சர்க்கம்
வால்மீகி ஆசிரமத்தில் ராமசரிதம் கேட்டல்
பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் சத்ருக்னன் அயோத்திக்குப் புறப்படுதல், வால்மீகி ஆசிரமத்தில் விருந்தோம்பல், லவணவதம் பற்றி முனிவரின் புகழுரை, வீணையின் லயத்தோடு இசைந்த ராமசரித கானத்தைக் கேட்டல், சத்ருக்னனின் மயக்கம், வீரர்களின் வியப்பு, சத்ருக்னனின் தன்னடக்கம்
பிறகு பன்னிரண்டாம் ஆண்டில், சத்ருக்னன் சில பணியாளர்களும் சிறு படையுமாக, ராமனால் காக்கப்படும் அயோத்திக்குச் செல்ல விரும்பினான். பெரும் படை நகரைக் காக்க நிறுத்திவைக்கப்பட்டது; அவன் சில உடன்வருவோருடன் மட்டுமே செல்கிறான். அமைச்சர்களையும் படைத்தலைவர்களையும் திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய நூறு தேர்களுடன் அவன் புறப்பட்டான். நகரை அமைச்சர்களிடமும் படைத்தலைவர்களிடமும் ஒப்படைத்துவிட்டு அரசன் ராமனைக் காணப் புறப்பட்டான் — இது நல்லாட்சியாளனின் அடையாளம். பெரும்புகழ் பெற்ற அந்த ரகுநந்தனன் கணக்கிட்ட ஏழெட்டுத் தங்குமிடங்களைக் கடந்து — வழியில் ஓய்வெடுக்கும் இடங்கள் — வால்மீகியின் ஆசிரமத்தை அடைந்து அங்கே தங்கினான். முன்பு லவணனைக் கொல்லச் சென்றபோதும் அவன் இங்கேயே தங்கினான்; இன்று திரும்பி வரும்போதும் மீண்டும் இங்கேயே தங்குகிறான். மனிதருள் காளையான அவன் வால்மீகியின் திருவடிகளை வணங்கி, முனிவரின் கையிலிருந்து பாத்தியம், அர்க்கியம், விருந்தோம்பல் ஆகியவற்றை ஏற்றுக்கொண்டான். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன — இக்காலத்தில் குசனும் லவனும் வளர்ந்து, வால்மீகியிடம் ராமாயணத்தைக் கற்றிருப்பார்கள் என்று வாசகர் ஊகிக்கிறார். ஆகவே இந்த ஆசிரமத் தங்கலுக்குத் தனிச் சிறப்பு உண்டு. கதையின் இழை இங்கே மீண்டும் சீதையின் புதல்வர்களை நோக்கித் திரும்புகிறது.
அங்கே அந்த முனிவர் மகாத்மாவான சத்ருக்னனுக்குப் பலவகையான மிக இனிய ஆயிரக்கணக்கான கதைகளைச் சொன்னார். பிறகு லவணவதம் பற்றி முனிவர் இவ்வாறு சொன்னார் — ‘லவணனைக் கொன்றதன் மூலம் நீ மிகக் கடினமான செயலைச் செய்துவிட்டாய். சௌம்யனே, நீண்ட கைகளை உடையவனே, மிகுந்த வலிமையுடைய பல மன்னர்கள் லவணனோடு போரிட்டுத் தங்கள் படைகளோடும் வாகனங்களோடும் கொல்லப்பட்டனர். அந்தப் பாவியை நீ விளையாட்டாகக் கொன்றாய், மனிதருள் காளையே; அதனால் உலகின் அச்சம் உன் ஒளியால் தணிந்தது. ராவணனின் கொடிய வதம் பெரும் முயற்சியால் நிகழ்ந்தது; இந்த மிகப் பெரிய செயலையோ நீ முயற்சியின்றிச் செய்தாய்.’ இங்கே வால்மீகி சத்ருக்னனை ஊக்குவிக்கிறார் — ராவணவதத்தோடு ஒப்பிட்டு அவன் செயலின் பெருமையைக் கூட்டுகிறார். ‘லவணன் கொல்லப்பட்டதால் தேவர்களுக்குப் பெருமகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று; எல்லா உயிர்களுக்கும் உலகுக்கும் நன்மை செய்யப்பட்டது. மனிதருள் காளையே, ராகவனே, இந்திரனின் அவையில் அமர்ந்திருந்த நான் அந்தப் போரை உள்ளபடியே கண்டேன்.’ வால்மீகியின் தவவலிமை இங்கே சுட்டப்படுகிறது — அவரால் இந்திரனின் அவைக்குச் செல்ல முடியும், தெய்வீகப் பார்வையால் போரைக் காண முடியும். இதனால் கவிஞரின் அமானுஷ்ய அறிவு வெளிப்படுகிறது; அதன் வலிமையாலேயே அவர் ராமசரிதத்தை இயற்றினார். ‘விளையாட்டாக’, ‘முயற்சியின்றி’ என்ற சொற்கள் சத்ருக்னனின் வீரத்தைப் புகழ்கின்றன — அவன் (போரில்) மயக்கமடைந்திருந்தபோதிலும்; முனிவரின் புகழுரை தாராளமானது. பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் முனிவர் அந்தப் போரை நினைவுகூர்கிறார், ஏனெனில் அதன் பயன் — உலகங்களின் அச்சம் நீங்கியது — நிலையானது. விருந்தினரின் செயலைப் புகழ்வதும் விருந்தோம்பலின் ஓர் அங்கமே.
