சர்க்கம்
இக்ஷ்வாகுவின் மகன் தண்டன் அரசு பெறுதல்
ராமனின் வினா — காடு எப்படி ஆளரவமற்றதானது, மனு இக்ஷ்வாகுவுக்குத் தண்டநீதியை உபதேசித்தல், இக்ஷ்வாகுவின் நூறு மகன்கள், இளையவன் தண்டன், விந்தியத்துக்கும் சைவலத்துக்கும் இடையே மதுமந்தம் என்ற நகரம், சுக்கிரர் புரோகிதர்
அகஸ்தியரின் மிக அற்புதமான அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, ராகவன் மதிப்பாலும் வியப்பாலும் மீண்டும் கேட்கத் தொடங்கினான் — ‘பகவானே, விதர்ப்ப மன்னன் ஸ்வேதன் தவம் செய்த அந்தக் கொடிய காடு எப்படி விலங்குகளும் பறவைகளும் அற்றதாயிற்று? வெறிச்சோடிய, மனிதர் இல்லாத அந்தக் காட்டுக்குள் அந்த அரசன் தவம் செய்ய எப்படிப் புகுந்தான்? இதை உள்ளபடியே கேட்க விரும்புகிறேன்.’ ஆர்வம் நிறைந்த ராமனின் சொற்களைக் கேட்டு, பேரொளி படைத்த முனிவர் சொல்லத் தொடங்கினார். ராமனின் வினா நுட்பமானது — முந்தைய கதையில் காட்டின் வெறுமை வர்ணிக்கப்பட்டது மட்டுமே, அதன் காரணம் சொல்லப்படவில்லை. ஸ்வேதன் ஏன் அங்கே சென்றான், அந்தக் காடு ஏன் ஆளரவமற்றது என்று இருவகை ஆர்வம். ‘மதிப்பாலும் வியப்பாலும்’ என்ற இரு சொற்களால் ராமனின் மனநிலை இருவகையாகிறது — முனிவரிடம் மதிப்பு, கதையில் வியப்பு. இவ்வாறு ஒரு கதை இன்னொரு கதையைத் தோற்றுவிக்கிறது — ஸ்வேதனின் கதையிலிருந்து தண்டகாரண்யத்தின் தோற்றக் கதை தொடங்குகிறது; அது அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் நிறைவுபெறும். ராமனே வனவாசக் காலத்தில் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்தவன்; ஆகவே இந்தக் கதை அவனுக்குத் தனிச் சுவை உடையது. மூன்றாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நி:ஸத்த்வம் ச வனம் ஜாதம்’ (காடு உயிரற்றதாயிற்று), பதிப்பில் ‘தத்வனம் ஸ கதம் ராஜா’ (கண்டபடி படிக்கப்பட்டது).
அகஸ்தியர் சொன்னார் — ‘ராமா, முன்பு கிருத யுகத்தில் தண்டத்தை ஏந்திய பிரபுவான மனு இருந்தார்; அவருடைய குலத்தை மகிழ்விக்கும் பெருமைமிக்க மகன் இக்ஷ்வாகு. வெல்ல முடியாத அந்த மூத்த மகனைப் பூமியில் அரசில் அமர்த்திவிட்டு மனு அவனிடம் சொன்னார் — “பூமியில் அரச வம்சங்களை உருவாக்குபவனாக இரு.” ராகவா, தந்தைக்கு மகன் அப்படியே வாக்களித்தான். பிறகு மிகவும் மகிழ்ந்த மனு மகனிடம் சொன்னார் — “பெருந்தன்மை உடையவனே, மகிழ்ந்தேன்; நீ வம்சத்தை உருவாக்குபவன், ஐயமில்லை. தண்டத்தால் மக்களைக் காப்பாயாக; காரணமின்றித் தண்டிக்காதே. குற்றம் செய்த மனிதர்கள்மீது முறைப்படி விழும் தண்டம் அரசனைச் சுவர்க்கத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஆகவே நீண்ட கைகளை உடைய மகனே, தண்டத்தில் கவனமாக இரு; அவ்வாறு செய்தால் உலகில் உனக்கு மேலான தர்மம் உண்டாகும்.” இவ்வாறு மகனுக்குப் பலவாறு அறிவுறுத்திவிட்டு, மனு சமாதியில் மகிழ்ந்து, என்றுமுள்ள பிரம்மலோகமான சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றார்.’ மனுவின் உபதேசத்தில் தண்டநீதியின் இரண்டு விதிகள் உள்ளன — குற்றவாளிகளைத் தண்டித்தல், குற்றமற்றவர்களைக் காத்தல். தண்டம் கொடூரம் அல்ல, தர்மம்; முறைப்படி பயன்படுத்தப்படும் தண்டம் அரசனைச் சுவர்க்கத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இந்த உபதேசம் பின்னர் தண்டன் என்ற இளவரசனின் கதையோடு முரண் அமைக்கும் — தண்டன் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டவனே அதர்மத்தால் தண்டிக்கப்படுவான். முந்தைய சர்க்கங்களில் சம்பூக வதத்தால் ராமனும் குற்றவாளியைத் தண்டித்தான்; ஆகவே இந்த உபதேசம் அவன் செயலுக்கு ஆதரவு போலத் தோன்றுகிறது.
