சர்க்கம்
படையின் புறப்பாடும் கடற்கரையில் பாசறை அமைத்தலும்
விஜய முகூர்த்தத்தில் புறப்பாடு, படையின் அணிவகுப்பு, லக்ஷ்மணன் கண்ட நல்ல சகுனங்கள், சஹ்யம், மலயம், மகேந்திரம் ஆகிய மலைகளைக் கடத்தல், கடற்கரையில் பாசறை, கடலின் வருணனை
அனுமனின் சொற்களை உள்ளபடி வரிசையாகக் கேட்டபின், உண்மையான வீரமும் பேரொளியும் உடைய ராமன் சொன்னான்: ‘பயங்கரமான அந்த ராக்ஷசனின் இலங்கை நகரைப் பற்றி நீ தெரிவிக்கிறாயே, அதை நான் விரைவில் அழிப்பேன்; இதை உனக்கு உண்மையாகவே சொல்கிறேன். சுக்ரீவா, இந்த முகூர்த்தத்திலேயே புறப்படுவதை ஏற்றுக்கொள். சூரியன் வானின் நடுவை அடைந்துவிட்டான்; விஜயம் என்ற இந்த முகூர்த்தம் தகுந்தது. சீதையைக் கவர்ந்துகொண்டு அவன் போகட்டும்; ஆனால் அவன் உயிரோடு எங்கே போவான்? என் படையெடுப்பைக் கேட்டு, சாகும் தறுவாயில் உள்ள நோயாளி அமுதத்தைத் தொட்டுப் பருகி உயிர்பெறுவதுபோல, சீதை வாழ்வில் நம்பிக்கை பெறுவாள். இன்று உத்தரபல்குனி நட்சத்திரம்; நாளை சந்திரன் ஹஸ்த நட்சத்திரத்தோடு சேர்வான்; ஆகவே சுக்ரீவா, எல்லாப் படைகளும் சூழ நாம் இன்றே புறப்படுவோம். தோன்றும் சகுனங்களை நான் காண்கிறேன் — ராவணனைக் கொன்று ஜனகனின் மகளான சீதையை மீட்டு வருவேன். என் கண்ணின் மேற்பகுதி துடிக்கிறது; அது வந்தடைந்த வெற்றியையும் என் விருப்பம் நிறைவேறுவதையும் அறிவிப்பதுபோல் இருக்கிறது.’ சூரியன் நண்பகலில் நிற்கும்போது வரும் முகூர்த்தம் ஜோதிடத்தில் ‘அபிஜித்’ என்றும் ‘விஜயம்’ என்றும் புகழ்பெற்றது; அது எல்லாக் காரியங்களையும் வெற்றிபெறச் செய்வது. ராமன் நட்சத்திரத்தையும் கணக்கிடுகிறான் — உத்தரபல்குனி அவனுடைய ஜன்ம நட்சத்திரத்துக்குச் சாதகமானது; நாளைய ஹஸ்தம் அப்படியன்று; ஆகவே காலம் தாழ்த்தக்கூடாது. நான்காவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது; அது ராமனின் உள்ளத்தை வெளிப்படுத்துகிறது — போரின் முதல் நோக்கம் சீதைக்கு ஆறுதல் அளிப்பதே. ‘வாழ்வில் நம்பிக்கை பெறுவாள்’ என்ற சொல்லால், சீதை நம்பிக்கை இழந்து உயிர்விடும் நிலைக்கு அருகில் இருந்தாள் என்பதை ராமன் அறிந்திருக்கிறான் என்பது தெரிகிறது; அவளுக்குப் படையெடுப்பின் செய்தியே அமுதம். கண்ணின் மேற்பகுதி துடிப்பது — வலக்கண்ணின் மேற்பகுதியின் துடிப்பு — ஆண்களுக்கு நல்லது என்பது சகுனசாஸ்திரம். இவ்வாறு ராமன் ஜோதிடம், சகுனம், தன் மனவிருப்பம் என்ற மூவகைச் சான்றுகளையும் வெற்றியின் அறிகுறிகளாகக் கொள்கிறான். இந்தத் தொடக்கத்தின் நாடகத்தன்மையும் கவனிக்கத்தக்கது. முந்தைய இரு சர்க்கங்களில் ராமன் கவலையுற்றிருந்தான்; சுக்ரீவனும் அனுமனும் அவனுக்கு ஆறுதல் கூறினர்; இப்போதோ அவனே முடிவெடுக்கிறான், எவருடைய ஒப்புதலுக்காகவும் காத்திருக்கவில்லை. ‘இதை உனக்கு உண்மையாகவே சொல்கிறேன்’ என்ற சத்தியம் போன்ற சொல் அவனுடைய உறுதியைக் காட்டுகிறது. ராவணனைப் பற்றிய ‘அவன் உயிரோடு எங்கே போவான்?’ என்ற கேள்வி இகழ்ச்சி நிறைந்தது — கவர்ந்து சென்றவன் எங்கே வேண்டுமானாலும் போகட்டும், ராமனின் அம்பிலிருந்து தப்ப முடியாது. சீதையைப் பற்றிய சொல்லோ கருணை நிறைந்தது — அவளுடைய உயிர் ராமனின் புறப்பாட்டுச் செய்தியையே சார்ந்திருக்கிறது. இவ்வாறு ஒரே சுலோகத்தில் பகைவன்மீது சினம், அன்புக்குரியவள்மீது கருணை என்ற இரு உணர்வுகளும் கலந்துள்ளன. ‘நோயாளி அமுதத்தைப் பருகி’ என்ற உவமையும், சுந்தர காண்டத்தில் சீதை உயிர்விடச் சிந்தித்ததுபோல, அவள் மரணத்தின் அருகே சென்றிருந்தாள் என்பதைக் குறிக்கிறது. நண்பகல், நட்சத்திரம், கண் துடிப்பு — மூன்றுமே சாதகமாக உள்ளன; ஆகவே ராமன் ஒரு கணமும் தாமதிக்கவில்லை. இந்தப் பகுதியில் சுக்ரீவன் கேட்பவன் மட்டுமே; ஆணை ராமனுடையதே.
