சர்க்கம்
மதுபுரியைக் குடியமர்த்துதல்
தேவர்கள் அளித்த வரம், மதுபுரியைக் குடியமர்த்த சத்ருக்னன் வேண்டிய வரம், சூரசேன நாட்டை நிறுவுதல், நகரின் செழிப்பு பற்றிய வர்ணனை, பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் ராமனைக் காண விழைவு
லவணன் கொல்லப்பட்டதும், இந்திரனோடும் அக்கினியை முன்னிட்டும் வந்த தேவர்கள் பகைவரை வாட்டும் சத்ருக்னனிடம் மிக இனிய சொற்களைச் சொன்னார்கள் — ‘குழந்தாய், நல்லூழால் உனக்கு வெற்றி கிடைத்தது; நல்லூழால் லவண அரக்கன் கொல்லப்பட்டான். மனிதருள் புலியே, நல்விரதம் உடையவனே, ஒரு வரம் கேள். நீண்ட கைகளை உடையவனே, உன் வெற்றியை விரும்பிய நாங்கள் அனைவரும் வரம் அளிக்கவே வந்திருக்கிறோம்; எங்கள் தரிசனம் வீண்போவதில்லை அல்லவா.’ தேவர்களின் தரிசனம் பயனற்றுப் போவதில்லை — அவர்கள் வருவதே வரம் அருளத்தான். ‘நல்லூழால்’ (திஷ்ட்யா) என்ற சொல் இருமுறை வருவது தேவர்களின் மகிழ்ச்சியின் தீவிரத்தைக் காட்டுகிறது. தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு, வீரனும் தன்னடக்கம் உடையவனும் நீண்ட கைகளை உடையவனுமான சத்ருக்னன் தலைமேல் கைகூப்பி மறுமொழி சொன்னான் — ‘தேவர்களால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட, அழகிய, இனிய இந்த மதுபுரி விரைவில் மக்கள் குடியேறிய நகரமாகட்டும்; இதுவே எனக்கு மேலான வரமாக இருக்கட்டும்.’ சத்ருக்னனின் வேண்டுகோள் தன்னலமற்றது — அவன் தனக்காக எதையும் கேட்கவில்லை, மக்களுக்காக நகரின் செழிப்பையே கேட்கிறான். அரசதர்மம் இங்கே வெளிப்படுகிறது — அரசனின் இன்பம் மக்களின் இன்பத்திலேயே உள்ளது. ‘தேவர்களால் நிர்மாணிக்கப்பட்டது’ என்ற சொல் மதுபுரியின் தெய்வீகத் தோற்றத்தை நினைவூட்டுகிறது — முன்பு மது என்ற அசுரனும் தேவர்களின் அருளாலேயே அதைப் பெற்றான். இப்போது அந்த நகரம் தீயவனிடமிருந்து விடுபட்டு, நல்லோர் வாழத் தகுந்ததாகிவிட்டது.
மனம் மகிழ்ந்த தேவர்கள் ராகவனிடம் (சத்ருக்னனிடம்) ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி, ‘அழகிய சூரசேன நகரம் உருவாகும், ஐயமில்லை’ என்றனர். ‘சூரசேனா’ என்ற பெயர் — வீரர்களின் படை உள்ள இடம் — மதுரைப் பகுதியின் தொன்மையான பெயர். அந்த மகாத்மாக்கள் அவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அப்போது விண்ணுலகுக்கு ஏறிச் சென்றனர். பேரொளியுடைய சத்ருக்னனும் முன்பு கங்கைக் கரையில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த தன் படையை வரவழைத்தான். சத்ருக்னனின் ஆணையைக் கேட்டு அந்தப் படை விரைந்து வந்தது; சத்ருக்னன் சிராவண மாதத்தில் நகரைக் குடியமர்த்தும் பணியைத் தொடங்கினான். ராமன் மழைக்காலத்தில் லவணனைக் கொல்லும்படி அறிவுறுத்தியிருந்தான்; சிராவணத்திலேயே அவன் கொல்லப்பட்டான், அதே மாதத்தில் நகரைக் குடியமர்த்தும் பணியும் தொடங்கியது. தெய்வீகத் தோற்றமுடைய அந்த நகரம் மங்கலமான பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் முழுமையாகக் குடியேறியது; சூரசேனர்களின் நாடு எங்கிருந்தும் அச்சமில்லாததாக ஆனது. நகரை முழுமையாகக் கட்டி முடிக்கப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன — பெரும் பணி பொறுமையாலேயே நிறைவேறுகிறது. ‘அகுதோபயம்’ (எங்கிருந்தும் அச்சமில்லாதது) என்ற சொல் நாட்டின் முழுமையான பாதுகாப்பைக் குறிக்கிறது — எந்தத் திசையிலிருந்தும் அச்சம் இல்லை. படை உரிய நேரத்தில் வந்து சேர்ந்ததும் சத்ருக்னனின் நல்ல ஒழுங்கமைப்பைக் காட்டுகிறது. ராமன் அனுப்பிய வணிகர்களும் நடிகர்களும் நடனக் கலைஞர்களும் இப்போது நகரின் வாழ்வைத் தொடங்குகின்றனர் — ராமனின் தொலைநோக்கு பலித்தது.
