சர்க்கம்
ஸ்வேத மன்னனின் தன்வரலாறும் அணிகலன் தானமும்
விதர்ப்ப மன்னன் சுதேவனின் மகன் ஸ்வேதன், அரசாட்சி, தவம், பிரம்மலோகம் அடைதல், பசி தாகத் துன்பம், பிதாமகரின் ஆணை, தன் உடலையே உண்ணுதல், அகஸ்தியருக்கு அணிகலன் தானம், விடுதலை
அகஸ்தியர் சொன்னார் — ‘ராமா, மங்கலமான சொற்களால் நான் சொன்ன வாக்கைக் கேட்டு, அந்தச் சுவர்க்கவாசி கைகூப்பி இவ்வாறு மறுமொழி கூறினான், ரகுநந்தனா — “அந்தணரே, என் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் பற்றிய இந்தப் பழங்கதையைக் கேளுங்கள்; அந்தணரே, நீங்கள் என்னைக் கேட்பது மீறத்தகாதது. முன்பு என் தந்தை, விதர்ப்ப நாட்டு அரசர், பெரும்புகழ் பெற்றவர், சுதேவன் என்று மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற வீரர். அவருக்கு இரண்டு மனைவியரிடம் இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர் — ஸ்வேதன் என்று புகழ்பெற்ற நான், இளையவன் சுரதன். பிறகு தந்தை சுவர்க்கம் சென்றதும் நகர மக்கள் எனக்கு முடிசூட்டினர்; அங்கே நான் மிகுந்த கவனத்தோடு அறவழிப்பட்ட அரசாட்சி செய்தேன். இவ்வாறு அறநெறிப்படி மக்களைக் காத்து அரசாட்சி செய்துவந்த எனக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடந்தன, நல்விரதம் உடையவரே.”’ அகஸ்தியரின் வினாவை ‘மீறத்தகாதது’ என்று சுவர்க்கவாசி கருதுகிறான் — முனிவரின் ஆணையை மீறலாகாது என்பது அவன் பணிவு. ஸ்வேதன் ஒரு முன்மாதிரி அரசனாக இருந்தான் — நகர மக்களால் முடிசூட்டப்பட்டவன், அறநெறிப்படி மக்களைக் காத்தவன், மிகுந்த கவனம் உடையவன். ஆகவே அவனுக்குப் பின்னர் நேர்ந்த துயரம் ஒரு செயல் குறைபாட்டால்தான், அதர்மத்தால் அல்ல என்று வாசகர் புரிந்துகொள்கிறார். இரண்டாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘புரா வ்ருத்தம்’ (பழங்கதை), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யதாவ்ருத்தம்’ (நடந்தபடி); ‘அனதிக்ரமணீயம் ச’ என்பது திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘துரதிக்ரமணீயம் ஹி’. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ‘தர்ம்யம் ச’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘தர்மேண’. அகஸ்தியர் சுவர்க்கவாசியின் சொற்களை உள்ளபடியே ராமனுக்கு மீண்டும் சொல்கிறார்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தில் மூன்று பேசுவோர் உள்ளனர் — வால்மீகி, அகஸ்தியர், ஸ்வேதன். ‘இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் பற்றிய’ என்ற சொல்லால் ஸ்வேதன் தன் வாழ்வின் இரண்டு பகுதிகளைக் குறிக்கிறான் — அரசில் இன்பம், சுவர்க்கத்திலும் துன்பம். சுதேவனுக்கு இரண்டு மனைவியர், அவர்களிடம் இரண்டு மகன்கள் என்பது வம்ச அறிமுகம். நகர மக்களின் ஒப்புதலோடு முடிசூட்டப்பட்டது அவன் மக்கள் செல்வாக்கைக் காட்டுகிறது. ஆயிரம் ஆண்டு ஆட்சிக்காலமும் அவனுடைய அறப்பற்றுக்குச் சான்று.
“அந்தணர்களுள் சிறந்தவரே, ஒரு காரணத்தால் என் ஆயுள் முடிவை அறிந்த நான், மரணத்தை உள்ளத்தில் வைத்துக்கொண்டு பிறகு காட்டுக்கு வந்தேன். விலங்குகளும் பறவைகளும் அற்ற இந்த அடர்ந்த காட்டுக்குள், அழகிய இந்த ஏரியின் அருகே தவம் செய்வதற்காகப் புகுந்தேன். தம்பி சுரதனை அரசனாக அரியணையில் முடிசூட்டிவிட்டு, இந்த ஏரியை அடைந்து நான் நீண்ட காலம் தவம் செய்தேன். இந்தப் பெருங்காட்டில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் மிகக் கடுமையான தவம் செய்து, நான் ஒப்பற்ற பிரம்மலோகத்தை அடைந்தேன்.”’ மரணம் நெருங்குவதை அறிந்து ஸ்வேதன் தானாகவே அரசைத் துறக்கிறான் — இது ராஜரிஷிகளின் பழைய மரபு. ‘மரணத்தை உள்ளத்தில் வைத்துக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால், அவன் மரணத்தை நினைத்தபடியே தவத்தைத் தொடங்குகிறான் என்று தெரிகிறது. இதனால் முந்தைய சர்க்கத்தின் மர்மம் ஓரளவு வெளிப்படுகிறது — ஏரியில் கண்ட பிணம் அவனுடைய முந்தைய உடலே, வெறிச்சோடிய ஆசிரமம் அவன் தவம் செய்த இடமே. மூவாயிரம் ஆண்டுத் தவம் மிகக் கடினமானது; அதன் பலன் பிரம்மலோகம் — எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த உலகம். ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நராதிபம்’, பதிப்பில் ‘மஹீபதிம்’. அரசைத் துறத்தல், தம்பிக்கு முடிசூட்டல், வனவாசம், தவம் — இந்த வரிசை ராமனின் சொந்த வாழ்க்கையோடும் ஓரளவு ஒப்புமை உடையது; அவனும் அரசைத் துறந்து காட்டுக்குச் சென்றவன்.
