॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 68

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சத்ருக்னனும் லவணனும் உரையாடுதல்

லவணன் உணவுக்காக வெளியே செல்லுதல், சத்ருக்னன் மதுபுர வாயிலில் நிற்றல், லவணனின் ஏளனம், சத்ருக்னனின் சினமும் தன்னை அறிமுகப்படுத்துதலும், லவணன் பகைமையைச் சொல்லுதல், ஆயுதத்தைக் கொண்டுவர அவகாசம் கேட்டல், சத்ருக்னனின் மறுப்பு

ச்யவனர் முதலிய முனிவர்களுடன் கதைகளைப் பேசிக்கொண்டும், நல்ல வெற்றியை விரும்பிக்கொண்டும் இருந்த அவர்களுக்கு, மகாத்மாவான சத்ருக்னனுக்கு அந்த இரவு விரைவில் கழிந்தது. பின்னர் தெளிந்த விடியலில், அந்த நேரத்தில், வீரனான ராக்ஷசன் லவணன் உண்ணும் உணவுக்கான ஆசையால் தூண்டப்பட்டு நகரிலிருந்து வெளியே சென்றான். ச்யவனரின் சொல்லின்படியே நிகழ்ச்சி நடக்கிறது — லவணன் சூலத்தை மாளிகையில் விட்டுவிட்டு உணவுக்காகச் சென்றான். இதற்கிடையில் வீரனான சத்ருக்னன் யமுனை நதியைக் கடந்து, வில்லைக் கையிலேந்தி மதுபுரத்தின் வாயிலில் நின்றான். ராமனின் அறிவுரை எழுத்துக்கு எழுத்துப் பின்பற்றப்பட்டது — நகருள் புகுவதற்கு முன் வாயிலில் நிற்றல். பின்னர் நண்பகல் வந்தபோது கொடுஞ்செயல் புரியும் அந்த ராக்ஷசன் பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களின் சுமையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தான். நண்பகல் வரை ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் கொன்று அவற்றைத் தோளில் சுமந்துகொண்டு திரும்புகிறான் — இது அவனுடைய கொடுமைக்கும் உண்ணும் ஆற்றலுக்கும் ஒரு சித்திரம். கவி காட்சியை நாடகத்தன்மையுடன் அமைக்கிறார் — ஒருபுறம் அமைதியாக ஆயத்தமாக வாயிலில் நிற்கும் வில்லாளன், மறுபுறம் சுமை தூக்கிவரும் அச்சமற்ற ராக்ஷசன். லவணனின் கையில் சூலம் இல்லை; ஆகவே இன்று அவன் கொல்லப்படக்கூடியவன். சத்ருக்னனின் பொறுமை கவனிக்கத்தக்கது — விடியல் முதல் நண்பகல் வரை அவன் வாயிலில் காத்திருக்கிறான்; அவசரப்படவில்லை.

பின்னர் அவன் வாயிலில் ஆயுதம் ஏந்தி நிற்கும் சத்ருக்னனைக் கண்டான். அந்த ராக்ஷசன் அவனிடம் சொன்னான் — ‘இந்த ஆயுதத்தால் என்ன செய்வாய்? மனிதருள் இழிந்தவனே, உன்னைப் போன்ற ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள் ஆயிரக்கணக்கானோரை நான் சினத்தால் தின்றிருக்கிறேன்; நீ காலனால் பின்தொடரப்படுகிறாய் — உன் மரணகாலம் வந்துவிட்டது. மனிதருள் இழிந்தவனே, இந்த என் உணவும் நிறைவானதன்று; கெட்ட புத்தியுடையவனே, இன்று நீயே எப்படி என் வாயை அடைந்து புகுந்தாய்?’ லவணனின் செருக்கு தெளிவாகிறது — அவன் சத்ருக்னனை வெறும் மனிதனாகக் கருதி உணவாகவே பார்க்கிறான். ‘மனிதருள் இழிந்தவனே’, ‘ஆண்களுள் இழிந்தவனே’, ‘கெட்ட புத்தியுடையவனே’ என்ற இழிசொற்களால் அவன் சத்ருக்னனைப் பழிக்கிறான். அவனுடைய செருக்கே அவன் அழிவுக்குக் காரணமாகும்; ஏனெனில் அவன் பகைவனை அற்பமாகக் கருதிக் கவனமின்றி இருக்கிறான். ‘என் உணவும் நிறைவானதன்று’ என்ற சொல் அவனுடைய தணியாத உண்ணும் பேராசையைக் காட்டுகிறது — ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைச் சுமந்துகொண்டும் அவன் நிறைவடையவில்லை. முன்பு கல்மாஷபாதன் கதையில் இரு ராக்ஷசர்கள் ‘போதும் என்ற நிலையை அடையவில்லை’; இங்கே லவணனும் அத்தகையவனே — ராக்ஷசர்களின் இயல்பு எங்கும் ஒன்றே.

அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டும் மீண்டும் மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தபோது, வீரம் நிறைந்த சத்ருக்னன் சினத்தால் கண்ணீர் சொரிந்தான். சினக்கண்ணீர் வீரனின் கடுஞ்சினத்தின் அடையாளம். சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மகாத்மாவான சத்ருக்னனின் உடலின் எல்லா உறுப்புகளிலிருந்தும் ஒளிமயமான கதிர்கள் வெளிப்பட்டன — அவன் உடலிலிருந்து ஒளி கதிர்களைப் போல வெளிப்பட்டது. ராமன் நிறைத்த ஒளி இப்போது வெளிப்படுகிறது. பின்னர் மிகவும் சினங்கொண்ட சத்ருக்னன் அந்த இரவுலாவியிடம் சொன்னான் — ‘கெட்ட புத்தியுடையவனே, உன்னோடு நேருக்கு நேர் போரிட விரும்புகிறேன். நான் தசரதனின் மகன், அறிவுடைய ராமனின் தம்பி, சத்ருக்னன் என்ற பெயருடையவன் — பெயராலும் செயலாலும் பகைவரைக் கொல்பவன் — உன்னைக் கொல்ல விரும்பி வந்திருக்கிறேன்.’ ‘சத்ருக்னன் என்ற பெயருடைய சத்ருக்னன்’ என்ற மறுகூற்று பெயரின் பொருள்பொருத்தத்தைக் காட்டுகிறது. ‘போரை விரும்பும் எனக்கு நேருக்கு நேர் போர் தரப்படட்டும்; நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் பகைவன்; என்னிடமிருந்து உயிரோடு செல்லமாட்டாய்.’ க்ஷத்திரிய நெறிப்படி சத்ருக்னன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திப் போருக்கு அழைக்கிறான் — மறைந்திருந்து கொல்லவில்லை. இதுவே அறப்போரின் மரியாதை. ராமனின் அறிவுரை மறைவு பற்றியது; ஆனால் மறைவு வந்துசேரும் வரை மட்டுமே; பகைவன் எதிரே வந்ததும் அவன் வெளிப்படையாக அழைக்கிறான். இவ்வாறு நீதிநெறியும் அறமும் இரண்டும் பேணப்பட்டன.

அவன் அவ்வாறு சொன்னதும் ராக்ஷசன் சிரிப்பவன் போல மனிதருள் சிறந்தவனுக்கு மறுமொழி சொன்னான் — ‘கெட்ட புத்தியுடையவனே, நற்பேறாக நீ வந்து சேர்ந்தாய்.’ அவன் பகைமைக்கான காரணத்தைச் சொல்கிறான் — ‘கெட்ட புத்தியுடையவனே, மனிதருள் இழிந்தவனே, என் தாயின் சகோதரியான சூர்ப்பணகையின் சகோதரன் ராவணன் என்ற ராக்ஷசன் ஒரு பெண்ணுக்காக ராமனால் கொல்லப்பட்டான். ராவணனின் குலம் முழுவதும் அழிந்ததை நான் பொறுத்துக்கொண்டேன்; உங்களை அவமதித்து — உங்களை அற்பமாகக் கருதி — நான் சிறப்பாகப் பொறுத்துக்கொண்டேன். முன்பு என்னோடு போரிட வந்தவர்கள் அனைவரும் புல்லைப் போல இகழப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்; இருந்தவர்களும் இனி வருபவர்களுமான மனிதருள் இழிந்த நீங்களும் அவ்வாறே.’ லவணனின் தாய் கும்பீனசியின் சகோதரி சூர்ப்பணகை; ஆகவே ராவணன் அவனுக்குத் தாய்மாமன் போன்றவன் — ‘தாயின் சகோதரியின் சகோதரன்’ என்று அவன் சொல்கிறான். பின்னர் அவன் அவகாசம் கேட்கிறான் — ‘கெட்ட புத்தியுடையவனே, போரை விரும்பும் உனக்குப் போர் தருவேன்; நான் ஆயுதத்தைக் கொண்டுவரும் வரை ஒரு கணம் நில்.’ இங்கே லவணனின் வஞ்சகம் தெளிவாகிறது — அவன் சூலத்தைக் கொண்டுவர விரும்புகிறான்; ஏனெனில் சூலமின்றி அவன் பலவீனன். வீரச் சொல் என்ற போர்வையில் அவன் தன் பலவீனத்தை மறைக்கிறான்.

லவணன் மீண்டும் சொல்கிறான் — ‘நீ விரும்பும் எத்தகைய ஆயுதமாயினும் அதை ஆயத்தப்படுத்துகிறேன்.’ சத்ருக்னன் அவனிடம் உடனே சொன்னான் — ‘என்னிடமிருந்து உயிரோடு எங்கே செல்வாய்?’ அவன் ஒரு நீதிநெறிச் சொல்லைச் சொல்கிறான் — ‘தானாகவே வந்த பகைவனைத் தன்னடக்கமுடையவன் விட்டுவிடலாகாது. தளர்ந்த புத்தியால் பகைவனுக்கு வாய்ப்பை — அவகாசத்தை — தருபவன், மந்தபுத்தியுடையவனாக, கோழையைப் போலக் கொல்லப்படுவான்.’ ராமனின் அறிவுரை சத்ருக்னனின் இதயத்தில் உறுதியாக இருக்கிறது — சூலத்தைக் கொண்டுவர அவகாசம் தரக் கூடாது. மாந்தாதாவின் தவற்றை அவன் மீண்டும் செய்யவில்லை. இறுதியில் உபஜாதி யாப்பில் சத்ருக்னன் அறிவிக்கிறான் — ‘ஆகவே உயிருலகை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள், கடைசி முறையாகப் பார்; பலவகைக் கூரிய அம்புகளால், மூவுலகுக்கும் ராகவனுக்கும் பகைவனான பாவியான உன்னை யமனின் இல்லத்தை நோக்கி அனுப்புகிறேன்.’ அறப்போரிலும் பகைவனின் வஞ்சகத்துக்கு வாய்ப்புத் தரக் கூடாது — இதுவே க்ஷத்திரிய அறத்தின் விவேகம். போர் தொடங்கும் கணத்தில் சர்க்கம் முடிகிறது; வாசகனின் ஆவலைப் பெருக்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टषष्टितमः सर्गः॥ ६८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க