॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 81

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்கிரரின் சாபத்தால் தண்டனின் அரசு அழிதல்

சுக்கிரரின் வருகை, அரஜாவைக் காணுதல், சினம், ஏழு இரவுகளில் புழுதிமழையால் அரசு அழியும் என்ற சாபம், ஆசிரமவாசிகள் வெளியேறுதல், அரஜா ஏரியருகே வாழ்தல், தண்டகாரண்யம், ஜனஸ்தானம் என்ற பெயர்களின் விளக்கம், அந்திக்காலம்

அளவற்ற ஒளியுடைய அந்தத் தேவரிஷி சிறிது நேரத்தில் நடந்ததைக் கேள்வியுற்று, பசியால் வாடியவராகச் சீடர்கள் சூழத் தம் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பினார். புழுதியில் தோய்ந்து, துயருற்று, விடியற்காலையில் கிரகணம் பிடித்து ஒளியிழந்த நிலவொளி போலத் திகழ்ந்த அரஜாவை அவர் கண்டார். பசியால் வாடியிருந்த அவருக்குச் சினம் மிகுதியாக எழுந்தது; மூவுலகையும் எரிப்பவர் போல அவர் சீடர்களிடம் சொன்னார் — ‘பாருங்கள், நெறிபிறழ்ந்த, தன்னை அறியாத தண்டனுக்குச் சினமுற்ற நெருப்புச் சுடரைப் போலக் கொடிய தோற்றமுடைய கேடு வந்துவிட்டது. சுடர்விடும் நெருப்பின் சுடரைத் தொடத் துணிந்த, தீய உள்ளமும் தீய மதியும் உடைய இவனுக்கு அவனைச் சார்ந்தோரோடு அழிவு வந்துவிட்டது.’ அரஜாவைப் பற்றிய உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — கிரகணம் பிடித்த நிலவொளி விடியற்காலையில் ஒளியிழப்பதுபோல அவளும் ஒளியிழந்திருக்கிறாள். அவள் பெயர் ‘அரஜா’ (தூசற்றவள், மாசற்றவள்), ஆனால் இப்போது அவள் ‘புழுதியில் தோய்ந்தவள்’ — பெயரின் பொருள் தலைகீழானதைக் கவிஞர் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார். சுக்கிரரின் சினம் பசியாலும் அதிகரித்தது என்று கவிஞர் ஒரு மனித இயல்பான விவரத்தைத் தருகிறார். தண்டனின் செயல் நெருப்புச் சுடரைத் தொடுவது போன்றது — நெருப்பைத் தொடுபவன் எரிந்தே தீருவான். சுக்கிரர் முன்பு தண்டனின் புரோகிதராக இருந்தவர்; ஆகவே அவர் சாபம் தந்தையின் சினம் மட்டுமல்ல, குருவின் நீதியும் ஆகும். சீடன் குருவின் மகளைப் பலவந்தப்படுத்துவது இருமடங்குக் குற்றம்.