“அந்தணர்களுள் சிறந்தவரே, பெருந்தன்மை உடையவரே, சுவர்க்கத்தை அடைந்த என்னை இந்தப் பசியும் தாகமும் வாட்டுகின்றன; ஆகவே புலன்கள் வேதனையுற்ற நான் மூவுலகிலும் சிறந்த பிதாமகரிடம் (பிரம்மனிடம்) சென்று சொன்னேன் — ‘பகவானே, இந்தப் பிரம்மலோகம் பசியும் தாகமும் அற்றது; நானோ பசியும் தாகமும் தொடரப் பெற்றிருக்கிறேன் — இது எந்தச் செயலின் விளைவு? தேவனே, பிதாமகரே, என் உணவு எது என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ பிதாமகர் என்னிடம் சொன்னார் — ‘சுதேவனின் மகனே, சுவையான உன் சொந்த ஊனே உன் உணவு; அதையே தினமும் உண். உயர்ந்த தவம் செய்தபோது நீ உன் உடலையே வளர்த்தாய்; பேரறிவுடைய ஸ்வேதா, விதைக்காதது ஒருபோதும் முளைப்பதில்லை. நீ சிறிதளவுகூடத் தானம் செய்ததில்லை, தவத்தை மட்டுமே பேணினாய்; அதனால், குழந்தாய், சுவர்க்கம் சென்றும் பசி தாகத்தால் வாடுகிறாய். ஆகவே உணவுகளால் நன்கு வளர்க்கப்பட்ட, அமுதச் சாறுடைய ஒப்பற்ற உன் உடலை உண்டு நீ பிழைப்பைப் பெறுவாய். ஆனால் வெல்ல முடியாத அந்தப் பெருமுனிவர் அகஸ்தியர் அந்தக் காட்டுக்கு வரும்போது, இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுபடுவாய். சௌம்யனே, அவர் தேவர் கூட்டங்களையும் கரைசேர்க்க வல்லவர்; நீண்ட கைகளை உடையவனே, பசி தாகத்தின் பிடியில் சிக்கிய உன்னைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?’” இப்பகுதியின் அடிப்படைத் தத்துவம் ‘விதைக்காதது முளைப்பதில்லை’ என்பதே — விதை இன்றிப் பலன் இல்லை. தானம் இல்லாத வெறும் தவம் சுவர்க்கத்தைத் தருகிறது, ஆனால் நிறைவைத் தருவதில்லை. பிதாமகரின் தண்டனையோடு தீர்வும் உள்ளது — அகஸ்தியரின் வருகையே விடுதலையின் வாசல். ஸ்வேதனின் வினா நியாயமானது — பிரம்மலோகத்தில் பசியும் தாகமும் இல்லை என்றால் எனக்கு மட்டும் ஏன்? பிதாமகரின் மறுமொழி கர்மக் கொள்கையின் தெளிவான எடுத்துக்காட்டு. தவத்தால் புண்ணியம் கிடைக்கிறது, ஆனால் அனுபவம் தானத்தால்தான்; எதையும் கொடுக்காதவன் சுவர்க்கத்திலும் எதையும் பெறுவதில்லை. ஆகவே அவன் உணவு அவன் உடலே; தவக்காலத்தில் அவன் வளர்த்தது அதைத்தான். இந்தத் தண்டனை கொடூரமானது போலத் தோன்றும், ஆனால் அதன் வேரில் நியாயம் உள்ளது. பிதாமகர் நம்பிக்கையும் தருகிறார் — அகஸ்தியரின் பெயரால் விடுதலையின் வழி காட்டப்படுகிறது. ‘தேவர் கூட்டங்களையும் கரைசேர்க்க வல்லவர்’ என்ற சொல்லால் அகஸ்தியரின் மகிமை வெளிப்படுகிறது; இது முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமனைப் பற்றி அகஸ்தியர் சொன்ன சொல்லை நினைவூட்டுகிறது. ‘சுதேவனின் மகனே’ என்ற விளி தந்தையின் பெயரால் மகனை அடையாளப்படுத்துகிறது. தானத்தின் முக்கியத்துவமே இந்தக் கதையின் மையம்.
