॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 76

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சம்பூக வதமும் அகஸ்திய ஆசிரமப் பயணமும்

சம்பூகனின் சுய அறிமுகமும் வதமும், தேவர்கள் அளித்த வரம், அந்தணச் சிறுவன் மீண்டும் உயிர்பெறுதல், அகஸ்தியரின் உபசாரமும் அணிகலன் தானமும், க்ஷுப மன்னனின் தோற்றக் கதை

களங்கமற்ற செயல்களுடைய ராமனின் வினாவைக் கேட்டு, தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தவசி அதே நிலையிலேயே சொன்னான் — ‘நான் சூத்திரப் பிறவியில் பிறந்தவன்; கடுந்தவம் மேற்கொண்டிருக்கிறேன். பெரும்புகழ் உடைய ராமா, இந்த உடலோடேயே தேவத்தன்மையை வேண்டுகிறேன். தேவலோகத்தை வெல்லும் ஆசையிருந்தும் நான் பொய் சொல்லமாட்டேன்; காகுத்ஸ்தா, என்னைச் சம்பூகன் என்ற சூத்திரன் என்று அறிவீர்.’ அவனுடைய உண்மை மொழி கதையின் உயிர்நாடி — அவன் ஏமாற்றவில்லை, தன் பிறப்பைத் தெளிவாகச் சொல்கிறான். இவ்வாறு அந்தச் சூத்திரன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவன் சொல் முடிவதற்கு முன்பே, ராகவன் உறையிலிருந்து ஒளிரும் தூய வாளை உருவி அவன் தலையைத் துண்டித்தான். ‘பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே’ (பாஷத:) என்ற நிகழ்காலச் சொல்லால் வதத்தின் விரைவு குறிக்கப்படுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் அந்தணச் சிறுவனின் மரணத்துக்குக் காரணம் அதர்மம் என்று நாரதர் சொன்னார்; அதைப் போக்குவதே இங்கே ராமனின் செயல் என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். பதிப்பில் இரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘ப்ரஜாத:’ (பிறந்தவன்) என்ற பாடம் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ப்ரஸூத:’. சம்பூகனின் உடல் தலைகீழாகத் தொங்குகிறது, அவன் தவமும் நெறிக்கு மாறானது என்று கவிஞர் சித்திரிக்கிறார். ராமன் அவனை இகழவில்லை, நீண்ட வாதமும் செய்யவில்லை; அரசதர்மத்தைக் காப்பதற்காக மட்டுமே செயல்படுகிறான். அவனுடைய உண்மை பேசும் தன்மையையும் கவிஞர் மறக்கவில்லை; அது வாசகரின் மனத்தில் இரக்கத்தையும் எழுப்புகிறது.

அந்தச் சூத்திரன் கொல்லப்பட்டதும், இந்திரனோடு அக்கினியை முன்னிட்டு வந்த தேவர்கள் ‘நன்று, நன்று’ என்று காகுத்ஸ்தனை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தனர். நறுமணம் கமழும் தெய்வீக மலர்களின் பெருமழை பொழிந்தது; காற்றால் உதிர்க்கப்பட்ட மலர்கள் எங்கும் விழுந்தன. மிக மகிழ்ந்த தேவர்கள் சத்திய பராக்கிரமம் உடைய ராமனிடம் சொன்னார்கள் — ‘தேவனே, பேரறிவாளனே, தேவர்களின் இந்தக் காரியத்தை நீ நன்கு செய்தாய். சௌம்யனே, பகைவரை அடக்குபவனே, நீ விரும்பும் வரத்தைப் பெற்றுக்கொள். ரகுநந்தனா, உன்னால்தான் இந்தச் சூத்திரன் சுவர்க்கத்தை அடையவில்லை.’ தேவர்கள் ராமனைத் ‘தேவனே’ என்று அழைக்கிறார்கள் — அவனுடைய தெய்வத்தன்மை பற்றிய குறிப்பு இங்கே தொடங்குகிறது; மேலே அகஸ்தியர் அவனை வெளிப்படையாக நாராயணன் என்று சொல்வார். இந்த நான்கு சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே தேவர்களின் துதி விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. வரம் அளிக்கும் முன்மொழிவு அடுத்து வரும் வேண்டுகோளுக்குக் களம் அமைக்கிறது; அதில் ராமன் தனக்கென எதையும் கேட்கவில்லை. மலர்மாரி தேவர்களின் மகிழ்ச்சியின் புற அடையாளம்; முன்பு ராவணவதத்திலும் இது காணப்பட்டது. ‘தேவர்களின் காரியம்’ என்ற சொல்லால் இச்செயல் உலக நன்மைக்கானது என்று தேவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்; ஆகவே ராமனின் புகழ் மூவுலகிலும் பரவுகிறது.

தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு, சத்திய பராக்கிரமம் உடைய ராமன் கைகூப்பி ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரனிடம் சொன்னான் — ‘தேவர்கள் என்னிடம் மகிழ்ந்திருந்தால், அந்த அந்தணரின் மகன் உயிர்பெறட்டும்; இதையே நான் மிகவும் விரும்பும் வரமாக எனக்கு அருளுங்கள். என் தவறால் அந்தணரின் ஒரே மகனான அந்தச் சிறுவன், காலம் வருவதற்கு முன்பே காலனால் யமனின் இருப்பிடத்துக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டான். அவனை உயிர்ப்பியுங்கள், உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; என்னைப் பொய்யனாக்கலாகாது. ‘உன் மகனை உயிர்ப்பிப்பேன்’ என்று அந்தணருக்கு நான் வாக்களித்திருக்கிறேன்.’ ராமன் அரசின் தவறைத் தன் சொந்தத் தவறாகவே கருதுகிறான் — குடிமக்களின் துயரத்துக்குப் பொறுப்பு அரசனுடையதே என்பது அவனுடைய அறவுணர்வு. தன் வாக்கின் உண்மையையும் அவன் காக்க விரும்புகிறான். வரம் கிடைக்கும் வாய்ப்பிலும் அவன் பிறர் நலத்தையே கேட்கிறான், தன் இன்பத்தை அல்ல — இது ராமனின் இயல்பின் அடையாளம். ‘ஒரே மகன்’ என்ற சொல் தந்தையின் துயரத்தின் கனத்தை நினைவூட்டுகிறது. அந்தணர் இறந்த மகனை அரண்மனை வாயிலில் கிடத்திப் புலம்பினார் என்று முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்டது; அவருக்குக் கொடுத்த வாக்கு இங்கே நிறைவேறுகிறது. இவ்வாறு அரசன் குடிமக்களுக்குத் தந்தையைப் போல நடந்துகொள்கிறான் என்ற செய்தி தெளிவாகிறது. ‘என்னைப் பொய்யனாக்கலாகாது’ என்ற சொல்லில் ராமனின் சத்தியப்பற்று ஒளிர்கிறது.

ராகவனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த தேவர்களுள் சிறந்தோர் அன்போடு ராகவனுக்கு மறுமொழி சொன்னார்கள் — ‘காகுத்ஸ்தா, நிம்மதியாக இரு; அந்தச் சிறுவன் இன்றே மீண்டும் உயிர்பெற்று உறவினரோடு சேர்ந்துவிட்டான். எந்தக் கணத்தில் இந்தச் சூத்திரன் வீழ்த்தப்பட்டானோ, அதே கணத்தில் அந்தச் சிறுவன் உயிரோடு இணைந்தான்.’ இங்கே காரணமும் விளைவும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்வது காட்டப்படுகிறது — அதர்மத்தின் அழிவும் தர்மம் மீண்டும் நிலைபெறுவதும் ஒரே கணத்தில். பிறகு தேவர்கள் சொன்னார்கள் — ‘நலம் பெறுவாயாக, உனக்கு மங்கலம் உண்டாகட்டும்; மனிதருள் காளையே, நாங்கள் மகிழ்வோடு செல்கிறோம். அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்தைக் காண விரும்புகிறோம். பேரொளி படைத்த அந்தப் பிரம்மரிஷியின் தீக்ஷை முடிந்துவிட்டது; நீர்ப்படுக்கையில் அவர் கிடந்த பன்னிரண்டாம் ஆண்டு கழிந்தது. ஆகவே அந்த முனிவரை வாழ்த்தச் செல்கிறோம்; நீயும் அந்த முனிசிரேஷ்டரைக் காணச் செல்.’ அகஸ்தியரின் பன்னிரண்டு ஆண்டு நீர்ப்படுக்கைத் தவமே இந்த அழைப்புக்குக் காரணம்; இவ்வாறு கதை தண்டகாரண்யத்திலிருந்து அகஸ்திய ஆசிரமத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. தேவர்களின் சொல்லால் ராமனின் கவலை நீங்கி, அவன் மனம் அமைதி பெறுகிறது. ‘உறவினரோடு சேர்ந்துவிட்டான்’ என்ற சொல்லால் தந்தை, தாய் ஆகியோரின் துயரமும் முடிவுக்கு வந்தது சுட்டப்படுகிறது. தேவர்கள் தாங்களே அகஸ்தியரிடம் செல்கிறார்கள், ராமனையும் உடன்வரத் தூண்டுகிறார்கள் — இவ்வாறு கதை தர்மரக்ஷணத்திலிருந்து முனிவரை உபசரிப்பதை நோக்கி இயல்பாக நகர்கிறது. பிரம்மரிஷியின் தீக்ஷை நிறைவு ஒரு விழாவுக்குரிய தருணம்; ஆகவே தேவர்கள் வருவது பொருத்தமானதே. ராமன் அங்கே செல்வதும் முனிவரின் ஆசியைப் பெறுவதற்காகவே. ‘மனிதருள் காளையே’ என்ற விளி தேவர்களின் மதிப்பைக் காட்டுகிறது.

