சர்க்கம்
சுக்ரீவனின் ஊக்கமூட்டல்
சோகத்தைக் கைவிடும் உபதேசம், அணை கட்டுவது பற்றிய ஆலோசனை, வானரர்களின் வீரம், நல்ல சகுனங்கள்
சோகத்தால் வாடிய தசரதனின் மைந்தனான ராமனிடம், சிறப்புமிக்க சுக்ரீவன் சோகத்தைப் போக்கும் சொற்களைச் சொன்னான்: ‘வீரனே, சாதாரண மனிதன் ஒருவன் வருந்துவதுபோல நீ ஏன் வருந்துகிறாய்? அப்படி இருக்காதே; நன்றிகெட்டவன் நட்பைக் கைவிடுவதுபோல நீ இந்த மனவேதனையைக் கைவிடு. சீதையைப் பற்றிய செய்தி கிடைத்துவிட்டது, பகைவனின் இருப்பிடமும் தெரிந்துவிட்டது; இனி உன் வேதனைக்கு இடமே நான் காணவில்லை. நீ மதிநுட்பம் உடையவன், சாஸ்திரங்களை அறிந்தவன், அறிவாளி, பண்டிதன்; ஆகவே தன்னடக்கம் உடைய மனிதன் காரியத்தைக் கெடுக்கும் எண்ணத்தைக் கைவிடுவதுபோல, இந்தச் சாதாரண எண்ணத்தைக் கைவிடு. பெரும் முதலைகள் நிறைந்த கடலைத் தாண்டி நாங்கள் இலங்கையின்மீது ஏறுவோம்; உன் பகைவனையும் கொல்வோம். ஊக்கமில்லாதவன், மனம் தளர்ந்தவன், சோகத்தால் கலங்கியவன் — அத்தகைய மனிதனின் காரியங்கள் அனைத்தும் கெட்டுப்போகின்றன; அவன் துன்பத்தையும் அடைகிறான்.’ சுக்ரீவன் நண்பனின் கடமையைக் காக்கிறான் — வாலியைக் கொல்வதில் ராமன் அவனுக்குத் துணையாக இருந்ததுபோல, இன்று அவன் ராமனின் மனத்தை உறுதிப்படுத்துகிறான். ‘நன்றிகெட்டவன் நட்பைக் கைவிடுவதுபோல’ என்ற உவமை கூர்மையானது — நன்றிகெட்டவன் செய்த உதவியை முழுதும் மறப்பதுபோல, சோகத்தையும் மிச்சமின்றிக் கைவிட வேண்டும். சோகத்தின் காரணத்தை நீக்கி அவன் முதல் வாதத்தை முன்வைக்கிறான் — தெரியாமல் இருந்தது இப்போது தெரிந்துவிட்டது; ஆகவே இது செயலுக்கான நேரம், சோகத்துக்கான நேரமன்று. ‘ஊக்கமில்லாதவனுக்கு எல்லாக் காரியங்களும் அழியும்’ என்ற நீதிமொழியே இந்த உபதேசம் முழுவதற்கும் வேர். ‘மதிநுட்பம் உடையவன், சாஸ்திரம் அறிந்தவன், அறிவாளி, பண்டிதன்’ என்ற நான்கு அடைமொழிகள் ராமனின் அறிவை நினைவூட்டுகின்றன — இப்படிப்பட்டவனுக்குச் சாதாரண மனிதனைப்போலச் சோகிப்பது பொருந்தாது. சுக்ரீவன் ராமனைப் பழிக்கவில்லை; அவனுடைய உண்மை இயல்பை நினைவூட்டி அவனைத் தெளிவுபடுத்துகிறான். ‘இலங்கையின்மீது ஏறுவோம்’ என்ற சொல்லால் இலங்கை மலைச்சிகரத்தின்மீது அமைந்திருப்பதும் குறிக்கப்படுகிறது.
