॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 69

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

லவண வதம்

லவணனின் சினமும் அறைகூவலும், சத்ருக்னனின் மறுமொழி, மரங்களைக் கொண்டு போர், சத்ருக்னன் மயங்குதல், லவணனின் கவனக்குறைவு, தெய்வீக அம்பை எடுத்தலும் உலகின் அச்சமும், பிரம்மனின் ஆறுதலும் அம்பின் வைஷ்ணவத் தன்மையும், லவண வதம், சூலம் ருத்ரனிடம் திரும்புதல், தேவர்களின் புகழ்ச்சி

மகாத்மாவான சத்ருக்னனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு லவணன் கடுஞ்சினம் கொண்டு ‘நில், நில்’ என்று சொன்னான். கையோடு கையைப் பிசைந்து, பற்களை நறநறவென்று கடித்து, அவன் ரகுகுலப் புலியை மீண்டும் மீண்டும் போருக்கு அழைத்தான். கைபிசைதலும் பல்கடித்தலும் ராக்ஷசனின் சினத்தின் வெளிப்புற அடையாளங்கள். அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த, காண்பதற்கே அச்சமூட்டும் லவணனிடம், தேவர்களின் பகைவரைக் கொல்லும் சத்ருக்னன் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘நீ மற்றவர்களை வென்றபோது சத்ருக்னன் பிறந்திருக்கவில்லை; ஆகவே இன்று அம்புகளால் அடிபட்டு நீ யமனின் இருப்பிடத்துக்குச் செல்.’ ‘தேவர்களின் பகைவரைக் கொல்பவன்’ என்ற அடைமொழி சத்ருக்னனின் பங்கைச் சுட்டுகிறது. ‘பாவ உள்ளம் கொண்டவனே, தேவர்கள் ராவணன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டதுபோல, இன்று அறிவுடைய அந்தணர்களும் முனிவர்களும் போரில் என்னால் கொல்லப்பட்ட உன்னைக் காணட்டும். இரவுலாவியே, என் அம்புகளால் எரிக்கப்பட்டு இன்று நீ விழுந்ததும் நகரிலும் நாட்டிலும் நலமே உண்டாகும். இன்று என் கையிலிருந்து புறப்பட்ட, வஜ்ராயுதம் போன்ற முனையுடைய அம்பு, சூரியனிடமிருந்து தோன்றிய கதிர் தாமரையுள் புகுவதுபோல உன் இதயத்துள் புகும்.’ இங்கே உவமை தனிச்சிறப்புடையது — சூரியக் கதிர் தாமரையுள் மென்மையாகப் புகுகிறது; அம்போ ராக்ஷசனின் மார்பைப் பிளந்து புகும். ராவண வதத்தை நினைவுகூர்வதன் மூலம் சத்ருக்னன் தன் பணியை ராமனின் பணியோடு இணைக்கிறான். லவணனால் முன்பு வெல்லப்பட்ட வீரர்கள் — மாந்தாதா முதலியோர் — சத்ருக்னன் பிறப்பதற்கு முன் தோற்றனர் என்ற சொல் கவிதைமிக்க மறுமொழி: கடந்தகால வெற்றிகள் எதிர்காலத்தின் விளைவைத் தீர்மானிப்பதில்லை. அவன் சொற்களில் தன்னம்பிக்கையும் அறத்தைக் காக்கும் உணர்வும் தெளிவாக உள்ளன.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் சினத்தால் தன்னிலை இழந்த லவணன் ஒரு பெரிய மரத்தைச் சத்ருக்னனின் மார்பை நோக்கி எறிந்தான்; அவனோ அதை நூறு துண்டுகளாக வெட்டினான். சூலமின்றி லவணன் மரங்களையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகிறான் — இது அவனிடம் ஆயுதம் இல்லை என்பதற்குச் சான்று. அந்தச் செயல் பயனற்றுப் போனதைக் கண்டு வலிமையுடைய அந்த ராக்ஷசன் மீண்டும் மிகப் பல மரங்களை எடுத்துச் சத்ருக்னனை நோக்கி எறிந்தான். ஒளியுடைய சத்ருக்னனும் பாய்ந்துவந்த பல மரங்களையும் வளைந்த கணுக்களுடைய அம்புகளால், மூன்று நான்காக, ஒவ்வொன்றாக வெட்டினான். பின்னர் வீரம் நிறைந்த சத்ருக்னன் ராக்ஷசன் மீது அம்பு மழையைப் பொழிந்தான்; ஆனால் அந்த ராக்ஷசன் வருந்தவில்லை. லவணனின் உடல் உறுதியானது; சாதாரண அம்புகளால் அவன் வருந்துவதில்லை — ஆகவே தெய்வீக அம்பு தேவைப்படுகிறது. போரின் வருணனை படிப்படியானது — முதலில் மரத்தால் தாக்குதல், பின்னர் அம்புகளால் வெட்டுதல், பின்னர் அம்பு மழை. ஒவ்வொரு மரத்தையும் மூன்று நான்கு அம்புகளால் வெட்டுவதில் சத்ருக்னனின் திறமை தெரிகிறது. எனினும் லவணன் சிறிதும் அசையாதிருப்பது அச்சமூட்டுகிறது; அவன் எப்படிக் கொல்லப்படுவான் என்று வாசகன் கவலைப்படுகிறான். இவ்வாறு கவி கதையில் பதற்றத்தைப் பெருக்குகிறார். சத்ருக்னனும் இதுவரை தெய்வீக அம்பைப் பயன்படுத்தவில்லை — முதலில் தன் சொந்த வலிமையால் போரிடுகிறான்; ராமன் தந்த அம்பை இறுதி அடிக்காகக் காத்துவைக்கிறான். இது அவன் அடக்கத்துக்கும் பொறுமைக்கும் அடையாளம். மரங்களைக் கொண்டு போரிடுதல் ராக்ஷசர்களுக்கும் வானரர்களுக்கும் பொதுவான போர்முறை என்பது யுத்த காண்டத்திலும் காணப்பட்டது.