பிறகு வானர அரசனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் நன்கு மதிக்கப்பட்ட, அறவுள்ளமும் பொருள்நுட்பமும் உடைய ராமன் மீண்டும் சொன்னான்: ‘வேகமுடைய வானரர்கள் ஒரு லட்சம் பேர் சூழ, நீலன் வழியை ஆராய்வதற்காக இந்தப் படைக்கு முன்னே செல்லட்டும். படைத்தலைவனான நீலனே, பழங்களும் கிழங்குகளும் நிறைந்த, குளிர்ந்த காட்டு நீர் உள்ள, தேன் கிடைக்கும் வழியில் படையை விரைவாக அழைத்துச் செல். தீய உள்ளம் கொண்ட ராக்ஷசர்கள் வழியில் உள்ள கிழங்குகளையும் பழங்களையும் நீரையும் கெடுக்கக்கூடும்; அவர்களிடமிருந்து நீ எப்போதும் விழிப்புடன் வழியில் காப்பாயாக. காட்டில் வாழும் வானரர்கள் தாழ்ந்த இடங்களிலும் காட்டு அரண்களிலும் காடுகளிலும் தாவிச் சென்று, பகைவர்கள் மறைத்து வைத்திருக்கும் படையைக் கண்டறியட்டும். படையில் வலிமையற்ற பகுதி எதுவோ அது இங்கேயே தங்கட்டும்; ஏனெனில் நமக்கு முன் உள்ள இந்தப் பணி கொடியது, வீரத்தோடு செய்யப்பட வேண்டியது. கடலின் அலைப்பெருக்குப் போன்ற பயங்கரமான முன்னணிப் படையை நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரக்கணக்கான பெருவலிமை வாய்ந்த வானரச் சிங்கங்கள் முன்னே நடத்திச் செல்லட்டும். மலைபோன்ற கஜனும், பெருவலிமை உடைய கவயனும், பசுக்களிடையே செருக்குற்ற காளைபோன்ற கவாக்ஷனும் முன்னே செல்லட்டும். தாவுவோரின் தலைவனும் வானரர்களில் காளை போன்றவனுமான ரிஷபன் வானரப் படையின் வலப்பக்கத்தைக் காத்துச் செல்லட்டும்; மதயானைபோல் தாக்குதற்கரிய, வேகமுடைய கந்தமாதனன் வானரப் படையின் இடப்பக்கத்தில் நின்று செல்லட்டும். ஐராவதத்தின்மீது ஏறிய இந்திரனைப்போல நான் அனுமன்மீது ஏறி, படைத்திரளை மகிழ்வித்தவாறு படையின் நடுவே செல்வேன். யமனுக்கு நிகரான இந்த லக்ஷ்மணன், பூதங்களின் தலைவனும் செல்வத்தின் அதிபதியுமான குபேரன் சார்வபௌமம் என்ற யானையின்மீது செல்வதுபோல, அங்கதன்மீது ஏறிச் செல்லட்டும். ஜாம்பவான், சுஷேணன், வானரனான வேகதர்சி — இந்த மூவரும் படையின் நடுப்பகுதியைக் காக்கட்டும்.’ ராகவனின் சொற்களைக் கேட்டு, படைத்தலைவனும் பெரும் வீரமுடையவனும் வானரர்களில் காளை போன்றவனுமான சுக்ரீவன் வானரர்களுக்கு ஆணையிட்டான். இங்கே ராமன் திறமையான படைத்தலைவனைப்போல அணிவகுப்பை அமைக்கிறான் — முன்னே வழிகாட்டி, பிறகு முன்னணிப் படை, இரு பக்கங்களிலும் காவலர்கள், நடுவே தலைவன், நடுப்பகுதியிலும் பின்புறத்திலும் அனுபவமிக்க முதியோர். வலிமையற்ற பகுதியைப் பின்னாலேயே விட்டுவிட வேண்டும்; ஏனெனில் வலிமையற்றவர்கள் படையின் நகர்வை மெதுவாக்குவார்கள். வழியில் உள்ள நீரையும் பழங்களையும் காக்கவும் ஆணையிடப்படுகிறது — பகைவர்கள் நீரை நஞ்சால் கெடுக்கக்கூடும் என்ற அச்சம். பகைவனின் மறைந்த படையைத் தாழ்ந்த காடுகளில் தேடுவதற்கு ஒற்றர்களும் அமர்த்தப்படுகிறார்கள். இவ்வாறு காட்டில் படை செல்வதற்கான எல்லா விஷயங்களும் — வழி, உணவு, நீர், ஒற்றறிதல், அணிவகுப்பு — ஒரே உரையில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. பதின்மூன்றாவது சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இங்கோ அது வலிமையற்ற படையைப் பற்றிய தனி ஆணையாக உள்ளது. இந்த அணிவகுப்பின் அமைப்பு பழைய போர்சாஸ்திரத்தைப் பின்பற்றுகிறது. படையின் ஐந்து உறுப்புகள் — முகம், மார்பு, விலாப்பகுதிகள், இறக்கைகள், பின்புறம் — இங்கே தெளிவாக உள்ளன. நீலன் முகப்பில் வழிகாட்டி; கஜன், கவயன், கவாக்ஷன் முன்னணியில் தாக்குபவர்கள்; ரிஷபனும் கந்தமாதனனும் வலது, இடது இறக்கைகளில்; ராம-லக்ஷ்மணர்கள் நடுவில்; ஜாம்பவான், சுஷேணன், வேகதர்சி நடுப்பகுதியில். இவ்வாறு தலைவன் எல்லாப் புறமும் காக்கப்படுகிறான்; படையும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஆயத்தமாக இருக்கிறது. ராமன் அனுமன்மீதும் லக்ஷ்மணன் அங்கதன்மீதும் ஏறுவது அந்த இரு வானரர்களுக்கும் அளிக்கப்படும் மதிப்பும் ஆகும்; ஏனெனில் ராமன் தானே சிறந்த ஊர்தியாக அனுமனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். ‘ஐராவதத்தின்மீது இந்திரனைப்போல’, ‘சார்வபௌமத்தின்மீது பூதங்களின் தலைவனைப்போல’ என்ற இரு உவமைகள் தேவலோகத்தின் திக்கஜங்களை நினைவூட்டுகின்றன — ஐராவதம் இந்திரனுடையது, சார்வபௌமம் குபேரனுடையது. இவ்வாறு ராம-லக்ஷ்மணர்கள் இந்திரனோடும் குபேரனோடும், இரு வானரர்களும் திக்கஜங்களோடும் ஒப்பிடப்படுகின்றனர். சுக்ரீவனே அரசன்; அவனுடைய ஆணையாலேயே படை நகர்கிறது — ராமன் ஆலோசனை தருகிறான், ஆணையைச் சுக்ரீவன் தருகிறான். இந்த மரியாதை முறை இந்தக் காவியம் முழுவதும் காக்கப்படுகிறது. வழியில் தேன், பழங்கள், குளிர்ந்த நீர் — வானரர்களின் இயல்புக்கு ஏற்ற வழியும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. இங்கே ராமனின் ஆணைகளில் கருணையும் தெரிகிறது — வலிமையற்ற படையை விட்டுச் செல்வது அவர்களைக் காப்பதற்காகவும்தான்; ஏனெனில் வலிமையற்றவர்கள் போரில் பிழைக்க மாட்டார்கள். ராமனின் உரையில் படைத்தலைவனான நீலனின் கடமைகள் தனியாக விரிவாகச் சொல்லப்படுகின்றன — வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தல், உணவுக்கு ஏற்பாடு, பகைவரிடமிருந்து பாதுகாப்பு, ஒற்றர்களை அனுப்புதல். இவை அனைத்தும் படைத்தலைவனின் பொறுப்புகள் என்று நீதிசாஸ்திரத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.
