॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 72

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சத்ருக்னன் அயோத்திக்கு வருதலும் மீண்டும் புறப்படுதலும்

ராமகீதத்தைச் சிந்தித்ததால் உறக்கமின்மை, வால்மீகியின் அனுமதி, அயோத்தி நுழைவு, ராமனைக் கண்டு பணியை அறிவித்தல், பிரிவுத் துயரைச் சொல்லுதல், ராமனின் ஆறுதலும் அரசதர்ம உபதேசமும், ஏழு இரவுகள் தங்குதல், மதுரைக்கு மீண்டும் புறப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் சத்ருக்னன் ராமசரித கானத்தைக் கேட்டுவிட்டுத் தன் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றான். படுத்திருந்த மனிதருள் புலியான அவனை அப்போது உறக்கம் அணுகவில்லை; ஒப்பற்ற அந்த ராமகீதத்தின் பல பொருள்களைச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான். பாடலின் பொருள்கள் பல — ராமனின் துயரம், சீதையைக் கைவிட்டது, சகோதரர்களின் சேவை — அவை அனைத்தும் அவன் மனத்தில் சுழன்றன. வீணையின் லயத்தோடு இசைந்த அதன் மிக இனிய ஒலியைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கையில் மகாத்மாவான சத்ருக்னனுக்கு இரவு விரைவில் கழிந்தது. பாடல் இரவிலும் தொடர்ந்தது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆகவே அவன் உறக்கமின்றியே அதைக் கேட்டபடி இரவைக் கழிக்கிறான். அந்த இரவு விடிந்ததும், காலைக் கடமைகளை முடித்துவிட்டுச் சத்ருக்னன் கைகூப்பி முனிவர்களுள் சிறந்தவரிடம் சொன்னான் — ‘பகவானே, ரகுநந்தனனான ராகவனைக் காண விரும்புகிறேன்; உங்கள் அனுமதியோடு கடும் விரதம் காக்கும் இவர்களுடன் செல்ல விரும்புகிறேன்.’ ‘கடும் விரதம் காப்பவர்கள்’ (ஸம்ஶிதவ்ரதை:) என்ற சொல் உடன்வருவோரின் ஒழுக்கத்தைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு சொன்ன பகைவரை அழிக்கும் சத்ருக்னனை வால்மீகி அணைத்துக்கொண்டு, அந்த ராகவனை விடைகொடுத்து அனுப்பினார். முனிவரின் அணைப்பு ஆசியும் ஆகும்; பாடலைப் பற்றி அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை — மறைபொருளைக் காக்கிறார். சத்ருக்னனும் கேட்கவில்லை — முந்தைய சர்க்கத்தில் தன் வீரர்களுக்குச் சொன்னதைத் தானும் கடைப்பிடிக்கிறான்.

அவன் முனிவர்களுள் சிறந்தவரை வணங்கி, ஒளிமிக்க தேரில் ஏறி, ராகவனைக் காணும் ஆவலோடு விரைந்து அயோத்திக்குச் சென்றான். பன்னிரண்டு ஆண்டுப் பிரிவு அவன் ஆவலைப் பெருக்குகிறது. திருவுடைய இக்ஷ்வாகு நந்தனனான அவன் அழகிய நகருக்குள் நுழைந்து, பேரொளியுடைய ராமன் இருந்த இடத்துக்குள் நீண்ட கைகளுடைய அவன் புகுந்தான். அமைச்சர்களின் நடுவே அமர்ந்திருந்த, முழுநிலவு போன்ற முகமுடைய ராமனை அவன் கண்டான் — தேவர்களின் நடுவே அமர்ந்த ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரனைப் போல. இந்த உவமை ராமனின் அரச மாட்சியைக் குறிக்கிறது — அமைச்சர்கள் சூழ அமர்ந்த அவன் தேவர்கள் சூழ்ந்த இந்திரனைப் போன்றவன். ஒளியால் சுடர்விடுபவன் போன்ற அந்த மகாத்மாவை வணங்கிக் கைகூப்பிச் சத்ருக்னன் சத்திய பராக்கிரமம் உடைய ராமனிடம் பேசினான். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் சத்ருக்னனின் பணிவு குறையவில்லை — அரசனாக இருந்தும் அவன் அண்ணனின் முன் கைகூப்பி நிற்கிறான். ‘சத்திய பராக்கிரமம் உடையவன்’ என்ற ராமனின் அடைமொழி அவனுடைய சத்தியப்பற்றையும் வீரத்தையும் நினைவூட்டுகிறது. ராமனைக் காணும் கணத்தைக் கவிஞர் சுருக்கமாக, ஆனால் உணர்ச்சி ததும்பச் சித்திரிக்கிறார். ராமனின் புதல்வர்கள் வாழும் வால்மீகி ஆசிரமத்திலிருந்தே அவன் வந்திருக்கிறான்; ஆனால் அதை அவன் ராமனிடம் சொல்லவில்லை — முனிவரின் மறைபொருளைக் காக்கிறான். இதை அறிந்த வாசகர் இக்காட்சியை இருமடங்கு உணர்வோடு காண்கிறார்.

