சர்க்கம்
இலங்கையின் அரண்களின் வருணனை
ராமனின் கேள்வி, இலங்கையின் வாயில்கள், பொறிகள், அகழிகள், மதில், நால்வகை அரண், ராக்ஷசப் படையின் பிரிவு, அனுமன் செய்த அழிவு, புறப்படுவதற்கான வேண்டுகோள்
காரணம் நிறைந்ததும் உண்மைப் பொருள் உடையதுமான சுக்ரீவனின் சொற்களைக் கேட்டு, காகுத்ஸ்தன் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டான்; பிறகு அனுமனிடம் சொன்னான்: ‘தவத்தாலோ, அணை கட்டுவதாலோ, கடலை வற்றச் செய்வதாலோ — எவ்வகையிலும் இந்தக் கடலைத் தாண்ட நான் வல்லவனே. அணுகுதற்கரிய இலங்கைக்கு எத்தனை அரண்கள் உள்ளன என்பதை எனக்குச் சொல்; வானரனே, நேரில் கண்டதுபோல அவை அனைத்தையும் அறிய விரும்புகிறேன். படையின் அளவு, வாயில்களும் அரண்களும் அமைக்கப்பட்ட முறை, இலங்கையைக் காக்கும் ஏற்பாடுகள், ராக்ஷசர்களின் மாளிகைகள் — இலங்கையில் நீ கண்டவை அனைத்தையும் உனக்கு வசதியானபடி, உள்ளபடியே, உண்மையாக எடுத்துச் சொல்; நீ எல்லா வகையிலும் திறமையானவன்.’ ராமனின் சொற்களைக் கேட்டு, சொல்வன்மை உடையவர்களில் சிறந்தவனான வாயுமைந்தன் அனுமன் மீண்டும் ராமனிடம் பேசினான். இங்கே ராமனின் தன்னம்பிக்கை தெளிவாகிறது — கடல் அவனுக்குத் தடையன்று; ஏனெனில் தவம், அணை, வற்றச் செய்தல் என்ற மூன்று வழிகளும் அவன் கைவசம் உள்ளன. ஆயினும் விவேகமுள்ள படைத்தலைவனைப்போல அவன் முதலில் பகைவனின் அரணைப் பற்றிய அறிவைக் கேட்டுப் பெறுகிறான். ‘நேரில் கண்டதுபோல’ என்ற சொல்லால், அனுமனின் வருணனை தானே கண்டதுபோலத் தெளிவாக இருக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்புகிறான். இந்தப் பணிக்கு அனுமனே தகுந்தவன் — அவன் ஒருவனே இலங்கைக்குள் நுழைந்து அதன் மறைபொருள் அனைத்தையும் கண்டவன். முந்தைய சர்க்கத்தில் சுக்ரீவன் ஊக்கம் அளித்தான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அனுமன் அறிவை அளிக்கிறான். ஊக்கமும் அறிவும் இரண்டுமே போரின் வெற்றிக்கு இன்றியமையாதவை என்பதே கவியின் வரிசைமுறை. ராமன் நான்கு விஷயங்களைக் கேட்கிறான் — படையின் அளவு, வாயில்களும் அரண்களும் அமைந்த விதம், நகரைக் காக்கும் ஏற்பாடு, ராக்ஷசர்களின் வீடுகள். பழைய நீதிசாஸ்திரத்தில் அரணை ஆராய்வதற்கான முக்கிய விஷயங்கள் இவையே. ‘உனக்கு வசதியானபடி, உள்ளபடியே’ என்ற இரு சொற்களால் அவன் அனுமனுக்குச் சுதந்திரம் அளிக்கிறான் — நீ எளிதாகக் கண்டதை உள்ளபடி சொல்; எதையும் மறைக்காதே, எதையும் மிகைப்படுத்தாதே. ‘நீ எல்லா வகையிலும் திறமையானவன்’ என்ற புகழ்ச்சியால் தூதனின் கூர்ந்து நோக்கும் ஆற்றலில் தனக்குள்ள நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்துகிறான். அனுமனும் ‘சொல்வன்மை உடையவர்களில் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழியால் வருணிக்கப்படுகிறான்; ஏனெனில் சுந்தர காண்டத்தில் அவன் சீதையோடும் ராவணனோடும் திறமையாக உரையாடினான். ராமனின் முதல் சொற்கள் தனிக் கவனத்துக்குரியவை — ‘தவத்தாலும் அணை கட்டுவதாலும் கடலை வற்றச் செய்வதாலும்’ என்ற மூன்று வழிகளின் வரிசை பின்னர் அப்படியே நிகழ்கிறது: முதலில் ராமன் உண்ணாநோன்பிருந்து கடலை வழிபடுகிறான், பிறகு சினம் கொண்டு வற்றச் செய்வதற்காக வில்லை எடுக்கிறான், இறுதியில் நளனால் அணை கட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்தச் சுலோகத்தில் அணை கட்டும் நிகழ்ச்சி முழுவதற்குமான விதை பொதிந்திருக்கிறது.