பேராற்றல் கொண்ட அந்த வானரக் கூட்டங்கள் அனைத்தும் குகைகளிலிருந்தும் சிகரங்களிலிருந்தும் எழும்பி அப்போது விரைவாகத் தாவிச் சென்றன. பிறகு வானர அரசனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் மதிக்கப்பட்ட அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன் படையோடு தென்திசை நோக்கிச் சென்றான். நூற்றுக்கணக்கிலும், லட்சக்கணக்கிலும், கோடிக்கணக்கிலும், அயுதக்கணக்கிலும் யானைகள் போன்ற வானரர்கள் சூழ அவன் சென்றான். அவ்வாறு செல்லும் அவனை அந்தப் பெரும் வானரப் படை பின்தொடர்ந்தது; அனைவரும் மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் கொண்டவர்கள், சுக்ரீவனால் காக்கப்பட்டவர்கள். வானரர்கள் குதித்தும், தாவியும், முழங்கியும், சீழ்க்கையடித்தும், ஆரவாரித்தும் தென்திசை நோக்கிச் சென்றனர். நறுமணமுள்ள தேனையும் பழங்களையும் உண்டவாறு, பூங்கொத்துகள் நிறைந்த பெரும் மரங்களைச் சுமந்தவாறு, செருக்குற்ற அவர்கள் திடீரென்று ஒருவரையொருவர் தூக்கிச் சுமந்தனர், எறிந்தனர்; சிலர் விழுந்தனர், எழும்பினர்; வேறு சிலர் மற்றவர்களைக் கீழே தள்ளினர். ‘ராவணன் நம்மால் கொல்லப்பட வேண்டும்; இரவில் திரியும் ராக்ஷசர்கள் அனைவரும்கூட’ என்று வானரர்கள் ராகவனின் அருகிலேயே முழங்கினர். முன்னே ரிஷபனும், நீலனும், வீரனான குமுதனும் பல வானரர்களோடு வழியைச் சீர்செய்தனர். நடுவே அரசனான சுக்ரீவன், ராமன், லக்ஷ்மணன் ஆகியோர் பயங்கரமான வலிமைமிக்க பலரால் சூழப்பட்டிருந்தனர். வீரனான சதபலி என்ற வானரன், பத்துக் கோடி வானரர்கள் சூழ, தனியொருவனாகவே வானரப் படை முழுவதையும் தாங்கிக் காத்தான். நூறு கோடி பரிவாரம் கொண்ட கேசரியும், பனசனும், கஜனும், அர்க்கனும் பலரோடு சேர்ந்து அதன் ஒரு பக்கத்தைக் காத்தனர். சுஷேணனும் ஜாம்பவானும் பல கரடிகள் சூழ, சுக்ரீவனை முன்னே நிறுத்திப் பின்புறத்தைக் காத்தனர். அவர்களுடைய படைத்தலைவனும் வானரர்களில் சிறந்தவனுமான வீரன் நீலன் அங்குமிங்கும் ஓடி அந்தப் படையைச் சுற்றிக் காத்தான். தரீமுகன், ப்ரஜங்கன், ஜம்பன், ரபசன் ஆகிய வானரர்கள் எல்லாப் புறமும் வானரர்களை விரைவுபடுத்தியவாறு சென்றனர். இவ்வாறு வலிமையால் செருக்குற்ற அந்த வானரப் புலிகள் சென்றுகொண்டிருக்கையில், நூறாயிரம் மலைகளுக்கு நடுவே மலைகளில் சிறந்ததான சஹ்ய மலையையும், நன்கு மலர்ந்த ஏரிகளையும், அழகிய குளங்களையும் கண்டனர். கடுஞ்சினம் கொண்ட ராமனின் ஆணையை அறிந்து, அஞ்சியதுபோல நகரங்களுக்கு அருகிலுள்ள நாட்டுப்பகுதிகளையும் தவிர்த்து, கடலின் அலைப்பெருக்குப் போன்ற பயங்கரமான அந்தப் பெரும் வானரப் படை, பெருமுழக்கமிடும் கடலைப்போல முன்னேறிச் சென்றது. தசரதனின் அந்த மைந்தனின் அருகே வீரர்களான அந்த வானரயானைகள், தூண்டப்பட்ட நல்ல குதிரைகளைப்போல விரைந்து தாவிச் சென்றனர். இரு வானரர்களால் சுமக்கப்பட்ட அந்த மனிதர்களில் சிறந்த இருவரும், இரு பெரும் கிரகங்களால் தொடப்பட்ட சந்திரனையும் சூரியனையும்போல ஒளிர்ந்தனர். இங்கே வானரர்களின் இயல்பு இயற்கையானது — போருக்குச் செல்லும்போதும் அவர்கள் விளையாடுகிறார்கள், உண்கிறார்கள், ஒருவரையொருவர் கீழே தள்ளுகிறார்கள். ஆயினும் ராமனின் ஆணை அவர்களிடம் உறுதியாக இருக்கிறது — கிராமங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் தொல்லை தரக்கூடாது. ‘அஞ்சியதுபோல’ என்ற சொல், இவ்வளவு பெரிய படையும் தலைவனின் ஆணைக்கு அஞ்சி அடங்கியிருந்தது என்பதைக் குறிக்கிறது. வழியைக் காப்பதில் அணிவகுப்பு மீண்டும் வருணிக்கப்படுகிறது — ரிஷபன், நீலன், குமுதன் முன்னே; தலைவர்கள் நடுவே; சதபலி எங்கும்; கேசரி முதலியோர் பக்கத்தில்; சுஷேணனும் ஜாம்பவானும் பின்னே. முன்பு ஆணையிடப்பட்ட அணிவகுப்பு இப்போது செயலில் நிறைவேறுகிறது. இங்கே படையின் நகர்வு மூன்று அடுக்குகளில் வருணிக்கப்படுகிறது — முதலில் வானரர்களின் இயல்பான விளையாட்டு, பிறகு ராவணனைக் கொல்லும் உறுதியின் வடிவான அவர்களுடைய முழக்கம், பிறகு அணிவகுப்பைக் காத்தல். ‘ராவணன் நம்மால் கொல்லப்பட வேண்டும்’ என்ற முழக்கம் படையின் போர்முழக்கம் போன்றது; அது அனைவருடைய மனத்திலும் ஒரே இலக்கை நிறுத்துகிறது. வானரர்கள் மரங்களைப் பிடுங்கிச் சுமக்கிறார்கள் — இவையே அவர்களுடைய ஆயுதங்களாகும். அவர்களுடைய ‘பூங்கொத்துகளைச் சுமந்தவர்கள்’ என்ற அடைமொழி அது வசந்த காலம் அல்லது மலர்கள் பூக்கும் காலம் என்பதைக் குறிக்கிறது; இதனால் பின்வரும் காட்டு வருணனை பொருந்துகிறது. சதபலி ஒருவனே முழுப் படையையும் காப்பது அவனுடைய வலிமையின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது. நகரங்களையும் நாட்டுப்பகுதிகளையும் தவிர்ப்பது ராமனின் அறப்பற்றின் அடையாளம் — போர் ராவணனோடுதான், குற்றமற்ற மக்களோடு அன்று. இவ்வளவு பெரிய படை கிராமங்களுக்குள் நுழைந்தால் மக்களுக்குப் பெரும் துன்பம் உண்டாகும்; ஆகவே அவற்றைத் தவிர்க்குமாறு ராமன் ஆணையிடுகிறான். ‘சந்திரனும் சூரியனும்’ என்ற உவமையால் ராம-லக்ஷ்மணர்களின் அழகும், ‘இரு பெரும் கிரகங்களால்’ என்பதால் இரு வானரர்களின் பெருமையும் ஒருங்கே வருணிக்கப்படுகின்றன. சஹ்ய மலையை முதன்முதலில் கண்டதோடு பயணத்தின் முதல் படி நிறைவுறுகிறது. படையின் எண்ணிக்கையும் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் வருணிக்கப்படுகிறது — நூறுகள், ஆயிரங்கள், அயுதங்கள், கோடிகள். இந்த எண்கள் உண்மையான கணக்கு அல்ல, அளவற்ற தன்மையின் குறியீடுகள். ஆயினும் அணிவகுப்பில் ஒவ்வொரு தலைவனின் இடமும் உறுதியாக உள்ளது; ஆகவே இவ்வளவு பெரிய படையும் ஒழுங்கற்றதாக இல்லை. படைத்தலைவனான நீலன் ‘அங்குமிங்கும் ஓடி’ அந்த ஒழுங்கைக் காக்கிறான்; தரீமுகன் முதலியோர் மெதுவாகச் செல்லும் வானரர்களை விரைவுபடுத்துகிறார்கள். இவ்வாறு படையின் முன்னும், நடுவும், இரு பக்கங்களிலும், பின்னும் தலைவர்கள் உள்ளனர். இந்தப் பகுதியில் இருபத்துமூன்றாவது சுலோகம் ‘அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன் படையோடு தென்திசை நோக்கிச் சென்றான்’ என்று பயணத்தின் தொடக்கத்தை அறிவிக்கிறது; அதே அடி நாற்பத்திரண்டாவது சுலோகத்தில் மீண்டும் வருகிறது. இவ்வாறு கவி பயணத்தின் வருணனையை இரண்டாகப் பிரிக்கிறார் — முதல் பகுதி படையின் ஒழுங்கு, இரண்டாம் பகுதி லக்ஷ்மணன் சகுனங்களைக் காண்பது. வானரர்களின் ஊக்கம் உடலளவில் மட்டுமன்று, சொல்லளவிலும் உள்ளது — ராவணனைக் கொல்லும் உறுதியை அவர்கள் முழக்கத்தால் வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
