॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 68

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் ஐயமும் அனுமன் அதை நீக்குதலும்

ஒருநாள் தங்குமாறு வேண்டுகோள், கடலைக் கடப்பது பற்றிய ஐயம், ராமனுக்குத் தகுந்த வெற்றி, வானர வலிமையின் வருணனை, ராமனின் வருகை பற்றிய ஆறுதல், சீதையின் அமைதி, சுந்தர காண்டத்தின் நிறைவு

அனுமன் ராமனிடம் சொல்கிறான் — மனிதர்களில் புலியே, உன்மீதுள்ள அன்பாலும் நட்பாலும் தேவி சீதை என்னை மதித்துச் சிறப்பித்து, செல்ல விரைந்த என்னிடம் மீண்டும் பரபரப்போடு இந்த மேலும் ஒரு சொல்லைச் சொன்னாள்: ‘தசரதன் மைந்தன் ராமனிடம் நீ பலவாறு சொல்ல வேண்டும் — அவன் போரில் ராவணனைக் கொன்று விரைவில் என்னை அடையும்படி. பகைவரை அடக்கும் வீரனே, நீ விரும்பினால், மறைவான ஏதாவது ஓர் இடத்தில் ஒருநாள் தங்கு; இளைப்பாறிவிட்டு நாளை செல்வாய். வானரனே, உன் அண்மையால் பேறு குறைந்த எனக்கு இந்தச் சோகப் பயனிலிருந்து ஒரு கணமேனும் விடுதலை கிடைக்கும். வீரமுடைய நீ மீண்டும் வருவதற்காகச் சென்றபின், என் உயிரைப் பற்றியே ஐயம் உண்டாகும், இதில் ஐயமில்லை. துன்பத்திலிருந்து துன்பத்தை அடைந்து, துன்பத்தால் வீழ்த்தப்பட்டு, அவலநிலையுற்று, துன்பத்தையே பங்காகப் பெற்ற என்னை, உன்னைக் காணாமையால் எழும் சோகம் மேலும் வாட்டும்.’ பத்து மாதங்களாகத் தனியாக ராக்ஷசிகளால் சூழப்பட்டிருந்த சீதை, ராமனின் தூதனை முதன்முறையாகக் கண்டு அவனுடைய அண்மையிலேயே சிறிது ஆறுதல் பெறுகிறாள்; ஆகவே அவன் செல்வதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. ‘சோகப் பயன்’ (சோகவிபாகம்) என்ற சொல்லால் அவள் தன் துன்பத்தை முன்வினையின் பயன்போலக் கருதுகிறாள். ‘பேறு குறைந்தவள்’ என்று தன்னைக் குறிப்பிடுவதால் அவள் தன் அவலத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள். ஒருநாள் தங்குமாறு வேண்டுவது அவளுடைய தனிமையின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது — ஒரு நாளும் அவளுக்குப் பெரும் பேறு. ‘மீண்டும் வருவதற்காக’ என்ற சொல், அனுமன் மீண்டும் வருவது உறுதி என்று அவள் கருதுகிறாள் என்பதைக் காட்டுகிறது; ஆயினும் இடைப்பட்ட காலம் அவளுக்குத் தாங்க முடியாதது. ‘துன்பத்திலிருந்து துன்பத்தால் வீழ்த்தப்பட்டு’ என்ற மீள்கூறலால் அவளுடைய துன்பத் தொடர் வெளிப்படுகிறது.