‘கேள்; அரண் அமைப்பு முழுவதையும் முறைப்படி எடுத்துச் சொல்கிறேன் — இலங்கை நகரம் எப்படிப் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது, படைகளால் எப்படிக் காக்கப்படுகிறது, ராக்ஷசர்கள் ராவணனின் ஒளியால் எப்படி அவனிடம் அன்பு கொண்டிருக்கிறார்கள், இலங்கையின் உயர்ந்த செல்வச் செழிப்பு, கடலின் பயங்கரம், படைத்திரளின் பிரிவு, வாகனங்களின் அமைப்பு — இவை அனைத்தையும் சொல்கிறேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு வானரர்களில் சிறந்தவன் உள்ளபடியே விவரித்தான்: ‘இலங்கை மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் நிறைந்தது; மதயானைகள் நிறைந்தது; பரந்தது; தேர்கள் நிறைந்தது; ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் வாழ்வது. அதற்குப் பரந்த, மிகப் பெரிய நான்கு வாயில்கள் உள்ளன; அவற்றின் கதவுகள் உறுதியாகப் பூட்டப்பட்டவை, பெரும் தாழ்க்கட்டைகள் உடையவை. அங்கே அம்புகளையும் கற்களையும் எறியும் வலிமையான பெரும் பொறிகள் உள்ளன; அவற்றால் எதிர்த்து வரும் பகைப்படை தடுக்கப்படுகிறது. வாயில்களில், வீரர்களான ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் நூற்றுக்கணக்கில் அமைத்த, கருப்பு இரும்பாலான, கூர்மையான, பயங்கரமான சதக்னிகள் (ஒரே வீச்சில் நூறு பேரைக் கொல்லும் ஆயுதங்கள்) ஆயத்தமாக வைக்கப்பட்டுள்ளன. அதன் மதில் பொன்னாலானது, பெரியது, தாக்குதற்கரியது; அதன் உட்புறம் மணிகள், பவளம், வைடூரியம், முத்துக்கள் ஆகியவற்றால் இழைக்கப்பட்டது. நான்கு புறமும் மிகப் பயங்கரமான, குளிர்ந்த நீருடைய, மிக அழகிய, ஆழங்காண முடியாத, முதலைகள் நிறைந்த, மீன்கள் வாழும் அகழிகள் உள்ளன. அவற்றின் வாயில்களில் மிக நீண்ட நான்கு பாலங்கள் உள்ளன; அவை பல பொறிகளோடும் பெரிய வீட்டு வரிசைகளோடும் கூடியவை. பகைப்படை வந்தால் அந்தப் பாலங்கள் பொறிகளால் காக்கப்படுகின்றன; அந்தப் பொறிகளால் அவை சுற்றிலும் அகழிகளுக்குள் வீசி