பிறகு வானர அரசனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் நன்கு மதிக்கப்பட்ட அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன் படையோடு தென்திசை நோக்கிச் சென்றான். அங்கதன்மீது அமர்ந்திருந்த, நிறைவான பொருளும் கூர்மையான அறிவும் உடைய லக்ஷ்மணன், விருப்பம் நிறைவேறும் தறுவாயில் இருந்த ராமனிடம் மங்கலமான சொற்களால் சொன்னான்: ‘கவரப்பட்ட வைதேகியை மீட்டு, ராவணனையும் விரைவில் கொன்று, விருப்பம் நிறைவேறியவனாக நீ செழிப்பு நிறைந்த அயோத்திக்குத் திரும்பிச் செல்வாய். ராகவா, வானிலும் பூமியிலும் உன் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறுவதற்கான மகத்தான நல்ல சகுனங்களை நான் காண்கிறேன். படையின் பின்னே மங்கலமான, மென்மையான, நலம்தரும், இனிய காற்று வீசுகிறது; இந்த விலங்குகளும் பறவைகளும் நிறைவான இனிய குரலில் ஒலிக்கின்றன; எல்லாத் திசைகளும் தெளிவாக உள்ளன; சூரியன் களங்கமற்றவனாக இருக்கிறான். பிருகுவின் மரபில் வந்த உசனஸ் (சுக்கிரன்) தெளிந்த ஒளியோடு உன்னைப் பின்தொடர்கிறான்; பிரம்மராசி தூய்மையாக உள்ளது; ஒளிமிக்க பெரும் ரிஷிகள் (சப்தரிஷிகள்) அனைவரும் தூய்மையாக, துருவனை வலம்வந்து ஒளிர்கின்றனர். மகாத்மாக்களான இக்ஷ்வாகு குலத்தவரான நம்முடைய முன்னோனும் ராஜரிஷியுமான திரிசங்கு, தன் புரோகிதரோடு நம் முன்னே களங்கமின்றி ஒளிர்கிறான். நம்முடைய சிறந்த நட்சத்திரமான இரு விசாகங்கள் எந்தத் தீங்குமின்றிக் களங்கமற்று ஒளிர்கின்றன. ராக்ஷசர்களின் நட்சத்திரமோ — நிர்ருதியைத் தேவதையாகக் கொண்ட மூலம் — பெரிதும் துன்புறுகிறது; மூலத்தைத் தொட்டு நிற்கும் தூமகேதுவால் அது புகைகிறது. இவை அனைத்தும் ராக்ஷசர்களின் அழிவுக்காகவே தோன்றியுள்ளன; காலம் வந்தபோது, காலனால் பிடிக்கப்பட்டவர்களின் நட்சத்திரம் கிரகத்தால் துன்புறுத்தப்படுகிறது. நீர் தெளிவாகவும் சுவையாகவும் உள்ளது; காடுகள் பழங்கள் நிறைந்தவை; நறுமணங்கள் மிகையின்றி வீசுகின்றன; மரங்கள் பருவத்துக்கு ஏற்ற மலர்களோடு உள்ளன. தலைவனே, அணிவகுத்து நிற்கும் வானரப் படைகள், தாரகாமயப் போரில் தேவர்களின் படைகள்போல மிகுந்து ஒளிர்கின்றன. ஐயனே, இதைக் கண்டு நீ மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும்.’ இங்கே நாற்பத்திரண்டாவது சுலோகம் முன்பாதியில் முந்தைய சுலோகத்தின் உவமையை முடிக்கிறது; பின்பாதியில் இருபத்துமூன்றாவது சுலோகத்தின் சொற்களையே மீண்டும் சொல்கிறது — ‘பிறகு வானர அரசனாலும் லக்ஷ்மணனாலும் நன்கு மதிக்கப்பட்ட அறவுள்ளம் கொண்ட ராமன் படையோடு தென்திசை நோக்கிச் சென்றான்.’ இது வல்கேட் (பரவலான பதிப்பு) பாடத்தின் மீள்வருகை; ஆசிரியரின் குறையன்று. லக்ஷ்மணனின் சகுன வருணனை ஜோதிடத்தின் நுட்பமான அறிவைக் காட்டுகிறது. திரிசங்கு இக்ஷ்வாகு குலத்தவன், விசுவாமித்திரரால் தென்வானில் நிறுத்தப்பட்டவன்; விசாகம் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் குல நட்சத்திரம்; மூலத்தின் தேவதை நிர்ருதி, ஆகவே அது ராக்ஷசர்களின் நட்சத்திரம். சுக்கிரன் பின்தொடர்வது, சப்தரிஷிகள் துருவனை வலம்வருவது, காற்று சாதகமாக வீசுவது — இவை அனைத்தும் போர்ப்பயணத்தில் வெற்றியின் அறிகுறிகள். நாற்பத்தெட்டாவதும் ஐம்பத்துநான்காவதுமான சுலோகங்கள் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தவை. லக்ஷ்மணன் சகோதரன் மட்டுமல்லன், அமைச்சனும் ஆவான் — ராமனின் மனத்தில் எஞ்சியிருந்த ஐயத்தை அவன் சகுனங்களால் நீக்குகிறான். லக்ஷ்மணனின் உரையின் அமைப்பும் நன்கு சிந்திக்கப்பட்டது. முதலில் அவன் பயனைச் சொல்கிறான் — சீதையை மீட்டல், ராவணனின் வதம், அயோத்திக்குத் திரும்புதல். பிறகு சான்றுகளைச் சொல்கிறான் — பூமியில் காற்று, விலங்குகள், பறவைகள், நீர், காடுகள், மலர்கள்; வானில் சூரியன், சுக்கிரன், சப்தரிஷிகள், திரிசங்கு, விசாகங்கள், மூலம். இறுதியில் மீண்டும் பயனை நினைவூட்டுகிறான் — ‘நீ மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும்.’ இவ்வாறு தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் பயன், நடுவில் சான்றுகள் என்பது சொல்வன்மையின் சிறந்த முறை. ‘விருப்பம் நிறைவேறியவனாக, செழிப்பு நிறைந்த அயோத்திக்கு’ என்று ‘ஸம்ருத்தார்த்த’ என்ற சொல் இருமுறை வருவது அணியாக அமைகிறது — ராமன் விருப்பம் நிறைவேறியவன்; அயோத்தியும் அவன் வருகையால் செழிப்பு நிறைந்ததாகும். ‘கிரகத்தால் துன்புறுத்தப்படும் நட்சத்திரம்’ என்ற சொல் மக்கள் நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுகிறது — எந்தக் குலத்தின் நட்சத்திரம் கிரகத்தால் துன்புறுத்தப்படுகிறதோ, அந்தக் குலத்தின் அழிவு நெருங்கிவிட்டது. தேவாசுரப் போரின் உவமை தாரகாமயப் போரைக் குறிக்கிறது; அதில் தேவர்கள் வென்றனர் — ஆகவே வானரப் படையும் தேவர் படைபோல வெற்றி பெறும் என்பது உட்பொருள். மீண்டும் வரும் அரையடிகள் (42.2, 43.1) வானரர்களின் விளையாட்டு வருணனையால் அறுபட்ட கதையின் இழையை மீண்டும் பற்றுகின்றன. லக்ஷ்மணனின் சொற்கள் அங்கதனின் தோளில் அமர்ந்தவாறு சொல்லப்படுகின்றன; ஆகவே பயணத்தின்போதே சகோதரர் இருவரும் உரையாடுகின்றனர். இந்தப் பகுதியில் ஐம்பதாவது சுலோகம் விசாகங்களைக் குறிப்பிடுகிறது — அது இக்ஷ்வாகுக்களின் குல நட்சத்திரம்; ஆகவே அதன் களங்கமின்மை ராமனின் குலத்துக்கு நலம். ஐம்பத்தொன்றாவது சுலோகம் அதற்கு நேர்மாறானது — ராக்ஷசர்களின் நட்சத்திரமான மூலம் தூமகேதுவால் புகைகிறது. இவ்வாறு இரு தரப்பினரின் எதிர்காலமும் நட்சத்திரங்களாலேயே குறிக்கப்படுகிறது. ஐம்பத்துமூன்றாவது சுலோகம் பூமியின் சகுனங்களை மீண்டும் சொல்கிறது — நீர் தெளிவானது, பழங்கள் மிகுதியானவை, காற்று மென்மையானது, மலர்கள் பருவத்துக்கு ஏற்றவை; பருவமல்லாத காலத்தில் மலர்கள் தோன்றுவது அமங்கலம் என்பது சகுனசாஸ்திரம்.
