சர்க்கம்
நாரதர் யுக தர்மத்தை உரைத்தல்
ராமன் அமைச்சர்களையும் முனிவர்களையும் அழைத்தல், எட்டு மகரிஷிகளின் வருகை, நாரதரின் மறுமொழி, கிருத, திரேதா, துவாபர யுகங்களில் தவம் செய்யும் உரிமையுடையோர், அதர்மமும் பொய்யும் ஒவ்வொரு பாதமாக வளர்தல், சூத்திரனின் தவத்தால் சிறுவனின் மரணம், அரசனின் ஆறிலொரு பங்கும் கடமையும்
அந்த அந்தணரின் துயரமும் சோகமும் நிறைந்த உருக்கமான புலம்பல் முழுவதையும் ராகவன் கேட்டான். துயரத்தால் வெந்த அவன் அமைச்சர்களையும், வசிஷ்டரையும் வாமதேவரையும், தம்பியரையும் நகரப் பெரியோர்களையும் ஒன்றாக அழைத்தான். ராமன் அந்தணரின் குற்றச்சாட்டைப் புறக்கணிக்கவில்லை; உடனே அவையைக் கூட்டுகிறான் — இது பொறுப்புள்ள அரசனின் அடையாளம். பிறகு வசிஷ்டருடன் எட்டு அந்தணர்கள் உள்ளே அழைத்துவரப்பட்டனர்; அவர்கள் தேவனைப் போன்ற அரசனிடம் ‘வாழ்க, வளர்க’ என்றனர். அவர்களின் பெயர்கள் — மார்க்கண்டேயர், மௌத்கல்யர், வாமதேவர், காசியபர், காத்யாயனர், ஜாபாலி, கௌதமர், நாரதர். அந்தணர்களுள் சிறந்த இவர்கள் அனைவரும் இருக்கைகளில் அமர்த்தப்பட்டனர்; ராமனும் வந்து சேர்ந்த மகரிஷிகளைக் கைகூப்பி வணங்கி அமர்ந்தான். அமைச்சர்களும் நகரப் பெரியோர்களும் தகுதிக்கேற்ப முறைப்படி அமர்ந்தனர். சுடர்விடும் ஒளியுடைய அவர்கள் அனைவரும் அமர்ந்ததும் ராகவன் அனைத்தையும் சொன்னான் — ‘இந்த அந்தணர் முறையிடுகிறார்; அரண்மனை வாயிலில் விடாப்பிடியாக அமர்ந்து போராட்டம் நடத்துகிறார்.’ அரசனின் அவையில் முனிவர்கள், அமைச்சர்கள், நகர மக்கள் — எல்லாப் பிரிவினரும் இருந்தனர்; கனமான விஷயத்தின் முடிவு கூட்டாக எடுக்கப்படுகிறது. ராமனுக்கு முனிவர்களிடம் உள்ள மதிப்பு இங்கே தெளிவாகிறது — அரசனாக இருந்தும் அவன் கைகூப்பி அவர்களை வணங்குகிறான். ‘துயரத்தால் வெந்த’ என்ற சொல் ராமனின் உணர்வுநுட்பத்தைக் காட்டுகிறது — குடிமகனின் துயரம் அவனுடைய சொந்தத் துயரம். எட்டு முனிவர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவது அவையின் பெருமையைக் கூட்டுகிறது. மார்க்கண்டேயர் நீண்ட ஆயுள் உடையவர், ஜாபாலி அயோத்தியா காண்டத்தில் நாத்திக வாதம் செய்தவர், நாரதர் வால்மீகிக்கு ராமகதையை முதன்முதலில் சொன்னவர் — இவ்வாறு பலதரப்பட்ட முனிவர்கள் ஒன்றுகூடியுள்ளனர். அவர்களின் ‘வாழ்க, வளர்க’ என்ற ஆசி அரசவையின் நல்லொழுக்க முறை. வசிஷ்டர் குலகுரு என்பதால் அவர் பெயர் முதலில் வருகிறது.