எறியப்படுகின்றன. ஆனால் ஒரு பாலம் மட்டும் அசைக்க முடியாதது, வலிமையானது, மிக உறுதியானது; பொன்னாலான பல தூண்களாலும் மேடைகளாலும் அழகுற்றது. ராமா, போர் புரிய விரும்பினாலும் ராவணன் தானே தன் இயல்பான நிலையிலேயே இருக்கிறான் — கலக்கமின்றி, விழிப்புடன், படைகளை மேற்பார்வையிடுவதில் கவனக்குறைவின்றி இருக்கிறான்.’ எட்டாவது, ஒன்பதாவது சுலோகங்கள் ஒரே வாக்கியமாக அமைகின்றன; ஒன்பதாவது ‘இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு…’ என்ற கதைசொல்லியின் சொற்களோடு முடிகிறது. ‘சங்க்ரமங்கள்’ என்பவை அகழிகளின்மேல் உள்ள பாலங்கள்; பொறிகளால் அவற்றைத் தூக்கி அகழிக்குள் வீழ்த்த முடியும். இந்த வருணனை பழைய அரண்சாஸ்திரத்தின் நுட்பமான அறிவைக் காட்டுகிறது — வாயில், கதவு, தாழ்க்கட்டை, பொறி, சதக்னி, மதில், அகழி, பாலம் என்று வெளியிலிருந்து தொடங்கி உள்ளே வரை பாதுகாப்பின் அடுக்குகள். ராவணனின் சொந்த விழிப்பே கடைசி அடுக்கு — அவன் இன்பம் துய்ப்பவன் மட்டுமல்லன், படையை இடையறாது மேற்பார்வையிடுபவனும் ஆவான். அனுமன் பகைவனின் நற்பண்புகளையும் மறைக்கவில்லை — ராக்ஷசர்கள் ராவணனின் ஒளியால் அவனிடம் அன்பு கொண்டவர்கள், அதாவது அவனிடம் பற்றுடையவர்கள்; இலங்கையும் மகிழ்ச்சியும் களிப்பும் நிறைந்தது. இதுவே உண்மை பேசும் தூதனின் இலக்கணம் — தலைவனுக்கு இனியதைச் சொல்வதற்காகப் பகைவனின் வலிமையைக் குறைத்துச் சொல்வதில்லை. ‘மணிகள், பவளம், வைடூரியம், முத்துக்கள்’ என்று ரத்தினங்களை எண்ணிச் சொல்வதால் இலங்கையின் செழிப்பும், ‘முதலைகள் நிறைந்த, மீன்கள் வாழும்’ என்பதால் அகழிகளின் பயங்கரமும் காட்டப்படுகின்றன. அழகும் அச்சமும் ஒருங்கே — சுந்தர காண்டத்திலும் வருணிக்கப்பட்ட இலங்கையின் இயல்பு இதுவே. பதினெட்டாவது சுலோகம் பொறிகளால் அசைக்கப்படாத ஒரு தனிப் பாலத்தை வருணிக்கிறது — அது ராவணன் தானே வெளியே செல்வதற்கான அரசவீதியாக இருக்கலாம்.
