சர்க்கம்
அந்தணரின் புத்திர சோகம்
ராமனின் அறவரசு, நாட்டுப்புற முதிய அந்தணர் இறந்த சிறுவனைச் சுமந்துகொண்டு அரண்மனை வாயிலுக்கு வருதல், அவரது புலம்பல், ராமனின் தீவினையே காரணம் என்ற குற்றச்சாட்டு, அரண்மனை வாயிலில் உயிர்விடுவேன் என்ற சபதம், அரசனின் குற்றத்தால் அகால மரணம் நேர்கிறது என்ற கூற்று
சத்ருக்னனை மதுரைக்கு அனுப்பிய பின், ராகவன் தம்பியர் பரதனோடும் லக்ஷ்மணனோடும் அறநெறிப்படி அரசைக் காத்து இன்பமாக மகிழ்ந்திருந்தான். ராமராஜ்யம் இன்பமும் அமைதியும் நிறைந்தது என்று எங்கும் புகழ்பெற்றது; அந்த இன்பக் காலத்திலேயே திடீரென ஒரு துயர நிகழ்ச்சி நேர்கிறது. பிறகு சில நாள்கள் கழிந்ததும், நாட்டுப்புறத்தைச் சேர்ந்த ஒரு முதிய அந்தணர் இறந்த ஒரு சிறுவனைச் சுமந்துகொண்டு அரண்மனை வாயிலுக்கு வந்தார். நகரவாசி அல்லாத, கிராமத்தில் வாழும் ஓர் அந்தணர் நீதி கேட்டு அரசனின் வாயிலுக்கு வருகிறார்; ராமராஜ்யத்தில் அரண்மனை வாயில் எல்லோருக்கும் திறந்திருந்தது. அவர் அன்பும் துயரமும் கலந்த பலவகைச் சொற்களைச் சொல்லி அழுதபடி ‘மகனே, மகனே’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கதறினார். தந்தையின் புலம்பல் நெஞ்சைப் பிளப்பது — முதுமையில் ஒரே மகனின் மரணம். இந்தச் சர்க்கத்திலிருந்து உத்தர காண்டத்தின் புகழ்பெற்ற சம்பூகன் கதை தொடங்குகிறது; இந்த அந்தணரின் புலம்பலே அதன் வேர். கவிஞர் கருணைச் சுவையோடு தொடங்கி வாசகரின் உள்ளத்தை உருக்குகிறார். ‘இறந்த சிறுவனைச் சுமந்துகொண்டு’ என்ற காட்சியே சான்றாக நிற்கிறது — அவர் சொற்களால் மட்டுமன்றி, பிணத்தோடேயே அரசன் முன் முறையிடுகிறார். சத்ருக்னனின் வெற்றி மகிழ்ச்சிக்குப் பிறகு திடீரென இந்தச் சோகம் — ராமராஜ்யத்திலும் எதிர்பாராத துயரம் நேரக்கூடும் என்று சுட்டப்படுகிறது.
அந்தணர் புலம்புகிறார் — ‘முன்பு வேறொரு பிறவியில் நான் என்ன தீவினை செய்தேனோ, என் ஒரே மகன் மரணமடைந்ததைக் காண்கிறேனே!’ பாரதியச் சிந்தனையில் துயரத்தின் காரணம் முற்பிறவி வினை என்று கருதப்படுகிறது; ஆகவே அவர் முதலில் தன் குற்றத்தையே தேடுகிறார். ‘இளமையை அடையாத சிறுவன், ஐயாயிரம் ‘வர்ஷம்’ வயதுடையவன் — அதாவது ஐயாயிரம் நாள்கள், ஏறக்குறைய பதின்மூன்று வயது — என் துயருக்காக அகாலத்தில் மரணத்தை அடைந்தாயே, மகனே!’ பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில் ‘வர்ஷ’ என்ற சொல்லுக்கு ‘நாள்’ என்ற பொருள் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. ‘சில நாள்களிலேயே நானும் உன் தாயும் உன்னைப் பற்றிய சோகத்தால் மரணமடைவோம், ஐயமில்லை. நான் பொய் சொன்னதாக நினைவில்லை, உயிர்க்கொலை செய்ததாகவும் இல்லை; எந்த உயிருக்கும் தீங்கிழைத்ததாக ஒருபோதும் நினைவில்லை. எந்தத் தீவினையால் இன்று என் மகன் சிறுவனாக இருக்கும்போதே, தந்தைக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்யாமலேயே, யமனின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான்?’ மகனின் கடமை தந்தைக்குச் சிராத்தம் முதலியவற்றைச் செய்வது; அதைச் செய்யாமலேயே மகன் இறந்தான் — தந்தைக்குத் தன் மறுவுலகம் பற்றிய கவலையும் உண்டு. அந்தணரின் சுயபரிசோதனையும் சத்தியப்பற்றும் இங்கே தெளிவாகின்றன; அவர் குற்றமற்றவர், ஆகவே குற்றம் வேறிடத்தில் தேடப்பட வேண்டும். சத்தியம், அகிம்சை, பிறருக்குத் துன்பம் தராமை — இந்த மூன்று பொது அறங்களையும் தாம் கடைப்பிடித்ததாக அவர் அறிவிக்கிறார். தாயைக் குறிப்பிடுவதும் கருணையைப் பெருக்குகிறது — ஒரு சிறுவனின் மரணத்தால் இரண்டு முதியவர்களின் வாழ்வும் இக்கட்டில் உள்ளது.
