॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 67

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

ச்யவனர் சொன்ன மாந்தாதாவின் அழிவுக் கதை

லவணனின் வலிமை குறித்துச் சத்ருக்னனின் கேள்வி, மாந்தாதாவின் திக்விஜயமும் சுவர்க்கத்தை வெல்லும் ஆசையும், இந்திரனின் கண்டிப்பு, லவணனிடம் தூது அனுப்புதல், சூலத்தால் மாந்தாதா சாம்பலாதல், ச்யவனரின் ஆறுதல்

யமுனைக் கரையில் முனிவர்களின் ஆசிரமத்தில் இரவு தொடங்கியபோது, சத்ருக்னன் பிருகு குலத்தை மகிழ்விக்கும் அந்தணரான ச்யவனரிடம் லவணனின் வலிமையைப் பற்றி உள்ளபடி கேட்டான் — ‘அந்தணரே, சூலத்தின் வலிமை எத்தகையது? இந்தச் சிறந்த சூலத்துடன் நேருக்கு நேர் போரிட வந்து முன்பு அழிக்கப்பட்டவர்கள் யார்?’ போருக்கு முன் பகைவனின் வலிமையையும் முந்தைய வரலாற்றையும் அறிவது இன்றியமையாதது என்று சத்ருக்னன் அறிவான்; ராமனின் அறிவுரையும் அவ்வாறே இருந்தது. ச்யவனர் பிருகு வம்சத்தவர், பெருந்தவமுடையவர்; சிவனின் சூலத்தின் கதையை அவர் அறிவார். மகாத்மாவான சத்ருக்னனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுப் பேரொளியுடைய ச்யவனர் ரகுநந்தனனுக்கு மறுமொழி சொன்னார் — ‘ரகுநந்தனா, இந்த லவணனின் செயல்கள் எண்ணற்றவை; ஆனால் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் தோன்றியவனுக்கு நேர்ந்ததை என் வாயால் கேள்.’ அவர் சத்ருக்னனின் சொந்த வம்சத்தின் முன்னோனுடைய கதையையே தேர்ந்தெடுக்கிறார்; அதனால் கேட்பவனின் இதயத்தில் பழிதீர்க்கும் உணர்வும் எழக்கூடும். முந்தைய சர்க்கத்தில் வால்மீகி கல்மாஷபாதனின் கதையைச் சொன்னார்; இங்கே ச்யவனர் மாந்தாதாவின் கதையை — இரண்டுமே இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் துயர நிகழ்ச்சிகள். இவ்வாறு முனிவர்கள் வரிசையாகச் சத்ருக்னனை மனத்தளவில் போருக்கு ஆயத்தப்படுத்துகின்றனர். ‘இரவு தொடங்கியபோது’ என்ற காலக் குறிப்பும் கவனிக்கத்தக்கது — போருக்கு முந்தைய இரவிலேயே இந்த உரையாடல்.

ச்யவனர் சொல்கிறார் — ‘முன்பு அயோத்தியில் யுவனாச்வனின் மகனான, வலிமையுடைய மாந்தாதா என்ற அரசன் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற வீரனாக இருந்தான். அந்த மன்னன் பூமி முழுவதையும் தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவந்த பின், இங்கிருந்து தேவலோகத்தை வெல்ல முயற்சி மேற்கொண்டான். தேவலோகத்தை வெல்லும் ஆசையால் மாந்தாதா முயற்சி மேற்கொண்டபோது இந்திரனுக்கும் மகாத்மாக்களான தேவர்களுக்கும் கடும் அச்சம் உண்டாயிற்று. “இந்திரனின் பாதி ஆசனத்தோடும் பாதி அரசோடும், தேவர் கூட்டங்களால் வணங்கப்படுபவனாவேன்” என்று அந்த மன்னன் உறுதிபூண்டான்.’ மாந்தாதா இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் புகழ்பெற்ற சக்கரவர்த்தி; அவன் வலிமை மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. ஆனால் பூமியை வென்றதில் நிறைவடையாத அவன் சுவர்க்கத்தையும் விரும்புகிறான் — இது மிகைப்பேராசை. மனிதன் தேவர் அரசை விரும்புவது எல்லை மீறல் என்று கவி சுட்டுகிறார். இந்திரனின் அச்சமும் குறிப்பிடத்தக்கது — மனித அரசனின் தவத்தாலும் வலிமையாலும் தேவர்களும் அஞ்சுகின்றனர். இங்கே செருக்கின் வீழ்ச்சிக்கான முன்னறிவிப்பு — அளவுமீறிய பேராசை அழிவுக்குக் காரணமாகிறது. அவன் சத்ருக்னனின் முன்னோன்; ஆகவே அவன் கதை சத்ருக்னனுக்குத் தன் வம்சத்தின் பெருமையையும் குறையையும் ஒருசேர நினைவூட்டுகிறது. ‘உறுதிபூண்டான்’ என்ற சொல்வழக்கு அவன் உறுதிமொழியின் வலிமையைச் சுட்டுகிறது.