‘மேலும் இலங்கை எந்தப் பற்றுக்கோடும் அற்றது, தேவர்களுக்கும் அணுகுதற்கரியது, அச்சம் தருவது; அதற்கு நதியரண், மலையரண், காட்டரண், செயற்கை அரண் என நால்வகை அரண் உண்டு. ராகவா, அது தொலைவில் அக்கரை கொண்ட கடலின் அப்பால் அமைந்திருக்கிறது; அங்கே கப்பல் செல்லும் வழியும் இல்லை; எல்லாப் புறமும் அடையாளம் ஏதுமற்றது. மலையுச்சியில் அமைக்கப்பட்ட, அணுகுதற்கரிய, தேவர்களின் நகரம் போன்ற அந்த இலங்கை, குதிரைகளும் யானைகளும் நிறைந்தது, வெல்லுதற்கு மிக அரியது. அகழிகள், சதக்னிகள், பலவகைப் பொறிகள் — இவை தீய உள்ளம் கொண்ட ராவணனின் இலங்கை நகருக்கு அழகு சேர்க்கின்றன. இங்கே கிழக்கு வாயிலைப் பற்றி ஓர் அயுதம் (பத்தாயிரம்) ராக்ஷசர்கள் நிற்கிறார்கள் — கைகளில் சூலம் ஏந்தியவர்கள், தாக்குதற்கரியவர்கள், அனைவரும் வாள்முனையில் போர் புரிபவர்கள். தெற்கு வாயிலைப் பற்றி ஒரு நியுதம் (ஒரு லட்சம்) — நால்வகைப் படையோடு கூடிய ஒப்பற்ற வீரர்கள். மேற்கு வாயிலைப் பற்றி ஒரு ப்ரயுதம் (பத்து லட்சம்) — கேடயமும் வாளும் ஏந்தியவர்கள், எல்லா அஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்கள். வடக்கு வாயிலைப் பற்றி ஒரு நியர்புதம் — தேர்வீரர்களும் குதிரைவீரர்களும், பெரிதும் மதிக்கப்படும் உயர்குலத்து மைந்தர்கள்.’ ‘நதியரண்’ என்பது நதிநீரால், ‘மலையரண்’ என்பது மலையால், ‘காட்டரண்’ என்பது காட்டால், ‘செயற்கை அரண்’ என்பது மனிதர்கள் அமைத்த மதில், அகழி முதலியவற்றால் அமைந்த அரண். இலங்கை இந்த நான்கினாலும் காக்கப்படுகிறது — கடல், திரிகூட மலை, உபவனங்கள், மதில். அயுதம், நியுதம், ப்ரயுதம், நியர்புதம் என்பவை வரிசையாக வளர்ந்துசெல்லும் எண்கள்; ஆகவே வடக்கு வாயிலே மிக அதிகமாகக் காக்கப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்புப் பாடத்தில் கிழக்கு, மேற்கு வாயில்களின் எண்ணிக்கைகள் இடம் மாறியுள்ளன; அச்சுப் பதிப்பிலோ கிழக்கில் அயுதமும் மேற்கில் ப்ரயுதமும் உள்ளன. ஒவ்வொரு வாயிலின் வீரர்களுடைய ஆயுதமும் தனித்தனியாக வருணிக்கப்படுகிறது — கிழக்கில் சூலமும் வாளும் ஏந்தியவர்கள், தெற்கில் நால்வகைப் படை, மேற்கில் கேடயமும் வாளும் ஏந்திய எல்லா அஸ்திரங்களிலும் வல்லவர்கள், வடக்கில் உயர்குலத்துத் தேர்வீரர்களும் குதிரைவீரர்களும். உயர்குலத்து மைந்தர்களை வடக்கில் நிறுத்தியிருப்பது வடக்கு வாயிலே முதன்மையானது என்பதைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் பகைவன் அங்கிருந்தே வருவதற்கு வாய்ப்பு அதிகம். ‘இங்கே கப்பல் செல்லும் வழியும் இல்லை’ என்ற சொல் ராமனின் கவலையை மீண்டும் தூண்டுகிறது — படகுகளாலும் செல்ல இயலாது; ஆகவே அணை ஒன்றே வழி.
