॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 75

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் திசைகளைத் தேடுதலும் சூத்திரத் தவசியைக் காணுதலும்

நாரதரின் சொல்லால் ராமனின் மகிழ்ச்சி, சிறுவனின் உடலை எண்ணெய்த் தொட்டியில் பாதுகாத்தல், புஷ்பகத்தை நினைத்தலும் அதன் வருகையும், மேற்கு, வடக்கு, கிழக்குத் திசைகளில் தேடுதல், தெற்கே சைவல மலையின் வடபுறமுள்ள ஏரியில் தலைகீழாகத் தொங்கும் தவசியைக் கண்டு வினவுதல்

நாரதரின் அமுதம் போன்ற அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு ராமன் ஒப்பற்ற பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான். ‘அமுதம் போன்ற’ — நாரதரின் சொல் சிறுவன் மீண்டும் உயிர்பெறுவான் என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது, ஆகவே அமுதத்துக்கு நிகரானது. ராமனின் மகிழ்ச்சி வழி கிடைத்ததால் — சிக்கலின் காரணம் தெரிந்துவிட்டது, தீர்வும் சாத்தியமே. அவன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘சௌம்யனே, நல்விரதம் உடையவனே, போ, அந்தணர்களுள் சிறந்த அவரை ஆறுதல்படுத்து. சிறுவனின் அந்த உடலை எண்ணெய்த் தொட்டியில் வை. சௌம்யனே, மிகச் சிறந்த நறுமணப் பொருள்களாலும் நன்மணம் கமழும் எண்ணெய்களாலும் சிறுவனின் உடல் சிதையாதபடி ஏற்பாடு செய். துன்பமுற்ற இந்தச் சிறுவனின் உடல் பாதுகாக்கப்பட்டு, அதற்கு எந்தக் கேடும் சிதைவும் நேராதபடி செய்.’ எண்ணெய்த் தொட்டியில் உடலைப் பாதுகாப்பது — அயோத்தியா காண்டத்தில் தசரதனின் உடலும் பரதன் வரும்வரை அவ்வாறே பாதுகாக்கப்பட்டது. ராமனின் தொலைநோக்கு — சிறுவன் மீண்டும் உயிர்பெற உடல் சிதையாமல் இருக்க வேண்டும். அந்தணருக்கு ஆறுதல் சொல்வதும் முதல் கடமை; குடிமகனின் மனவேதனையை ராமன் புறக்கணிப்பதில்லை. எப்போதும்போல் இங்கும் லக்ஷ்மணன் ராமனின் நம்பிக்கைக்குரிய உதவியாளன். சிறுவனுக்குரிய ‘க்லிஷ்டகர்மண:’ என்ற அடைமொழி இந்தி உரையில் ‘நற்செயல்கள் புரிபவன்’ என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு நல்லியல்புகள் உடைய லக்ஷ்மணனுக்குக் கட்டளையிட்ட பின், பெரும்புகழ் பெற்ற காகுத்ஸ்தன் ‘வா’ என்று மனத்தால் புஷ்பகத்தை நினைத்தான். புஷ்பக விமானம் ராவணனிடமிருந்து பெறப்பட்டது, குபேரனிடம் திருப்பித் தரப்பட்டது, மீண்டும் ராமனின் சேவைக்கு அனுப்பப்பட்டது — அது நினைத்த மாத்திரத்தில் வருகிறது. அவன் குறிப்பை உணர்ந்து, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட புஷ்பகம் ஒரு கணத்தில் ராகவனின் அருகில் வந்தது. அது வணங்கிச் சொன்னது — ‘மன்னா, இதோ நான்; நீண்ட கைகளை உடையவரே, உங்களுக்குக் கீழ்ப்படியும் பணியாள் வந்து நிற்கிறேன்.’ புஷ்பகத்தின் உயிர்ப்புத்தன்மை — அது பேசுகிறது, வணங்குகிறது — தெய்வீக வாகனத்தின் இலக்கணம். புஷ்பகத்தின் இனிய சொற்களைக் கேட்டு மன்னன் மகரிஷிகளை வணங்கி விமானத்தில் ஏறினான். வில்லையும் அம்பறாத்தூணியையும் ஒளிரும் வாளையும் எடுத்துக்கொண்டு, சௌமித்திரியையும் பரதனையும் நகரில் விட்டுவிட்டு அவன் புறப்பட்டான். ராமன் தானே புறப்படுகிறான் — தூதர்களை அனுப்பவில்லை; குடிமகனின் துயரத்தின் காரணத்தைத் தானே தேடுகிறான். நகரைக் காக்கும் பொறுப்பு பரதன், லக்ஷ்மணன் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்டது. ஆயுதங்களோடு செல்வது — தர்மத்தைக் காக்கத் தண்டனையும் தேவைப்படலாம் என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘உங்களுக்குக் கீழ்ப்படியும் பணியாள்’ என்ற புஷ்பகத்தின் சொல் — தெய்வீக வாகனமும் தர்மராஜனின் சேவையில் பணிவுடன் இருக்கிறது. மகரிஷிகளை வணங்காமல் ராமன் புறப்படுவதில்லை; அவர்களின் ஆசி அவன் பயணத்துக்கு மங்கலம்.