‘அவனுடைய தீய நோக்கத்தை அறிந்து, பாகனை அடக்கிய இந்திரன் யுவனாச்வனின் மகனிடம் இனிமையாக இவ்வாறு சொன்னான் — “மனிதருள் காளையே, நீ இன்னும் மனித உலகிலேயே முழுமையான அரசன் அல்லன்; பூமியை வசப்படுத்தாமல் இங்கே தேவர் அரசை விரும்புகிறாய். வீரனே, பூமி முழுவதும் உன் வசத்தில் இருந்தால், பணியாளர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் இங்கே தேவர் அரசை ஆள்வாயாக.” இந்திரன் போரிடவில்லை; அறிவால் மாந்தாதாவைத் திருப்புகிறான். மாந்தாதா அவனுக்கு மறுமொழி சொன்னான் — “சக்ரனே, பூமியில் என் ஆட்சி எங்கே தடுக்கப்பட்டுள்ளது?” ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரன் அவனிடம் சொன்னான் — “பாவமற்றவனே, மதுவனத்தில் மதுவின் மகனான லவணன் என்ற ராக்ஷசன் உன் ஆணையைப் பின்பற்றுவதில்லை.” ஆயிரம் கண்ணுடையவன் சொன்ன அந்தக் கொடிய, விரும்பத்தகாத சொல்லைக் கேட்டு அரசன் நாணித் தலைகுனிந்து பேச இயலாதவனானான். சற்றுத் தலைகுனிந்தவாறே ஆயிரம் கண்ணுடையவனிடம் விடைபெற்றுப் புறப்பட்டான்; செல்வமிக்க அந்த மன்னன் மீண்டும் இந்த உலகுக்கு வந்தான்.’ இந்திரனின் உத்தி நுட்பமானது — மாந்தாதாவை லவணனோடு மோதவிடுகிறான்; அதனால் எப்படியாயினும் தேவர்களுக்கு லாபம். இங்கே ‘தீய நோக்கம்’ என்ற சொல்லால் கவி மாந்தாதாவின் ஆசையைக் கண்டிக்கிறார். இந்திரனின் சொல் நியாயமானதும்கூட — தன் சொந்த அரசிலேயே அனைவரையும் ஆளாதவன் பிறர் அரசை எப்படி ஆள்வான்? மாந்தாதாவின் நாணம் அவனுடைய வாய்மையைக் காட்டுகிறது; அவன் இந்திரனின் சொல்லை மறுக்கவில்லை, மௌனத்தால் ஏற்கிறான். தலைகுனிந்தவாறு அவன் சுவர்க்கத்திலிருந்து திரும்புகிறான் — பேராசைக்கு விழுந்த முதல் அடி. லவணன் இந்திரனாலும் வெல்லுதற்கரியவன் என்பது இங்கே மறைமுகமாகச் சுட்டப்படுகிறது; அதனால் சத்ருக்னனின் பணியின் கனம் பெருகுகிறது.

‘பகைவரை அடக்கும் அவன் இதயத்தில் சினம் கொண்டு, பணியாளர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் மதுவின் மகனை வசப்படுத்த வந்தான்.’ இந்திரனின் கண்டிப்பால் அவமதிக்கப்பட்ட அவன் தன் களங்கத்தைத் துடைக்க விரும்புகிறான். ‘மனிதருள் காளையான அவன் லவணனோடு போரிட விரும்பி லவணனிடம் ஒரு தூதனை அனுப்பினான்.’ அரசநெறிப்படி போருக்கு முன் தூது அனுப்புவது அறத்துக்குட்பட்டது. ‘அந்தத் தூதன் சென்று மதுவின் மகனிடம் பல விரும்பத்தகாதவற்றைச் சொன்னான்; அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தூதனை ராக்ஷசன் தின்றுவிட்டான்.’ தூதன் கொல்லப்படத் தகாதவன் என்பது எங்கும் உள்ள அறம்; ஆனால் ராக்ஷசன் அந்த அறத்தை மதிப்பதில்லை — இது அவன் கொடுமைக்குச் சான்று. ‘தூதன் திரும்பத் தாமதித்தபோது, சினங்கொண்ட அரசன் அம்பு மழையால் அந்த ராக்ஷசனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் வதைத்தான்.’ தூதன் திரும்பாததிலிருந்தே அரசன் நிகழ்ந்ததை அறிந்து, தாமதமின்றித் தாக்குகிறான். இங்கே மாந்தாதாவின் சினம் நியாயமானது; ஆனால் அவனுடைய கவனக்குறைவு — சூலத்தின் ஆற்றலை ஆராயாமல், சூலம் ஏந்திய லவணனைப் போருக்கு அழைக்கிறான். இதே கவனக்குறைவைத்தான் ராமன் சத்ருக்னனுக்குத் தவிர்க்கச் சொன்னான். மாந்தாதா படையுடன் வந்தான், தூது அனுப்பினான் — ஆகவே லவணன் முன்னரே ஆயத்தமாக இருந்தான்; சத்ருக்னனோ படையைத் தொலைவில் நிறுத்திவிட்டுத் தனியாக மறைவாகச் செல்கிறான்.

