॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 6

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

ராவணன் அமைச்சர்களோடு ஆலோசித்தல்

அனுமன் செய்த அவமதிப்பால் நாணிய ராவணன், ஆலோசனையே வெற்றியின் வேர், மனிதர்களின் மூவகையும் ஆலோசனையின் மூவகையும், ராமனின் வருகை, நலம்தரும் ஆலோசனைக்கான வேண்டுகோள்

இந்திரனைப்போல மகாத்மாவான அனுமன் இலங்கையில் செய்த அச்சம் தரும் கொடிய செயலைக் கண்டு, ராக்ஷசர் தலைவன் நாணத்தால் சற்றே முகம் தாழ்த்தி எல்லா ராக்ஷசர்களிடமும் சொன்னான்: ‘தாக்குதற்கரிய இலங்கை நகரம் வெறும் ஒரு வானரனால் தாக்கப்பட்டது, அவன் உள்ளே நுழைந்தான், ஜனகனின் மகளான சீதையும் அவனால் காணப்பட்டாள். சைத்திய மாளிகை தகர்க்கப்பட்டது, முதன்மையான ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டனர், இலங்கை நகரம் முழுவதும் அனுமனால் கலக்கப்பட்டது. உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் என்ன செய்வேன்? இனி செய்யத் தகுந்தது எது? எது ஆற்றல் உடையதோ, எதைச் செய்தால் நன்றாகச் செய்ததாகுமோ, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ யுத்த காண்டத்தின் இந்தச் சர்க்கத்தில் காட்சி மாறுகிறது — கடலின் வடகரையிலிருந்து இலங்கையின் அரசவைக்கு. ராவணன் முதன்முறையாக நாணமுற்றவனாகக் காணப்படுகிறான்; ‘வெறும் ஒரு வானரனால்’ என்ற சொல் அவனுக்கு நேர்ந்த அவமானத்தின் கூர்மையைக் குறிக்கிறது — மூவுலகையும் வென்ற ராவணன் ஒரு வானரனால் தோற்கடிக்கப்பட்டான். அனுமனை இந்திரனோடு ஒப்பிடுவதும் கவனிக்கத்தக்கது — ராக்ஷசர்களின் பார்வையிலும் அவன் இந்திரனுக்கு நிகரான வீரன். ‘நான் என்ன செய்வேன்?’ என்ற ராவணனின் கேள்வி இயலாமையைக் குறிக்கவில்லை, ஆலோசனையின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. ‘உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற பண்பான விளிப்பு அரசனின் நன்னடத்தை. முதல் சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது; அதனால் ராவணனின் பார்வை, ஒப்புமை, சொல் மூன்றும் ஒரே வாக்கியத்தில் அடங்குகின்றன. நான்கு சுலோகங்களின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் செயலைக் காண்பது, பிறகு அதன் விளைவுகள், இறுதியில் கேள்வி.

