சர்க்கம்
ராமன் அயோத்திக்குத் திரும்புதல்
ராமனின் அந்திவேளை வழிபாடு, அகஸ்திய ஆசிரமத்தில் உணவும் இரவுத் தங்கலும், காலையில் விடைபெறுதல், அகஸ்தியரின் ஆசியும் ராமத் துதியும், புஷ்பகத்தில் அயோத்திக்கு வருதல், பரதனையும் லக்ஷ்மணனையும் அழைத்தல்
முனிவரின் சொல்லை ஏற்று, ராமன் அந்திவேளை வழிபாட்டுக்காக அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நாடும் புனித ஏரிக்குச் சென்றான். அங்கே நீரைத் தொட்டு (ஆசமனம் செய்து) மேற்கு அந்தியை வழிபட்டுவிட்டு, ராமன் மகாத்மாவான கும்பயோனியின் ஆசிரமத்துக்குள் நுழைந்தான். அகஸ்தியர் அவன் உணவுக்காகப் பல சிறப்புகளுடைய கிழங்குகளையும், மூலிகைகளையும், செந்நெல் முதலிய புனித உணவுகளையும் ஆயத்தம் செய்தார். மனிதருள் சிறந்த அவன் அமுதம் போன்ற அந்த உணவை உண்டு, மகிழ்ந்து முழு நிறைவோடு அந்த இரவைக் கழித்தான். அரசனாக இருந்தும் ராமன் ஆசிரமத்தின் நியதிகளைக் கடைப்பிடிக்கிறான் — அந்தி வழிபாடு, காட்டு உணவு, முனிவரின் அருகில் தங்குதல். அகஸ்தியரின் விருந்தோம்பல் காட்டுக்குரியதே — கிழங்குகள், வேர்கள், கனிகள், நீவாரம், செந்நெல் முதலிய புனித தானியங்கள்; ஆனால் அன்போடு கொடுக்கப்பட்டதால் அது ராமனுக்கு அமுதம் போன்றது. இந்தக் காட்சியில் வனவாச நினைவும் பொதிந்துள்ளது — பதினான்கு ஆண்டுகள் ராமன் இப்படிப்பட்ட உணவையே உண்டான். மூன்றாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘கந்தமூலம் ததௌஷதம்… ஶால்யாதீனி’ (கிழங்குகளும் மூலிகையும்… செந்நெல் முதலியவை), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘பலமூலம் ததௌஷதீ:… ஶாகானி ச’ (கனிகளும் வேர்களும் மூலிகைகளும்… கீரைகளும்). ‘அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நாடும்’ என்ற அடைமொழியால் ஏரியின் தெய்வீகத்தன்மை சுட்டப்படுகிறது. ஆசிரமத்தின் அமைதி, முனிவரின் அன்பு, ராமனின் நிறைவு — மூன்றும் இக்காட்சியில் ஒன்றாகக் காணப்படுகின்றன. ‘மகிழ்ந்து முழு நிறைவோடு’ என்ற இரு சொற்களால் அவன் மனத்தின் முழுமையான திருப்தி வர்ணிக்கப்படுகிறது.
காலையில் விடியற்காலையில் எழுந்து, நாள்கடமைகளைச் செய்து முடித்து, பகைவரை அடக்கும் ரகுகுலத்தில் சிறந்த அவன் புறப்படுவதற்காக முனிவரை அணுகினான். ராமன் கும்பத்தில் தோன்றிய மகரிஷியை வணங்கிச் சொன்னான் — ‘என் நகருக்குச் செல்ல விடைகேட்கிறேன்; எனக்கு அனுமதி தர வேண்டும். மகாத்மாவான உங்கள் தரிசனத்தால் நான் பாக்கியசாலி ஆனேன், அருள் பெற்றேன். என்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்வதற்காக உங்களைக் காண மீண்டும் இங்கே வருவேன்.’ ராமனின் பணிவு இங்கே தெளிவாகிறது — தானே தூய்மைப்படுத்துபவனாக இருந்தும், முனிவரின் தரிசனத்தால் தன்னைத் தூயவனாகக் கருதுகிறான். ‘பாக்கியசாலி ஆனேன், அருள் பெற்றேன்’ என்பது இருமடங்கு நன்றியுணர்வு. புறப்பட அனுமதி கேட்பது நல்லொழுக்க முறையின் ஓர் அங்கம் — விருந்தினர் தம் விருப்பப்படி செல்வதில்லை, வீட்டுத்தலைவரின் அனுமதியை வேண்டுகிறார். ஆறாம் சுலோகத்தில் பதிப்பில் ‘ஆப்ருச்சே ஸ்வாம் புரீம் கந்தும்’ (என் நகருக்குச் செல்ல விடைகேட்கிறேன்), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஆப்ருச்சே த்வாம் கமிஷ்யாமி’ (உங்களிடம் விடைகேட்கிறேன், செல்வேன்). ‘ரகுகுலத்தில் சிறந்தவன்’ என்ற அடைமொழி அவன் வம்சப் பெருமையை நினைவூட்டுகிறது. ராமன் காலையிலேயே எல்லா நித்யகர்மங்களையும் முடித்துவிட்டு முனிவரிடம் செல்கிறான் — அரசனின் நாள்முறையும் அறநெறிக்கு இயைந்தது. மீண்டும் வருவேன் என்ற உறுதிமொழி முனிவரிடம் அவனுக்குள்ள அன்பைக் காட்டுகிறது.