“அந்தணர்களுள் சிறந்தவரே, தேவதேவனான அந்தப் பகவானின் தீர்ப்பைக் கேட்ட நான் இழிவான என் உடலையே உணவாக்கிக்கொள்கிறேன். அந்தணரே, பல ஆண்டுக் கணக்கில் நான் உண்டுவந்தும் இந்த உடல் அழிவதில்லை; பிரம்மரிஷியே, எனக்கு நிறைவும் மிகுதியாக உண்டாகிறது. துன்பத்தில் உழலும் என்னை இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுவியுங்கள்; இங்கே கும்பயோனியான அந்தணரைத் தவிர வேறு எவருக்கும் புகலிடம் இல்லை. சௌம்யரே, அந்தணர்களுள் சிறந்தவரே, என்னைக் கரைசேர்ப்பதற்காக இந்த அணிகலனை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; அருள் புரிய வேண்டும். இது பொன்னையும் செல்வத்தையும் ஆடைகளையும் உண்பனவற்றையும் உணவுப்பொருள்களையும் அணிகலன்களையும் தருகிறது; முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, எல்லா விருப்பங்களையும் இன்பங்களையும் உங்களுக்கு அளிக்கிறேன். பகவானே, என்னைக் கரைசேர்ப்பதில் அருள் புரிய வேண்டும்.”’ உண்ணப்பட்டும் உடல் குறையாதது — இதுவே தண்டனையின் நிலைத்தன்மை. ‘குர்மி’ என்பது ஆர்ஷ வடிவம்; இலக்கணப்படி ‘கரோமி’ (செய்கிறேன்) என்றிருக்க வேண்டும். இருபத்து நான்காம், இருபத்து ஐந்தாம் சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன — ஸ்வேதனின் தானத்தின் விரிவு; அதனால் அவன் முன்பு தானம் செய்யாத குறை இப்போது நிறைவுசெய்யப்படுகிறது என்பது கருத்து. அகஸ்தியரே அவனுக்கு ஒரே புகலிடம் என்ற சொல் பிதாமகரின் சொல்லோடு பொருந்துகிறது. பிதாமகர் பெயரைச் சொல்லியிருந்ததால், அகஸ்தியரைக் கண்டவுடனேயே ஸ்வேதன் அவரே தன்னை விடுவிப்பவர் என்று அறிகிறான். தானத்தால்தான் தன் குறை தீரும் என்பதால் அவன் அணிகலனைக் கொடுக்க விரும்புகிறான். இங்கே அகஸ்தியர் தானம் பெறுவது ஸ்வேதனுக்குச் செய்யும் உதவி, முனிவரின் பேராசை அல்ல. இவ்வாறு தானம் பெறுபவனும் கொடுப்பவனுக்கு உதவுபவன் ஆகிறான்.
‘அந்தச் சுவர்க்கவாசியின் துயரம் நிறைந்த சொற்களைக் கேட்டு, அவனைக் கரைசேர்ப்பதற்காக நான் அந்த உயர்ந்த அணிகலனை ஏற்றுக்கொண்டேன். மங்கலமான அந்த அணிகலனை நான் ஏற்றுக்கொண்டதும், அந்த ராஜரிஷியின் முந்தைய மனித உடல் அழிந்தது. உடல் அழிந்ததும் அந்த ராஜரிஷியான அரசன் பெருமகிழ்ச்சியோடு நிறைவுற்று, களிப்புடன் இன்பமாகச் சுவர்க்கம் சென்றான். காகுத்ஸ்தா, இந்திரனுக்கு நிகரான அவன் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அற்புதத் தோற்றமுடைய இந்தத் தெய்வீக அணிகலனை எனக்குக் கொடுத்தான்.’ இவ்வாறு முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் கேட்ட வினாவுக்கு அகஸ்தியர் விடையை நிறைவு செய்கிறார். தானம் பெறப்படும்போதுதான் தானத்தின் பலன் நிறைவேறுகிறது — யாரும் பெறாதவரை தானம் முழுமையடைவதில்லை. ஆகவே அகஸ்தியர் வருத்தத்தோடு, கருணையாலேயே அதை ஏற்கிறார். இந்தக் கதைக்கு முந்தைய சர்க்கத்தோடு உள்ள தொடர்பு தெளிவு — ‘கொடுக்கப்பட்டதை மீண்டும் தானம் செய்வதில் மிகப் பெரிய பலன்’ என்ற அகஸ்தியரின் சொல்லும், ராமனுக்கு அந்த அணிகலனை மீண்டும் தானம் செய்ததும். மனித உடலின் அழிவு ஸ்வேதனின் பந்தத்தின் முடிவு; அவன் இப்போது தூய தெய்வீக உடலோடு சுவர்க்கம் செல்கிறான். திறனாய்வுப் பதிப்பில் கடைசியில் ‘த்ரிதிவம் புன:’ (மீண்டும் சுவர்க்கத்துக்கு), பதிப்பில் ‘த்ரிதிவம் ஸுகம்’ (இன்பமாகச் சுவர்க்கத்துக்கு).
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टसप्ततितमः सर्गः॥ ७८॥