முனிவர் தம் வாஞ்சையை வெளிப்படுத்துகிறார் — ‘சத்ருக்னா, என் இதயத்திலும் பேரன்பு நிறைந்திருக்கிறது; உன் தலையை முகர்ந்து உச்சிமோந்து வாழ்த்துவேன்; இதுவே அன்பின் உச்சநிலை.’ தலையை முகர்ந்து உச்சிமோப்பது முதியோரின் அன்புக்கும் ஆசிக்கும் உயர்ந்த அடையாளம் என்பது பாரதிய மரபு. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பேரறிவாளரான வால்மீகி சத்ருக்னனின் தலையை முகர்ந்து, அவனுக்கும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து வந்த அனைவருக்கும் விருந்தோம்பல் செய்தார். முனிவர் அரசனை மட்டுமன்றி அவனுடைய பணியாளர்களையும் உபசரிக்கிறார் — இது ஆசிரமத்தின் தாராள குணம். வால்மீகியின் அன்பு ரகுகுலத்தோடு அவருக்கு உள்ள ஆழ்ந்த உறவைக் காட்டுகிறது; அவர் சீதையைப் பேணுபவர், அவள் புதல்வர்களின் குரு, இப்போது சத்ருக்னனிடமும் தந்தையைப் போல் அன்பு காட்டுபவர்.
உணவருந்திய பின், மனிதருள் சிறந்த சத்ருக்னன் அப்போது இசையின் இனிமையோடு பாடப்பட்ட உயர்ந்த ராமசரிதத்தை வரிசைப்படி கேட்டான். பாடலின் தன்மையைக் கவிஞர் நுட்பமாக வர்ணிக்கிறார் — வீணையின் லயத்தோடு இசைந்தது (தந்த்ரீலயஸமாயுக்தம்); மூன்று இடங்களிலிருந்து எழுவது (த்ரிஸ்தானகரணான்விதம்), அதாவது மார்பு, கழுத்து, தலை என்ற மூன்று இடங்களில் மந்த்ர, மத்ய, தார ஸ்வரங்களில் ஒலிப்பது; ஸம்ஸ்கிருதம், அதாவது சம்ஸ்கிருத மொழியில் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது; லக்ஷணோபேதம், அதாவது இலக்கணம், யாப்பு, காவிய இலக்கணங்களுக்கு இயைந்தது; ஸமதாலஸமன்விதம், அதாவது சீரான தாளத்தோடு பாடப்பட்டது. இது சங்கீத சாஸ்திரத்துக்கும் காவிய சாஸ்திரத்துக்கும் முன்மாதிரி. முன்பு இயற்றப்பட்ட ராமசரிதத்தை அவன் அப்போது கேட்டான்; அதன் எழுத்துகள் உண்மையானவை, முன்பு நடந்தபடியே அமைந்தவை — உண்மையில் நடந்ததே வரிசைப்படி பாடப்பட்டது. ‘உண்மையானவை’ என்ற சொல் ராமாயணத்தின் வரலாற்றுத்தன்மையையும் சத்தியப்பற்றையும் குறிக்கிறது. பாடியவர்கள் யார் என்று கவிஞர் இங்கே வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை; ஆனால் வாசகருக்குத் தெரியும் — இங்கே வால்மீகியிடம் பயின்ற குசனும் லவனுமே அவர்கள். ராமாயணத்துக்குள்ளேயே ராமாயண கானம் — காவியம் தன்னைத் தானே பிரதிபலிக்கும் காட்சி இங்கே முதன்முதலில் தென்படுகிறது.