‘நகரின் நடுப்படைப் பிரிவைப் பற்றி நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரம் தாக்குதற்கரிய யாதுதானர்களும் (ராக்ஷசர்கள்), ஒரு கோடிக்கும் மேற்பட்ட ராக்ஷசர்களும் இருக்கிறார்கள். அந்தப் பாலங்கள் என்னால் உடைக்கப்பட்டன; அகழிகள் தூர்க்கப்பட்டன; இலங்கை நகரம் எரிக்கப்பட்டது; மதில்கள் இடிக்கப்பட்டன; மகாத்மாக்களான ராக்ஷசர்களின் படையில் ஒரு பகுதியும் அழிக்கப்பட்டது. எந்த வழியிலாவது நாம் வருணனின் இருப்பிடமான கடலைக் கடப்போம்; அதன்பின் இலங்கை நகரம் அழிந்ததென்றே வானரர்கள் கருதட்டும். அங்கதன், த்விவிதன், மைந்தன், ஜாம்பவான், பனசன், நளன், படைத்தலைவனான நீலன் — இவர்கள் இருக்க, உன் மீதிப் படையால் என்ன பயன்? ராகவா, இவர்கள் தாவிச் சென்றே ராவணனின் அந்தப் பெருநகரை — மலைகளோடும் காடுகளோடும், அகழிகளோடும், தோரணவாயில்களோடும், மதில்களோடும், மாளிகைகளோடும் — பிளந்து கொண்டு வந்துவிடுவார்கள். ஆகவே படைகள் அனைத்தையும் திரட்டுமாறு விரைவில் ஆணையிடு; தகுந்த முகூர்த்தத்தில் புறப்படுவதை விரும்பி ஏற்றுக்கொள்.’ ‘நடுப்படைப் பிரிவு’ என்பது நகரின் மையத்தில் நிறுத்தப்பட்ட படைப்பிரிவு; ஆபத்துக் காலத்தில் எல்லா வாயில்களுக்கும் உதவி அனுப்ப அதனால் இயலும். அனுமனின் வருணனையின் இறுதியில் இந்த நம்பிக்கை — இலங்கை அணுகுதற்கரியதுதான், ஆனால் அதன் பாதுகாப்பு முன்பே உடைக்கப்பட்டுவிட்டது. ஒரு தூதன் செய்ததை முழுப் படையும் செய்ய முடியாதா என்ன? இருபத்தொன்பதாவதும் முப்பத்திரண்டாவதுமான சுலோகங்கள் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தவை. ‘உன் மீதிப் படையால் என்ன பயன்?’ என்ற சொல்லால், முழுப் படையும் தேவையில்லை, முதன்மையான வானரர்களே போதும் என்று அனுமன் குறிப்பிடுகிறான். ‘தகுந்த முகூர்த்தத்தில்’ என்று நல்ல முகூர்த்தத்தைக் குறிப்பிடுவது அடுத்த சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தைச் சுட்டுகிறது; அங்கே ராமன் விஜய முகூர்த்தத்தில் புறப்படுமாறு ஆணையிடுகிறான். அனுமனின் பணிவும் தெரிகிறது — தான் செய்த செயலை அவன் கர்வத்துடன் சொல்லவில்லை; ‘படையில் ஒரு பகுதி அழிக்கப்பட்டது’ என்று அதைச் சிறியதாகவே கருதுகிறான்; அங்கதன் முதலியோரின் ஆற்றலைப் புகழ்கிறான். ‘அகழிகளோடும், தோரணவாயில்களோடும், மதில்களோடும், மாளிகைகளோடும்’ என்ற சொற்களால், வானரர்கள் இலங்கை முழுவதையும் வேரோடு பிடுங்கிக் கொண்டுவர வல்லவர்கள் என்று அவன் கற்பனை செய்கிறான் — இந்த மிகைக்கூற்று வானரர்களின் ஊக்கத்தை வளர்க்கிறது. ராமனின் கேள்வியோடு தொடங்கிய சர்க்கம் அனுமனின் வேண்டுகோளோடு முடிகிறது; இதனால் பகைவனின் வலிமையைப் பற்றிய அறிவு படையின் ஊக்கமாக மாறுகிறது. பேசுபவனின் வரிசைமுறையும் நன்கு சிந்திக்கப்பட்டது — முதலில் அச்சம், பிறகு நம்பிக்கை; பகைவனின் வலிமையை முழுமையாக வருணித்த பின்னரே அதன் முறிவை அவன் தெரிவிக்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे तृतीयः सर्गः॥ ३॥