‘எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்திருக்கும் இந்த வானரப் படைத்தலைவர்கள் வீரர்கள், வல்லவர்கள்; உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்வதற்காக நெருப்பிலும் நுழைய ஊக்கம் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய மகிழ்ச்சியிலிருந்து நான் அறிகிறேன், என் ஊகமும் உறுதியானது — வீரத்தால் பகைவனைக் கொன்று சீதையை மீட்டுக் கொண்டுவருவேன். பாவச்செயல் புரிந்த ராவணனுக்கு அவ்வாறு செய்ய நீயே தகுந்தவன். ராகவா, இங்கே அணை கட்டப்படும்படியும், அந்த ராக்ஷசராஜனின் நகரத்தை நாங்கள் காணும்படியும் நீ செய்வாயாக. திரிகூட மலையின் உச்சியில் அமைந்த அந்த இலங்கை நகரைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, போரில் ராவணன் கொல்லப்பட்டான் என்று உறுதியாகக் கொள். கொடிய வருணனின் இருப்பிடமான கடலில் அணை கட்டாமல், இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்கூட இலங்கையை நசுக்க இயலாது. இலங்கைக்கு அருகே கடலில் அணை கட்டப்பட்டவுடனேயே என் படை முழுவதும் கடந்துவிட்டது, வென்றுவிட்டது என்றே எண்ணிக்கொள்; ஏனெனில் இந்த வானரர்கள் போரில் வீரர்கள், விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்லவர்கள்.’ இங்கே சுக்ரீவன் முதன்முறையாக அணையைப் பற்றிய யோசனையை முன்வைக்கிறான்; பின்னர் அதுவே நளனின் செயலால் நிறைவேறும். ஏழாவதும் பன்னிரண்டாவதுமான சுலோகங்கள் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தவை. பதினொன்றாவது சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் வேறொரு சர்க்கத்தில் (6.013.021) காணப்படுகிறது; இங்கோ அது சுக்ரீவனின் வாயிலேயே வருகிறது. சுக்ரீவனின் வாதம் எளிமையானது — தடை ஒன்றே, அது கடல்; அதற்கு வழி அணை; அணை கட்டப்பட்டால் போர் வென்றதற்குச் சமம். வானரர்களின் மகிழ்ச்சியே அதற்குச் சான்று. ‘கண்ட மாத்திரத்திலேயே உறுதியாகக் கொள்’ என்ற சொல் தனிக் கவனத்துக்குரியது — இலங்கையைக் காண்பதே ராவணனின் வதத்துக்கு உறுதி; ஏனெனில் ராமனின் வீரம் அவ்வளவு உறுதியானது, இலக்கை அடைவதே வெற்றியாகும். இவ்வாறு சுக்ரீவன் பிரச்சினையை இரு பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறான் — கடலைக் கடப்பது கடினம்; ராவணனைக் கொல்வதோ எளிது.
‘ஆகவே அரசே, எல்லாக் காரியங்களையும் அழிக்கும் இந்தத் தளர்ந்த எண்ணம் போதும். இவ்வுலகில் மனிதனின் வீரத்தைக் குறைப்பது சோகமே. பெருமித வீரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு மனிதன் செய்ய வேண்டிய செயல் எதுவோ, அதுவே செய்பவனுக்கு விரைவில் அணிகலனாகிறது. பேரறிஞனே, இந்த நேரத்தில் ஒளியோடு மன உறுதியைப் பற்றிக்கொள். உன்னைப் போன்ற வீரர்களான மகாத்மாக்களுக்கு, ஒரு பொருள் அழிந்தாலும் காணாமல் போனாலும், சோகம் எல்லாக் காரியங்களையும் அழிப்பதாகிறது. நீ அறிவாளிகளில் சிறந்தவன், எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவன்; என்னைப் போன்ற அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து பகைவனை வெல்லத் தகுந்தவன். வில்லை ஏந்திய உன்னை எதிர்த்துப் போர்க்களத்தில் நிற்கக்கூடிய எவனையும் மூவுலகிலும் நான் காணவில்லை.’ பதினைந்தாவது சுலோகம் மூன்று அரையடிகளால் அமைந்தது. ‘சௌடீர்யம்’ என்ற சொல் பெருமிதம் கலந்த வீரத்தைக் குறிக்கிறது — சுக்ரீவன் ராமனுக்கு அவனுடைய க்ஷத்திரிய இயல்பை நினைவூட்டுகிறான். ‘என்னைப் போன்ற அமைச்சர்களோடு’ என்ற சொல்லால் அவன் தன்னை ராமனின் நண்பன் மட்டுமன்றி அமைச்சனாகவும் கருதுகிறான். சோகம் இருவகை அழிவைச் செய்கிறது — வீரத்தையும் அறிவையும். ஆகவே சோகத்தைக் கைவிடுவது வெறும் ஆறுதல் அன்று, போருக்கான முதல் ஆயத்தம் என்பது சுக்ரீவனின் கருத்து. ‘அழிந்தாலும் காணாமல் போனாலும்’ என்ற சொல் பொதுவானது — ஒரு பொருள் அழிந்திருந்தாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போயிருந்தாலும், மகாத்மாக்களுக்குச் சோகம் பொருந்தாது. சீதை அழியவில்லை, தொலைவில் இருக்கிறாள், அவ்வளவே; ஆகவே சோகத்துக்கு இடமே இல்லை என்பது உட்பொருள்.
