॥वाल्मीकिरामायणम् யுத்த காண்டம் · சர்க்கம் 1

யுத்த காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமனைப் புகழ்தலும் ராமனின் கவலையும்

அனுமனின் செயலுக்குப் புகழ்ச்சி, பணியாளர்களின் மூவகை, அன்புடன் தழுவுதல், கடலைக் கடப்பது பற்றிய கவலை

அனுமன் முறைப்படி எடுத்துரைத்த சொற்களைக் கேட்டு, ராமன் மகிழ்ச்சியுடன் இவ்வாறு விடையளித்தான்: ‘அனுமன் மிகப் பெரிய செயலைச் செய்திருக்கிறான்; அது இவ்வுலகில் அரிதானது. பூமியில் வேறு எவனும் மனத்தாலும் அதைச் செய்ய இயலாது. கருடனையும் வாயுவையும் அனுமனையும் தவிர, இந்தப் பெருங்கடலைக் கடக்கக்கூடிய வேறு எவனையும் நான் காணவில்லை. தேவர், தானவர், யக்ஷர், கந்தர்வர், நாகர், ராக்ஷசர் ஆகியோராலும் தாக்க முடியாததும், ராவணனால் நன்கு காக்கப்படுவதுமான இலங்கைக்குள் தன் வலிமையை மட்டுமே நம்பி நுழைந்தவன் எவன் உயிரோடு வெளியே வர முடியும்? ராக்ஷசர்களால் காக்கப்படும், அணுகவே அரிய அந்த நகருக்குள் எவன்தான் நுழைவான்?’ ராமனின் புகழ்ச்சி படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் கடலைத் தாண்டியது, பிறகு இலங்கைக்குள் நுழைந்தது, பிறகு உயிரோடு வெளியே வந்தது. இவற்றில் ஒவ்வொன்றுமே அரியது; மூன்றையும் ஒருவனே செய்தான் என்பதுதான் ராமனின் வியப்பு. கருடன், வாயு என்ற உவமை அனுமனின் வேகத்தைக் குறிக்கிறது; வாயுவோ அவனுடைய தந்தையே. மேலும், ‘மனத்தாலும்’ என்ற சொல்லால், பிறர் அத்தகைய செயலைக் கற்பனை செய்யக்கூட இயலாது என்று கவி காட்டுகிறார். தேவர், தானவர் முதலிய ஆறு கூட்டங்களை எண்ணிச் சொல்வதால் இலங்கையை அணுகுவது எவ்வளவு கடினம் என்பது தெளிவாகிறது — அவர்கள் அனைவரும் இயலாமல் நிற்கும் இடத்தில், ஒரு வானரன் தனியாக நுழைந்து வெளியேயும் வந்தான்.

வீரத்திலும் வலிமையிலும் அனுமனுக்கு நிகரில்லாதவன் அங்கே நுழையத் தகுதியற்றவன். அனுமன் சுக்ரீவனுக்கு ஒரு பணியாளனின் பெரும் கடமையைச் செய்து முடித்திருக்கிறான்; தன் வீரத்துக்கு ஏற்ற வலிமையையும் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறான். பிறகு ராமன் பணியாளர்களின் மூன்று வகைகளைக் கூறுகிறான். தலைவனால் கடினமான பணியில் அமர்த்தப்பட்டு, அதைச் செய்து முடித்து, தலைவன்மீது கொண்ட அன்பால் அதற்கு மேலும் அவனுக்கு விருப்பமானதைச் செய்பவனை உத்தமமான மனிதன் என்பர். பணியில் அமர்த்தப்பட்டு, திறமையும் தகுதியும் இருந்தும், அரசனுக்கு அதற்கு மேலான விருப்பச் செயலைச் செய்யாதவன் இடைப்பட்ட மனிதன். பணியில் அமர்த்தப்பட்டு, திறமையும் தகுதியும் இருந்தும், அரசனின் பணியைக் கருத்தூன்றிச் செய்யாதவனை மனிதர்களில் கடையவன் என்பர். அனுமன் தனக்கு இட்ட பணியைச் செய்து முடித்தான்; தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளவில்லை; சுக்ரீவனையும் மகிழ்வித்தான். ஆகவே அவன் உத்தமமான பணியாளன். சீதையைத் தேடுவது மட்டுமே அவனுக்கு இடப்பட்ட பணி; ஆனால் அவன் இலங்கையின் அரண்களை ஆராய்ந்தான், ராக்ஷசர்களைக் கொன்றான், ராவணனையும் கண்டான். எட்டாவது, ஒன்பதாவது ஆகிய இரு சுலோகங்களின் பின்பாதியிலும் ‘பணியாளன் தகுதியும் திறமையும் உடையவனாக இருந்தும்’ என்ற ஒரே சொற்றொடர் வருகிறது; இறுதியில் ‘இடைப்பட்ட மனிதன்’, ‘மனிதர்களில் கடையவன்’ என்பதில் மட்டுமே வேறுபாடு. இந்த மூவகைக் கணக்கு அனுமனைப் புகழ்வது மட்டுமன்று, பணிசெய்யும் அறத்துக்கான உபதேசமும் ஆகும் — பணியாளனின் நற்பண்பு கட்டளையை நிறைவேற்றுவதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; தலைவனின் நலனில் கொண்ட அன்பால் அது வளர்கிறது. இடைப்பட்டவன் கட்டளையை மட்டும் செய்கிறான்; கடையவன் அதையும் செய்வதில்லை; உத்தமனோ கட்டளைக்கு அப்பாலும் நோக்குகிறான்.

