॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 77

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சுவர்க்கவாசி பிணத்தை உண்ணும் காட்சி

ஆளரவமற்ற பெருங்காடு, அற்புதமான ஏரி, வெறிச்சோடிய ஆசிரமம், ஏரியில் ஒரு பிணம், விமானத்திலிருந்து இறங்கிய சுவர்க்கவாசி பிணத்தை உண்ணுதல், அகஸ்தியரின் வினா

அகஸ்தியர் சொன்னார் — ‘ராமா, முன்பு திரேதா யுகத்தில் மிக விரிந்த ஒரு காடு இருந்தது; அது சுற்றிலும் நூறு யோசனை பரந்திருந்தது; விலங்குகளும் பறவைகளும் அற்றது. மனிதர்கள் இல்லாத அந்தக் காட்டில் உயர்ந்த தவம் செய்துகொண்டிருந்த நான், சௌம்யனே, அந்தக் காட்டுக்குள் புக வந்தேன். சுவைமிக்க கனிகளும் கிழங்குகளும் பலவகை மரங்களும் நிறைந்த அந்தக் காட்டின் அழகை விவரிக்க முடியவில்லை. அதன் நடுவே ஒரு யோசனை நீளமுள்ள ஏரி இருந்தது — அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்தது, சக்கரவாகங்களால் அழகுற்றது, தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் நிறைந்தது, பாசி இல்லாதது; அதன் நீர் வியப்பூட்டும் அளவுக்கு மிகச் சுவையானது, ஒப்பற்றது; தூசற்றது, கலங்காதது, அழகியது, பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது. அந்த ஏரியின் அருகே பெரிய அற்புதமான ஆசிரமம் ஒன்று இருந்தது — பழமையானது, மிகப் புனிதமானது, ஆனால் தவசிகள் எவரும் இல்லாதது. மனிதருள் காளையே, அங்கே நான் ஒரு கோடைக்கால இரவைக் கழித்தேன்.’ வர்ணனையில் உள்ள முரண் கவனிக்கத்தக்கது — காடு விலங்குகளும் பறவைகளும் அற்றது என்று சொல்லப்பட்டது, ஏரியோ பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது; காடு மனிதரற்றது, ஆசிரமம் புனிதமானது ஆனால் வெறிச்சோடியது. இந்த மர்மமான பின்னணி அடுத்து வரும் அற்புதக் காட்சியின் முன்னறிவிப்பு. பதிப்பில் முதல் சுலோகம் ‘புரா த்ரேதாயுகே ராம பபூவ பஹுவிஸ்தரம்’ என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஹ்யாஸீத் அரண்யம் பஹுவிஸ்தரம்’; நான்காம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியான ‘ஹம்ஸகாரண்டவாகீர்ணம் சக்ரவாகோபஶோபிதம்’ வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. அகஸ்தியர் தாமே தவசியாக இருந்தும் ஆளரவமற்ற காட்டுக்குள் புகுந்தார் — அவர் நோக்கம் தனிமையில் தவம் செய்வது. ‘அந்தக் காட்டின் அழகை விவரிக்க முடியவில்லை’ என்ற வாக்கியத்தில் பேசுபவரின் வியப்பு வெளிப்படுகிறது. ஏரியின் வர்ணனை அடைமொழிகள் நிறைந்தது; அதனால் அதன் தெய்வீகத்தன்மை சுட்டப்படுகிறது. ஆசிரமம் பழமையானது, புனிதமானது, இருந்தும் அங்கே தவசி எவருமில்லை — இந்த வெறுமையே கதையின் மர்மம்.