அவள் மீண்டும் சொன்னாள் — ‘வானரர்தலைவனே, வீரனே, இந்தப் பெரிய ஐயம் என் முன்னே நிற்பதுபோல் இருக்கிறது — உனக்குத் துணையாக வானரர்களும் கரடிகளும் இருந்தாலும், அந்த வானர-கரடிப் படைகளோ, மனிதர்களில் சிறந்தவனின் அந்த இரு மைந்தர்களோ, கடக்க அரிய இந்தப் பெருங்கடலை எப்படித்தான் கடப்பார்கள்? குற்றமற்றவனே, இந்தக் கடலைத் தாண்டும் ஆற்றல் மூன்று உயிர்களுக்கே காணப்படுகிறது — விநதையின் மைந்தனான கருடனுக்கு, வாயுவுக்கு, உனக்கு. பணியறிந்தோரில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு கடக்க அரிய இந்தப் பணிச் சிக்கலில் நீ என்ன தீர்வை, உபாயத்தைக் காண்கிறாய்? சொல்.’ சீதையின் ஐயம் இயல்பானது — அனுமன் ஒருவன் கடலைத் தாண்டியதை மட்டுமே அவள் கண்டாள்; வானரர்கள் அணைகட்டுவார்கள் என்ற எண்ணம் அவள் மனத்தில் இல்லை. ‘கார்யநிர்யோகே’ என்ற சொல் இங்கே பணியை நிறைவேற்றுவதில் என்ற பொருளில் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘கார்யநியோகே’ என்ற பாடம் உள்ளது. அவள் அனுமனைப் ‘பணியறிந்தோரில் சிறந்தவன்’ என்று விளிக்கிறாள், ஏனெனில் இப்போது அவனே அவளுடைய ஒரே பற்றுக்கோடு. ‘மூன்று உயிர்களுக்கே’ என்ற சொல்லால் அவள் அனுமனின் ஆற்றலைக் கருடனுக்கும் வாயுவுக்கும் நிகராகக் கருதுகிறாள் — இது அவனுக்கான புகழுரையும் ஆகும். ஆனால் ஒருவனின் வலிமை படை முழுவதற்கும் போதாது என்பது அவளுடைய கவலை.

‘பகைவீரர்களைக் கொல்பவனே, இந்தப் பணியை நிறைவேற்ற நீ ஒருவனே நிச்சயமாகப் போதுமானவன்; ஆனால் அதனால் உன் வலிமையின் வெளிப்பாடு உனக்கே புகழ் தருவதாகும், ராமனுக்கு அன்று. ராமன் தன் படைகள் அனைத்தோடும் வந்து போரில் ராவணனைக் கொன்று, வெற்றியாளனாக என்னைத் தன் நகருக்கு அழைத்துச் சென்றால், அதுவே அவனுக்குப் புகழ் தருவதாகும். ராக்ஷசன் ராவணன் அந்த வீரனுக்கு அஞ்சியே காட்டிலிருந்து சூழ்ச்சியால், வஞ்சகத்தால் என்னைக் கவர்ந்தான்; அதுபோலத் திருட்டுத்தனமாக ராகவன் என்னை அடைவது தகாது. பகைப்படையை நசுக்கும் காகுத்ஸ்தன் தன் படைகளால் இலங்கையை நிரப்பி என்னை அழைத்துச் சென்றால், அதுவே அவனுக்குத் தகுந்ததாகும். ஆகவே போரில் வீரனான அந்த மகாத்மாவுக்குப் பொருத்தமான வீரச்செயல் எவ்வாறு அமையுமோ அவ்வாறு நீ ஏற்பாடு செய்.’ பொருள் நிறைந்ததும், பணிவானதும், காரணங்கள் அடங்கியதுமான அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு நான் எஞ்சிய மறுமொழியைச் சொன்னேன். இங்கே சீதையின் தர்ம அறிவும் க்ஷத்திரிய தர்ம அறிவும் வெளிப்படுகின்றன — ராவணன் வஞ்சகத்தால் அவளைக் கவர்ந்தான்; ராமனோ வெளிப்படையான போரால் அவளை வெல்ல வேண்டும். கணவனின் புகழே அவளுடைய உச்ச இலக்கு; தன் விரைவான விடுதலையைவிடவும் அவள் ராமனின் புகழையே அதிகம் சிந்திக்கிறாள். ‘உபதினா’ என்பது சூழ்ச்சியால், மாயையால் என்ற பொருளுடையது. ‘பலோதய:’ என்பது வலிமையின் பெருக்கம், வெளிப்பாடு என்ற பொருளுடையது; இந்தி உரையும் ‘உனக்கே புகழைப் பெருக்குவதாகும் (ஸ்ரீராமனுக்கு அன்று)’ என்று விளக்குகிறது. ‘காரணங்கள் அடங்கியது’ என்பது தர்க்கத்தோடு கூடியது — சீதை உணர்ச்சியால் மட்டும் பேசவில்லை, காரணங்களையும் காட்டுகிறாள். ‘பணிவானது’ என்பது பணிவுடன் கூடியது; அவள் அனுமனுக்கு ஆணையிடவில்லை, வேண்டுகிறாள்.