துயருற்ற அரசனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, நாரதர் முனிவர்களின் முன்னிலையில் தாமே மங்கலமான சொற்களால் மறுமொழி கூறினார் — ‘அரசே, சிறுவனுக்கு அகால அழிவு எப்படி நேர்ந்தது என்பதைக் கேளுங்கள்; கேட்டபின், ரகுநந்தனா, செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்.’ நாரதர் எல்லா உலகங்களிலும் சஞ்சரிப்பவர், எல்லாம் அறிந்தவர்; ஆகவே அவருக்கே காரணம் தெரியும். அவர் யுகங்களின் வரிசைப்படி வரலாற்றை விவரிக்கிறார். ‘அரசே, முன்பு கிருத யுகத்தில் அந்தணர்கள் மட்டுமே தவசிகளாக இருந்தனர்; அப்போது அந்தணர் அல்லாதவர் எவ்வகையிலும் தவசியாக இருக்கவில்லை. பிரம்மமயமான, மறைப்பற்ற, சுடர்விடும் அந்த யுகத்தில் — ஞானத்தால் ஒளிர்ந்து, அறியாமையால் மூடப்படாத யுகத்தில் — அனைவரும் மரணமற்றவர்களாகவும் தொலைநோக்கு உடையவர்களாகவும் பிறந்தனர்.’ கிருத யுகத்தில் அகால மரணம் இல்லை; மக்கள் முக்காலமும் உணர்ந்தவர்கள். நாரதரின் கூற்று ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகப் பார்வையின் அடிப்படையில் அமைந்தது — ஒவ்வொரு யுகத்திலும் தர்மத்துக்கு ஒரு நியதியான வரிசை உண்டு, அதை மீறுவது குற்றம். வாசகர் இங்கே ராமாயண காலத்தின் சமூகச் சிந்தனையைக் காண்கிறார்; இன்றைய வாசகர் இதன் வர்ண அமைப்புப் பார்வையை விமர்சனக் கண்ணோடு படிக்க வேண்டும். கவிஞர் நாரதரின் வாயிலாக தர்ம சாஸ்திரத்தின் மரபான கருத்தை நிலைநிறுத்துகிறார். ‘கேளுங்கள்’ என்ற தொடக்கமும் ‘செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்’ என்பதும் — நாரதர் காரணத்தைச் சொல்வதோடு மட்டுமன்றி ராமனைச் செயலுக்கும் தூண்டுகிறார். ‘பிரம்மமயமான, மறைப்பற்ற’ என்ற கிருத யுகத்தின் இரண்டு அடைமொழிகள் — ஞானமயமானது, குற்றங்களால் மூடப்படாதது — அந்த யுகத்தின் தூய்மையைக் குறிக்கின்றன.
‘பிறகு உடல்வலிமை மிக்க மனிதர்களின் திரேதா யுகம் என்பது வந்தது; அதில் முற்பிறவித் தவத்தோடு கூடிய க்ஷத்திரியர்கள் பிறக்கின்றனர். வீரத்திலும் தவத்திலும் அவர்கள் முற்பிறவியில் மேம்பட்டவர்கள். திரேதா யுகத்தில் வாழ்ந்த மகாத்மாக்களான மனிதர்களிடையே பிராமணமும் க்ஷத்திரமும் — முன்னதும் பின்னதும் — இரண்டு யுகங்களிலும் சம வலிமையுடையவையாக இருந்தன. அதைவிட மேலான வேறுபாட்டைக் காணாத அவர்கள் அனைவரும் ஒப்புக்கொண்ட நான்கு வர்ண அமைப்பை நிறுவினர். தர்மமயமான, மறைப்பற்ற, சுடர்விடும் அந்த யுகத்தில் அதர்மம் தன் ஒரு பாதத்தைப் பூமியில் ஊன்றியது; அதர்மத்தோடு கலந்ததால் ஒளி மங்கும். முன்னோர்களிடம் இருந்த ராஜசமான ஆமிஷமும் பெரும் மாசும் ‘பொய்’ (அந்ருதம்) என்ற பெயரில் ஒரு பாதமாகப் பூமியில் தோன்றியது. அதர்மத்தால் பொய் ஒரு பாதத்தை ஊன்றியபின், முன்பு இல்லாத ஆயுளின் எல்லை தோன்றியது — ஆயுள் வரம்புக்குட்பட்டதாயிற்று. அதர்மத்தால் பொய் பூமியில் ஊன்றப்பட்டபோதும், உலகம் சத்தியத்திலும் தர்மத்திலும் பற்றுடையதாக மங்கலமானவற்றையே செய்தது. திரேதா யுகத்தில் அந்தணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் ஆகிய அனைவரும் தவம் செய்தனர்; மற்ற மக்கள் பணிவிடை செய்தனர்.’ தர்மம் நான்கு பாதங்கள் உடையது என்ற கருத்து இங்கே உள்ளது — கிருதத்தில் நான்கு பாதங்கள், திரேதாவில் மூன்று, துவாபரத்தில் இரண்டு, கலியில் ஒன்று. அதர்மம் நுழைவதால் ஆயுளும் ஒளியும் குறைகின்றன என்பது நாரதரின் கருத்து. ‘பொய்’ என்பதே அதர்மத்தின் முதல் பாதம் — எல்லாக் குற்றங்களுக்கும் பொய்யே வேர் என்பது பாரதிய நீதியின் உறுதியான கொள்கை. ‘ராஜசமான ஆமிஷம், மாசு’ என்ற வர்ணனையால் நாரதர் உயிர்க்கொலையையும் ரஜோ குணத்தையும் பொய்யோடு இணைக்கிறார். இந்தி உரை இங்கே ‘ஆமிஷம்’ என்ற சொல்லை உழவு முதலிய பிழைப்புத் தொழில்கள் என்று விளக்குகிறது — ரஜோ குணத்தை வேராகக் கொண்ட செயல். திரேதாவில் அந்தணரும் க்ஷத்திரியரும் சம வலிமையுடையவர்கள் என்ற கூற்று ராமனின் யுகத்தின் பெருமையைக் காட்டுகிறது — அங்கே க்ஷத்திரியனான ராமனே தர்மத்தின் காவலன். ஆயுள் ‘வரம்புக்குட்பட்டது’ — கிருதத்தில் மரணமற்றவர்கள், திரேதாவில் வரம்புள்ள ஆயுள் உடையவர்கள்.