பின்னர் வீரமுடைய லவணன் சிரித்துக்கொண்டே ஒரு மரத்தைத் தூக்கிச் சூரனான சத்ருக்னனின் தலையில் அடித்தான்; உறுப்புகள் தளர்ந்து அவன் மயங்கினான். அந்த வீரன் விழுந்ததும் முனிவர்களிடமும் தேவர் கூட்டங்களிடமும் கந்தர்வர்களிடமும் அப்சரஸ்களிடமும் பெரும் ‘ஹா ஹா’ என்ற அலறல் எழுந்தது. அனைவரும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்; சத்ருக்னன் விழுந்ததைக் கண்டு அஞ்சினர். ஆனால் லவணனின் கவனக்குறைவு இங்கே தீர்மானகரமானது — நிலத்தில் வீழ்த்தப்பட்ட சத்ருக்னன் இறந்துவிட்டான் என்று அலட்சியம் செய்து, வாய்ப்புக் கிடைத்தும் அவன் தன் இருப்பிடத்துள் புகவில்லை. நிலத்தில் வீழ்த்தப்பட்ட அவனைக் கண்டு சூலத்தையும் எடுக்கவில்லை. பின்னர் இறந்துவிட்டான் என்று எண்ணி அந்த உணவுப் பொருள்களைச் சேர்த்துத் தூக்கினான் — உணவைச் சேகரிப்பதிலேயே ஈடுபட்டான். அப்போது அவன் வீட்டுள் புகுந்து சூலத்தைக் கொண்டுவந்திருந்தால் கொல்லப்பட இயலாதவனாக இருந்திருப்பான். செருக்கும் பேராசையும் அவனை அழிக்கின்றன — பகைவனை இறந்தவனாகக் கருதுகிறான்; உணவையே பெரிதாக மதிக்கிறான். கவி நுட்பமாகக் காட்டுகிறார் — தெய்வம் அறத்தின் பக்கம்; பகைவனின் புத்தியும் மயக்கத்தை அடைகிறது. சத்ருக்னனின் மயக்கமும் ஒரு தெய்வத் திட்டம் போன்றது; ஏனெனில் அதனால் லவணன் ஐயமற்றவனானான். தேவர்களும் முனிவர்களும் எழுப்பிய அலறல் காட்டுவது — எல்லா உலகங்களும் சத்ருக்னனின் வெற்றியை விரும்புகின்றன; ஏனெனில் லவணன் எல்லா உயிர்களுக்கும் பகைவன். முன்பு ராமன் ‘பகைவனுக்கு வாய்ப்புத் தரக் கூடாது’ என்று சொன்னான்; இங்கே லவணனே அந்த வாய்ப்பைத் தானாகக் கைவிடுகிறான்.