‘தேவி, வானர-கரடிப் படைகளின் தலைவனும், தாவுவோரில் சிறந்தவனும், வலிமை நிறைந்தவனுமான சுக்ரீவன் உன் பொருட்டு உறுதியான முடிவெடுத்திருக்கிறான். அவனுடைய ஆணையின்கீழ் வீரம் நிறைந்த, வலிமையுடைய, பெருவலிமையுடைய, மனத்தின் எண்ணத்துக்கு நிகரான வேகமுடைய வானரர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய செல்கை மேலேயோ, கீழேயோ, குறுக்கேயோ தடைப்படுவதில்லை; அளவற்ற தேஜஸுடைய அவர்கள் பெரும் பணிகளிலும் சோர்வதில்லை. காற்றின் வழியைப் பின்பற்றும், பெரும்பேறுடைய, வலிமைமிக்க அந்த வானரர்களால் பூமி பலமுறை வலம் வரப்பட்டது. அங்கே என்னைவிடச் சிறந்தவர்களும் எனக்கு நிகரானவர்களுமான காட்டுவாசிகள் பலர் உள்ளனர்; சுக்ரீவனின் அருகே என்னைவிடத் தாழ்ந்தவன் எவனும் இல்லை. நானே இங்கே வந்தடைந்தேன் என்றால், பெருவலிமையுடைய அவர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? சிறந்தவர்கள் அனுப்பப்படுவதில்லை; மற்ற சாதாரணமானவர்களே அனுப்பப்படுகிறார்கள்.’ அனுமனின் பணிவு இங்கே தெளிவாக உள்ளது — அவன் தன்னைச் சுக்ரீவனின் படையில் கடைநிலையானவனாகச் சொல்கிறான்; அதனால் சீதை வானரர்களின் ஆற்றலை நம்புவாள். தூதன் சாதாரணமானவனாக இருப்பான் என்பது நீதி — அரசன் சிறந்த வீரர்களைப் போருக்காகக் காத்து வைக்கிறான். இதனால் சீதையின் ஐயத்துக்குத் தீர்வு தரப்படுகிறது — தூதனே கடலைத் தாண்டினான் என்றால், அவனைவிடச் சிறந்தவர்கள் அனைவரும் தாண்டுவார்கள். ‘மனத்தின் எண்ணத்துக்கு நிகரானவர்கள்’ என்றால் அவர்கள் மனத்தின் எண்ணம்போல வேகமுடையவர்கள் — மனம் எங்கே செல்கிறதோ அங்கே அவர்களும் உடனே செல்கிறார்கள்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘சங்கல்பசம்பாதா:’ (எண்ணியவுடன் சென்றடைபவர்கள்) என்ற பாடம் உள்ளது, பொருள் ஒன்றே. ‘குறுக்கேயும் செல்கை தடைப்படுவதில்லை’ என்றால் அவர்களுடைய செல்கைக்கு எங்குமே தடை இல்லை. ‘பூமி பலமுறை வலம் வரப்பட்டது’ என்ற சொல்லால், சீதையைத் தேடுவதில் வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளுக்கும் சென்றார்கள் என்பதும் நினைவுகூரப்படுகிறது. இவ்வாறு அனுமன் சீதையின் ஐயத்தைத் தர்க்கத்தால் நீக்குகிறான்.