‘காலையில் விடியற்காலையில் எழுந்து நான் ஏரிக்குச் சென்றேன். அங்கே ஓரிடத்தில், அரசே, நன்கு கொழுத்த, மாசற்ற ஒரு பிணம் அந்த நீர்நிலையில் மிகுந்த பொலிவோடு கிடப்பதைக் கண்டேன். பிரபுவே, ‘இது என்னவாக இருக்கும்?’ என்று அதைப் பற்றிச் சிந்தித்தபடி சிறிது நேரம் ஏரிக்கரையில் நின்றேன். பிறகு சிறிது நேரத்தில், அன்னங்கள் பூட்டிய, மனோவேகமுடைய, மிக உயர்ந்த, தெய்வீகமான, அற்புதத் தோற்றமுடைய ஒரு விமானத்தையும், ரகுநந்தனா, அந்த விமானத்தில் மிகுந்த பொலிவுடைய ஒரு சுவர்க்கவாசியையும் கண்டேன். தெய்வீக அணிகலன்கள் அணிந்த ஆயிரம் அப்சரஸ்கள் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தனர்; சிலர் இனிய பாடல்களைப் பாடினர், வேறு சிலர் மிருதங்கம், வீணை, பணவம் ஆகியவற்றை இசைத்தனர், மற்றும் சிலர் நடனமாடினர்; வெண்தாமரை போன்ற கண்களுடைய வேறு சிலர் சந்திரக் கிரணங்களைப் போல் ஒளிரும், பொன் கைப்பிடியுள்ள விலையுயர்ந்த சாமரங்களால் அவன் முகத்துக்கு வீசினர். பிறகு அவன், மேருவின் சிகரத்திலிருந்து சூரியன் இறங்குவதுபோல, அரியணையை விட்டு இறங்கினான்.’ பிணத்தை ‘நன்கு கொழுத்த, மாசற்ற’ என்று வர்ணிப்பது வியப்பூட்டுகிறது — இறந்த உடலும் மாசின்றிப் பொலிவோடு இருக்கிறது. அப்சரஸ்களின் இசையும் நடனமும் ஆகிய பணிவிடை சுவர்க்கவாசியின் பெருமைக்கு அடையாளம்; அதனால் பின்னர் அவன் உணவின் இழிவு இன்னும் கடுமையாகத் தோன்றுகிறது. பதின்மூன்றாம் சுலோகமும் பதினான்காம் சுலோகத்தின் முற்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘காந்தி கேயானி ரம்யாணி வாதயந்தி ததாபரா:’ (இனிய பாடல்களைப் பாடுகின்றனர், வேறு சிலர் இசைக்கின்றனர்) என்ற ஒரே வரிதான் உள்ளது. ‘மேருகூடமிவாம்ஶுமான்’ என்ற உவமையால் அரியணையை விட்டு இறங்குவது மேருவின் சிகரத்திலிருந்து சூரியன் இறங்குவதோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. பிணத்தைக் கண்டு அகஸ்தியர் ஓடவில்லை, அஞ்சவுமில்லை; சிறிது நேரம் சிந்தித்தபடி நிற்கிறார் — தவசியின் மனவுறுதி இங்கே தெரிகிறது. விமானம் அன்னங்கள் பூட்டியதும் மனோவேகமுடையதுமாக இருப்பது அதன் உரிமையாளனின் புண்ணிய வலிமையைக் காட்டுகிறது.

‘ராமா, நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அந்தச் சுவர்க்கவாசி விமானத்திலிருந்து இறங்கி அந்தப் பிணத்தை உண்டான், ரகுநந்தனா. பிறகு விருப்பம்போல் மிகக் கொழுத்த ஊனை நிறைய உண்டுவிட்டு, அந்தச் சுவர்க்கவாசி ஏரியில் இறங்கி நீராடத் தொடங்கினான். முறைப்படி ஆசமனம் செய்துவிட்டு அந்தச் சுவர்க்கவாசி சிறந்த அந்த உயர்ந்த விமானத்தில் ஏறத் தொடங்கினான்.’ காட்சியின் கொடூரத்தைக் கவிஞர் அடக்கத்தோடு வர்ணிக்கிறார் — நீண்ட வர்ணனை இல்லை, செயல்களின் வரிசை மட்டுமே: இறங்குதல், உண்ணுதல், நீராடுதல், மீண்டும் ஏறுதல். ‘முறைப்படி’ என்ற சொல்லால் சுவர்க்கவாசி ஆசமனம் முதலிய சாஸ்திர விதிகளைக் கடைப்பிடிக்கிறான் என்று சுட்டப்படுகிறது — அவன் அரக்கன் அல்லன், தர்மம் அறிந்த புண்ணியாத்மா; இருந்தும் இச்செயலைச் செய்கிறான். இந்த முரணே அகஸ்தியரின் வினாவுக்குக் காரணம். திறனாய்வுப் பதிப்பில் பதினாறாம் சுலோகத்தின் முற்பாதி ‘மாம்ஸம் பஹு ச ஸுஷ்டு ச’ (நிறையவும் நன்றாகவும் ஊனை) என்று உள்ளது, பதிப்பில் ‘மாம்ஸம் பஹு ஸுபீவரம்’ (மிகக் கொழுத்த ஊனை நிறைய); பதினேழாம் சுலோகத்தில் ‘புருஷர்ஷப’ என்பதற்குப் பதிலாக ‘ரகுநந்தன’. அகஸ்தியரின் பார்வையில் இக்காட்சி மிக அற்புதமானது — தெய்வீகப் புருஷன் இறந்தவனின் ஊனை உண்கிறான். அவன் உண்பதில் வெட்கமும் இல்லை, அவசரமும் இல்லை; ‘விருப்பம்போல்’ என்ற சொல்லால் அவன் பசியின் தீவிரம் சுட்டப்படுகிறது.