சிறிது நேரத்தில் நினைவு திரும்பிய சத்ருக்னன், முனிவர்களால் போற்றப்பட்டு, மீண்டும் ஆயுதம் ஏந்தி நகர வாயிலில் நின்றான். அவன் இடம் மீண்டும் வாயிலே — லவணன் இன்னும் நகருள் புகவில்லை. பின்னர் அவன் ராமன் தந்த அந்தத் தெய்வீகமான, தவறாத, சிறந்த அம்பை எடுத்தான். அந்த அம்பு ஒளியால் சுடர்விட்டு, கொடியதாக, பத்துத் திசைகளையும் நிறைத்தது. வஜ்ராயுதம் போன்ற முனையும் வஜ்ரத்தின் வேகமும் உடையது; மேரு, மந்தரம் ஆகிய மலைகளைப் போலக் கனமானது; எல்லாக் கணுக்களிலும் வளைந்தது; போர்களில் தோற்காதது. இரத்தமாகிய சந்தனம் பூசப்பட்ட உடலுடையது, அழகிய இறகுகள் கொண்டு பறப்பது; தானவர் தலைவர்களுக்கும் மலைகளின் தலைவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கொடியது. யுகமுடிவு வந்தபோது சுடர்விடும் ஊழித்தீயைப் போன்ற அதைக் கண்டு எல்லா உயிர்களும் பெரும் நடுக்கத்தை அடைந்தன. அம்பின் வருணனை விரிவானது — கவி அதன் தெய்வத்தன்மையையும் அச்சமூட்டும் தன்மையையும் நிலைநாட்டுகிறார். ‘மேரு மந்தரம் போன்றது’ என்பது கனத்துக்கான உவமை; ‘ஊழித்தீ’ என்பது பிரளய நெருப்புக்கான உவமை. இந்த அம்பு சாதாரணமானதன்று; படைப்பின் தொடக்கத்தில் விஷ்ணுவால் பயன்படுத்தப்பட்டது; ஆகவே அதைக் காண்பதே நடுக்கம் தருகிறது. இங்கே ராமனின் கொடையின் பயன் வெளிப்படுகிறது — சத்ருக்னன் இப்போது தெய்வீக ஆயுதம் ஏந்தியவன். மயக்கத்துக்குப் பின்னும் அவன் தடுமாறவில்லை; மீண்டும் வாயிலிலேயே நிற்கிறான்; ஏனெனில் ‘வாயிலில் நின்று போரிடு’ என்ற ராமனின் அறிவுரை அவன் நினைவில் உறுதியாக உள்ளது. முனிவர்களின் போற்றுதலும் அவன் ஊக்கத்தைப் பெருக்குகிறது. முதலில் சாதாரண அம்புகளால் போரிட்டு, பின்னரே தெய்வீக அஸ்திரம் — இதுவே க்ஷத்திரியர்களின் முறை; தெய்வீக அஸ்திரம் தேவைப்படும்போது மட்டுமே பயன்படுத்தப்படவேண்டும்.

தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், அப்சரஸ் கூட்டங்கள் ஆகியோருடன் கூடிய உலகனைத்தும் நிலைகுலைந்து பாட்டனாரிடம் சென்றது. அவர்கள் தேவதேவர்களின் தலைவரும் வரம் தருபவருமான முப்பாட்டனாரிடம் சொன்னார்கள் — தேவர்களின் அச்சமும் மயக்கமும், உலகங்களின் அழிவு குறித்த கவலையும். ‘தேவரே, உலகங்களின் அழிவு வந்துவிட்டதா, அல்லது யுகத்தின் முடிவு வந்துவிட்டதா? முப்பாட்டனாரே, இத்தகையது முன்பு காணப்பட்டதுமில்லை, கேட்கப்பட்டதுமில்லை.’ ராவணனால் துன்புறுத்தப்பட்டபோதும் தேவர்கள் பிரம்மனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர்; இன்றோ அறத்தின் பக்கம் உள்ள அம்பாலேயே அஞ்சுகின்றனர் — இது ஓர் அழகிய முரண். அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, உலகங்களின் பாட்டனாரும் அபயம் அளிப்பவருமான பிரம்மன் தேவர்களின் அச்சத்துக்கான காரணத்தைச் சொன்னார்; இனிய சொல்லால் சொன்னார் — ‘தேவர்களே, அனைவரும் கேளுங்கள்; போரில் லவணனைக் கொல்வதற்காகச் சத்ருக்னன் அம்பை ஏந்தியிருக்கிறான்; அதன் ஒளியால் தேவர்களுள் சிறந்த நீங்கள் அனைவரும் மயங்கியுள்ளீர்கள். குழந்தைகளே, உங்களுக்கு அச்சம் தந்த இந்த அம்பு, உலகங்களைப் படைத்த, என்றுமுள்ள முதல் தேவனுடைய ஒளிமயமான அம்பு. இந்தப் பேரம்பு மது, கைடபர் ஆகியோரைக் கொல்வதற்காக அந்த மகாத்மாவால் படைக்கப்பட்டது. விஷ்ணு ஒருவரே ஒளிமயமான இந்த அம்பை அறிவார்; இது அந்த மகாத்மாவான விஷ்ணுவின் முந்தைய உடலே. இங்கிருந்து செல்லுங்கள்; மகாத்மாவும் வீரனுமான ராமனின் தம்பியால் கொல்லப்படும் ராக்ஷசர்களுள் சிறந்த லவணனைப் பாருங்கள்.’ பிரம்மன் ராமனின் கூற்றை உறுதிப்படுத்துகிறார் — அம்பு விஷ்ணுவின் உருவமே; ஆகவே ராமன் விஷ்ணு என்பது மறைமுகமாகச் சுட்டப்படுகிறது. தேவர்களுக்கும் தெரியாதிருப்பது தெய்வீக அஸ்திரத்தின் பெருமையைக் காட்டுகிறது. அம்பின் ஒளி ஊழித்தீயைப் போன்றதால் தேவர்களும் பிரளயத்தை ஐயுறுகின்றனர். பிரம்மன் ‘குழந்தைகளே’ என்று விளிக்கிறார் — பாட்டனாரின் பாசம். ‘இங்கிருந்து செல்லுங்கள், பாருங்கள்’ என்ற அவருடைய ஆணை தேவர்களைப் போரின் சாட்சிகளாக்குகிறது; ஆகவே ராவண வதம் தேவர்களால் காணப்பட்டதுபோல, லவண வதமும் தேவர்களின் முன்னிலையில் நிகழ்கிறது. ‘முனிவர்கள் கொல்லப்பட்ட உன்னைக் காணட்டும்’ என்ற சத்ருக்னனின் முந்தைய சொல் இங்கே உண்மையாகிறது.

தேவதேவனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சத்ருக்னனும் லவணனும் போரிடும் இடத்துக்குத் தேவர்கள் வந்தனர். சத்ருக்னனின் கையில் ஏந்தப்பட்ட, தெய்வீக ஒளியுடைய அந்த அம்பை, எழுந்த ஊழித்தீயைப் போல, எல்லா உயிர்களும் கண்டன. தேவர்களால் சூழப்பட்ட வானத்தைக் கண்டு ரகுநந்தனன் உரக்கச் சிங்கநாதம் செய்து மீண்டும் லவணனை நோக்கினான். மகாத்மாவான சத்ருக்னனால் மீண்டும் அழைக்கப்பட்ட லவணன் சினத்துடன் போருக்கு வந்தான். வில்லாளிகளுள் சிறந்த அவன் அந்த வில்லைக் காதுவரை இழுத்து லவணனின் அகன்ற மார்பில் அந்தப் பேரம்பை ஏவினான். அந்த அம்பு அவன் மார்பை விரைவில் பிளந்து ரசாதலத்துள் புகுந்தது; ரசாதலத்துக்குச் சென்று, தேவர்களால் போற்றப்பட்ட அந்தத் தெய்வீக அம்பு விரைவில் மீண்டும் இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விப்பவனிடம் வந்தது. தெய்வீக அஸ்திரத்தின் இலக்கணம் — பணியை முடித்துவிட்டு ஏந்தியவனின் கைக்குத் திரும்புதல்; லவணனின் சூலத்தைப் போலவே, ஆனால் அறத்தின் பக்கம். சத்ருக்னனின் அம்பால் பிளக்கப்பட்ட அந்த இரவுலாவி லவணன், வஜ்ராயுதத்தால் அடிபட்ட மலையைப் போல உடனே நிலத்தில் விழுந்தான். ஒரே அம்பால் போர் முடிந்தது — நீண்ட மரப்போர் பயனற்றது; தெய்வீக அம்பின் ஓர் அடியே தீர்மானகரமானது. சிங்கநாதம் வெற்றியின் அறிவிப்பு; தேவர்களின் சாட்சியம் அறப்போருக்குச் சான்று. மலை உவமை லவணனின் பெரிய உடலைச் சுட்டுகிறது; வஜ்ராயுதத்தால் அடிபட்ட மலையைப் போல அவன் அசைவின்றி விழுந்தான். கவனிக்கவேண்டியது — இறுதிக் கணத்திலும் லவணன் சூலத்தைக் கொண்டுவரவில்லை; மீண்டும் அழைக்கப்பட்டதும் விவேகமின்றிச் சினத்தோடேயே போருக்கு வந்தான். ராமனின் உபாயம் முழுமையாக வெற்றிபெற்றது — சூலமின்றி, நகருக்கு வெளியே, வாயிலில் அழைக்கப்பட்டு அவன் கொல்லப்பட்டான். அம்பு ரசாதலத்துள் புகுந்தது அதன் அளவற்ற ஆற்றலைக் காட்டுகிறது — மார்பைப் பிளந்து பூமியையும் பிளக்கிறது. ‘காதுவரை இழுத்து’ என்பது வில்வித்தையின் முழு வலிமையைச் சுட்டுகிறது.