‘இப்படிப்பட்ட கொடிய பாவத்தை அவன் செய்ததால், தீய புத்தியுடைய அவன் அந்தப் பாவச் செயலின் பலனை அடைவான். பாவச் செயல்களில் ஈடுபடும் தீய மதியுடைய இந்த அரசன் ஏழு இரவுகளில் மகன்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் மரணமடைவான். தீய மதியுடைய இவனுடைய நாட்டைச் சுற்றிலும் நூறு யோசனை தூரத்துக்குப் பாகசாசனனான இந்திரன் பெரும் புழுதிமழையால் எரித்துவிடுவான். இங்கே அசையும் அசையாத உயிர்கள் அனைத்தும் பெரும் புழுதிமழையால் எங்கும் அழிந்துபோயின. தண்டனின் நாடு எவ்வளவு பரப்புடையதோ, அது முழுவதும் தன் உயர்ந்த கட்டடங்களோடு ஏழு இரவுகளில் புழுதிமழையால் கண்ணுக்குத் தெரியாததாகிவிடும்.’ சாபத்தின் பரப்பு பெரியது — அரசன் மட்டுமல்ல, அவன் மகன்கள், படை, வாகனங்கள், நாடு முழுவதும், அங்குள்ள எல்லா உயிர்களும். அரசனின் பாவத்தின் பலனை மக்களும் அனுபவிக்கிறார்கள் — இது பண்டைய அரசதர்மக் கொள்கை; முன்பு சம்பூகன் நிகழ்ச்சியிலும் இது காணப்பட்டது. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘விலயம் ஸர்வதோ(அ)கமன்’ (எங்கும் அழிந்துபோயின) என்ற இறந்தகாலம் அச்சுப் பதிப்பில் உள்ளது — சாபம் உறுதியானது என்பதால் எதிர்காலமும் இறந்தகாலம் போலச் சொல்லப்பட்டது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நாஶம் யாஸ்யந்தி ஸர்வஶ:’ (எங்கும் அழியும்). ஆறாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘கோரதர்ஶனம்’ (கொடிய தோற்றமுடைய), பதிப்பில் ‘கோரஸம்ஹிதம்’ (கொடுமை நிறைந்த). புழுதிமழை ஓர் அதிசயமான தண்டனை — நெருப்பும் அல்ல, நீரும் அல்ல, புழுதி; அதனால் அனைத்தும் மூடப்படுகின்றன. ‘ஏழு இரவுகளில்’ என்ற காலக்குறிப்பு சாபத்தின் விரைவைக் காட்டுகிறது. சுக்கிரர் தாமே கொல்லவில்லை, இந்திரனைச் செயல்படுபவனாகச் சுட்டுகிறார் — தேவர்களும் முனிவரின் சொல்லைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுச் சினத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அவர் ஆசிரமவாசிகளிடம், ‘நாட்டின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் சென்று தங்குங்கள்’ என்றார். உசனஸின் சொல்லைக் கேட்டு ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த அந்த மக்கள் அந்த நாட்டிலிருந்து வெளியேறி, வெளியே இருப்பிடம் அமைத்துக்கொண்டனர். பிறகு முனிவர்களிடம் அவ்வாறு சொன்ன அவர் அரஜாவிடம் சொன்னார் — ‘தீய புத்தியுடையவளே, இங்கேயே இந்த ஆசிரமத்தில் மனவொருமையோடு வாழ்ந்திரு. அரஜா, ஒரு யோசனை பரப்புள்ள, மிக அழகிய ஒளியுடைய இந்த ஏரியைக் கவலையின்றி அனுபவி; இங்கே காலத்தை எதிர்பார்த்திரு. அந்த இரவில் உன் அருகில் வந்து தங்கும் உயிர்கள் புழுதிமழையால் எப்போதும் கொல்லப்படமாட்டா.’ பிரம்மரிஷியின் ஆணையைக் கேட்டு, பார்கவரின் மகளான அரஜா மிகவும் வருந்தியவளாகத் தந்தை பார்கவரிடம் ‘அப்படியே’ என்றாள். சுக்கிரர் மகளைத் ‘தீய புத்தியுடையவளே’ என்று அழைக்கிறார் — அவளாலும் தண்டனைத் தடுக்க முடியவில்லையே என்ற வருத்தம். இருப்பினும் அவர் அவளையும் அவள் அருகில் வாழ்வோரையும் காக்கிறார். இவ்வாறு தண்டகாரண்யத்திலும் ஒரு புனிதப் பகுதி எஞ்சியிருக்கிறது. பதினாறாம் சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. மகள் ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிவது ‘அப்படியே’ என்ற ஒரே சொல்லால் வெளிப்படுகிறது; அவள் துயரத்தின் ஆழம் ‘மிகவும் வருந்தியவள்’ என்ற சொல்லால். குற்றமற்ற ஆசிரமவாசிகளைச் சுக்கிரர் முன்கூட்டியே வெளியே அனுப்புகிறார் — சாபம் தண்டனின் நாட்டுக்கு மட்டுமே, குற்றமற்றவர்களுக்கு அல்ல. இவ்வாறு அவர் சினத்திலும் விவேகம் உள்ளது.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பார்கவர் வேறிடத்தில் வாழ்வை அமைத்துக்கொண்டார். அரசனின் அந்த அரசு, பணியாளர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும், பிரம்மவாதியான அவர் சொன்னபடியே ஏழு நாள்களில் சாம்பலானது. அரசே, விந்தியத்துக்கும் சைவலத்துக்கும் இடையே இருந்த தண்டனின் அந்த நாடு, அவன் அதர்மம் செய்ததால் அந்தப் பிரம்மரிஷியால் சபிக்கப்பட்டது; காகுத்ஸ்தா, அன்றுமுதல் அது தண்டகாரண்யம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இங்கே தவசிகள் தங்கியதால் அது ஜனஸ்தானம் ஆயிற்று. ராகவா, நீ என்னைக் கேட்டது அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். இவ்வாறு முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் கேட்ட வினாவுக்கு — ‘அந்தக் காடு எப்படி ஆளரவமற்றதானது?’ — விடை நிறைவுபெறுகிறது. தண்டனின் பெயராலேயே நாட்டின் பெயர் — அரசனின் குற்றத்தின் நினைவுச்சின்னம். ராமன் தானே வனவாசத்தில் அங்கே வாழ்ந்தான், கரன் தூஷணன் முதலிய அரக்கர்களை ஜனஸ்தானத்தில் கொன்றான்; ஆகவே இந்தக் கதைக்கு ராமனுக்குத் தனி முக்கியத்துவம் உண்டு. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘விந்த்யஶைவலயோர்ந்ருப’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விந்த்யஶைவலஸானுஷு’ (விந்திய, சைவல மலைச்சரிவுகளில்); பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘வைதர்ம்யே ஸஹிதே க்ருதே’, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘புரா வைதர்மகே க்ருதே’ (முன்பு அதர்மம் செய்யப்பட்டபோது). இவ்வாறு ஸ்வேதனின் தபோவனம் ஏன் வெறிச்சோடியிருந்தது என்ற வினாவுக்கும் விடை கிடைக்கிறது — சாபத்துக்குப் பின் அந்தப் பகுதி விலங்குகளும் பறவைகளும் அற்றதாயிற்று.