தேவர்களிடம் ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக்கொண்டு ரகுநந்தனன் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட புஷ்பக விமானத்தில் ஏறினான். பிறகு அந்தத் தேவர்கள் மிக விசாலமான விமானங்களில் புறப்பட்டனர்; ராமனும் விரைந்து கும்பயோனியின் (அகஸ்தியரின்) தபோவனத்துக்குப் பின்தொடர்ந்தான். வந்துசேர்ந்த தேவர்களைக் கண்டு, தவச்செல்வமும் அறவுள்ளமும் உடைய அகஸ்தியர் அவர்கள் அனைவரையும் வேறுபாடின்றிப் பூஜித்தார். பிறகு பூஜையை ஏற்றுக்கொண்டு, மாமுனிவரையும் வணங்கிய அந்தத் தேவர்கள் மகிழ்ந்து தங்கள் பரிவாரத்தோடு விண்ணுலகுக்குச் சென்றனர். அவர்கள் சென்றதும் காகுத்ஸ்தன் புஷ்பகத்திலிருந்து இறங்கி முனிவர்களுள் சிறந்த அகஸ்தியரை வணங்கினான். ஒளியால் சுடர்விடுபவர் போன்ற அந்த மகாத்மாவை வணங்கி, உயர்ந்த விருந்தோம்பலைப் பெற்று மன்னன் அமர்ந்தான். இங்கே வரிசையைக் கவனிக்க வேண்டும் — தேவர்கள் முதலில் முனிவரைப் பூஜிக்கிறார்கள், பிறகு ராமன்; தேவர்கள் சென்ற பின்பே ராமன் விமானத்திலிருந்து இறங்குகிறான், அதனால் முனிவரோடு அவனுக்குத் தனிமையான உரையாடல் சாத்தியமாகிறது. ‘வேறுபாடின்றி’ என்ற சொல் அகஸ்தியரின் சமநோக்கைக் குறிக்கிறது. புஷ்பகத்தின் பயன்பாடும் இங்கே நினைவுகூரத்தக்கது — ராமனின் ஆணையால் அந்த விமானம் மீண்டும் வந்தது என்று முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்டது. அகஸ்தியர் தண்டகாரண்யத்தில் ராமனுக்கு முன்பே அறிமுகமானவர் — வனவாசக் காலத்தில் அவர் ராமனுக்குத் தெய்வீக ஆயுதங்களை வழங்கியிருந்தார். ஆகவே இந்தச் சந்திப்பு மீண்டும் இணைவது போன்றது. முனிவர் ஒளியால் சுடர்வது நெருப்பின் உவமையால் வர்ணிக்கப்படுகிறது; அதனால் அவர் தவத்தின் மகிமை வெளிப்படுகிறது. ராமன் அரசனாக இருந்தும் முதலில் முனிவரை வணங்குகிறான் — இதுவே நல்லொழுக்க முறை. விருந்தோம்பலின் உயர்வு முனிவரின் அன்பைக் காட்டுகிறது. தேவர்களின் விமானங்கள் மிக விசாலமானவை, ராமனுக்கோ புஷ்பகம் ஒன்றுதான் — இருப்பினும் அவன் அவர்களுக்கு முன்னால் அல்ல, பின்னால் செல்கிறான்; இதுவும் பணிவின் அடையாளம்.