‘அவர் சுவர்க்கம் சென்றதும், அளவற்ற ஒளியுடைய இக்ஷ்வாகு “எப்படி மகன்களைப் பெறுவேன்?” என்று கவலையில் ஆழ்ந்தான். பிறகு மனுவின் மகனான அறவுள்ளம் கொண்ட அவன் பலவகையான அந்தந்தச் செயல்களால் தேவர்களின் புதல்வர்களுக்கு நிகரான நூறு மகன்களைப் பெற்றான். ரகுநந்தனா, குழந்தாய், அவர்கள் அனைவரிலும் இளையவன் மூடனும் கல்வி கற்காதவனுமாக, தன் அண்ணன்மாருக்குப் பணிவிடை செய்யாதவனாக இருந்தான். “இவன் உடல்மீது நிச்சயம் தண்டம் விழும்” என்று கருதி, தந்தை அந்தச் சிற்றறிவாளனுக்குத் “தண்டன்” என்று பெயரிட்டான்.’ இக்ஷ்வாகுவின் மகன்கள் யாகம், தானம் முதலிய பல செயல்களால் பிறந்தவர்கள்; ஆகவே அவர்கள் தேவர்களின் புதல்வர்களுக்கு நிகரானவர்கள். அவர்களுள் ஒருவன் மட்டும் நேர்மாறானவன் — மூடன், கல்வியற்றவன், பணிவற்றவன். தந்தை இட்ட பெயர் ஒரு தீர்க்கதரிசனம் போன்றது — அவன் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவன் ஆவான் என்று. பெயரே அவன் விதியைச் சுட்டுகிறது. ‘அண்ணன்மாருக்குப் பணிவிடை செய்யாதவன்’ என்ற சொல்லால் மூத்த சகோதரர்களுக்குச் சேவை செய்யாமை காட்டப்படுகிறது; இது இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பெரும் குறை; ராமனின் தம்பியரோ எப்போதும் அவனுக்குச் சேவை செய்கிறார்கள். பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘அல்பதேஜஸ:’ (சிற்றொளியுடையவன்), பதிப்பில் ‘அல்பமேதஸ:’ (சிற்றறிவுடையவன்). ‘குழந்தாய்’ (தாத) என்ற விளி ராமனிடம் அகஸ்தியருக்கு உள்ள வாஞ்சையைக் காட்டுகிறது. தந்தையின் பார்வை கூர்மையானது — மகனின் குறையை அவன் சிறுவயதிலேயே அறிகிறான், இருப்பினும் அவனைக் கைவிடவில்லை.
‘ராகவா, பகைவரை அடக்குபவனே, மகனின் கொடிய இயல்பை அறிந்தும், அவனுக்கு ஏற்ற வேறு நாட்டைக் காணாமல், இக்ஷ்வாகு விந்திய மலைக்கும் சைவல மலைக்கும் இடையே அவனுக்கு ஓர் அரசை அளித்தான். அந்தத் தண்டன் அங்கே அழகிய மலைச்சரிவில் அரசனானான்; ராமா, அங்கே அவன் ஒப்பற்ற உயர்ந்த நகரம் ஒன்றை நிறுவினான். பிரபுவே, அந்த நகருக்கு “மதுமந்தம்” என்று பெயரிட்டு, நல்விரதம் உடைய உசனஸை (சுக்கிரரை) புரோகிதராகத் தேர்ந்தெடுத்தான். இவ்வாறு அந்த அரசன் புரோகிதரோடு கூடி, மகிழ்ச்சியுற்ற மக்கள் நிறைந்த அந்த அரசை, விண்ணுலகில் தேவராஜன் போல ஆண்டான். பிறகு மனிதர் தலைவனின் மகனும் மிகப் பெருமைமிக்கவனும் மகாத்மாவுமான அந்த அரசன், அப்போது அந்த உசனஸோடு சேர்ந்து, விண்ணுலகில் உசனஸோடு கூடிய இந்திரனைப் போல அரசாட்சி செய்தான்.’ ‘அபஶ்யமானஸ்தம் தேஶம் கோரம்’ என்ற வரிக்கு இந்தி உரை ‘அந்த மகனுக்கு ஏற்ற வேறு எந்தப் பயங்கரமான நாட்டையும் காணாமல்’ என்று விளக்கம் தருகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘தம் தோஷம்’ (அந்தக் குறையை) என்ற பாடம் உள்ளது. கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. இந்திரன்–பிருகஸ்பதி என்ற உவமைக்குப் பதிலாக இங்கே இந்திரன்–உசனஸ் என்ற உவமை — சுக்கிரர் அசுரர்களின் குரு என்று பிரசித்தம்; ஆகவே தண்டனின் அரசு செழிப்பாக இருந்தாலும் இறுதியில் அழிவை அடையும் என்ற நுட்பமான குறிப்பு இங்கே உள்ளது. அடுத்த சர்க்கத்தில் அவனுடைய அதர்மமும் சுக்கிரரின் சாபமும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன; அங்கே சுக்கிரரே தண்டனைத் தண்டிப்பார். விந்தியத்துக்கும் சைவலத்துக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியே பிற்காலத்தில் தண்டகாரண்யம் என்று பிரசித்தம்; அங்கேதான் ராமன் சீதையோடு வாழ்ந்தான். மதுமந்த நகரமும் அங்கேயே இருந்தது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनाशीतितमः सर्गः॥ ७९॥