சத்ருக்னன் அறிவிக்கிறான் — ‘மகாராஜா, நீங்கள் ஆணையிட்டதை எல்லாம் நான் செய்து முடித்தேன்; பாவியான அந்த லவணன் கொல்லப்பட்டான், அவனுடைய நகரமும் குடியமர்த்தப்பட்டது.’ பணியாளனின் பணி அறிக்கை சுருக்கமும் தெளிவும் உடையது — அவன் தன் வீரத்தை விவரிக்கவில்லை. பிறகு அவன் தன் உள்ளத்தைத் திறக்கிறான் — ‘ரகுநந்தனா, இந்தப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் உங்களைப் பிரிந்திருந்தேன்; அரசே, உங்களைப் பிரிந்து வாழ எனக்கு மனம் இல்லை. காகுத்ஸ்தா, அளவற்ற வீரம் உடையவரே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள்; தாயை இழந்த கன்றைப் போல நான் இனி நீண்ட காலம் வெளியே வாழமாட்டேன்.’ தாயை இழந்த கன்றின் உவமை மிகவும் உருக்கமானது — ராமன் அவனுக்குத் தாயின் இடத்தில் இருக்கிறான். சத்ருக்னன் அரசின் சுகத்தைத் துறந்தும் ராமனின் அருகில் வாழ விரும்புகிறான்; இது பரதனைப் போன்ற சகோதர பக்தி. அரசைப் பெற்றதும் அவனுக்குப் பிரிவுக்கே காரணமாயிற்று; ஆகவே முன்பும் அவன் முடிசூட்டலைத் தண்டனையாகவே கருதினான். ‘இனிமேல் தொலைவில் வாழமாட்டேன்’ என்ற அவன் வேண்டுகோள் அரசதர்மத்துக்கும் சகோதர அன்புக்கும் இடையிலான போராட்டத்தைக் காட்டுகிறது.

இவ்வாறு சொன்ன சத்ருக்னனை அணைத்துக்கொண்டு ராமன் சொன்னான் — ‘வீரனே, வருந்தாதே; இது க்ஷத்திரியனுக்குரிய நடத்தை அல்ல. ராகவா, அரசர்கள் வெளிநாட்டில் வாழும்போது சோர்வடைவதில்லை; மக்களை க்ஷத்திரிய தர்மப்படி காக்க வேண்டும் அல்லவா.’ ராமன் அன்போடு கடமையையும் நினைவூட்டுகிறான் — அரசனின் முதல் கடமை மக்களைக் காப்பதே, தன் சொந்த இன்பம் அல்ல. ‘வீரனே, மனிதருள் சிறந்தவனே, அவ்வப்போது என்னைக் காண அயோத்திக்கு வா; பிறகு உன் நகருக்குச் செல். நீ எனக்கு என் உயிரைவிடவும் மிக அன்புக்குரியவன், ஐயமில்லை; ஆனால் அரசைக் காப்பது கட்டாயம் செய்ய வேண்டியது. ஆகவே காகுத்ஸ்தா, ஏழு இரவுகள் என்னுடன் தங்கியிரு; அதன் பின் பணியாளர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் மதுரைக்குச் செல்வாய்.’ ராமனின் சொற்களில் அன்பும் கடமையும் சமநிலையில் உள்ளன — அவன் சத்ருக்னனை ஏமாற்றமடையச் செய்யவில்லை, ஏழு இரவுத் தங்கலால் அவன் விருப்பத்தை ஓரளவு நிறைவேற்றுகிறான். ராமனே கடமைக்காகச் சீதையைக் கைவிட்டவன் — ஆகவே அவன் உபதேசம் அனுபவத்தால் உறுதியானது. ‘உயிரைவிடவும் அன்புக்குரியவன்’ என்ற சொல் சத்ருக்னனின் உள்ளத்தை ஆற்றுகிறது. அரசதர்மத்தின் சாரம் இதுவே — அரசன் மக்களின் சேவகன், தன் இன்பத்துக்கானவன் அல்லன். ‘அவ்வப்போது வா’ என்ற அனுமதியும் அன்பின் கதவைத் திறந்தே வைக்கிறது.

அறநெறி தழுவியதும் மனத்துக்கு உகந்ததுமான ராமனின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டுச் சத்ருக்னன் தளர்ந்த குரலில் ‘அப்படியே’ என்று மட்டும் சொன்னான். சொல் அறநெறி தழுவியது, ஏழு இரவுத் தங்கலால் மனத்துக்கும் உகந்தது — இருப்பினும் பிரிவை எண்ணியதால் அவன் குரல் தளர்ந்தது. பெரும் வில்லாளியான அந்தக் காகுத்ஸ்தன் ராகவனின் ஆணைப்படி ஏழு இரவுகள் அங்கே தங்கிவிட்டுப் புறப்படத் தொடங்கினான். சத்திய பராக்கிரமம் உடைய மகாத்மாவான ராமனிடமும், பரதனிடமும் லக்ஷ்மணனிடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு அவன் பெரிய தேரில் ஏறினான். மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனும் பரதனும் கால்நடையாக நெடுந்தொலைவு பின்தொடர்ந்து வழியனுப்ப, சத்ருக்னன் அப்போது விரைந்து தன் நகருக்குச் சென்றான். அண்ணன்மார் இருவர் கால்நடையாக நெடுந்தொலைவு வரை பின்தொடர்கின்றனர் — இது சகோதர அன்பின் இலட்சியம்; இளையவன் புறப்படும்போதும் மூத்தவர்கள் மரியாதை காட்டுகின்றனர். ‘நகருக்கு’ என்பது மதுரையையே குறிக்கிறது. ராமனோடு ஏழு நாள் வாழ்ந்தது — இது சிறிய காலம்தான், ஆனால் சகோதர அன்பைப் பேணப் போதுமானது. ராமன் உபதேசித்தபடியே சத்ருக்னன் ஆணையைக் கடைப்பிடித்து மீண்டும் தன் கடமையை நோக்கிச் செல்கிறான். இந்தச் சர்க்கம் சத்ருக்னன் கதையின் நிறைவு; அடுத்த சர்க்கத்தில் கதை ராமராஜ்யத்தில் நிகழ்ந்த ஓர் அந்தணச் சிறுவனின் மரண நிகழ்ச்சியை நோக்கிச் செல்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्विसप्ततितमः सर्गः॥ ७२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க