பேரொளியும் பெருந்தவமும் உடைய கும்பயோனி அவனிடம் சொன்னார் — ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, உனக்கு நல்வரவு; ராகவா, நல்லூழால் நீ வந்தாய். பல உயர்ந்த குணங்களால் நீ என்னால் மிகவும் மதிக்கப்படுகிறாய்; அரசே, நீ பூஜிக்கத்தக்க விருந்தினன், என் இதயத்தில் வீற்றிருப்பவன். நீ சூத்திரனைக் கொன்று வந்திருக்கிறாய் என்றும், அறநெறிப்படி அந்தணரின் மகனை உயிர்ப்பித்தாய் என்றும் தேவர்கள் சொல்கிறார்கள். இன்றிரவு என் அருகில் தங்கியிரு; காலையில் புஷ்பகத்தில் நீ நகருக்குச் செல்லலாம். நீயே திருவுடைய நாராயணன், உன்னிடமே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளன; நீ எல்லாத் தேவர்களுக்கும் தலைவன், நீ என்றுமுள்ள புருஷன்.’ பிறகு அவர் ஒரு தெய்வீக அணிகலனைக் காட்டிச் சொன்னார் — ‘சௌம்யனே, இது விசுவகர்மாவால் செய்யப்பட்ட, தெய்வீக வடிவுடைய, தன் ஒளியால் சுடர்விடும் தெய்வீக அணிகலன். காகுத்ஸ்தா, இதை ஏற்றுக்கொண்டு எனக்கு மகிழ்ச்சி அளி; கொடுக்கப்பட்டதை மீண்டும் தானம் செய்வதில் மிகப் பெரிய பலன் உண்டு என்று சொல்லப்படுகிறது. பெரும் பலன்களையும் தாங்க நீ வல்லவன்; இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களையும் கரைசேர்க்க நீ ஆற்றல் உடையவன். ஆகவே அதை முறைப்படி உனக்கு அளிக்கிறேன்; மன்னா, ஏற்றுக்கொள்.’ முனிவரின் சொல்லில் இரண்டு பகுதிகள் — துதியும் தானமும். ‘கொடுக்கப்பட்டதை மீண்டும் தானம் செய்வதில்’ என்ற சொல்லால் இந்த அணிகலனும் அகஸ்தியருக்கு யாரோ கொடுத்தது என்று சுட்டப்படுகிறது; அதன் கதை அடுத்த சர்க்கத்தில் சொல்லப்படும். ‘நீயே நாராயணன்’ என்ற சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இது வல்கேட் பாடத்தின் பக்தி மேலோங்கிய பகுதி. முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியில் ‘அதோவாச மஹாத்மானம் இக்ஷ்வாகூணாம் மஹாரத:’ (பிறகு இக்ஷ்வாகுக்களின் மகாரதன் அந்த மகாத்மாவிடம் சொன்னான்) என்று ராமனின் மறுமொழி தொடங்குகிறது. அகஸ்தியர் ராமனை வெறும் விருந்தினனாகக் கருதவில்லை, இதயத்தில் வீற்றிருக்கும் தெய்வமாகக் கருதுகிறார். சூத்திர வதச் செய்தியைத் தேவர்களே அவருக்குத் தெரிவித்தனர்; ஆகவே அவர் ராமனின் செயலைப் புகழ்கிறார். இரவு தங்கும்படி அழைப்பது அன்பின் அடையாளம்; காலையில் செல்ல அனுமதிப்பது நகர மக்களை நினைவில் கொண்டதால். அணிகலனின் வர்ணனை மூன்று வகை — விசுவகர்மாவால் செய்யப்பட்டது, தெய்வீக வடிவுடையது, தன் ஒளியால் சுடர்வது. முனிவர் தானத்தின் காரணத்தையும் சொல்கிறார் — நீயே கரைசேர்க்க வல்லவன், ஆகவே உனக்குக் கொடுப்பது பெரும் பலன் தரும். கரைசேர்த்தல் என்பதன் பொருள், அணிகலனை முதலில் கொடுத்தவரின் கதை சொல்லப்படும்போது பின்னர் தெளிவாகும்.