‘பின்னர் அந்த ராக்ஷசன் சிரித்துக்கொண்டே கையால் சூலத்தை எடுத்து, தொடர்புடைய அனைவரோடும் அவனைக் கொல்வதற்காக அந்தச் சிறந்த ஆயுதத்தை ஏவினான்.’ லவணனின் சிரிப்பு அலட்சியத்தின் அடையாளம் — சூலம் கையில் இருக்கையில் அவன் அச்சமற்றவன். ‘சுடர்விடும் அந்தச் சூலம் பணியாளர்களோடும் படையோடும் வாகனங்களோடும் அரசனைச் சாம்பலாக்கிவிட்டு மீண்டும் லவணனின் கைக்கு வந்தது.’ சூலத்தின் இருவகை ஆற்றல் இங்கே தெரிகிறது — எல்லாவற்றையும் அழிப்பது, மீண்டும் ஏந்தியவனின் கைக்குத் திரும்புவது. ‘இவ்வாறு மிகப் பெரிய அந்த அரசன் படையோடும் வாகனங்களோடும் கொல்லப்பட்டான். அன்பனே, சூலத்தின் வலிமை அளவிட இயலாதது, ஒப்பற்றது.’ மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற மாந்தாதாவும் ஒரே அடியில் படையுடன் அழிந்தான் — இதனால் சூலத்தின் அச்சமூட்டும் தன்மை தெளிவாகிறது. ச்யவனர் கதையை மறைக்கவில்லை; உண்மையைச் சொல்கிறார் — சத்ருக்னன் விழிப்பாக இருக்கவேண்டும். ஆனால் இந்த அச்சத்திலும் நம்பிக்கை உண்டு — சூலம் எப்போதும் லவணனின் கையில் இருப்பதில்லை. மாந்தாதாவின் தோல்வி வீரமின்மையால் அன்று; காலத்தையும் உபாயத்தையும் அறியாததால்.

ச்யவனர் ஆறுதல் சொல்கிறார் — ‘நாளை விடியலில் நீ லவணனைக் கொல்வாய்; ஐயமில்லை; ஆயுதம் ஏந்தாத அவனை விரைவில் கொன்றால் உன் வெற்றி உறுதி. இவ்வாறு செயல் நிறைவேறினால் உன்னால் உலகங்களுக்கு நலம் உண்டாகும். தீய உள்ளம் கொண்ட லவணனைப் பற்றிய அனைத்தும், சூலத்தின் கொடிய, அளவிட இயலாத வலிமையும், மனிதருள் காளையே, உனக்குச் சொல்லப்பட்டன; அரசே, மாந்தாதாவின் அழிவும் ஒரு முயற்சியால் நேர்ந்தது.’ ‘முயற்சியால்’ என்ற சொல் — இந்திரனின் முயற்சியாலும் அந்த அழிவு நிகழ்ந்தது என்பதைச் சுட்டுகிறது. இறுதியில் உபஜாதி யாப்பில் ச்யவனர் சொல்கிறார் — ‘மகாத்மாவே, நாளை விடியலில் நீ லவணனைக் கொல்வாய்; இதில் எனக்கு ஐயமில்லை; இறைச்சிக்காகச் சூலமின்றி வெளியே வந்த அவனைக் கொன்று, அரசே, உன் வெற்றி உறுதியாகும்.’ முனிவரின் ஆசி சத்ருக்னனின் தன்னம்பிக்கையைப் பெருக்குகிறது. ராமனின் உபாயம், வால்மீகியின் கதை, ச்யவனரின் ஆறுதல் — இவை மூன்றும் சத்ருக்னனின் ஆயத்தத்தின் தூண்கள். மாந்தாதாவின் தவற்றிலிருந்து பாடம் கற்றுச் சத்ருக்னன் வெல்வான் என்று வாசகனும் நம்புகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तषष्टितमः सर्गः॥ ६७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க