‘இன்று வைதேகியைக் கண்டதால் நானும், ரகுவம்சமும், பெருவலிமை வாய்ந்த லக்ஷ்மணனும் அறநெறிப்படி காக்கப்பட்டோம். ஆனால் இந்த நற்செய்தியைக் கொண்டுவந்தவனுக்கு ஈடான நன்மையை என்னால் செய்ய இயலவில்லையே என்ற எண்ணம் இரங்கத்தக்க என் மனத்தை மீண்டும் மீண்டும் வருத்துகிறது.’ காட்டில் வாழும் ராமன் அரசை இழந்தவன்; கொடுப்பதற்கு அவனிடம் எந்தப் பொருளும் இல்லை. ஆகவே, ‘இந்த நேரத்தில் மகாத்மாவான அனுமனுக்கு என் உடைமை அனைத்துமாகிய இந்தத் தழுவலையே நான் அளிக்கிறேன்’ என்கிறான். இவ்வாறு கூறி, அன்பால் உடல் சிலிர்த்த ராமன், தன்னடக்கம் உடையவனும் பணியை முடித்துத் திரும்பி வந்தவனுமான அனுமனை ஆரத் தழுவிக்கொண்டான். தழுவலே ராமனின் உடைமை அனைத்தும் — தலைவனின் அணைப்பைவிட மேலான பரிசு பணியாளனுக்கு எதுவுமில்லை என்பது கருத்து. அனுமன்மீது கொண்ட அன்பு சொல்லால் மட்டுமன்றி உடலாலும் வெளிப்பட்டது. பரிசு கொடுக்க இயலாமை ராமனின் வறுமையைக் காட்டுகிறது; தழுவலோ அவனுடைய உள்ளத்தின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது. ‘க்ருதாத்மா’ (தன்னடக்கம் உடையவன்) என்ற அடைமொழியால் அனுமனின் தன்னடக்கம் குறிக்கப்படுகிறது — பெரும் செயலைச் செய்தபின்னும் அவன் கர்வம் கொள்ளவில்லை. ‘க்ருதகார்யன்’ (பணியை முடித்தவன்) என்ற சொல்லால் அவனுடைய வெற்றியும், ‘உபாகதன்’ (அருகில் வந்தவன்) என்ற சொல்லால் அவன் திரும்பி வந்ததும் சொல்லப்படுகின்றன. தலைவனின் அணைப்பே பக்தனுக்குக் கிடைக்கும் உயர்ந்த பயன் என்ற பொருளில் இந்தச் சுலோகம் மரபில் புகழ்பெற்றது.

பிறகு ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனான ராமன் சிந்தித்து, வானரர்களின் தலைவனான சுக்ரீவன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே மீண்டும் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘சீதையைத் தேடும் பணி எல்லா வகையிலும் நன்றாக நிறைவேறிவிட்டது; ஆனால் கடலை நினைக்கும்போது என் மனம் மீண்டும் தளர்ந்துவிடுகிறது. கடக்க அரிய, பெருநீர் கொண்ட இந்தக் கடலின் தென்கரைக்கு, இங்கே கூடியிருக்கும் வானரர்கள் எப்படித்தான் செல்வார்கள்? வைதேகியும் இதே செய்தியைத்தான் என்னிடம் சொல்லியனுப்பினாள் — வானரர்கள் கடலைக் கடந்து அக்கரை சேர்வதற்கு என்ன விடை?’ இவ்வாறு கூறி, சோகத்தால் கலங்கிய, பகைவரை அழிப்பவனான நீண்ட கைகளுடைய ராமன் அனுமன்மீது பார்வையைப் பதித்துச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான். இங்கே சர்க்கத்தின் உணர்வு மாறுகிறது — மகிழ்ச்சியைக் கணப்பொழுதில் கவலை மூடிக்கொள்கிறது. சீதையைப் பற்றிய செய்தி கிடைத்துவிட்டது; ஆனால் அவள் கடலின் அக்கரையில் இருக்கிறாள். அனுமன் ஒருவனே கடக்க வல்லவன்; படையோ அப்படியன்று. அசோகவனத்தில் சீதையும் அனுமனிடம் இதே ஐயத்தைத்தான் சொன்னாள் என்பதை ராமன் நினைவுகூர்கிறான். இவ்வாறு முந்தைய காண்டத்தின் கேள்வியே இந்தக் காண்டத்தின் தொடக்கமாகிறது. ‘சுக்ரீவன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல், ராமன் தனக்குள் மட்டும் சிந்திக்கவில்லை, படைத்தலைவன் கேட்கும்படியாகப் பிரச்சினையை முன்வைக்கிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது. இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் சுக்ரீவனின் ஊக்கமூட்டும் சொற்களுக்கு அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे प्रथमः सर्गः॥ १॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க