அதைக் கேட்டு மனிதருள் புலியான சத்ருக்னன் உணர்விழந்து கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் ஆனான்; ஒரு கணம் உணர்வற்றவன் போல் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டு, அந்தப் பாடலில் முன்பு நடந்தவற்றை இப்போது நடப்பவை போலவே கேட்டான். கடந்த நிகழ்ச்சிகள் — வனவாசம், சீதை கவரப்பட்டது, போர் — மீண்டும் கண்முன் நடப்பவை போல் ஆயின; ஆகவே அவன் உணர்ச்சியில் தத்தளித்தான். அரசனைப் பின்தொடர்ந்தவர்களும் அந்த இசைச் செல்வத்தைக் கேட்டுத் தலைகுனிந்து துயருற்று ‘என்ன வியப்பு!’ என்றனர். அங்கிருந்த வீரர்கள் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டனர் — ‘இது என்ன? நாம் எங்கே இருக்கிறோம்? இது கனவில் காணும் காட்சியா? முன்பு நாம் கண்ட நிகழ்ச்சியை இந்த ஆசிரமத்தில் மீண்டும் கேட்கிறோமே — கனவில் வரும் உயர்ந்த பாடல் தொகுப்போ இது?’ வீரர்களும் ராமனின் போர்களில் இருந்தவர்கள்; ஆகவே தங்கள் சொந்த அனுபவத்தைப் பாடலில் கேட்டு வியந்தனர். அவர்கள் பெருவியப்படைந்து சத்ருக்னனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள். காவியத்தின் ஆற்றல் — கேட்பவர் உள்ளத்தில் கடந்ததை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பது — இங்கே காட்டப்படுகிறது. கனவோ என்ற ஐயமும் இயல்பானதே; உண்மை நிகழ்ச்சியை இவ்வளவு உள்ளபடியே பாடிய பாடலை அவர்கள் இதற்கு முன் கேட்டதில்லை. சத்ருக்னனின் மயக்கம் சீதையின் நினைவாலும் இருக்கலாம் — பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் கானகத்துக்கு அனுப்பப்பட்ட அவள் இங்கேயே வாழ்கிறாள், அவளுடைய துயரமும் பாடலில் வர்ணிக்கப்பட்டது. உடன்வந்தோர் ‘தலைகுனிந்து துயருற்ற’ நிலையும் கருணைச் சுவையின் தாக்கத்தைக் காட்டுகிறது.
வீரர்கள் சொன்னார்கள் — ‘மனிதருள் சிறந்தவரே, முனிவர்களுள் சிறந்த வால்மீகியிடம் இது என்ன என்று நன்றாகக் கேளுங்கள்.’ ஆனால் சத்ருக்னன் ஆர்வம் மிகுந்த அவர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘வீரர்களே, இங்கே இப்படிக் கேட்பது நமக்குத் தகாது; இந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தில் பல அதிசயங்கள் நிகழ்கின்றன. ஆர்வத்தின் காரணமாக அந்த மாமுனிவரைத் துருவிக் கேட்பது முறையல்ல.’ முனிவரின் மறைபொருள்களைக் கேட்கக்கூடாது என்பது சத்ருக்னனின் பணிவு; அவன் தன் ஆர்வத்தை அடக்கிக்கொள்கிறான். இவ்வாறு வீரர்களிடம் அந்தச் சொற்களைச் சொல்லிவிட்டு, ரகுநந்தனன் அந்த மகரிஷியை வணங்கித் தன் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றான். சத்ருக்னனின் தன்னடக்கம் கதையின் போக்கில் முக்கியமானது — அவன் இங்கே மறைபொருளை வெளிப்படுத்தவில்லை; ஆகவே குசன், லவன் இருவரின் அறிமுகம் ராமனின் அசுவமேதத்தின்போதுதான் நிகழும். இவ்வாறு கவிஞர் கதையின் உச்சத்தைக் காத்துவைக்கிறார். சீதையின் புதல்வர்கள் பிறந்தபோது சத்ருக்னன் அங்கே சாட்சியாக இருந்தவன்; இருப்பினும் முனிவரின் விருப்பத்தை மதித்து அவன் மௌனம் காக்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः॥ ७१॥