‘வீரனே, அந்திவேளை வழிபாட்டுக்கான நேரம் கடந்துகொண்டிருக்கிறது. மனிதருள் புலியே, இந்த மகரிஷிகள் அனைவரும் நிறைகுடங்களோடு சுற்றிலும் நீர்க்கடன் செய்து சூரியனை வழிபடுகின்றனர். பிரம்மத்தை நன்கறிந்த அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து வேதத்தை ஓதினர்; ராமா, சூரியன் மறைந்துவிட்டான்; சென்று நீரைத் தொட்டு (ஆசமனம் செய்து) வழிபடு.’ அகஸ்தியர் கதையை இங்கேயே நிறுத்துகிறார், ஏனெனில் மாலை அந்திக்கான நேரம் வந்துவிட்டது — அறக்கடமை கதையைவிட முன்னது. முனிவர்கள் நிறைகுடங்களில் நீர் எடுத்துச் சூரியனை வழிபடுவது ஆசிரமத்தின் மாலைக் காட்சி. இருபத்து இரண்டாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்களுடையது — ‘க்ருதோதகா நரவ்யாக்ர’, ‘ஸ தைர்ப்ராஹ்மணமப்யஸ்தம்’, ‘ரவிரஸ்தங்கதோ ராம’ என்ற மூன்று பாதிகள் ஒரே எண்ணில் உள்ளன. அடுத்த சர்க்கம் ராமனின் அந்திவேளை வழிபாட்டோடு தொடங்குகிறது. ‘ப்ராஹ்மணம்’ (வேதப் பகுதி) என்ற சொல் அச்சுப் பதிப்பில் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ருஷிபிர் அப்யஸ்த:’ (முனிவர்களால் ஓதப்பட்டது) என்ற வேறு பாடம். இவ்வாறு கதையின் முடிவில் சர்க்கம் நாளின் முடிவையும் காட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकाशीतितमः सर्गः॥ ८१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க