அவன் அங்கும் இங்கும் தேடிக்கொண்டு மேற்குத் திசைக்குச் சென்றான். பிறகு திருவுடைய அவன் இமயத்தால் சூழப்பட்ட வடக்குத் திசைக்குச் சென்றான். அங்கும் சிறிதளவு தீவினையையும் காணாத மன்னன் கிழக்குத் திசை முழுவதையும் பார்வையிட்டான். புஷ்பகத்தில் அமர்ந்திருந்த நீண்ட கைகளுடைய மன்னன் அப்போது கண்ணாடிப் பரப்பைப் போலத் தூய்மையான, முற்றிலும் தூய ஒழுக்கமுடைய அந்தத் திசையைக் கண்டான். ‘கண்ணாடிப் பரப்பைப் போலத் தூய்மையான’ என்ற உவமை — கண்ணாடியின் மேற்பரப்பு போன்ற களங்கமற்ற ஒழுக்கம்; எங்கும் அதர்மத்தின் மாசு இல்லை. ராமராஜ்யத்தின் மூன்று திசைகளிலும் தர்மம் முழுமையாக உள்ளது — இதனால் தெற்குத் திசையில்தான் குற்றம் உள்ளது என்று வாசகர் ஊகிக்கிறார். தேடலின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — மேற்கு, வடக்கு, கிழக்கு, இறுதியில் தெற்கு; தெற்குத் திசை யமனுடையது, காடுகளுடையது — அங்கேதான் வழக்கத்துக்கு மாறான செயல் நிகழ்கிறது. ராமனின் பொறுமை — அவன் எல்லாத் திசைகளையும் வரிசையாகச் சோதிக்கிறான், அவசரப்பட்டு ஊகிப்பதில்லை. வானிலிருந்து புஷ்பகத்தின் மூலம் அரசு முழுவதையும் பார்வையிடுவது — அரசன் எல்லாவற்றையும் காண்பவன் என்பதன் குறியீடு.

பிறகு ராஜரிஷியின் மைந்தனான அவன் தெற்குத் திசைக்குச் சென்றான்; சைவல மலையின் வடபுறத்தில் மிகப் பெரிய ஏரி ஒன்றைக் கண்டான். அந்த ஏரியில், திருவுடைய ராகவன் மிகக் கடுமையான தவம் செய்துகொண்டு தலைகீழாகத் தொங்கும் ஒரு தவசியைக் கண்டான். தலைகீழாகத் தொங்குவது — மரத்திலிருந்து கால்களால் தொங்கியபடி தலை கீழே இருப்பது — இது மிகக் கடுந்தவம். ராகவன் அவனை அணுகி, உயர்ந்த தவம் செய்யும் அவனிடம் அரசன் கூறினான் — ‘நல்விரதம் உடையவனே, நீ பாக்கியசாலி. தவத்தில் முதிர்ந்தவனே, உறுதியான வீரம் உடையவனே, நீ எந்தப் பிறவியில் பிறந்திருக்கிறாய்? ஆர்வத்தால் உன்னைக் கேட்கிறேன்; நான் தசரதன் மகன் ராமன். நீ விரும்பும் நோக்கம் எது — சுவர்க்கத்தை அடைவதா, வேறு ஏதாவதா, அல்லது வரம் பெறுவதா — எதற்காகப் பிறரால் செய்ய முடியாத இந்தக் கடுந்தவத்தைச் செய்கிறாய்? தவசியே, எதைச் சார்ந்து நீ தவம் செய்கிறாய் என்பதைக் கேட்க விரும்புகிறேன். நீ அந்தணனா — உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; அல்லது வெல்ல முடியாத க்ஷத்திரியனா; மூன்றாம் வர்ணமான வைசியனா; அல்லது சூத்திரனா — உண்மையைச் சொல்.’ ராமனின் வினா நாகரிகமானது — ‘நீ பாக்கியசாலி’, ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்று மரியாதையோடு கேட்கிறான்; தன்னையும் அறிமுகப்படுத்திக்கொள்கிறான். அவன் உடனே தண்டனை அளிக்கவில்லை; முதலில் உண்மையை அறிய விரும்புகிறான் — ‘உண்மையைச் சொல்’ என்கிறான். நீதியின் வரிசை இதுவே — வினா, விடை, பிறகு தீர்ப்பு. நான்கு வர்ணங்களையும் வரிசையாகக் குறிப்பிடுவது நாரதரின் சொல்லின்படி நடக்கும் சோதனையைக் குறிக்கிறது; தவசியின் பிறப்பே தீர்மானிக்கும் என்று ராமன் அறிவான். இறுதியில் உபஜாதி விருத்தத்தில் கவிஞர் சொல்கிறார் — மன்னன் இவ்வாறு கேட்டதும், தலைகீழாக இருந்த அவன் அரசர்களுள் சிறந்த அந்தத் தசரதன் மைந்தனிடம் தன் பிறப்பையும், எதற்காகத் தவ முயற்சி மேற்கொண்டானோ அந்தக் காரணத்தையும் சொன்னான். அவன் விடை அடுத்த சர்க்கத்தில் வருகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः॥ ७५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க