அந்தணர் குற்றம் சாட்டுகிறார் — ‘ராமனின் நாட்டில் இளமை அடையாதவர்களின் இப்படிப்பட்ட கொடிய மரணத்தை நான் இதற்கு முன் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை. ராமனிடம் ஏதோ பெரிய தீவினை இருக்கிறது, ஐயமில்லை; அதனால்தான் இந்நாட்டில் வாழும் சிறுவர்களுக்கு மரணம் வந்திருக்கிறது. வேறு நாடுகளில் வாழும் சிறுவர்களுக்கு மரண அச்சம் இல்லை. ஆகவே அரசே, மரணத்தின் பிடியில் சிக்கிய இந்தச் சிறுவனை உயிர்ப்பியுங்கள். இல்லையேல், மனைவியோடு அநாதைபோல அரண்மனை வாயிலிலேயே உயிர்விடுவேன்; பிறகு ராமா, பிரம்மஹத்தி (அந்தணக் கொலை) பாவத்தை அடைந்து இன்பமாக இருங்கள்.’ இது கசப்பான ஏளனம் — அந்தணக் கொலையின் பாவத்தைப் பெற்று இன்பமாக இரு என்கிறார். இருப்பினும் அவர் ஆசியும் கூறுகிறார் — ‘அரசே, தம்பியரோடு நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவீர்கள்; பெரும் வலிமை உடையவரே, உங்கள் இந்த அரசில் நாங்கள் இன்பமாக வாழ்ந்தோம்.’ அந்தணரின் சொற்களில் சீற்றமும் மதிப்பும் கலந்துள்ளன — அவர் ராமனைக் குற்றம் சாட்டுகிறார், ஆனால் அவன் ஆட்சியில் முன்பு இருந்த இன்பத்தையும் ஒப்புக்கொள்கிறார். பண்டைய அரசதர்மத்தின் கொள்கை இங்கே உள்ளது — அரசனின் புண்ணியமும் பாவமும் மக்களிடம் பிரதிபலிக்கின்றன; மக்களின் அகால மரணம் அரசனின் குற்றத்தின் அறிகுறி. மக்களுக்குப் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவன் என்பதால் ராமன் இந்தக் குற்றச்சாட்டைக் கடுமையாகக் கருதுவான். அரண்மனை வாயிலில் உயிர்விடுவேன் என்ற சபதம் பண்டைக் காலத்தில் குடிமகனின் இறுதி வழியாக இருந்தது — அரசனிடம் நீதி பெற உயிர்த்தியாக அச்சுறுத்தல்.
அந்தணர் தொடர்கிறார் — ‘ராமா, உங்கள் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருக்கும் எங்கள்மீது இந்தத் துயரம் விழுந்தது; நாங்கள் காலனின் பிடியில் சிக்கிவிட்டோம், எங்களுக்குச் சிறிதும் இன்பம் இல்லை. மகாத்மாக்களான இக்ஷ்வாகுக்களின் நாடு இப்போது அநாதையாகிவிட்டது — ராமனைத் தலைவனாகப் பெற்ற இங்கே சிறுவர்களின் அழிவு நிச்சயம். அரசனின் குற்றங்களால் முறைப்படி காக்கப்படாத மக்கள் அழிகிறார்கள்; அரசன் தீய நடத்தை உடையவனாக இருந்தால் மக்கள் அகாலத்தில் இறக்கிறார்கள். அல்லது நகரங்களிலும் நாட்டுப்புறங்களிலும் மக்கள் தகாத செயல்களைச் செய்யும்போது, காவல் இல்லாதபோது, காலனால் வரும் அச்சம் உண்டாகிறது. இது தெளிவு — இது அரசனின் குற்றமே, ஐயமில்லை; நகரிலோ நாட்டுப்புறத்திலோ நடந்த ஏதோ ஒன்றால்தான் இந்தச் சிறுவனின் மரணம் நேர்ந்தது.’ இங்கே அந்தணர் அரசதர்மத்தின் பொது விதியைச் சொல்கிறார் — அரசனின் கடமை தானே அறவழியில் நடப்பது மட்டுமல்ல, மக்களிடையே அதர்மத்தைத் தடுப்பதும் ஆகும். அரசில் எங்கு அதர்மம் நிகழ்ந்தாலும் அதன் பலனை அனைவரும் அனுபவிக்கிறார்கள். இவ்வாறு பலவகைச் சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் அரசனை முறையிட்டு, துயரத்தால் வெந்த அவர் இறந்த மகனை அணைத்துக்கொண்டார். ‘உங்கள் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருக்கும் எங்கள்மீது’ என்ற சொல் அரசனின் பொறுப்பை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது — மக்கள் அரசனுக்கு உட்பட்டவர்கள், ஆகவே அவர்கள் துயரம் அரசனுடையதே. இறந்த மகனை அணைப்பதோடு சர்க்கம் சோகமாக முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் முனிவர்களோடு காரணத்தை ஆராய்வான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्रिसप्ततितमः सर्गः॥ ७३॥