‘ஆலோசனையே வெற்றியின் வேர் என்று மனவுறுதி உடையோர் சொல்கிறார்கள்; ஆகவே பெருவலிமை உடையோரே, ராமனைப் பற்றி ஆலோசிப்பதை நான் விரும்புகிறேன். உலகில் மனிதர்கள் மூவகையினர் — உத்தமர், அதமர், மத்திமர்; அவர்களை ஒருசேர எடுத்து அவர்களுடைய நிறைகுறைகளைச் சொல்கிறேன். ஆலோசனையில் முடிவெடுக்க வல்ல மூவரோடு — அமைச்சர்கள், ஒத்த நோக்குடைய நண்பர்கள், அல்லது மேம்பட்ட உறவினர்கள் — சேர்ந்து, அவர்களோடு கலந்து ஆலோசித்துச் செயல்களைத் தொடங்குபவனும், தெய்வத்தின் அருளுக்காகவும் முயல்பவனுமானவனை உத்தமமான மனிதன் என்பர். தனியொருவனாகவே பொருளை ஆராய்பவன், தனியொருவனாகவே அறத்தில் மனம் வைப்பவன், தனியொருவனாகவே செயல்களைச் செய்பவன் — அவனை இடைப்பட்ட மனிதன் என்பர். நிறைகுறைகளைத் தீர்மானிக்காமல், தெய்வத்தின் துணையையும் கைவிட்டு, ‘செய்வேன்’ என்று சொல்லிவிட்டுச் செயலைப் புறக்கணிப்பவன் மனிதர்களில் கடையவன். இந்த மனிதர்கள் எப்போதும் உத்தமர், அதமர், மத்திமர் என்று இருப்பதுபோல, ஆலோசனையும் உத்தமம், அதமம், மத்திமம் என்று அறியப்பட வேண்டும். அமைச்சர்கள் சாஸ்திரம் காட்டும் கண்ணோடு ஒருமித்த கருத்தை அடைந்து ஈடுபாட்டோடு இருக்கும் ஆலோசனையை உத்தமம் என்பர். அமைச்சர்கள் பலவேறு கருத்துகளுக்குச் சென்றாலும், பொருள் பற்றிய முடிவு மீண்டும் ஒருமைப்படும் ஆலோசனை மத்திமம் எனப்படும். ஒவ்வொருவரும் தன்தன் கருத்தையே பற்றிக்கொண்டு எதிர்த்துப் பேசி, ஒருமித்த கருத்தில் நன்மை எதுவும் விளையாத ஆலோசனை அதமம் எனப்படும்.’ இங்கே ராவணன் நீதிசாஸ்திரப் பண்டிதனைப்போலப் பேசுகிறான் — அவனுக்கு அரசநீதி தெரியும்; ஆனால் அவனுடைய நடத்தை வேறு. சீதையைக் கவர்வதை அவன் அமைச்சர்களோடு ஆலோசிக்காமல் தனியாகவே தீர்மானித்தான்; ஆகவே அவனுடைய சொற்களின்படியே அவன் கடையவன். இது கவியின் குத்தல் — ராவணன் அறியாமையால் தன்னையே பழித்துக்கொள்கிறான். முதல் சர்க்கத்தில் ராமன் பணியாளர்களின் மூவகையைச் சொன்னான்; இங்கே ராவணன் மனிதர்களின் மூவகையையும் ஆலோசனையின் மூவகையையும் சொல்கிறான் — இரு நாயகர்களுக்கும் ஒத்த உபதேசம், ஆனால் நடத்தை வேறு. ஏழாவதும் எட்டாவதுமான சுலோகங்கள் ஒரே வாக்கியமாக அமைகின்றன. ஆலோசனையின் மூவகை மனிதர்களின் மூவகையோடு தொடர்புடையது — ஒருமித்த கருத்து உத்தமம், விவாதத்துக்குப் பின் ஒருமித்த கருத்து மத்திமம், இடையறாத விவாதம் அதமம். அடுத்த சர்க்கங்களில் ராவணனின் அவையில் விபீஷணனின் மாறுபட்ட கருத்து இந்த அதம ஆலோசனைக்கு எடுத்துக்காட்டாகும். உத்தம மனிதனின் இலக்கணத்தில் ‘தெய்வத்தின் அருளுக்காகவும் முயல்பவன்’ என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது — முயற்சியும் தெய்வமும் இரண்டுமே தேவை; தெய்வத்தை மட்டும் நம்பிச் செயலற்றிருப்பவனும், தன் வலிமையை மட்டும் நம்பித் தெய்வத்தைப் புறக்கணிப்பவனும் — இருவருமே உத்தமர்கள் அல்லர். கடையவனின் இலக்கணம் ‘செய்வேன்’ என்று சொல்லிவிட்டுச் செயலைப் புறக்கணிப்பது — வாக்குறுதி உண்டு, செயல் இல்லை. அமைச்சர்களின் ‘சாஸ்திரம் காட்டும் கண்ணோடு’ அமைந்த ஒருமித்த கருத்து — வெறுமனே அரசனின் விருப்பத்துக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதன்று, சாஸ்திரத்தின்படி எடுக்கப்படும் முடிவு.

‘ஆகவே அறிவாளிகளில் சிறந்தோரே, நீங்கள் நன்கு ஆலோசிக்கப்பட்ட செயல்முறையைத் தீர்மானியுங்கள்; இதுவே என் கடமை என்று நான் கருதுகிறேன். உறுதிமிக்க ஆயிரக்கணக்கான வானரர்கள் சூழ, நம்மை முற்றுகையிட ராமன் இலங்கை நகரை நோக்கி வருகிறான். அந்த ராகவன் தம்பியோடும் படையோடும் பரிவாரத்தோடும் தகுந்த வழியில் வேகமாக எளிதில் கடலைக் கடப்பான் என்பது தெளிவு. அவன் கடலை வற்றச் செய்வான், அல்லது தன் வீரத்தால் வேறு ஏதாவது செய்வான். வானரர்களோடு இவ்வாறு பகைமையான நிலை எழுந்திருக்கும்போது, நகருக்கும் படைக்கும் எது நலமோ அதை எல்லாம் எனக்கு ஆலோசித்துச் சொல்லுங்கள்.’ இங்கே ராவணன் ராமனின் ஆற்றலை ஒப்புக்கொள்கிறான் — ‘கடப்பான் என்பது தெளிவு.’ அனுமனின் வீரத்தைக் கண்டபின் ராமனின், வானரர்களின் வலிமையை அவனால் புறக்கணிக்க இயலவில்லை. ஆனால் ‘சீதையைத் திருப்பி அளிப்பேன்’ என்று அவன் எண்ணவில்லை; அவனுடைய கேள்வி போருக்கான வழியைப் பற்றியது மட்டுமே. பதினெட்டாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது; அதன் முதல் அரையடியான ‘கடலை வற்றச் செய்வான்…’ திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘உபரோதகன்’ (முற்றுகையிடுபவன்) என்ற சொல் ராமனை நகரை முற்றுகையிடுபவனாக வருணிக்கிறது — ராவணனின் பார்வையில் ராமன் படையெடுத்து வருபவன். அடுத்த சர்க்கத்தில் ராக்ஷசர்கள் இந்தக் கேள்விக்கு விடையளிக்கிறார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षष्ठः सर्गः॥ ६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க