இவ்வாறு சகோதரனுக்கு ஆறுதல் கூறிய சுமித்திரையின் மைந்தன் மகிழ்ச்சியோடு பேசினான். பிறகு வானரப் படை பூமி முழுவதையும் மூடிக்கொண்டு சென்றது. நகங்களையும் பற்களையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்ட கரடிப் புலிகளும் வானரப் புலிகளுமான வானரர்கள் தங்கள் கைநுனிகளாலும் கால்நுனிகளாலும் கிளப்பிய பயங்கரமான புழுதி சூரியனின் ஒளியைத் தடுத்து உலகை மறைத்தது. மலைகளோடும் காடுகளோடும் வானத்தோடும் கூடிய தென்திசையை மூடியவாறு, வானத்தை மூடும் மேகத்திரளைப்போலப் பயங்கரமான அந்த வானரப் படை சென்றது. பல யோஜனை தூரம் இடையறாது நதிகளைக் கடந்துசென்ற படையின் காரணமாக, நதிகளின் நீரோட்டங்கள் அனைத்தும் எதிர்த்திசையில் ஓடுவதுபோல் ஓடின. தெளிந்த நீருடைய ஏரிகள், மரங்கள் நிறைந்த மலைகள், சமமான நிலப்பகுதிகள், பழங்கள் நிறைந்த காடுகள் — இவற்றின் நடுவாகவும், சுற்றிலும், குறுக்காகவும், கீழாகவும் அது புகுந்து சென்றது. அந்தப் பெரும் படை பூமி முழுவதையும் மூடிக்கொண்டு சென்றது. மகிழ்ந்த முகங்களோடும் காற்றின் வேகத்தோடும் அந்த வானரர்கள் அனைவரும் ராகவனின் பொருட்டுத் தங்கள் வீரத்தை முழுமையாகத் திரட்டிக்கொண்டு, மகிழ்ச்சியையும் வீரத்தையும் வலிமையின் மிகுதியையும் ஒருவருக்கொருவர் காட்டியவாறு சென்றனர். இளமையின் செருக்கால் உண்டான களிப்பில் அவர்கள் வழியில் பலவகை விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டனர். அங்கே சிலர் விரைந்து சென்றனர், வேறு சிலர் மேலே தாவினர்; காட்டில் திரியும் சில வானரர்கள் ‘கிலகில’ என்று ஆரவாரித்தனர், வால்களைச் சுழற்றி அடித்தனர், கால்களால் தரையை மிதித்தனர். வேறு சிலர் கைகளை வீசிப் பாறைகளையும் மரங்களையும் முறித்தனர்; மலைகளில் திரிபவர்கள் மலைச்சிகரங்களில் ஏறிப் பெருமுழக்கமிட்டனர்; வேறு சிலர் சீழ்க்கையடித்தனர்; தொடைகளின் வேகத்தால் பலமுறை கொடிப்பின்னல்களை நசுக்கினர். கொட்டாவி விட்டவாறு, வீரமிக்க அவர்கள் பாறைகளோடும் மரங்களோடும் விளையாடினர். பிறகு மிகக் கொடிய வானரர்கள் லட்சக்கணக்கிலும் கோடிக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் சூழ்ந்ததால் பூமி அழகுற்று விளங்கியது. அந்தப் பெரும் வானரப் படை இரவும் பகலும் சென்றுகொண்டே இருந்தது. சுக்ரீவனால் காக்கப்பட்ட, மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் கொண்ட, போரை வரவேற்கும் வானரர்கள் அனைவரும் விரைந்து சென்றனர்; சீதையை விடுவிக்க விரும்பிய அவர்கள் எங்கும் ஒரு முகூர்த்த நேரம்கூடத் தங்கவில்லை. இந்தப் பகுதி முழுவதும் (ஏறக்குறைய 56 முதல் 68 வரை) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்திலோ படையின் பெருமையின் சித்திரம் பலவாறு விரிவாக்கப்பட்டுள்ளது. புழுதியால் சூரியன் மறைவது, நதிகள் எதிர்த்திசையில் ஓடுவது — இந்த மிகைக்கூற்றுகள் படையின் எண்ணற்ற தன்மையைக் காட்டுகின்றன. வானரர்களின் விளையாட்டு வெறும் சபலம் அன்று — ‘இளமையின் செருக்கால் உண்டான களிப்பு’ என்ற சொல்லால் கவி அவர்களுடைய இளமையையும் ஊக்கத்தையும் குறிப்பிடுகிறார்; அதனால் அவர்களிடம் போரைப் பற்றிய அச்சம் இல்லை. அறுபத்தொன்பதாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது; அதனால் புறப்பாட்டின் நோக்கமான சீதையின் விடுதலை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘எங்கும் ஒரு முகூர்த்த நேரம்கூடத் தங்கவில்லை’ என்ற சொல்லால் பயணத்தின் வேகம் குறிக்கப்படுகிறது — ஓய்வுகூடக் கைவிடப்பட்டது. இந்தப் பகுதியின் தனிச்சிறப்பு வருணனையின் மிகை. புழுதியால் சூரிய ஒளி தடுக்கப்படுவது, நதிகள் எதிர்த்திசையில் ஓடுவது, பூமி எங்கும் மூடப்படுவது — இந்த வருணனைகள் படையின் அளவற்ற தன்மையைக் குறிக்கின்றன. ‘நடுவாகவும், சுற்றிலும், குறுக்காகவும், கீழாகவும்’ என்ற நான்கு திசைச்சொற்களால் படை எங்கும் பரவியிருந்தது காட்டப்படுகிறது — மூடப்படாத இடம் எதுவும் இல்லை. வானரர்களின் விளையாட்டை வருணிக்கையில் கவி அவர்களுடைய இயல்பை நுட்பமாக நோக்குகிறார் — ‘கிலகில’ ஒலி, வாலைச் சுழற்றி அடித்தல், கால்களால் தரையை மிதித்தல், கைகளை வீசுதல், கொட்டாவி விடுதல். இவை அனைத்தும் வானரர்களின் இயல்பான செயல்கள். ஆனால் இந்த விளையாட்டு பொருளற்றதன்று — ‘ராகவனின் பொருட்டு வீரத்தைத் திரட்டிக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால், அவர்களுடைய ஊக்கம் முழுவதும் ராமனின் பணிக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘மகிழ்ச்சியையும் வீரத்தையும் வலிமையின் மிகுதியையும் ஒருவருக்கொருவர் காட்டியவாறு’ என்ற சொல்லால் போட்டி குறிக்கப்படுகிறது — ஒவ்வொரு வானரனும் தன் வலிமையை மற்றவர்களுக்குக் காட்ட விரும்புகிறான். இரவும் பகலும் செல்வது, ஒரு முகூர்த்த நேரமும் ஓய்வில்லாதது — இது சீதையை விடுவிப்பதற்கான அவசரத்தைக் காட்டுகிறது. ‘பூமி அழகுற்றுச் சூழப்பட்டது’ என்ற சொல், வானரர்களால் மூடப்பட்ட பூமி துன்புறவில்லை, அழகுற்றது என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்தப் பகுதியின் இறுதியில் மீண்டும் சீதையின் நினைவு — இந்த ஊக்கம் முழுவதும் அவளுடைய விடுதலைக்காகவே. இங்கே பல சுலோகங்கள் வாக்கியத்தின் நடுவிலேயே முடிகின்றன; எடுத்துக்காட்டாக, ‘மலைகளோடும் காடுகளோடும் வானத்தோடும் கூடிய தென்திசையை வானரப் படை’ என்பதன் வினையான ‘மூடியவாறு சென்றது’ அடுத்த சுலோகத்தில் வருகிறது. ஆகவே இந்தப் பாவார்த்தம் சுலோக எல்லையைக் கடந்து வாக்கிய அமைப்பின்படி எழுதப்பட்டுள்ளது.
பிறகு மரங்கள் அடர்ந்த, பலவகைக் காடுகள் நிறைந்த சஹ்ய மலையை அடைந்து அந்த வானரர்கள் அதன்மீது ஏறினர். சஹ்யத்தின் மற்றும் மலயத்தின் விசித்திரமான காடுகளையும் நதிகளையும் அருவிகளையும் பார்த்தவாறு ராமன் சென்றான். வானரர்கள் செண்பகம், திலகம், மா, அசோகம், சிந்துவாரம், திநிசம், அலரி ஆகிய மரங்களை முறித்தனர்; அங்கோலம், புங்கு, இத்தி, ஆல், நாவல், நெல்லி, கடம்பு ஆகிய மரங்களையும் முறித்தனர். அழகிய பாறைத்தளங்களில் நின்ற பலவகைக் காட்டு மரங்கள் காற்றின் வேகத்தால் அசைந்து அவர்கள்மீது மலர்களைப் பொழிந்தன. தேன்மணம் கமழும் காடுகளில், ரீங்காரமிடும் வண்டுகளோடு, தொடுவதற்கு இனிய, சந்தனம்போல் குளிர்ந்த காற்று வீசியது. மலைகளின் அரசன் தாதுக்களால் மிகுந்து அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; தாதுக்களிலிருந்து பரவிய துகள் காற்றின் வேகத்தால் கிளப்பப்பட்டு, மிகப் பெரிய வானரப் படையை எங்கும் மூடியது. அழகிய மலைச்சாரல்களில் எங்கும் தாழை, சிந்துவாரம், மனம் கவரும் வாசந்தி, நறுமணம் நிறைந்த மாதவி, முல்லைப் புதர்கள் நன்கு மலர்ந்திருந்தன. சிரிபில்வம், இலுப்பை, வஞ்சுளம், மகிழம், ரஞ்சகம், திலகம், நாகமரம், மா, பாதிரி, கோவிதாரம், முசுலிந்தம், மருது, சிம்சுபா, குடசம், ஹிந்தாலம், திநிசம், சூர்ணகம், நீபகம், நீல