காகுத்ஸ்தன் இவ்வாறு வியப்பூட்டும் சொற்களைச் சொன்னதும், அறத்தையே கண்ணாகக் கொண்ட தவச்செல்வர் பெருமகிழ்ச்சியோடு சொன்னார் — ‘ராமா, மங்கலமான உன் இந்தச் சொற்கள் மிக அற்புதமானவை; ரகுநந்தனா, நீயே எல்லா உயிர்களையும் தூய்மைப்படுத்துபவன். ராமா, உன்னை ஒரு கணமேனும் காண்பவர்கள் தூய்மையடைந்து, சுவர்க்கவாசிகளாகி, சுவர்க்கத் தலைவர்களால் பூஜிக்கப்படுகிறார்கள். பூமியில் உன்னைக் கொடிய கண்களால் பார்க்கும் உயிர்களோ யமனின் தண்டத்தால் தாக்கப்பட்டு உடனே நரகம் செல்கிறார்கள். ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, நீ இப்படிப்பட்டவன், உடல் தாங்கிய அனைவரையும் தூய்மைப்படுத்துபவன்; ராகவா, பூமியில் உன்னைப் பற்றிப் பேசுபவர்கள் சித்தியை அடைவார்கள். கலக்கமின்றி, எங்கிருந்தும் அச்சமில்லாத, இடையூறற்ற வழியில் செல்; அறநெறிப்படி அரசை ஆள்; நீயே உலகுக்குப் புகலிடம் அல்லவா.’ ராமன் ‘என்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள வருவேன்’ என்றான்; முனிவரோ ‘நீயே தூய்மைப்படுத்துபவன்’ என்று மறுமொழி கூறுகிறார். ராமனைக் காண்பதும் அவனைப் பற்றிப் பேசுவதும் சித்தியைத் தரும் என்பது பக்தி உணர்வு. பன்னிரண்டாம் சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது — ராமகதையைச் சொல்வதன் பலன்; இது ராமாயணத்தின் பலச்ருதிக்கும் வேராக அமைகிறது. ‘உன்னைக் கொடிய கண்களால் பார்ப்பவர்கள்’ என்ற சொல் ராமனின் பகைவர்களான ராவணன் முதலியோரின் அழிவை நினைவூட்டுகிறது. அகஸ்தியரின் ஆசியில் மூன்று பகுதிகள் — அச்சமற்ற வழி, அறநெறிப்படி அரசாட்சி, உலகின் புகலிடமாக இருத்தல். ‘அறத்தையே கண்ணாகக் கொண்டவர்’ என்பது முனிவரின் அடைமொழி — அவர் பார்வை அறத்தாலேயே இயங்குகிறது. இந்தத் துதிப்பகுதி முந்தைய சர்க்கங்களில் வந்த ‘நீயே நாராயணன்’ என்ற சொல்லின் தொடர்ச்சி. ராமனின் தூய்மைப்படுத்தும் தன்மையை முனிவர் சொற்களால் மட்டுமன்றி, பலனைச் சுட்டுவதாலும் நிலைநாட்டுகிறார் — காண்பதால் சுவர்க்கம், பகைப்பதால் நரகம்.
