சர்க்கம்
சீதையின் பிரிவால் ராமனின் புலம்பல்
படையின் பாதுகாப்பு, காற்றிடம் தூது, காமநெருப்பின் வெம்மை, சீதையின் நினைவு, சந்தியா வழிபாடு
அந்த வானரப் படை நீலனால் முறைப்படி கடலின் வடகரையில் நன்கு தங்க வைக்கப்பட்டது; அது நன்கு காக்கப்பட்டதாகவும் ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது. வானரர்களில் சிறந்தவர்களான மைந்தனும் த்விவிதனும் ஆகிய இருவரும் அந்தப் படையைக் காப்பதற்காக எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றி வந்தனர். ஆறுகளுக்கும் நதிகளுக்கும் தலைவனான கடலின் கரையில் படை தங்கியதும், ராமன் அருகில் நின்ற லக்ஷ்மணனைப் பார்த்துச் சொன்னான். முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமன் படைக்கு எச்சரிக்கையாக இருக்குமாறு ஆணையிட்டான்; இங்கே அது நிறைவேற்றப்படுவது தெரிகிறது — நீலன் பாசறை அமைக்கிறான்; மைந்தனும் த்விவிதனும் இரவுக் காவலர்கள்போலச் சுற்றி வருகிறார்கள். கடலின் ‘வடகரை’ என்ற குறிப்பு கவனிக்கத்தக்கது — இலங்கை தென்கரையில், படை வடகரையில்; நடுவே கடல். படையின் ஏற்பாட்டைக் கண்டதும் ராமனின் மனம் படைத்தலைவனின் கடமையிலிருந்து விடுபடுகிறது; அப்போது அவனுடைய உள்ளே இருந்த சோகம் வெளிப்படுகிறது. பகலில் பயணத்தின் அலுவல்களால் சோகம் மூடப்பட்டிருந்தது; மாலையில் ஓய்வின்போது அது மீண்டும் எழுகிறது. ஆகவே இந்தச் சர்க்கம் யுத்த காண்டத்தின் கடுமையான சூழலில் கருணைச் சுவைக்கும் காதல் சுவைக்குமான ஓர் இடைவெளி. லக்ஷ்மணன் அருகில் இருக்கிறான் — காட்டு வாழ்க்கை தொடங்கியதுமுதல் ராமனின் துயரத்துக்கு அவனே நிலையான சாட்சி.
‘காலம் செல்லச் செல்லச் சோகம் நீங்கிவிடும் என்று சொல்வார்கள்; அன்புக்குரியவளைக் காணாத எனக்கோ அது நாளுக்குநாள் வளர்கிறது. என் அன்பிற்குரியவள் தொலைவில் இருக்கிறாள் என்பது என் துயரமன்று; கவரப்பட்டாள் என்பதும் அன்று; அவளுடைய இளமை கழிந்துகொண்டிருக்கிறதே என்பதற்காகவே நான் வருந்துகிறேன். காற்றே, என் காதலி இருக்கும் இடத்திலிருந்து வீசு; அவளைத் தொட்டுவிட்டு என்னையும் தொடு. உன் மூலம் அவள் உடலின் தொடுகை எனக்குக் கிடைப்பது, சந்திரனில் இருவர் பார்வையும் சந்திப்பதுபோல் ஆகிறது. கவர்ந்து செல்லப்படும்போது என் அன்பிற்குரியவள் ‘ஐயோ நாதா!’ என்று சொன்னது, வயிற்றில் பருகிய நஞ்சுபோல் என் அங்கங்களை எரிக்கிறது. அவளுடைய பிரிவே விறகு, அவளைப் பற்றிய நினைவே தூய சுடர் — அத்தகைய காமநெருப்பால் என் உடல் இரவும் பகலும் எரிகிறது. சுமித்திரையின் மைந்தனே, நீ இல்லாமல் நான் கடலில் மூழ்கித் தூங்குவேன்; அப்படி நீரில் தூங்கும் என்னை எரியும் காமம் எரிக்காது. காதலால் வாடும் எனக்கு இதுவே பெரிது — இதனால் உயிர்வாழ முடிகிறது — நானும் அழகிய தொடைகளுடைய அவளும் ஒரே பூமியில் இருக்கிறோம் என்பதே. நீர்ப்பாய்ச்சல் இல்லாத வயல், நீர் நிறைந்த அடுத்த வயலின் ஈரத்தால் உயிர்வாழ்வதுபோல, ‘அவள் உயிரோடு இருக்கிறாள்’ என்று நான் கேட்பதன் ஈரத்தால் நான் உயிர்வாழ்கிறேன்.’ இங்கே ராமனின் சோகத்தின் நுட்பமான பகுப்பாய்வு உள்ளது — தொலைவும் கவரப்பட்டதும் பொறுக்கக்கூடியவை; பொறுக்க முடியாதது காலம் கழிவதே; ஏனெனில் ராவணன் அளித்த கெடு (பன்னிரண்டு மாதங்கள்) குறைந்துகொண்டே வருகிறது. காற்று இருவருடைய உடலையும் தொடுகிறது; ஆகவே அது தூதுவன் — பிரிந்தவர்களைப் பற்றிய காவியங்களில் புகழ்பெற்ற கற்பனை இது. ‘சந்திரனில் பார்வை சந்திப்பது’ என்ற உவமை — தொலைவில் உள்ள இரு காதலர்கள் ஒரே சந்திரனைப் பார்க்கும்போது சந்தித்ததுபோல் உணர்வதுபோல, காற்றின் தொடுகையாலும் அப்படியே. நீரில் படுக்க விரும்புவது காமநெருப்பின் கடுமையைக் காட்டுகிறது. இறுதியில் ராமனுக்குச் சிறிது ஆறுதல் கிடைக்கிறது — இருவரும் ஒரே பூமியில் வாழ்கிறார்கள். வயலின் உவமை உழவர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது — தனக்கு நீர் பாய்ச்சப்படாத வயலும், அருகிலுள்ள நீர் பாய்ச்சிய வயலின் ஈரத்தால் சிறிது உயிர்வாழ்கிறது. இவ்வாறு ராமன் சீதை உயிரோடு இருக்கிறாள் என்ற செய்தியாலேயே உயிர்வாழ்கிறான்; அனுமன் கொண்டுவந்த அந்தச் செய்தியே அவனுடைய உயிருக்கு ஆதாரம். ‘ஐயோ நாதா!’ என்ற சீதையின் கதறலின் நினைவு ஆரண்ய காண்டத்தின் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட நிகழ்ச்சியை மீண்டும் கண்முன் நிறுத்துகிறது.
‘அழகிய இடையும், நூற்றிதழ்த் தாமரைபோல் நீண்ட கண்களும் உடைய சீதையை, பகைவர்களை வென்று, பெருகிய செல்வத்தைப் போல நான் எப்போது காண்பேன்? நோயாளி மருந்தைப் பருகுவதுபோல, அழகிய பற்களும் உதடுகளும் உடைய, தாமரைபோன்ற அவள் முகத்தைச் சற்றே உயர்த்தி நான் எப்போது பருகுவேன்? என்னைத் தழுவும்போது நடுங்கும், நெருங்கிய, பருத்த, பனம்பழம் போன்ற அவளுடைய மார்பகங்கள் எப்போது என்னைச் சேரும்? கருமையான கடைக்கண்களுடைய அந்தக் கற்புடையாள் ராக்ஷசர்களின் நடுவே இருக்கிறாள்; நானே அவளுடைய நாதனாக இருந்தும், நாதனற்றவள்போலக் காப்பவனைப் பெறாமல் இருக்கிறாள். ஜனக மன்னனின் மகள், என் அன்பிற்குரியவள், தசரதனின் மருமகள் ராக்ஷசிகளின் நடுவே எப்படித் தூங்குகிறாளோ? கூதிர்காலத்தில் கருநீல மேகங்களை உதறி வெளிப்படும் சந்திரக்கலைபோல, அசைக்க முடியாத ராக்ஷசர்களை உதறி அவள் எப்போது மேலே எழுவாள்? இயல்பாகவே மெல்லியவளான சீதை, இடமும் காலமும் மாறுபட்டதால், சோகத்தாலும் உண்ணாமையாலும் நிச்சயமாக இன்னும் மெலிந்திருப்பாள். ராக்ஷசர் தலைவனின் மார்பில் அம்புகளைப் பதித்து, என் மனச்சோகத்தை உதறி, அவளுடைய சோகத்தை நான் எப்போது போக்குவேன்? தேவமகள் போன்ற என் கற்புடைய சீதை ஏக்கத்தோடு என் கழுத்தைப் பற்றிக்கொண்டு ஆனந்தக் கண்ணீரை எப்போது சொரிவாள்? மைதிலியின் பிரிவால் உண்டான இந்தக் கொடிய சோகத்தை, அழுக்கடைந்த ஆடையைப்போல, எப்போது திடீரென்று களைந்தெறிவேன்?’ இந்தப் பகுதியில் ‘எப்போது’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — இந்தப் பொறுமையற்ற எதிர்பார்ப்பே பிரிவுற்றவனின் இயல்பு. ராமனின் நினைவில் சீதையின் அழகு, அவளுடைய துயரம், அவளுடைய விடுதலை என்ற மூன்றும் கலந்துள்ளன. ‘நானே நாதனாக இருந்தும் நாதனற்றவள்போல’ என்ற முரண் உள்ளத்தைத் தொடுவது — ராமன் அவளுடைய நாதன்; ஆயினும் அவள் அநாதைபோல் இருக்கிறாள். ‘ஜனக மன்னனின் மகள்… தசரதனின் மருமகள்’ என்று இரு பெரும் குலங்களைக் குறிப்பிடுவது அவளுடைய இப்போதைய நிலையின் முரணைக் கூர்மையாக்குகிறது. ‘அழுக்கடைந்த ஆடை’ என்ற உவமை — சோகத்தைத் தூய்மையற்ற ஆடையைப்போலக் களைந்தெறிய வேண்டும். சந்திரக்கலையின் உவமை சீதையின் எதிர்கால விடுதலையைக் குறிக்கிறது — கூதிர்காலத்தில் சந்திரன் மேகங்களை உதறி ஒளிர்வதுபோல. ‘இடமும் காலமும் மாறுபட்டதால்’ என்ற சொல், ஓர் அரசகுமாரி பகைவனின் வீட்டில், தகாத இடத்தில், தகாத காலத்தில் வாழ்கிறாள் என்பதைக் குறிக்கிறது. ராமனின் புலம்பலில் காதல் சுவையும் கருணைச் சுவையும் கலந்துள்ளன — அவன் சீதையின் உடலழகை நினைவுகூர்கிறான், அவளுடைய துயரத்தையும் எண்ணுகிறான்.
இவ்வாறு அங்கே அறிவுடைய ராமன் புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், பகல் முடிந்ததால் ஒளி குன்றிய சூரியன் மறைந்தான். லக்ஷ்மணனால் ஆறுதல் கூறப்பட்டு, தாமரையிதழ் போன்ற கண்களுடைய சீதையை நினைத்தவாறு, சோகத்தால் கலங்கிய ராமன் சந்தியா வழிபாட்டைச் செய்தான். சோகத்தின் நடுவிலும் ராமன் அறத்தைக் கைவிடவில்லை — சந்தியா வழிபாடு நாள்தோறும் செய்ய வேண்டிய கடமை; அதை அவன் உரிய காலத்தில் செய்கிறான். லக்ஷ்மணனின் ஆறுதல் சுருக்கமாகவே சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் அதன் பயன் தெளிவானது — ராமன் சோகத்திலிருந்து கடமையை நோக்கித் திரும்புகிறான். சூரியனை ‘ஒளி குன்றியவன்’ என்று வருணிப்பது ராமனின் மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது — பகலின் முடிவில் சூரியன் ஒளி குன்றுகிறான்; ராமனும் சோகத்தால் தளர்ந்திருக்கிறான். ஆயினும் நாளை சூரியன் மீண்டும் உதிப்பான், ராமனும் மீண்டும் ஊக்கம் பெறுவான் என்பது உட்பொருள். இந்தச் சர்க்கத்தின் புலம்பல் அடுத்த சர்க்கங்களில் போருக்கான தூண்டுதலாகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चमः सर्गः॥ ५॥