அசோகம், சரளம், அங்கோலம், பத்மகம் ஆகியவை பூத்திருந்தன; மகிழ்ந்த வானரர்கள் அவை அனைத்தையும் கலைத்தனர். அந்த மலையில் அழகிய குளங்களும் சிறு ஏரிகளும் இருந்தன — சக்கரவாகப் பறவைகள் திரிவன, காரண்டவப் பறவைகள் வாழ்வன, நீர்ப்பறவைகளும் கிரௌஞ்சங்களும் நிறைந்தவை, பன்றிகளும் மான்களும் வருவன, கரடிகள், கழுதைப்புலிகள், சிங்கங்கள், புலிகள், பயங்கரமான கொடிய விலங்குகள் ஆகியவை எங்கும் வந்து சேர்வன; தாமரை, சௌகந்திகம், குமுதம், நீலோற்பலம் முதலிய பலவகை நீர்மலர்களால் அழகிய நீர்நிலைகள். அதன் சாரல்களில் பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் கூவுகின்றன; வானரர்கள் அங்கே நீராடி, நீர் பருகி, நீரில் விளையாடினர், ஒருவர்மீது ஒருவர் நீரை வாரியிறைத்தனர்; மலைமீது ஏறி அமுதமணம் கமழும் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் மலர்களையும் பறித்தனர். களிப்பு மிகுந்த வானரர்கள் மரங்களில் தொங்கும், ஒரு துரோணம் (பெரும் அளவை) அளவுள்ள தேனடைகளிலிருந்து தேனைப் பருகியவாறு, நிலைதவறாமல், தேன்போன்ற பழுப்பு நிறத்தோடு சென்றனர். மரங்களை முறித்தவாறும், கொடிகளை இழுத்தவாறும், சிறந்த மலைகளைக் கலக்கியவாறும் வானரர்களில் சிறந்தவர்கள் சென்றனர். தேனால் செருக்குற்ற சில வானரர்கள் மரங்களிலிருந்து முழங்கினர்; வேறு சிலர் மரங்களை அடைந்தனர்; மற்றும் சிலர் பருகினர். அந்தச் சிறந்த வானரர்களால் நிறைந்த பூமி, முற்றிய நெற்கழனிகளால் நிறைந்த பூமிபோல் விளங்கியது. பிறகு தாமரைக் கண்களும் நீண்ட கைகளும் உடைய ராமன் மகேந்திர மலையை அடைந்து, மரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட அதன் சிகரத்தின்மீது ஏறினான். சிகரத்தின்மீது ஏறி, தசரதனின் மைந்தனான ராமன் ஆமைகளும் மீன்களும் நிறைந்த நீர்நிலையான கடலைக் கண்டான். இந்தப் பகுதியின் பெரும்பாலானது (ஏறக்குறைய 73 முதல் 88 வரை) திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் காட்டு வருணனை விரிவாக உள்ளது. மரங்கள், மலர்கள், பறவைகள் ஆகியவற்றின் நீண்ட பட்டியல் தென்னாட்டின் செழிப்பையும் வானரர்களின் மகிழ்ச்சியையும் காட்டுகிறது. தொண்ணூற்றொன்றாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. ‘முற்றிய நெற்கழனிகள்’ என்ற உவமை வானரர்களின் பழுப்பு நிறத்தை முற்றிய நெல்வயல்களோடு ஒப்பிடுகிறது. மகேந்திர மலையிலிருந்து கடலை முதன்முதலில் காண்பது, முதல் சர்க்கத்தின் கவலை மீண்டும் எழுவதைக் குறிக்கிறது — இப்போது கடல் கண்முன்னே நிற்கிறது. தென்னிந்திய மலைகளான சஹ்யம், மலயம், மகேந்திரம் ஆகியவற்றின் வருணனை இங்கே புவியியல் உண்மையையும் பிரதிபலிக்கிறது. சஹ்யம் என்பது மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை; மலயம் அதன் தென்பகுதி, சந்தனக் காடுகளுக்குப் புகழ்பெற்றது; மகேந்திரம் கடற்கரையில் அமைந்தது. ஆகவே ‘சந்தனம்போல் குளிர்ந்த காற்று’ என்ற வருணனை மலயத்தின் இயல்பைப் பின்பற்றுகிறது. மரங்களின் பெயர்கள் — செண்பகம், திலகம், மா, அசோகம், சிந்துவாரம், திநிசம், அலரி, அங்கோலம், புங்கு, இத்தி, ஆல், நாவல், நெல்லி, கடம்பு, தாழை, வாசந்தி, மாதவி, முல்லை, சிரிபில்வம், இலுப்பை, வஞ்சுளம், மகிழம், ரஞ்சகம், நாகமரம், பாதிரி, கோவிதாரம், முசுலிந்தம், மருது, சிம்சுபா, குடசம், ஹிந்தாலம், சூர்ணகம், நீல அசோகம், சரளம், பத்மகம் — இவற்றின் பட்டியல் காட்டின் செழிப்பைக் காட்டுகிறது. பறவைகள், விலங்குகளின் பட்டியலும் நீளமானது — சக்கரவாகங்கள், காரண்டவங்கள், நீர்ப்பறவைகள், கிரௌஞ்சங்கள், பன்றிகள், மான்கள், கரடிகள், கழுதைப்புலிகள், சிங்கங்கள், புலிகள், கொடிய விலங்குகள். இவ்வாறு காடு அழகாலும் அச்சத்தாலும் நிறைந்திருக்கிறது. வானரர்கள் தேன் பருகுவது சுந்தர காண்டத்தின் மதுவன நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டுகிறது; ‘தேன்போன்ற பழுப்பு நிறத்தோடு’ என்ற வருணனை அவர்களுடைய உருவத்தைத் தேனோடு ஒப்பிடுகிறது. இந்தக் காட்டின் அழகைக் கண்டும் ராமன் நிற்கவில்லை — ‘பார்த்தவாறு சென்றான்’ என்ற சொல் அவனுடைய மன ஒருமைப்பாட்டைக் குறிக்கிறது. இந்தப் பகுதியில் வானரர்களின் நடத்தையும் நுட்பமாக வருணிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் மரங்களை முறிக்கிறார்கள்; ஆனால் மரங்கள் சினம் கொள்ளாமல் மலர்மழையால் அவர்களைப் பொழிகின்றன — இயற்கையும் ராமனின் படையை வரவேற்பதுபோல. காற்றால் கிளப்பப்பட்ட தாதுக்களின் துகள் படையை மூடுகிறது; இதனால் வானரர்கள் காவி முதலிய தாதுக்களால் வண்ணம் பூசப்பட்டவர்கள்போலத் தோன்றுகிறார்கள். நீர்நிலைகளில் நீராடுவது, பருகுவது, ஒருவர்மீது ஒருவர் நீரை வாரியிறைப்பது — இது பயணக் களைப்பைப் போக்குவதாகும். ‘ஒரு துரோணம் அளவுள்ள’ தேனடைகள் என்ற மிகைக்கூற்று காட்டின் செழிப்பைக் குறிக்கிறது; அங்கே தேன் மிகுதியாக உள்ளது, வானரர்களும் நிறைவுற்றனர். அவர்களுக்கு ‘நிலைதவறாமல்’ என்ற அடைமொழி — தேன் பருகியும் அவர்கள் வெறிகொள்ளாமல் நிதானத்துடனேயே செல்கிறார்கள் — படையின் கட்டுப்பாட்டைக் குறிக்கிறது. மகேந்திர மலைச்சிகரத்தில் ராமன் ஏறுவது குறியீட்டுப் பொருளும் உடையது — அனுமன் மகேந்திரத்திலிருந்தே கடலைத் தாண்டியதுபோல, ராமனும் அங்கிருந்தே முதன்முதலில் கடலைக் காண்கிறான். ‘ஆமைகளும் மீன்களும் நிறைந்த’ என்ற கடலின் முதல் வருணனை எளிமையானது; பின்னர் அது விரிவாக்கப்படும். சஹ்யத்திலிருந்து மலயம், மலயத்திலிருந்து மகேந்திரம், மகேந்திரத்திலிருந்து கடற்கரை என்ற பயண வரிசையும் தெளிவாக உள்ளது. வல்கேட் பாடத்தின் இந்த விரிவு காவியசாஸ்திரத்தில் ‘வனவர்ணனம்’ (காட்டு வருணனை) என்ற மகாகாவியத்தின் இன்றியமையாத உறுப்பாகக் கருதப்படுகிறது — மலை, காடு, நீர்நிலை, பறவைகள், பருவம் அனைத்தும் ஓரிடத்தில். திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ இது சுருக்கமானது — அங்கே சஹ்யம், மலயம் ஆகியவற்றைக் கடப்பது இரண்டு மூன்று சுலோகங்களிலேயே சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே இந்தப் பகுதியின் பல சுலோகங்கள் பிற்காலக் கவிஞர்களின் சேர்க்கைகள் என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்; ஆயினும் கீதா பிரஸ் பாடத்தில் அவை உள்ளன; ஆகவே இங்கே அச்சில் உள்ளபடியே விளக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் இலக்கிய மதிப்போ ஐயத்துக்கு இடமற்றது — ஒவ்வொரு மரமும் ஒவ்வொரு பறவையும் தென்னாட்டுக் காட்டின் உயிர்ப்புள்ள சித்திரத்தை உருவாக்குகின்றன. ராமனின் பார்வையில் இந்தக் காடு சீதையோடு பஞ்சவடியில் கண்ட காட்டை நினைவூட்டுவதாகவும் இருக்கலாம்; ஆயினும் கவி அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. வானரர்களோ காட்டைத் தங்கள் வீடாகவே கருதுகிறார்கள் — அங்கே விளையாடுகிறார்கள், உண்கிறார்கள், நீராடுகிறார்கள், பருகுகிறார்கள்.