அறிவாளிகளுள் சிறந்த ராமன் க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைவுகூர்ந்து சொன்னான் — ‘பகவானே, தானம் பெறுவது அந்தணருக்கு இழிவானதல்ல; அந்தணரே, க்ஷத்திரியன் அதை எப்படிப் பெறலாம்? அந்தணர்களுள் இந்திரன் போன்றவரே, க்ஷத்திரியர்கள் தானம் பெறுவது மிகவும் இழிவானது, அதிலும் அந்தணர் கொடுப்பதை. அது எப்படிப் பொருந்தும் என்று நீங்கள் சொல்ல வேண்டும்.’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் அந்தப் பெருமுனிவர் மறுமொழி கூறினார். ராமனின் மறுப்பு சாஸ்திர அடிப்படையிலானது — வர்ண தர்மத்தில் தானம் பெறுவது அந்தணரின் பிழைப்பு; க்ஷத்திரியனுக்கோ கொடுப்பதே தர்மம், பெறுவது அல்ல. இதே சர்க்கத்தில் சூத்திரன் வர்ண தர்மத்தை மீறியது தண்டிக்கப்பட்டது; ஆகவே ராமன் தானும் வர்ண தர்மத்தை மீற விரும்பவில்லை என்பது பொருத்தமாக அமைகிறது. இந்தச் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. முனிவரின் அன்பையும் ராமன் தர்மத்தின் தராசில் நிறுத்துப் பார்க்கிறான் — இது அவனுடைய விவேகம்.

அகஸ்தியர் சொன்னார் — ‘ராமா, முன்பு பிரம்மமயமான கிருத யுகத்தில் மக்கள் அனைவரும் அரசன் இல்லாதவர்களாக இருந்தனர்; தேவர்களுக்கு மட்டும் சதக்ரதுவான இந்திரன் அரசனாக இருந்தான். அந்த மக்கள் அரசனை வேண்டி தேவதேவனான பிரம்மனிடம் ஓடிச் சென்றனர் — “தேவனே, தேவர்களுக்குச் சதக்ரதுவை அரசனாக நீ நியமித்தாய்; உலகத் தலைவனே, எங்களுக்கும் மனிதருள் சிறந்த ஓர் அரசனைத் தா; அவனுக்குப் பூஜை செய்து, பாவம் நீங்கியவர்களாக நாங்கள் வாழ்வோம். அரசன் இல்லாமல் நாங்கள் வாழமாட்டோம்; இதுவே எங்கள் உறுதியான முடிவு.” பிறகு தேவர்களுள் சிறந்த பிரம்மன் இந்திரனோடு கூடிய லோகபாலர்களை அழைத்து, “உங்கள் ஒளியின் பங்குகளைக் கொடுங்கள்” என்றான். உடனே லோகபாலர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஒளியின் பங்குகளைக் கொடுத்தனர். பிறகு பிரம்மன் தும்மினான்; அதிலிருந்து க்ஷுபன் என்ற அரசன் பிறந்தான்; அவனை லோகபாலர்களின் சம பங்குகளோடு பிரம்மன் இணைத்து, அந்த மக்களுக்குத் தலைவனாக அளித்தான். அங்கே இந்திரனின் பங்கால் அரசன் பூமியை ஆணையிட்டு ஆண்டான்; வருணனின் பங்கால் மக்களின் உடலை வளர்த்தான்; குபேரனின் பங்கால் செல்வத்தலைவனின் ஒளியை (செல்வத்தை) வழங்கினான்; யமனின் பங்கால் மக்களை நெறிப்படுத்தினான். மனிதருள் சிறந்தவனே, ரகுநந்தனா, அந்த இந்திரப் பங்கின் உரிமையால் என்னைக் கரைசேர்ப்பதற்காக நீ இதை ஏற்றுக்கொள்.’ கருத்து இதுவே — அரசன் வெறும் க்ஷத்திரியன் அல்லன், தேவர்களின் அம்சத்திலிருந்து தோன்றியவன்; இந்திரனைப் போல யாகப் பங்குகளையும் தானங்களையும் பெறத் தகுதியுடையவன். ‘அக்ஷுபத்’ என்பது தும்மியது — பிரம்மனின் தும்மலிலிருந்து க்ஷுபன் பிறந்தான்; இந்தி உரையும் ‘தும்மல் வந்தது’ என்றே சொல்கிறது. இந்தக் கதைப்பகுதி முழுவதும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. இந்தக் கதையின் நோக்கம் அரசுரிமையின் தெய்வீக வேரை நிறுவுவது. மக்களே அரசனை வேண்டுகிறார்கள்; ஏனெனில் அரசன் இல்லாமல் தர்மத்தைக் காக்க முடியாது, அரசனில்லாத உலகில் பாவம் பெருகும். பிரம்மன் ஒவ்வொரு லோகபாலரின் ஒளியிலிருந்தும் ஒரு பங்கை எடுத்து அரசனை உருவாக்குகிறான் — இந்திரனிடமிருந்து ஆணையிடும் ஆற்றல், வருணனிடமிருந்து வளர்க்கும் ஆற்றல், குபேரனிடமிருந்து செல்வ ஆற்றல், யமனிடமிருந்து தண்டிக்கும் ஆற்றல். இவ்வாறு அரசனின் நான்கு செயல்களும் நான்கு லோகபாலர்களின் குணங்களோடு தொடர்புடையவை. அகஸ்தியர் இந்த வாதத்தின் முடிவை ராமனுக்குப் பொருத்துகிறார் — இந்திரனின் அம்சம் உடைய அரசன் இந்திரனைப் போலத் தானம் பெறத் தகுதியுடையவன்; அதனால் க்ஷத்திரிய தர்மம் மீறப்படுவதில்லை. மேலும் முனிவர் தாம் கரைசேர்வதையும் விரும்புகிறார் — தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அணிகலனை மீண்டும் தானம் செய்வதால் அதன் பலன் முழுமை பெறும். இவ்வாறு ராமனின் ஐயம் முனிவரின் வற்புறுத்தலால் மட்டுமன்றி சாஸ்திரத்தாலேயே நீக்கப்படுகிறது. மனுஸ்மிருதியிலும் அரசன் லோகபாலர்களின் அம்சம் என்று வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது என்பது பிரசித்தம். ‘அங்கே இந்திரப் பங்கால், மனிதருள் சிறந்தவனே’ என்ற சொற்களால் முனிவர் கதையை இப்போதைய விஷயத்தோடு இணைக்கிறார்.