‘ஆகவே தேவி, வருத்தம் போதும்; உன் மனத்துயர் நீங்கட்டும். வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் ஒரே பாய்ச்சலில் இலங்கையை அடைவார்கள். உதித்த சந்திரனும் சூரியனும் போன்ற, மனிதர்களில் சிங்கங்களான அந்த ராம-லக்ஷ்மணர்கள் என் முதுகில் அமர்ந்து உன் அருகே வருவார்கள். பெரும்பேறுடையவளே, சிங்கம் போன்ற, பகைவரைக் கொல்லும் ராகவனையும், வில்லேந்திய லக்ஷ்மணனையும் இலங்கையின் வாயிலை அடைந்தவர்களாக விரைவில் காண்பாய். நகங்களையும் பற்களையும் ஆயுதமாகக் கொண்ட, சிங்கம், புலி போன்ற வீரமுடைய, யானைத்தலைவர்கள் போன்ற வீர வானரர்கள் ஒன்றுகூடியிருப்பதை விரைவில் காண்பாய். இலங்கையின் மலய மலைச்சாரல்களில் முழங்கும், மலைகளும் மேகங்களும் போன்ற முதன்மை வானரர்களின் ஒலியை விரைவில் கேட்பாய். வனவாசம் முடிந்த, பகைவரை அடக்கும் ராகவன் உன்னோடு அயோத்தியில் முடிசூட்டப்பட்டிருப்பதை விரைவில் காண்பாய்.’ அனுமனின் ஆறுதல் படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் வானரர்களின் வருகை, பிறகு ராம-லக்ஷ்மணர்களைக் காணுதல், பிறகு வானரப் படையின் முழக்கம், இறுதியில் அயோத்தியில் முடிசூட்டு. இவ்வாறு அவன் சீதையின் பார்வையை நிகழ்காலத் துன்பத்திலிருந்து எதிர்கால இன்பத்தை நோக்கித் திருப்புகிறான். ‘என் முதுகில் அமர்ந்து’ என்ற சொல் முந்தைய சர்க்கத்தின் முதுகில் ஏறிச் செல்லும் யோசனையை நினைவூட்டுகிறது — சீதை ஏறவில்லை, ராமனோ ஏறுவான். ‘யானைத்தலைவர்கள் போன்ற’ என்பது பெரிய யானைகளுக்கு நிகரான பேருடலுடையவர்கள்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வானரேந்திராபான்’ (வானரத்தலைவர்கள் போன்ற) என்ற பாடம் உள்ளது. ‘உதித்த சந்திரனும் சூரியனும் போல’ என்ற உவமையால் ராம-லக்ஷ்மணர்களின் சாந்தமும் தேஜஸும் ஒருசேரச் சுட்டப்படுகின்றன. ‘இலங்கையின் மலயச்சாரல்களில்’ என்பது இலங்கைக்கு அருகிலுள்ள மலய மலையின் சிகரங்களில் என்று இந்தி உரை விளக்குகிறது; ‘மலைகளும் மேகங்களும் போன்றவர்கள்’ என்பது மலைக்கும் மேகத்துக்கும் நிகரான பேருடலுடையவர்கள். இறுதியில் அயோத்தி முடிசூட்டைக் குறிப்பிடுவது முழுக் கதையின் இன்பமான முடிவை முன்னதாகவே சுட்டுகிறது. ‘வருத்தம் போதும்’ என்ற சொல், சீதை முன்பு சொன்ன ‘உயிரைப் பற்றியே ஐயம்’ என்ற அச்சத்தை நீக்குகிறது; ‘ஒரே பாய்ச்சலில்’ என்ற சொல் அவளுடைய ‘எப்படிக் கடப்பார்கள்’ என்ற கேள்விக்கு நேரடியான விடை. ‘வில்லேந்திய’ (தனுஷ்மந்தம்) என்பது திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘தனுஷ்பாணிம்’ (வில்லைக் கையில் ஏந்திய) — பொருள் ஒன்றே.

உன்னைப் பற்றிய மிகுந்த சோகத்தால் அவ்வளவு மிகவும் துன்புற்றிருந்தும் வாடிய சொல் பேசாத அந்த மிதிலை மன்னன் மகள், மங்கலமான, இனிய சொற்களால் நான் அவளை மகிழ்வித்தபோது அமைதி அடைந்தாள். இந்தச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது. அனுமனின் சொற்களால் அவள் சிறிது ஆறுதல் அடைந்தாள்; இத்துடன் சுந்தர காண்டம் நிறைவடைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे अष्टषष्टितमः सर्गः॥ ६८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க