பெரும் மலையான சஹ்யத்தையும் மலயத்தையும் கடந்து, வரிசையாக முன்னேறி, அவர்கள் பயங்கரமாக முழங்கும் கடலை அடைந்தனர். மகிழ்விப்போரில் சிறந்தவனான ராமன், சுக்ரீவனோடும் லக்ஷ்மணனோடும் இறங்கி, ஒப்பற்ற கடற்கரைக் காட்டுக்கு விரைந்து சென்றான். திடீரென எழும் நீர்ப்பெருக்குகளால் கழுவப்பட்ட பாறைத்தளங்கள் கொண்ட பரந்த கடற்கரையை அடைந்து ராமன் சொன்னான்: ‘சுக்ரீவா, இதோ நாம் வருணனின் இருப்பிடத்தை அடைந்துவிட்டோம்; முன்பு நம்மைப் பற்றிய கவலை இப்போது இங்கே மீண்டும் எழுகிறது. இதற்கு அப்பால் நதிகளின் தலைவனான இந்தக் கடல் கரையற்றது; தக்க வழியின்றி இந்தக் கடலைக் கடக்க இயலாது. ஆகவே இங்கேயே பாசறை அமையட்டும்; இந்த வானரப் படை அக்கரையை அடையும் வழியைப் பற்றி இங்கே ஆலோசனை தொடங்கட்டும்.’ இவ்வாறு, சீதை கவரப்பட்டதால் மெலிந்த நீண்ட கைகளுடைய ராமன் கடலை அடைந்து அப்போது தங்குமாறு ஆணையிட்டான்: ‘வானரர்களில் சிறந்தவனே, எல்லாப் படைகளும் கடற்கரையில் தங்க வைக்கப்படட்டும்; இங்கே கடலைத் தாண்டுவது பற்றி ஆலோசிக்கும் நேரம் நமக்கு வந்துவிட்டது. எவனும் தன்தன் படையை விட்டுவிட்டு எங்கும் செல்லக்கூடாது; வீர வானரர்கள் தத்தம் இடத்துக்குச் செல்லட்டும்; நமக்கு மறைந்திருக்கும் அபாயம் உண்டு என்பதை அறிய வேண்டும்.’ ராமனின் சொற்களைக் கேட்டு, சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து மரங்கள் நிறைந்த கடற்கரையில் படையைத் தங்க வைத்தான். கடலுக்கு அருகே நின்ற அந்தப் படை, தேன்போன்ற பழுப்பு நிற நீருடைய அழகிய இரண்டாவது கடல்போல விளங்கியது. பிறகு அந்தச் சிறந்த வானரர்கள் கடற்கரைக் காட்டை அடைந்து, பெருங்கடலின் அக்கரையை விரும்பியவாறு தங்கினர். அவர்கள் தங்கும்போது எழுந்த படையின் ஆயத்த ஆரவாரம், கடலின் பெருமுழக்கத்தையும் மறைத்துக் கேட்டது. சுக்ரீவனால் காக்கப்பட்ட, ராமனின் பணியில் ஈடுபாடு கொண்ட அந்தப் பெரும் வானரப் படை மூன்று பிரிவாகத் தங்கியது. மகிழ்ச்சி கொண்ட அந்த வானரப் படை பெருங்கடலை அடைந்து, காற்றின் வேகத்தால் அலைக்கழிக்கப்படும் பெருங்கடலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. இங்கே ராமனின் கவலை மீண்டும் தெளிவாகிறது — ‘கரையற்றது’ என்ற சொல் நம்பிக்கையின்மையைக் குறிக்கிறது; ஆனால் ‘தக்க வழியின்றி இயலாது’ என்ற சொல்லால் வழியைத் தேடுவது கைவிடப்படவில்லை. ஆலோசனைக்கு ஆணையிடுவது அரசனின் கடமை — கடினமான பணியில் அமைச்சர்களோடு ஆலோசிக்க வேண்டும். ‘மறைந்திருக்கும் அபாயம்’ என்பது ராமனின் எச்சரிக்கை — ராக்ஷசர்கள் மாயாவிகள்; ஆகவே படை சிதறிவிடக்கூடாது. வானரப் படையை ‘இரண்டாவது கடல்’ என்று ஒப்பிடும் உவமை அதன் பரப்பையும் நிறத்தையும் குறிக்கிறது; ‘மூன்று பிரிவாகத் தங்கியது’ என்பது கரடிகள், கோலாங்கூலங்கள் (கருமுக வானரங்கள்), வானரர்கள் என்ற வேறுபாட்டின்படி என்று இந்தி உரை சொல்கிறது. படையின் ஆரவாரம் கடலின் முழக்கத்தையும் மிஞ்சுகிறது — இது வானரர்களின் எண்ணிக்கையைப் பற்றிய மற்றொரு மிகைக்கூற்று. ராமனின் உரையில் மூன்று ஆணைகள் உள்ளன — பாசறை, ஆலோசனை, எச்சரிக்கை. பாசறை என்பது கடற்கரைக் காட்டில் படையை நிறுத்துவது; ஆலோசனை என்பது கடலைக் கடக்கும் வழியைப் பற்றிச் சிந்திப்பது; எச்சரிக்கை என்பது ஒவ்வொருவரும் தத்தம் இடத்தில் நிற்பது, ஏனெனில் பகைவன் மறைந்து தாக்கக்கூடும். இந்த மூன்றுமே போர்நீதியின் அடிப்படைகள். ‘இவ்வாறு’ என்ற சொல்லால், ராமனின் சொற்கள் சீதை கவரப்பட்டதால் மெலிந்த ஒருவனுடையவை என்று கவி குறிப்பிடுகிறார் — அவனுடைய கவலை படைசார்ந்தது மட்டுமன்று, தனிப்பட்டதும் ஆகும். சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து ஆணையை நிறைவேற்றுகிறான், படையைக் கரையில் நிறுத்துகிறான். படையின் நிறம் ‘தேன்போன்ற பழுப்பு’ — வானரர்களின் பழுப்பு நிறம், கடலின் நீல நிறத்தின் அருகே இரண்டாவது கடல்போலத் தோன்றுகிறது. இந்தச் சித்திரம் அடுத்து வரும் கடல் வருணனைக்கு முன்னுரையாகும். வானரர்கள் அக்கரையை விரும்புகிறார்கள் — அவர்களுடைய பார்வை இலங்கையிலேயே உள்ளது. படையின் ஒலி கடலின் முழக்கத்தையும் மூடுகிறது என்ற சொல்லால் வானரர்களின் எண்ணிக்கையின் அளவு குறிக்கப்படுகிறது. மூன்று பிரிவாகத் தங்கியது என்பது கரடிகள், கோலாங்கூலங்கள், வானரர்கள் ஆகியோருக்குத் தனித்தனிப் பாசறைகள் என்று உரையாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு பயணம் முடிந்தது; ஆனால் கடலைக் கடக்கும் பிரச்சினை எஞ்சியிருக்கிறது. இந்தப் பகுதியின் தொடக்கத்தில் சஹ்யம், மலயம் ஆகியவற்றைக் கடந்தது மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — முன்பு மகேந்திரத்திலிருந்து கடலைக் கண்டது, இப்போது அதன் அருகே செல்வது. ‘வரிசையாக’ என்ற சொல்லால் பயணத்தின் ஒழுங்கும், ‘பயங்கரமாக முழங்கும்’ என்ற சொல்லால் கடலின் முதல் அனுபவமும் — காண்பதற்கு முன் கேட்பது — குறிக்கப்படுகின்றன. ‘கழுவப்பட்ட பாறைத்தளங்கள்’ என்ற கடற்கரை வருணனை நுட்பமானது — அலைகளால் கழுவப்பட்ட பாறைகள். ராமன் ‘மகிழ்விப்போரில் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழியால் வருணிக்கப்படுகிறான்; ஏனெனில் அவன் அனைவருடைய மனத்தையும் மகிழ்விக்கிறான்; ஆயினும் இப்போது அவனுடைய சொந்த மனம் கவலையால் கலங்கியிருக்கிறது. இந்த முரணைக் குறிப்பால் உணர்த்துவது கவியின் திறமை. வானரர்கள் தங்கும் ஆரவாரமும் கடலின் முழக்கமும் — இரு ஒலிகளுக்கிடையே போட்டி நடப்பதுபோல் உள்ளது.