‘தேவனைப் போன்ற அவன் ஏறுவதைக் கண்டு, மனிதருள் காளையான அவனிடம் நான் இவ்வாறு சொன்னேன் — “தேவனைப் போன்ற நீங்கள் யார்? உங்கள் உணவோ இழிவானது. சௌம்யனே, இதை நீங்கள் ஏன் உண்கிறீர்கள் என்று சொல்ல வேண்டும். தேவர்களால் மதிக்கப்படும் எவருக்கு இப்படிப்பட்ட நிலையும் இப்படிப்பட்ட உணவும் இருக்க முடியும்? இது வியப்பாக உள்ளது, சௌம்யனே; உண்மையை அறிய விரும்புகிறேன். இந்தப் பிணம் உங்களுக்கு ஏற்ற உணவு என்று நான் கருதவில்லை.” அரசே, ஆர்வத்தால் நான் இவ்வாறு கேட்டதும், அந்த விண்ணுலகவாசி என் சொற்களை எல்லாம் கேட்டு, இனிய உண்மைச் சொற்களால் நடந்ததை எல்லாம் உள்ளபடியே எனக்குச் சொன்னான்.’ அகஸ்தியரின் வினாவில் இகழ்ச்சி இல்லை, அறியும் ஆர்வம் மட்டுமே — ‘தேவனைப் போன்றவரே’ என்ற விளியால் அவர் மரியாதையைக் காக்கிறார். இருபதாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்களுடையது — ‘கஸ்ய ஸ்யாதீத்ருஶோ பாவ:’, ‘ஆஶ்சர்யம் வர்ததே ஸௌம்ய’, ‘நாஹமௌபயிகம் மன்யே’ என்ற மூன்று பாதிகள் ஒரே எண்ணில் உள்ளன; கடைசிப் பாதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது சர்க்கத்தின் நிறைவையும் கதையின் அடுத்த பகுதியையும் இணைக்கிறது. ‘நாஹமௌபயிகம் மன்யே’ (ஏற்றது என்று நான் கருதவில்லை) என்ற வரியில் முனிவரின் விவேகம் தெரிகிறது — அவர் தீர்ப்புச் சொல்லவில்லை, காரணத்தை மட்டுமே அறிய விரும்புகிறார். சுவர்க்கவாசியின் மறுமொழி ‘இனிய உண்மைச் சொற்களால்’ (ஸூந்ருதயா கிரா) அமைந்தது; ஆகவே அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் கதை உண்மையானதாகவும் இனியதாகவும் இருக்கும் என்று சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் சர்க்கத்தின் முடிவில் ஒரு மர்மத்தை வைத்து, அடுத்த சர்க்கத்தில் அதை வெளிப்படுத்துகிறார். சுவர்க்கவாசியின் அடையாளமும் இன்னும் மறைவாகவே உள்ளது — அவன் யார், யாருடைய மகன் என்பது பின்னரே தெரியவரும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तसप्ततितमः सर्गः॥ ७७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க