முனிவர் இவ்வாறு சொன்னதும், கைகூப்பிப் பணிந்த அறிவாளியான அரசன் சத்தியமே இயல்பாகக் கொண்ட அந்த முனிவரை வணங்கினான். முனிவர்களுள் சிறந்தவரையும் அந்தத் தவச்செல்வர்கள் அனைவரையும் வணங்கிவிட்டு, அவன் கலக்கமின்றிப் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட புஷ்பகத்தில் ஏறினான். மகேந்திரனைப் போல் ஒளிர்ந்து புறப்பட்ட அவனை, தேவர்கள் ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரனைப் பூஜிப்பதுபோல, முனிவர் கூட்டங்கள் சுற்றிலும் ஆசிகளால் பூஜித்தனர். பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட புஷ்பகத்தில் வானில் நின்ற அந்த ராமன், மழைக்காலத்தில் மேகங்களின் அருகே உள்ள நிலவைப் போலக் காட்சியளித்தான். பிறகு நண்பகல் வந்தபோது, ஆங்காங்கே பூஜிக்கப்பட்டவனாகக் காகுத்ஸ்தன் அயோத்தியை அடைந்து நடுக்கட்டில் (அரண்மனையின் நடு முற்றத்தில்) இறங்கினான். ராமனின் வான்பயணத்துக்கான உவமை அழகியது — மழைக்காலத்தில் மேகங்களின் நடுவே நிலவுபோலப் பொன் விமானத்தில் ராமன். ‘ப்ரக்ரஹ:’ என்ற சொல் பணிவால் வணங்கியவன் என்பதைக் குறிக்கிறது. ‘ஆங்காங்கே பூஜிக்கப்பட்டவனாக’ என்ற சொல்லால் வழியெங்கும் மக்கள் அவனைப் போற்றினர் என்று தெரிகிறது. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விமானாத் அவரோஹத’ (விமானத்திலிருந்து இறங்கினான்), பதிப்பில் ‘மத்யகக்ஷாமவாதரத்’ — அரண்மனையின் நடுக்கட்டு. அகஸ்திய ஆசிரமத்திலிருந்து அயோத்தி வரையிலான பயணம் அரை நாளில் முடிந்தது — புஷ்பகத்தின் வேகம் அற்புதமானது. முனிவர்களால் இந்திரனைப் போலப் பூஜிக்கப்பட்ட ராமன் ராஜசூயம் முதலிய யாகங்களுக்குத் தகுதியுடையவன் என்பதும் சுட்டப்படுகிறது.
பிறகு விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்லும் அழகிய புஷ்பகத்தை ‘செல், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்று விடைகொடுத்து அனுப்பிவிட்டு, பிரபு உள்கட்டில் நின்ற வாயிற்காவலனிடம் விரைவாகச் சொன்னான் — ‘விரைந்து செயல்படும் லக்ஷ்மணனிடமும் பரதனிடமும் சென்று, நான் வந்ததைத் தெரிவித்து, தாமதமின்றி அவர்களை அழைத்து வா.’ புஷ்பகம் மீண்டும் தன் உரிமையாளனான குபேரனிடம் செல்வதில்லை; ராமனின் ஆணைப்படி விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்கிறது — ‘விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்வது’. ராமன் புஷ்பகத்திடமும் ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்று நாகரிகமாகப் பேசுகிறான்; இது எல்லோரிடமும் அவனுக்குள்ள நற்பண்பைக் காட்டுகிறது. இருபதாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்களுடையது — ‘கக்ஷாந்தரஸ்திதம் க்ஷிப்ரம்…’, ‘லக்ஷ்மணம் பரதம் சைவ…’, ‘மமாகமனமாக்யாய…’ என்ற மூன்று பாதிகள் ஒரே எண்ணில் உள்ளன. தம்பியரை அழைப்பது அடுத்த சர்க்கத்துக்கான முன்னுரை — அங்கே ராமன் ராஜசூயம் பற்றி அவர்களோடு ஆலோசிப்பான். பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தின் பிற்பாதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘விரைந்து செயல்படும்’ என்ற அடைமொழி சகோதரர் இருவரின் சுறுசுறுப்பைக் காட்டுகிறது. ராமன் வந்தவுடனேயே தம்பியரை நினைக்கிறான் — அவனுடைய சகோதர அன்பு எங்கும் வெளிப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्व्यशीतितमः सर्गः॥ ८२॥