ராக்ஷசனான லவணன் கொல்லப்பட்டதும், அந்தப் பெரிய தெய்வீகச் சூலம் எல்லாத் தேவர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க ருத்ரனிடம் திரும்பிச் சென்றது. சிவன் மதுவுக்குக் கொடுத்த சூலம், அதை ஏந்தியவன் அழிந்ததும் தன் உரிமையாளனிடம் செல்கிறது; இவ்வாறு சிவனின் வரத்தின் வரம்பு பேணப்பட்டது. பின்னர் உபஜாதி யாப்பில் கவி வெற்றியைப் பாடுகிறார் — மூவுலகின் இந்த அச்சத்தை ஒரே அம்பின் வீச்சால் வீழ்த்திவிட்டு, சிறந்த வில்லும் அம்பும் ஏந்திய ரகுகுல வீரன், ஆயிரம் கதிர்களையுடைய சூரியன் இருளை விரட்டியதுபோல ஒளிர்ந்தான். பின்னர் தேவர்களும் முனிவர்களும் நாகர்களும் அப்சரஸ்கள் அனைவரும் போற்றினர் — ‘நற்பேறாகத் தசரதனின் மகனுக்கு வெற்றி கிடைத்தது; அவன் அச்சத்தைக் கைவிட்டுப் பாம்பைப் போல அமைதியடைந்தான்.’ இறுதி அடியின் பொருள் நுட்பமானது — லவணன் பாம்பைப் போல அச்சமூட்டுபவனாக இருந்தான், இப்போது அடங்கிவிட்டான்; அல்லது சத்ருக்னன் அச்சத்தைக் கைவிட்டு அமைதியடைந்தான். சூரிய உவமை சத்ருக்னனின் ஒளியையும், இருளின் அழிவு இருளின் வடிவான லவணனின் அழிவையும் சுட்டுகின்றன. இவ்வாறு ராமனின் திட்டம், முனிவர்களின் அறிவுரை, சத்ருக்னனின் வீரம், விஷ்ணுவின் அம்பு, சிவனின் வரம்பு — எல்லாம் சேர்ந்து லவண வதம் நிறைவேறியது. உத்தர காண்டத்தின் இந்தப் பகுதி சத்ருக்னனின் வீரக் கதையின் உச்சம். ராமன் ராவணனைக் கொன்றான், லக்ஷ்மணன் இந்திரஜித்தை, இன்று சத்ருக்னன் லவணனை — இவ்வாறு ரகுகுல உடன்பிறந்தோர் வரிசையாக உலகின் முள்களைக் களைகின்றனர். முன்பு பரதன் லவண வதத்துக்கு உறுதியளித்தான்; சத்ருக்னன் அந்தச் சுமையைத் தானே ஏற்றான்; இன்று அவன் உறுதிமொழி நிறைவேறியது; ராமனின் நம்பிக்கையும் பொருளுடையதாயிற்று. யமுனைக் கரையில் வாழும் முனிவர்களின் அச்சமும் நீங்கியது — அவர்களே போரின் நடுவில் வாயிலில் சத்ருக்னனைப் போற்றியவர்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनसप्ततितमः सर्गः॥ ६९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க