தொலைவில் அக்கரை கொண்ட, தடையற்ற, ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் வாழும், வருணனின் இருப்பிடமான கடலைப் பார்த்தவாறு வானரப் படைத்தலைவர்கள் அமர்ந்தனர். இரவின் தொடக்கத்தில், பகல் முடியும் நேரத்தில், அவர்கள் அந்த வருணனின் இருப்பிடத்தைக் கண்டனர் — கொடிய முதலைகளாலும் சுறாக்களாலும் பயங்கரமானது; நுரைப்பெருக்குகளால் சிரிப்பதுபோலவும், அலைகளால் நடனமாடுவதுபோலவும் இருந்தது; சந்திரோதயத்தில் பொங்கி எழுந்தது; சந்திரனின் பிம்பங்கள் நிறைந்தது; கடுங்காற்றுகளாலும், பெரும் முதலைகளாலும், திமி, திமிங்கிலம் என்ற பெருமீன்களாலும் நிறைந்தது; ஒளிரும் உடல்கொண்ட பாம்புகள் நிறைந்ததுபோல் இருந்தது; பெரும் உயிரினங்கள் மூழ்கி வாழ்வது; பல மலைகள் நிறைந்தது; அணுகுதற்கு மிக அரியது; கடினமான வழிகளை உடையது; ஆழங்காண முடியாதது; அசுரர்களின் இருப்பிடம். அங்கே மகரங்களாலும் நாகங்களின் உடல்களாலும் கலக்கப்பட்டு, காற்றால் அசைக்கப்பட்ட, களிப்புற்றவைபோன்ற நீர்த்திரள்கள் எழுந்தன, விழுந்தன. அது தூவப்பட்ட நெருப்புத்தூள்போல் இருந்தது; ஒளிரும் நீரும் பெரும் பாம்புகளும் உடையது; தேவர்களின் பகைவர்களின் இருப்பிடம்; பயங்கரமானது; எப்போதும் பாதாளத்தோடு தொடர்புடையது. கடல் வானம்போலவும், வானம் கடல்போலவும் இருந்தது; கடலுக்கும் வானத்துக்கும் வேறுபாடே தெரியவில்லை. நீர் வானத்தோடு கலந்தது, வானம் நீரோடு கலந்தது; நட்சத்திரங்களும் ரத்தினங்களும் நிறைந்த அவை இரண்டும் ஒரே உருவம் உடையவைபோலத் தோன்றின. மேகங்கள் எழுந்த வானத்துக்கும் அலைவரிசைகள் நிறைந்த கடலுக்கும் இடையே வேறுபாடே இல்லை. ஒன்றோடொன்று மோதி ஒட்டிக்கொண்ட கடலரசனின் அலைகள், வானத்தில் முழங்கும் பெரும் பேரிகைகள்போலப் பயங்கரமாக ஒலித்தன. ரத்தினப் பெருக்குகளோடு கூடிய நீரின் முழக்கம் உடையது; காற்றோடு பின்னிப்பிணைந்ததுபோல் இருந்தது; சினம் கொண்டதுபோல் மேலே எழுவது; நீர்வாழ் உயிரினக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது; காற்றால் அடிக்கப்பட்ட நீர்நிலை; காற்றால் கிளப்பப்பட்டது; அலைகளால் வானத்தில் துள்ளிக் குதிப்பதுபோல் இருந்தது — அத்தகைய கடலை அந்த மகாத்மாக்கள் கண்டனர். பிறகு வியப்பில் ஆழ்ந்து நின்ற வானரர்கள், சுழலும் அலைத்திரள்களின் முழக்கம் உடைய, அலைபாய்வதுபோன்ற கடலைக் கண்டனர். இந்த வருணனையில் கவி கடலுக்கும் வானத்துக்கும் உள்ள ஒப்புமையை விரிக்கிறார் — கடலில் ரத்தினங்கள், வானில் நட்சத்திரங்கள்; கடலில் அலைகள், வானில் மேகங்கள்; கடலில் பெரும் பாம்புகள், வானில் ராகு-கேது; கடல் அசுரர்களின் இருப்பிடம், வானமும் அவர்கள் திரியும் இடம். இவ்வாறு இரண்டுக்கும் வேறுபாடே எஞ்சவில்லை. மாலை நேரமும் சந்திரோதய நேரமும் இங்கே வருணிக்கப்படுகின்றன — சந்திரோதயத்தில் கடலலை பெருகுகிறது; ஆகவே கடல் ‘பொங்கி எழுந்தது’. ‘நுரைப்பெருக்குகளால் சிரிப்பதுபோல’, ‘அலைகளால் நடனமாடுவதுபோல’, ‘சினம் கொண்டதுபோல் மேலே எழுவது’ என்ற தற்குறிப்பேற்றங்கள் கடலை உயிருள்ளதாக்குகின்றன; அது பகைவன்போல வானரர்களின் முன்னே நிற்கிறது. நூற்றுப்பதின்மூன்றாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் வானரர்களின் வியப்பு, கடலைக் கடப்பது எளிதன்று என்பதைக் குறிக்கிறது — அடுத்த சர்க்கங்களில் அதற்கான வழியே முக்கிய விஷயமாகும். இந்தக் கடைசிப் பகுதியில் கவி கடலின் இருவகை உருவத்தை வருணிக்கிறார் — பயங்கரமானதும் அழகானதும். பயங்கர உருவம் — முதலைகள், சுறாக்கள், திமி, திமிங்கிலம், பாம்புகள் ஆகியவற்றாலும், அசுரர்களின் இருப்பிடமாக இருப்பதாலும், பாதாளத்துக்கு அருகில் இருப்பதாலும்; அழகிய உருவம் — சந்திரனின் பிம்பங்கள், ரத்தினங்கள், நுரைகள், அலைகளின் நடனம் ஆகியவற்றால். இந்த இருமை இலங்கையின் இயல்பும் ஆகும் — அழகானதும் அச்சம் தருவதும். கடலுக்கும் வானத்துக்கும் உள்ள ஒப்புமையின் வருணனை (115–117) காவியத்தின் புகழ்பெற்ற பகுதிகளில் ஒன்று — ‘கடல் வானம்போலவும், வானம் கடல்போலவும்’ என்ற சுலோகம் அனன்வய அணிக்கு (ஒரு பொருளை அதற்கே உவமையாக்கும் அணி) எடுத்துக்காட்டாகவும் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. இரவில் வானத்துக்கும் கடலுக்கும் எல்லை தெரிவதில்லை; நட்சத்திரங்களும் ரத்தினங்களும் ஒன்றுபோல ஒளிர்கின்றன; மேகங்களும் அலைகளும் ஒன்றுபோல அசைகின்றன. வானரர்களின் வியப்பே சர்க்கத்தின் இறுதி உணர்வு — அவர்கள் போருக்கு ஆவலுடன் வந்தனர்; ஆனால் கடலைக் கண்டு திகைத்து நின்றனர். இதனால் கவி அடுத்து வரும் அணை கட்டலின் பெருமையை உயர்த்துகிறார் — இவ்வளவு பயங்கரமான கடலின்மேல் கட்டப்படும் அணை ஒரு வியத்தகு செயலாகும். இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கம் ராமனின் உறுதியோடு, முடிவு வானரர்களின் வியப்போடு — நடுவில் முழுப் பயணம். கடலின் வருணனையில் ‘சிரிப்பது’, ‘நடனமாடுவது’, ‘மேலே எழுவது’, ‘சினம் கொண்டது’ என்ற வினைச்சொற்கள் அதன் உயிர்ப்பைக் குறிக்கின்றன; இதனால் பின்னர் கடல்தேவன் நேரில் வருவதற்கு அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது. ‘தூவப்பட்ட நெருப்புத்தூள்போல’ என்ற உவமை இரவில் கடல் நுரையில் தெரியும் ஒளியை வருணிக்கிறது. ‘வானத்தில் முழங்கும் பெரும் பேரிகைகள்போல’ என்ற ஒலியின் உவமை போர்ப் பேரிகைகளை நினைவூட்டுகிறது — கடலும் போருக்கு அழைப்பதுபோல் இருக்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे चतुर्थः सर्गः॥ ४॥