கவிஞர் புதிய நகரின் செழிப்பை வர்ணிக்கிறார். வயல்கள் பயிர் நிறைந்திருந்தன; இந்திரன் உரிய காலத்தில் மழை பொழிந்தான் — பெருமழையோ வறட்சியோ இல்லை. அந்த நகரில் நோயற்ற வீரர்கள் வாழ்ந்தனர்; அது சத்ருக்னனின் தோள்வலியால் காக்கப்பட்டது. அது பிறைச்சந்திரனைப் போலத் தோன்றியது, யமுனைக் கரையால் அழகு பெற்றது — ஆற்றின் வளைந்த கரையில் பிறை வடிவில் கட்டப்பட்டது. சிறந்த மாளிகைகளாலும் சதுக்கங்களாலும் கடைகளாலும் தெருக்களாலும் அது அழகுற்றிருந்தது; நான்கு வர்ணத்தாரும் அங்கே வாழ்ந்தனர்; பலவகை வாணிகத்தால் அது பொலிவுற்றது. முன்பு லவணன் கட்டியிருந்த வெண்மையான பெரிய மாளிகைகள் முதலியவற்றைச் சத்ருக்னன் பல வண்ணங்களால் அழகுபடுத்திப் பொலிவூட்டினான்; பழைய கட்டடங்கள் அழிக்கப்படவில்லை, புதுப்பிக்கப்பட்டன. சுற்றிலும் சோலைகளாலும் உல்லாச இடங்களாலும் விளங்கியதும், தேவர்க்கும் மனிதர்க்கும் உரிய அழகிய பொருள்களால் அணிசெய்யப்பட்டதும், தெய்வீகத் தோற்றமுடையதும், பலவகைச் சரக்குகளால் பொலிந்ததும், பல நாடுகளிலிருந்து வந்த வணிகர்களால் சிறப்புற்றதுமான அந்த நகரை அவன் கண்டான். ராமராஜ்யத்தின் இலட்சியம் இங்கே மதுபுரியில் பிரதிபலிக்கிறது — அறம், ஆரோக்கியம், செழிப்பு, வாணிகம், வர்ண ஒழுங்கு ஆகியவை. நகர வர்ணனையில் ‘அழகுற்ற’, ‘பொலிவுற்ற’ என்று மீண்டும் மீண்டும் வரும் சொற்கள் அழகின் மிகுதியைக் குறிக்கின்றன. அரக்கனின் நகரம் அறவரசின் நகரமாகிவிட்டது — இந்த மாற்றமே லவணவதத்தின் மேலான பயன். பல நாடுகளிலிருந்து வந்த வணிகர்கள் நகரின் அமைதிக்கும் நம்பகத்தன்மைக்கும் சான்றாக இருக்கிறார்கள்; அச்சம் சூழ்ந்த நாட்டில் வாணிகம் வளர்வதில்லை. யமுனைக் கரையில் பிறை வடிவிலான நகர அமைப்பு இன்றும் மதுரா நகரின் புவியியல் வடிவை நினைவூட்டுகிறது.
நோக்கம் நிறைவேறிய, பரதனின் தம்பியான சத்ருக்னன் செழிப்புற்ற அந்த நகரைப் பார்த்து மிகவும் மனம் மகிழ்ந்து பேருவகை அடைந்தான். விருப்பம் நிறைவேறிய அரசனின் மகிழ்ச்சி இயல்பானதே. இனிய அந்த நகரைக் குடியமர்த்திய பின் அவனுக்கு ஓர் எண்ணம் உதித்தது — ‘பன்னிரண்டாம் ஆண்டு வந்துவிட்டது; நான் ராமனின் திருவடிகளைக் காணச் செல்வேன்.’ பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அவன் ராமனைக் காணவில்லை; கடமை முடிந்த பின்பே அவன் ராமனைக் காண விரும்புகிறான் — முதலில் கடமை, பிறகுதான் இன்பம். இது சகோதர அன்பும் கடமைப்பற்றும் அழகாக இணைந்த நிலை. முடிவில் கவிஞர் ருசிரா விருத்தத்தில் நிறைவு செய்கிறார் — தேவர்களின் நகரைப் போன்றதும் பலவகை மக்கள் நிறைந்ததுமான அந்த நகரைக் குடியமர்த்திய பின், ரகுகுலத்தை வளர்ப்பவனான அந்த மன்னன் ரகுபதியின் திருவடிகளைக் காண்பதில் மனம் வைத்தான். ‘அமரபுரோபமா’ (தேவர் நகரைப் போன்றது) என்ற சொல் மதுபுரியை இந்திரனின் அமராவதியோடு ஒப்பிடுகிறது. ‘ரகுபதியின் திருவடிகளைக் காண்பதில்’ என்ற சொற்றொடர் சத்ருக்னனின் பக்தியைக் காட்டுகிறது — பரதனைப் போலவே அவனும் ராமனின் திருவடிகளையே காண விரும்புகிறான். அடுத்த சர்க்கம் இந்த விருப்பம் நிறைவேறுவதை — சத்ருக்னனின் அயோத்திப் பயணத்தை — விவரிக்கும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्ततितमः सर्गः॥ ७०॥