பிறகு ராமன் அந்த மகாத்மாவான முனிவரிடமிருந்து சூரியனைப் போலச் சுடர்விடும், பல வண்ணமுடைய அந்தத் தெய்வீக அணிகலனை ஏற்றுக்கொண்டான். அந்த உயர்ந்த அணிகலனை ஏற்றுக்கொண்டபின் ராமன் சுடர்விடும் அதன் தோற்றத்தைப் பற்றிக் கேட்கத் தொடங்கினான் — ‘இது மிக அற்புதமானது, தெய்வீகமானது, அழகிய வடிவுடையது, வியப்பூட்டுவது; இது உங்களுக்கு எப்படிக் கிடைத்தது, எங்கிருந்து கிடைத்தது, அல்லது யாரால் கொண்டுவரப்பட்டது? பெரும்புகழ் உடைய அந்தணரே, ஆர்வத்தால் உங்களைக் கேட்கிறேன்; நீங்கள் பல அதிசயங்களின் மேலான கருவூலம் அல்லவா.’ காகுத்ஸ்தன் இவ்வாறு சொன்னதும் முனிவர் சொன்னார் — ‘ராமா, முன்பு திரேதா யுகத்தில் நடந்தபடியே கேள்.’ கடைசிச் சுலோகம் ஒரே பாதியில் அமைந்துள்ளது; கதையின் தொடக்கம் அடுத்த சர்க்கத்தில் வருகிறது. ராமனின் ஆர்வம் அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் ஸ்வேத மன்னனின் கதையைத் தொடங்கிவைக்கிறது. ‘அதிசயங்களின் கருவூலம்’ என்ற அடைமொழி முனிவரின் அனுபவ விரிவைக் குறிக்கிறது. அணிகலனின் ஒளி சூரியனோடு ஒப்பிடப்படுகிறது; அது அதன் தெய்வீகத் தோற்றத்தைச் சுட்டுகிறது. முனிவரின் மறுமொழியால் நிறைவுற்ற ராமன் இப்போது தயக்கமின்றித் தானத்தை ஏற்கிறான். ஏற்றுக்கொண்ட பின்புதான் வினா எழுகிறது — இப்படிப்பட்ட அற்புதப் பொருள் காட்டில் வாழும் ஒரு தவசியின் கைக்கு எப்படி வந்தது? இவ்வாறு சர்க்கத்தின் முடிவில் ஒரு புதிய கதையின் கதவு திறக்கப்படுகிறது. ராமனின் வினா மூவகை — எப்படிக் கிடைத்தது, எங்கிருந்து, யாரால் கொண்டுவரப்பட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षट्सप्ततितमः सर्गः॥ ७६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க