‘அவர்களுக்குத் தங்கள் சுயதர்மமே மேலானது; அப்போது வைசியர், சூத்திரர் நிலை வந்தது — வைசியர்க்கும் சூத்திரர்க்கும் உரிய சுயதர்மம் சேவை, உழவு, வாணிகம் முதலியவை. சூத்திரர்கள் எல்லா வர்ணத்தாரையும் சிறப்பாகப் போற்றினர். இதற்கிடையே அவர்களிடம் அதர்மமும் பொய்யும் வந்துசேர்ந்ததால், அரசர்களுள் சிறந்தவரே, முந்தைய வர்ணங்கள் மீண்டும் தாழ்வடைந்தன. பிறகு அதர்மம் தன் இரண்டாவது பாதத்தை இறக்கியது; அப்போது துவாபரம் என்ற யுகம் உண்டாயிற்று. துவாபரம் என்ற அந்த யுகம் தேய்ந்துகொண்டிருக்கையில், மனிதருள் காளையே, அதர்மமும் பொய்யும் வளர்ந்தன. இந்தத் துவாபரத்தில் தவம் வைசியர்களுக்குள் புகுந்தது; மூன்று யுகங்களில் மூன்று வர்ணங்களுக்குள் தவம் வரிசைப்படி புகுந்தது. மூன்று யுகங்களில் மூன்று வர்ணங்களில் தர்மம் நிலைபெற்றது; மனிதருள் காளையே, யுக நியதிப்படி சூத்திரன் தவ வடிவான தர்மத்தைப் பெறுவதில்லை. அரசர்களுள் சிறந்தவரே, தாழ்ந்த வர்ணத்தவன் மிகப் பெரிய தவம் செய்கிறான் — கலியுகத்தில் சூத்திரப் பிறவியில் தவம் நிகழும்.’ நாரதரின் கூற்றுப்படி, தவம் செய்யும் உரிமை யுக வரிசைப்படி வர்ணங்களுக்கு விரிந்தது; சூத்திரனின் தவம் கலியுகத்தில் மட்டுமே விதிக்கப்பட்டது. இங்கே வரலாற்றுச் சிந்தனையும் சமூகச் சிந்தனையும் கதை வடிவில் தரப்பட்டுள்ளன. ‘மூன்று யுகங்களில் மூன்று வர்ணங்கள்’ என்ற வரி பதிப்பிலேயே இருமுறை வருகிறது — ஓரிடத்தில் தவம் வரிசைப்படி புகுந்தது, மற்றோரிடத்தில் தர்மம் நிலைபெற்றது என்ற வேறுபாடு. யுகங்களின் வரிசை தர்மத்தின் படிப்படியான வீழ்ச்சியைக் காட்டுகிறது — கிருதத்தில் முழுமை, திரேதாவில் கால் குறைவு, துவாபரத்தில் பாதி. ‘யுகம் தேய்ந்துகொண்டிருக்கையில்’ என்ற சொல் யுகத்தின் வீழ்ச்சி நிலையைக் குறிக்கிறது. இன்றைய பார்வையில் இப்பகுதி சர்ச்சைக்குரியது; ஆனால் இந்த விளக்கம் மூலத்தின் கருத்தை உள்ளபடியே முன்வைக்கிறது. ‘சூத்திரர்கள் எல்லா வர்ணத்தாரையும் போற்றினர்’ என்ற கூற்று, நாரதர் புரிந்துகொண்டபடி திரேதாவின் சமூக அமைப்பை விவரிக்கிறது. ‘தாழ்ந்த வர்ணத்தவன் மிகப் பெரிய தவம் செய்கிறான்’ என்ற நிகழ்காலப் பிரயோகம் சுட்டுவது — நாரதர் பொது விதியைச் சொல்லும்போதே இப்போது நடக்கும் நிகழ்ச்சியையும் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார்.
