறது — பால காண்டத்தில் சொல்லப்பட்ட நிகழ்வின் நினைவு. ‘நான் வல்லவன்’ என்ற நளனின் தன்னம்பிக்கை செருக்கல்ல, தன் வல்லமை பற்றிய உண்மையான அறிவே.

பிறகு ராமனால் அனுப்பப்பட்ட வானரத் தலைவர்கள் நூறாயிரக்கணக்கில் மகிழ்ச்சியுடன் எல்லாப் பக்கமும் பெருங்காட்டுக்குள் பாய்ந்தார்கள். மலைகள் போன்ற அந்த வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் மரங்களை முறித்துக் கடலை நோக்கி இழுத்து வந்தார்கள். சால மரங்கள், அசுவகர்ண மரங்கள், தவ மரங்கள், மூங்கில்கள், குடஜ மரங்கள், அர்ஜுன மரங்கள், பனைகள், திலக மரங்கள், திநிச மரங்கள், வில்வ மரங்கள், மலர்ந்த ஏழிலைப்பாலைகள், கொன்றைகள், மாமரங்கள், அசோக மரங்கள் — இவற்றால் அந்த வானரர்கள் கடலை நிரப்பினார்கள். வேரோடும் வேரின்றியும் மரங்களை இந்திரனின் கொடிமரங்களைப் போலத் தூக்கிக்கொண்டு வானரர்களில் சிறந்தவர்கள் அவற்றை எறிந்தார்கள்; பனைகள், மாதுளைப் புதர்கள், தென்னைகள், தான்றி மரங்கள், கருவேல மரங்கள், மகிழ மரங்கள், வேம்புகள் — இவற்றை அங்குமிங்கும் இருந்து கொண்டுவந்தார்கள். பெரிய உடலும் பெருவலிமையும் உடைய அவர்கள் யானையளவுள்ள பாறைகளையும் மலைகளையும் பெயர்த்துப் பொறிகளால் சுமந்து சென்றார்கள். எறியப்பட்ட மலைகளால் திடீரென்று மேலெழுந்த நீர் வானளவு உயர்ந்து, பிறகு மீண்டும் கீழிறங்கியது. எல்லாப் பக்கமும் விழுந்த அவை கடலைக் கலக்கின. வேறு சிலர் நூறு யோஜனை நீளமுள்ள கயிற்றைப் பிடித்தார்கள். ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் தலைவனான கடலின் நடுவே நளன் பெரும் அணையை அமைத்தான்; கடும் உழைப்புடைய வானரர்களால் அந்த அணை கட்டப்பட்டு வந்தது. சிலர் கம்புகளைப் பிடித்தார்கள், வேறு சிலர் பொருள்களைத் தேடினார்கள். ராமனின் ஆணையை முன்னிட்டு நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் மேகங்கள் போன்ற, மலைகள் போன்ற புற்களாலும் கட்டைகளாலும் கட்டினார்கள்; நுனிகளில் மலர்ந்த மரங்களால் அணையைக் கட்டினார்கள். மலைகள் போன்ற பாறைகளையும் மலைச் சிகரங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிய வானரர்கள் தானவர்களைப் போலத் தோன்றினார்கள். எறியப்படும் பாறைகளும் வீழ்த்தப்படும் மலைகளும் அப்போது பெருங்கடலில் பேரொலியை எழுப்பின. இந்த வருணனையில் மரங்களின் பெயர்களின் நீண்ட பட்டியல் வானரர்களின் உழைப்பின் பரப்பைக் காட்டுகிறது. ‘கயிறுகள்’, ‘கம்புகள்’, ‘பொறிகள்’ என்ற சொற்களால் அணைப் பணியின் பொறியியல் ஏற்பாடும் சுட்டப்படுகிறது — அளவீடு, தூண்கள், சுமந்து செல்லும் கருவிகள். வானரர்களின் ஊக்கம் ‘மகிழ்ச்சியுடன்’ என்ற சொல்லால் காட்டப்படுகிறது — அவர்கள் உழைப்பைப் பொருட்படுத்தவில்லை, மகிழ்ச்சியுடன் பணி செய்கிறார்கள். மரங்களின் பெயர்ப்பட்டியல் — சாலம், அசுவகர்ணம், தவம், மூங்கில், குடஜம், அர்ஜுனம், பனை, திலகம், திநிசம், வில்வம், ஏழிலைப்பாலை, கொன்றை, மா, அசோகம், மாதுளை, தென்னை, தான்றி, கருவேல், மகிழம், வேம்பு — தென்னிந்தியாவின் காட்டுச் செல்வத்தை நினைவூட்டுகிறது. ‘இந்திரனின் கொடிமரங்களைப் போல’ என்ற உவமை — இந்திரத்துவஜ விழாவில் உயர்ந்த கம்பங்கள் தூக்கி நிறுத்தப்படுவது போல வானரர்கள் மரங்களைத் தூக்குகிறார்கள் — ஒரு திருவிழாவின் சூழலை உண்டாக்குகிறது. அணை கட்டுவது வெறுமனே பாறைகளை எறிவது அல்ல, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பணி — கயிறுகளால் அளத்தல், கம்புகளால் நிறுத்துதல், புல்லாலும் கட்டைகளாலும் கட்டுதல், மலர்ந்த மரங்களால் மூடுதல். நளன் நடுவில் நின்று வழிகாட்டுகிறான், மற்றவர்கள் பொருள்களைக் கொண்டுவருகிறார்கள். நீர் மேலெழுந்து பின் கீழிறங்குவது பாறைகளின் பருமையைக் காட்டுகிறது. ‘தானவர்களைப் போல’ என்ற உவமை வானரர்களின் வலிமையையும் தோற்றத்தையும் சுட்டுகிறது, அவர்களுடைய இயல்பை அல்ல. பேரொலி இந்தப் பணி முழுவதன் வேகத்தையும் காதால் உணரக்கூடியதாக்குகிறது. ‘ராமனின் ஆணையை முன்னிட்டு’ என்ற சொல்லால் பணி முழுவதும் ராமனின் ஆணைப்படியே நடைபெறுகிறது என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது — வானரர்கள் தம் விருப்பப்படி அல்ல, தலைவனின் ஆணைப்படி செய்கிறார்கள். இந்தப் பகுதியில் கூட்டுழைப்பின் இலட்சியம் தெரிகிறது — ஒவ்வொரு வானரனும் தன் பணியை அறிந்திருக்கிறான்; சிலர் மரங்களை, சிலர் பாறைகளை, சிலர் கயிறுகளை, சிலர் கம்புகளைக் கொண்டுவருகிறார்கள். அவர்களில் நளன் ஒருவனே சிற்பி, மற்றவர்கள் அவனுடைய உதவியாளர்கள். இவ்வாறு அறிவும் உழைப்பும் இணைந்து இயலாததையும் இயலச் செய்கின்றன. ‘நான் அதைத் தாங்குவேன்’ என்று கடலரசன் உறுதியளித்தது இங்கே உண்மையாகிறது, ஏனெனில் பாறைகளும் மலைகளும் நீரில் மூழ்காமல் அணையாக நிற்கின்றன. மலைகளும் பொறிகளால் சுமந்து செல்லப்பட்டன என்ற சொல் வானரர்களின் தொழில்நுட்ப அறிவையும் சுட்டுகிறது.

