॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 80

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

தண்டன் அரஜாவைப் பலவந்தப்படுத்துதல்

தண்டனின் நீண்ட ஆட்சி, சித்திரை மாதத்தில் பார்கவரின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்லுதல், அரஜாவைக் காணுதல், அவள் பணிவோடு தடுத்துரைத்தல், தண்டனின் வன்முறை, அரஜாவின் காத்திருப்பு

இதை ராமனுக்குச் சொன்ன பின், கும்பத்தில் தோன்றிய மகரிஷி இதே கதையில் மேலும் சொல்லத் தொடங்கினார் — ‘காகுத்ஸ்தா, பிறகு புலனடக்கம் உடைய அந்தத் தண்டன் அங்கே பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் முள் களையப்பட்ட (பகைவர் அற்ற) அரசை ஆண்டான். பிறகு ஒரு சமயம் அந்த அரசன் மனம் கவரும் சித்திரை மாதத்தில் பார்கவரின் (சுக்கிரரின்) அழகிய ஆசிரமத்துக்குச் சென்றான்.’ தொடக்கத்தில் தண்டன் ‘புலனடக்கம் உடையவன்’ என்று வர்ணிக்கப்படுகிறான் — அவன் அரசு முள் களையப்பட்டது, பகைவர் அழிந்தனர். ஆனால் பின்னர் அவனுடைய தன்னடக்கம் உடையும்; ஆகவே இந்த அடைமொழியின் முரண் சுட்டப்படுகிறது. சித்திரை மாதம் வசந்த காலம்; அப்போது காமத்தின் தாக்கம் வலுவாக இருக்கும் என்பது காவிய மரபு; காலத்தைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் கவிஞர் வரவிருக்கும் இக்கட்டை முன்கூட்டியே சுட்டுகிறார். பார்கவர் என்பவர் சுக்கிரர்; முந்தைய சர்க்கத்தில் அவர் தண்டனின் புரோகிதர் என்று சொல்லப்பட்டார்; ஆகவே அரசன் தன் குருவின் ஆசிரமத்துக்கே செல்கிறான் — இதுவும் வரவிருக்கும் குற்றத்தின் கனத்தைக் கூட்டுகிறது. ‘இதே கதையில்’ என்ற சொல்லால், இது முந்தைய கதையின் தொடர்ச்சியே, புதிய கதை அல்ல என்று அகஸ்தியர் சுட்டுகிறார்.

‘அங்கே அந்தத் தண்டன் காட்டுப் பகுதியில் உலவிக்கொண்டிருந்த, அழகில் பூமியில் ஒப்பற்ற, சிறந்த பார்கவரின் மகளைக் கண்டான். அவளைக் கண்டதும் மிகவும் தீய புத்தியுடைய அவன் மன்மதனின் அம்புகளால் துன்புற்று, மிகவும் அஞ்சிய அந்தக் கன்னியை அணுகிச் சொன்னான் — “அழகிய இடையுடையவளே, நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? மங்கலமானவளே, நீ யாருடைய மகள்? அழகிய முகமுடையவளே, மன்மதனால் துன்புறுத்தப்பட்ட நான் உன்னைக் கேட்கிறேன்.” மோகத்தால் வெறிகொண்டு இவ்வாறு பேசிய அந்தக் காமுகனிடம் பார்கவரின் மகள் பணிவோடு இவ்வாறு மறுமொழி கூறினாள்.’ ‘மிகவும் தீய புத்தியுடையவன்’ என்ற அடைமொழியால் முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘சிற்றறிவுடையவன்’, ‘மூடன்’ என்ற வர்ணனை நினைவூட்டப்படுகிறது — அவன் அறிவு சிறுவயதிலிருந்தே மந்தமானது. கன்னி ‘மிகவும் அஞ்சியவள்’ — அரசனின் பார்வையைக் கண்டவுடனேயே அவள் அஞ்சினாள். தண்டனின் வினா நாகரிகமானது போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் ‘மன்மதனால் துன்புறுத்தப்பட்ட நான்’ என்ற ஒப்புதலால் அவன் நோக்கம் தெளிவாகிறது. அரஜாவோ ‘பணிவோடு’ மறுமொழி தருகிறாள் — அவள் சினம் கொள்ளவில்லை, அறநெறியால் அவனைத் திருப்ப முயல்கிறாள். பதிப்பில் ஆறாம் சுலோகத்தில் ‘ஶுபானனே’ (அழகிய முகமுடையவளே), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸுமத்யமே’ (அழகிய இடையுடையவளே); ஏழாம் சுலோகத்தில் ‘த்விதம்’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ந்ருபம்’ (அரசனிடம்). தண்டனுக்கு அவள் யார் என்றுகூடத் தெரியாது, இருந்தும் அவன் மனம் காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது — இது அவனுடைய விவேகமின்மையின் முதல் அறிகுறி.