நாரதர் காரணத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறார் — ‘அரசே, துவாபரத்திலேயே சூத்திரப் பிறவியினனின் தவம் பெரும் அதர்மம்; திரேதாவைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? அரசே, உங்கள் நாட்டின் எல்லையில் — அரசின் விளிம்பில் — தீய புத்தியுடைய ஒருவன் இன்று கடுந்தவம் செய்கிறான்; அதனால்தான் இந்தச் சிறுவனின் மரணம் நேர்ந்தது.’ நாரதரின் கருத்துப்படி யுக தர்மத்தை மீறுவதே அகால மரணத்தின் காரணம். ‘அரசனின் நாட்டிலோ நகரிலோ தீய மதியுடைய எவனாவது அதர்மத்தையோ செய்யத்தகாததையோ செய்தால், அது திருவின்மைக்கு — அரசின் வறுமைக்கு — வேராகிறது; அந்த அரசனும் விரைவில் நரகத்தை அடைவான், ஐயமில்லை.’ அரசனின் பொறுப்பு இங்கே மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — மக்களிடையே நிகழும் அதர்மத்தின் பலன் அரசனையும் சாரும். முந்தைய சர்க்கத்தில் அந்தணர் சொன்ன குற்றச்சாட்டு — ‘அரசனின் குற்றத்தால் அகால மரணம்’ — நாரதரால் ஆதரிக்கப்படுகிறது; ஆனால் குற்றம் ராமனின் சொந்த நடத்தையில் இல்லை, அவன் அரசில் உள்ள ஒருவனின் அதர்மத்தில் உள்ளது. இவ்வாறு ராமனின் கடமை தெளிவாகிறது — அந்தச் சூத்திரத் தவசியைத் தேடி, தர்ம ஒழுங்கை மீண்டும் நிலைநாட்டுவது. ‘நரகத்தை அடைவான்’ என்ற சொல் அரசனுக்கு மறுவுலகம் பற்றிய கவலையையும் உண்டாக்குகிறது; அரசதர்மம் இம்மைக்கு மட்டுமல்ல, மறுமைக்கும் உரியது.
நாரதர் அரசதர்மத்தின் அடிப்படைக் கொள்கையை நினைவூட்டுகிறார் — ‘மக்களை அறநெறிப்படி காக்கும் அரசன், அவர்கள் கற்ற கல்வி, செய்த தவம், செய்த நற்செயல் ஆகியவற்றின் ஆறிலொரு பங்கைப் பெறுகிறான்.’ மக்களின் புண்ணியத்தில் ஆறிலொரு பங்கு அரசனுடையது; ஆகவே பாவத்திலும் அப்படியே. ‘ஆறிலொரு பங்கை அனுபவிக்கும் அந்த அரசன் மக்களை எப்படிக் காக்காமல் இருக்கலாம்? ஆகவே மனிதருள் புலியே, நீங்கள் உங்கள் நாட்டைத் தேடுங்கள்; எங்கே தீவினையைக் காண்கிறீர்களோ அங்கே முயற்சி மேற்கொள்ளுங்கள். அப்படிச் செய்தால் தர்மம் வளரும், மனிதர்களின் ஆயுள் பெருகும், மனிதருள் சிறந்தவரே, இந்தச் சிறுவனும் உயிர்பெறுவான்.’ நாரதரின் உபதேசம் இருவகையானது — காரணத்தைக் கண்டறிதல், தீர்வைச் சுட்டுதல். ராமன் தானே அரசைச் சோதிக்கப் புறப்பட வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் புஷ்பகத்தில் திசைகளைத் தேடுவான். சிறுவன் மீண்டும் உயிர்பெறுவான் என்ற நம்பிக்கையும் இங்கே தரப்படுகிறது — இதனால் அந்தணரின் துயரைப் போக்கும் வழி தெளிவாகிறது. கடமையும் கருணையும் இங்கே ஒன்றிணைகின்றன. ஆறிலொரு பங்குக் கொள்கை அரசனுக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான பரஸ்பர உறவைத் தெளிவுபடுத்துகிறது — அரசன் வரி பெறுகிறான், ஆகவே காப்பது அவனுடைய கடன்; காக்காமல் வரி பெறுவது திருட்டைப் போன்றது என்று தர்ம சாஸ்திரங்கள் சொல்கின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुःसप्ततितमः सर्गः॥ ७४॥