முதல் நாளில், மகிழ்ச்சியுடைய, யானை போன்ற, விரைந்து செயல்பட்ட வானரர்களால் பதினான்கு யோஜனை கட்டப்பட்டது. இரண்டாம் நாளில், அச்சந்தரும் உடலும் பெருவலிமையும் உடைய வானரர்களால் விரைவாக இருபது யோஜனை கட்டப்பட்டது. மூன்றாம் நாளில், விரைந்து செயல்பட்ட பெரிய உடலுடையவர்களால் கடலில் இருபத்தொரு யோஜனை கட்டப்பட்டது. நான்காம் நாளில், பெருவேகமுடைய, விரைந்தவர்களால் இருபத்திரண்டு யோஜனை கட்டப்பட்டது. ஐந்தாம் நாளில், விரைந்து செயல்படும் வானரர்களால் சுவேல மலைவரை இருபத்து மூன்று யோஜனை கட்டப்பட்டது. இவ்வாறு விசுவகர்மாவின் மகனும், வலிமையும் செல்வமும் உடையவனும், வானரர்களில் சிறந்தவனுமான நளன், தன் தந்தையைப் போலவே கடலில் அணையைக் கட்டினான். மகரங்களின் உறைவிடமான கடலில் நளன் கட்டிய அந்த அழகிய, ஒளிமிக்க அணை, வானில் சுவாதியின் பாதையைப் (பால்வீதியைப்) போல ஒளிர்ந்தது. பிறகு கந்தர்வர்களோடு தேவர்களும், சித்தர்களும், பெருமுனிவர்களும் அந்த அற்புதத்தைக் காண விரும்பி வந்து வானில் நின்றார்கள். பத்து யோஜனை அகலமும் நூறு யோஜனை நீளமும் உடைய, செய்தற்கு மிக அரிய நளனின் அணையைத் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கண்டார்கள். தாவியும், நீந்தியும், முழங்கியும் வந்த வானரர்களும் எல்லா உயிர்களும், நினைக்கவும் முடியாத, தாங்கவும் முடியாத, அற்புதமான, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் கடலில் அணை கட்டிய அந்தச் செயலைக் கண்டார்கள். பேராற்றல் உடைய வானரர்களின் அந்த ஆயிரம் கோடிப் பேரும் கடலில் அணையைக் கட்டிக்கொண்டே பெருங்கடலின் அக்கரையை அடைந்தார்கள். அகன்ற, நன்கு கட்டப்பட்ட, ஒளிமிக்க, நல்ல மேற்பரப்புடைய, உறுதியாக அமைந்த அந்தப் பெரிய அணை கடலில் வகிடு போல அழகுற்றது. யோஜனைகளின் எண்ணிக்கை — பதினான்கு, இருபது, இருபத்தொன்று, இருபத்திரண்டு, இருபத்து மூன்று — கூட்டுத்தொகை நூறு; இது அணையின் நீளத்தோடு ஒத்துப்போகிறது. நாள்தோறும் வளரும் எண்ணிக்கை பயிற்சியால் வானரர்களின் வேகம் அதிகரித்ததைச் சுட்டுகிறது. ‘வகிடு போல’ என்ற உவமை — பெண்ணின் கூந்தலில் நடுவே உள்ள வகிட்டுக் கோடு போல அணை கடலை இரண்டாகப் பிரிக்கிறது — மிக அழகானது. ஐந்து நாள்களில் நாள்தோறும் பணியின் அளவு வளர்கிறது — இது திறமையான உழைப்பாளர்களின் இயல்பு, ஏனெனில் பயிற்சியால் வேகம் கூடுகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் வானரர்களின் அடைமொழியும் மாறுகிறது — மகிழ்ச்சியுடைய யானை போன்றவர்கள், அச்சந்தரும் உடலும் பெருவலிமையும் உடையவர்கள், பெரிய உடலுடையவர்கள், பெருவேகமுடையவர்கள், விரைந்து செயல்படுபவர்கள் — இவ்வாறு அவர்களுடைய பண்புகள் அனைத்தும் வரிசையாகக் காட்டப்படுகின்றன. ஐந்தாம் நாளில் அணை சுவேல மலைவரை எட்டுகிறது — அந்த மலை இலங்கையின் அருகிலேயே உள்ளது; பின்னர் ராமன் அங்கே தங்குவான். அணையின் அழகு சுவாதியின் பாதையோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — வானில் பால்வீதி விண்மீன்களால் ஒளிர்வது போலக் கடலில் அணை ஒளிர்கிறது. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் வானில் நின்று பார்க்கிறார்கள் — இந்தச் செயல் தேவர்களுக்கும் வியப்பூட்டுவது. ‘நினைக்க முடியாதது, தாங்க முடியாதது, அற்புதமானது, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்வது’ என்ற நான்கு அடைமொழிகள் பார்ப்பவர்களின் மனநிலையை வருணிக்கின்றன. ஆயிரம் கோடி வானரர்கள் என்ற எண்ணிக்கை மிகைக் கூற்று; ஆயினும் படையின் எல்லையின்மையைச் சுட்டுகிறது. அணையின் ஐந்து பண்புகள் — அகன்றது, நன்கு கட்டப்பட்டது, ஒளிமிக்கது, நல்ல மேற்பரப்புடையது, உறுதியாக அமைந்தது — இவை பொறியாளனின் திறமைக்குச் சான்றுகள். ‘நல்ல மேற்பரப்புடையது’ என்ற சொல்லால் அணையின் மேற்பகுதி சமதளமானது, படை எளிதாகச் செல்லக்கூடியது என்று சுட்டப்படுகிறது. யோஜனைகளின் கூட்டுத்தொகை — பதினான்கு, இருபது, இருபத்தொன்று, இருபத்திரண்டு, இருபத்து மூன்று — நூறே; இது பின்னர் சொல்லப்படும் ‘நூறு யோஜனை நீளம்’ என்பதோடு பொருந்துகிறது. பத்து யோஜனை அகலம் படையின் பரப்பைச் சுட்டுகிறது — சிறிய அணை அவ்வளவு பெரிய படையைத் தாங்காது. நளனைப் பற்றி ‘தன் தந்தையைப் போலவே’ என்று மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — கடலரசனின் முந்தைய சொல் உண்மையாயிற்று. தேவர்கள் ஐந்தாம் நாளின் இறுதியில், பணி முழுமையடைந்தபோதே வருகிறார்கள் — அவர்கள் செயல்முறையைக் காண அல்ல, விளைவைக் காணவே வந்தார்கள்.

பிறகு கடலின் அக்கரையில், கதாயுதத்தைக் கையில் ஏந்திய விபீஷணன் தன் அமைச்சர்களோடு பகைவர்களைத் தாக்குவதற்காக நின்றான். சுக்ரீவனோ சத்தியமான பராக்கிரமமுடைய ராமனிடம் சொன்னான்: ‘நீ அனுமனின் மேல் ஏறிக்கொள், லக்ஷ்மணன் அங்கதனின் மேல்; வீரனே, இந்த மகரங்களின் உறைவிடமான கடல் பரந்தது; வானில் செல்லும் இந்த இரண்டு வானரர்களும் உங்கள் இருவரையும் சுமந்து செல்வார்கள்.’ பிறகு படையின் முன்னே, வில்லேந்திய, அறவுள்ளம் கொண்ட, செல்வமுடைய ராமன் லக்ஷ்மணனோடும் சுக்ரீவனோடும் சென்றான். சில வானரர்கள் நடுவழியாக, சிலர் பக்கவாட்டில் சென்றார்கள்; சிலர் நீரில் குதித்தார்கள், சிலர் பாதையைப் பிடித்தார்கள்; சிலர் வான்வழியாகக் கருடனைப் போலப் பாய்ந்தார்கள். கடந்து சென்ற அச்சந்தரும் வானரப் படை தன் பெரும் முழக்கத்தால் கடலின் உயர்ந்தெழுந்த பயங்கர முழக்கத்தையே அமுக்கியது. நளனின் அணையால் கடந்த அந்த வானரப் படை, அரசனின் ஆணைப்படி கிழங்குகளும் பழங்களும் நீரும் நிறைந்த கரையில் தங்கியது. ராகவனின் செய்தற்கரிய அந்த அற்புதச் செயலைக் கண்டு, சித்தர்களோடும் சாரணர்களோடும் பெருமுனிவர்களோடும் தேவர்கள் திடீரென்று ராமனை அணுகி, மிக மங்கலமான நீரால் தனித்தனியே அவனை நீராட்டினார்கள்: ‘மனிதருள் தேவனே, பகைவர்களை வெல்வாயாக; கடலோடு கூடிய பூமியை நெடுங்காலம் ஆள்வாயாக.’ இவ்வாறு பலவகை மங்கலச் சொற்களால், மனிதருள் தேவனாக மதிக்கப்பட்ட ராமனை அவர்கள் போற்றினார்கள். விபீஷணன் முன்பே அக்கரையில் நின்றது படையைக் காப்பதற்காக — ராக்ஷசனாக இருப்பதால் பகைவர்களின் முறைகளை அவன் அறிவான். வானரர்கள் மூவகையில் கடக்கிறார்கள் — அணை வழியாக, நீர் வழியாக, வான் வழியாக — இது அவர்களுடைய பலவகை ஆற்றலைக் காட்டுகிறது. இறுதி இரண்டு வம்சஸ்த யாப்புச் சுலோகங்களில் தேவர்கள் ராமனை வருங்கால அரசனாக நீராட்டுகிறார்கள் — போருக்கு முன்பே வெற்றிக்கான வாழ்த்து. சுக்ரீவனின் யோசனை ராம லக்ஷ்மணர்களின் வசதிக்காக — அணை நீளமானது, அவர்கள் நடந்து செல்வது களைப்புத் தரும். அனுமனும் அங்கதனும் வானில் செல்பவர்கள் என்பதால் அவர்களுடைய பயணம் விரைவானது. ராமன் படையின் முன்னே செல்கிறான் — தலைவன் எப்போதும் முன்னே. படையின் முழக்கம் கடலின் முழக்கத்தையும் அமுக்குகிறது — அவர்களுடைய ஊக்கத்துக்குச் சான்று. அக்கரை பழம், கிழங்கு, நீர் நிறைந்தது — படை தங்குவதற்கு ஏற்றது. தேவர்கள் செய்த நீராட்டு ராமனின் தெய்வத்தன்மையை ஏற்பதாகும். இறுதி இரண்டு சுலோகங்களில் யாப்பு மாறுகிறது — அனுஷ்டுப்புக்குப் பதிலாக வம்சஸ்தம் — சர்க்கத்தின் முடிவைச் சுட்டுவதற்கான காவிய இலக்கணத்தின் முறை இது. தேவர்கள் ராமனை ‘நரதேவ’ (மனிதருள் தேவனே) என்று விளிக்கிறார்கள் — மனித உருவில் உள்ள தேவன் என்ற இருபொருள். ‘கடலோடு கூடிய பூமியை ஆள்வாயாக’ என்ற வாழ்த்து தனிப் பொருள் பொதிந்தது — கடலை வென்றவனே கடலோடு கூடிய பூமிக்கு அரசனாகத் தகுந்தவன். ‘நெடுங்காலம்’ என்பது நீண்ட ஆட்சிக்கான விருப்பம்; அது உத்தர காண்டத்தில் நிறைவேறுகிறது. இவ்வாறு அணை கட்டும் சர்க்கம் போர் தொடங்குவதற்கு முன்பே வெற்றியைச் சுட்டுவதோடு முடிகிறது. சுக்ரீவனின் உதவும் மனப்பான்மை, விபீஷணனின் காவல், அனுமன் அங்கதனின் பணிவிடை — துணைவர்கள் அனைவரும் தத்தம் இடத்தில் நிற்கிறார்கள்; இந்த ஒழுங்கு ராமனின் தலைமையின் பயன்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्वाविंशः सर्गः॥ २२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க