அரஜா சொன்னாள் — ‘அரசர்க்கரசே, களங்கமற்ற செயலுடைய தேவரான பார்கவரின் மூத்த மகள், ஆசிரமத்தில் வாழும் அரஜா என்பவள் நான் என்று அறியுங்கள். அரசே, என்னைப் பலவந்தமாகத் தொடாதீர்கள்; நான் தந்தையின் பொறுப்பில் உள்ள கன்னி. அரசர்க்கரசே, என் தந்தை உங்கள் குரு, நீங்கள் அந்த மகாத்மாவின் சீடர். கோபமுற்றால் பெருந்தவமுடைய அவர் உங்களுக்கு மிகப் பெரிய கேட்டை உண்டாக்குவார். அறம் கண்ட நல்வழியில் என்னால் வேறு ஏதாவது காரியம் ஆக வேண்டுமென்றால், மனிதருள் சிறந்தவரே, பேரொளியுடைய என் தந்தையிடம் என்னைக் கேளுங்கள்; இல்லையேல் உங்களுக்குக் கொடிய விளைவு நேரும். கோபத்தால் என் தந்தை மூவுலகையும் எரித்துவிடுவார் அல்லவா. குறையற்ற அங்கங்களுடையவரே, கேட்டால் என் தந்தை என்னை உங்களுக்குக் கொடுப்பார்.’ அரஜாவின் சொற்களில் நான்கு வாதங்கள் — அவள் தந்தையின் பொறுப்பில் உள்ள கன்னி, தந்தை குரு, சாபத்தின் அச்சம், அறவழியிலான வழி. அவள் மறுப்பது மட்டுமன்றி, முறையான வழியையும் காட்டுகிறாள் — மணம் புரியத் தந்தையிடம் கேட்பது. ஒன்பதாம் சுலோகமும் பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதியும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் அரஜாவின் அறவுணர்வு விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. ‘என் தந்தை உங்கள் குரு, நீங்கள் சீடர்’ என்ற சொல் தண்டனின் குற்றத்தை இன்னும் கனமானதாகத் தெளிவுபடுத்துகிறது — குருவின் மகளைப் பலவந்தப்படுத்துவது மகாபாதகம். ‘குறையற்ற அங்கங்களுடையவரே’ என்ற விளியிலும் அவள் அரசனிடம் மரியாதையைக் காக்கிறாள்.

‘இவ்வாறு சொன்ன அரஜாவிடம், காமத்தின் வசப்பட்டு மதத்தால் வெறிகொண்ட தண்டன் தலைமேல் கைகூப்பி மறுமொழி சொன்னான் — “அழகிய இடையுடையவளே, அருள் புரி; காலம் தாழ்த்தலாகாது; அழகிய முகமுடையவளே, உனக்காக என் உயிர் பிளக்கிறது. உன்னை அடைந்தபின் எனக்கு மரணமே வரட்டும், அல்லது மிகக் கொடிய பாவமே வரட்டும்; அச்சமுடையவளே, உன்னிடம் பக்தியோடு உன்னை நாடி மிகவும் தவிக்கும் என்னை ஏற்றுக்கொள்.” இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, வலிமையுடைய அவன் துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்தக் கன்னியைக் கைகளால் பலவந்தமாகப் பற்றி, விருப்பம்போல் உறவுகொள்ளத் தொடங்கினான். மிகக் கொடிய, மிகப் பயங்கரமான அந்தக் கேட்டைச் செய்துவிட்டுத் தண்டன் விரைவில் ஒப்பற்ற மதுமந்த நகருக்குச் சென்றுவிட்டான். அரஜாவும் ஆசிரமத்துக்குச் சற்று அருகிலேயே அழுதபடி மிகவும் அஞ்சியவளாக, தேவனைப் போன்ற தன் தந்தைக்காகக் காத்திருந்தாள்.’ தண்டனின் கூப்பிய கைகள் பணிவின் அடையாளம் அல்ல, காமத்தின் அடையாளம். ‘மரணமே வரட்டும், பாவமே வரட்டும்’ என்ற சொல்லால் அவன் தானே தன் அழிவை ஏற்றுக்கொள்கிறான் — மனுவின் உபதேசத்தில் உள்ள ‘குற்றவாளிகள்மீது தண்டம் விழுகிறது’ என்ற சொல்லை நினைவுகூர வேண்டும். குற்றம் செய்துவிட்டு அவன் ஓடிவிடுகிறான்; அரஜாவோ மனவுறுதியோடு தந்தைக்காகக் காத்திருக்கிறாள். இந்தக் கொடிய செயலின் விளைவு அடுத்த சர்க்கத்தில் வர்ணிக்கப்படுகிறது. பதிப்பில் பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘காமவஶம் கத:’ (காமத்தின் வசப்பட்டு), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘காமஶரார்தித:’ (காம அம்புகளால் துன்புற்று); பதினாறாம் சுலோகத்தில் ‘ப்ராப்ய’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘க்ருஹ்ய’ (பற்றி).

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽशीतितमः सर्गः॥ ८०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க