‘வானரர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட உன் காரியம் தோல்வியடையாது; வற்றாத கடலைக் கடந்து விரைவில் சீதையைக் காண்பாய். ஆகவே அரசே, சோகத்தைப் பற்றிக்கொண்டது போதும்; சினத்தைப் பற்றிக்கொள். முயற்சியற்ற, மந்தமான க்ஷத்திரியர்கள் பயனற்றவர்கள்; எல்லா மக்களும் கடுமையானவனுக்கே அஞ்சுகிறார்கள். கொடிய நதிகளின் தலைவனான கடலைத் தாண்டுவதற்காக எங்களோடு இங்கே வந்திருக்கும் நீ, நுண்ணறிவுடன் சிந்திப்பாயாக. அந்தப் படைகளால் கடல் தாண்டப்பட்டதுமே வெற்றி என்று உறுதிகொள்; என் படை முழுவதும் கடந்துவிட்டது, வென்றுவிட்டது என்று கருதப்படட்டும். போரில் விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் இந்த வீர வானரர்கள், பாறைகளையும் மரங்களையும் மழையாகப் பொழிந்து அந்தப் பகைவர்களை அழிப்பார்கள். பகைவரை அழிப்பவனே, எப்படியாவது வருணனின் இருப்பிடமான கடல் தாண்டப்பட்டதை நான் கண்டால், போரில் அவன் கொல்லப்பட்டான் என்றே எண்ணுகிறேன். பலவாறு சொல்லி என்ன பயன்? எப்படியும் நீ வெற்றி பெறுவாய். என் மனம் மிகவும் மகிழும்படியான சகுனங்களை நான் காண்கிறேன்.’ இங்கே சுக்ரீவன் சோகத்தின் இடத்தில் சினத்தை நிறுத்துகிறான் — க்ஷத்திரியனின் சினமே பகைவர்களுக்கு அச்சம். இருபத்திரண்டாவது சுலோகம் பதினொன்றாவது சுலோகத்தின் ‘என் படை முழுவதும் கடந்துவிட்டது’ என்ற சொற்றொடரையே ஏறக்குறைய மீண்டும் சொல்கிறது; இதனால் சுக்ரீவனின் உறுதி இரட்டிப்பாகிறது. இறுதியில் அவன் சகுனங்களைக் காண்கிறான் — சகுனங்களில் கொண்ட நம்பிக்கை இந்தக் காண்டத்தின் பல இடங்களில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. இவ்வாறு சுக்ரீவனின் சொற்கள் ராமனின் கவலையைப் போக்குகின்றன; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் இலங்கையின் அரண்களைப் பற்றி அனுமனிடம் கேட்கிறான். ‘நுண்ணறிவுடன் சிந்திப்பாயாக’ என்ற சொல்லால், கடலைக் கடக்கும் வழியைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் பொறுப்பைச் சுக்ரீவன் ராமனின் அறிவிடமே வைக்கிறான் — படை ஆயத்தமாக இருக்கிறது; வழியைத் தலைவனே தீர்மானிக்க வேண்டும். ‘பாறைகளையும் மரங்களையும் மழையாகப் பொழிந்து’ என்ற சொற்றொடரால் வானரர்களின் போர்முறை குறிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அவர்களுடைய ஆயுதங்கள் பாறைகளும் மரங்களுமே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे द्वितीयः सर्गः॥ २॥