॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 66

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

குசனும் லவனும் பிறத்தல்

சத்ருக்னன் வந்த இரவில் சீதையின் பேறு, முனிகுமாரர்களின் அறிவிப்பு, வால்மீகியின் காப்புச் சடங்கு, குசன் லவன் எனப் பெயரிடல், சத்ருக்னனின் மகிழ்ச்சி, யமுனைக் கரையில் ச்யவனர் முதலியோருடன் தங்குதல்

கவி ஓர் இணைவைக் காட்டுகிறார் — சத்ருக்னன் வால்மீகியின் இலைக்குடிலுள் புகுந்த அதே இரவில் சீதையும் இரு குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். ராமனின் தம்பி ஆசிரமத்தில் இருக்கும்போது ராமனின் மகன்கள் பிறக்கின்றனர் — இது தெய்வ நிகழ்வு. பின்னர் நள்ளிரவு நேரத்தில் முனிவர்களின் சிறுவர்கள் வால்மீகியிடம் சென்று சீதையின் மங்கலமான பேறு என்ற இனிய செய்தியைச் சொன்னார்கள் — ‘பகவானே, ராமனின் மனைவியான அவள் இரு குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்திருக்கிறாள்; ஆகவே பேரொளியுடையவரே, பூதங்களை அழிக்கும் காப்பைச் செய்யும்.’ புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளைப் பூதம், பேய் முதலியவற்றிலிருந்து காப்பதற்கு மந்திரங்களால் காப்புச் சடங்கு செய்வது பழைய வழக்கம். அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மகரிஷி அருகே சென்றார். இளம்பிறை போன்ற, தேவகுமாரர்களைப் போன்ற பேரொளியுடைய இரு குழந்தைகளைக் கண்டார். இளம்பிறை என்ற உவமை குழந்தைகளின் மென்மையையும் ஒளியையும் சுட்டுகிறது; தேவகுமாரர் என்ற உவமை அவர்களுடைய தெய்வீக ஒளியை. சீதை காட்டில் வாழ்பவள்; எனினும் அவள் மகன்கள் அரசலக்ஷணங்கள் உடையவர்கள். முனிகுமாரர்களின் ஆர்வமும் இனிமையானது — நள்ளிரவிலேயே அவர்கள் குருவை எழுப்புகிறார்கள்; ஏனெனில் ஆசிரமத்தில் அனைவரும் சீதையை அன்புடன் நோக்குகின்றனர்.

மனம் மகிழ்ந்த வால்மீகி அங்கே சென்று இரு குழந்தைகளையும் கண்டு, அவர்களுக்கு ராக்ஷசர்களை அழிக்கும், பூதங்களை ஒழிக்கும் காப்பைச் செய்தார். அந்த அந்தணர் ஒரு பிடி குசப் புல்லையும் லவத்தையும் எடுத்து அவர்களுக்குப் பூதங்களை அழிக்கும் காப்பை அளித்தார். குசம் என்பது புனிதமான தர்ப்பைப் புல்; லவம் என்பது அவற்றின் நுனிப்பகுதி அல்லது வெட்டப்பட்ட துண்டு. பின்னர் அவர் பெயரிடுவதற்கான காரணத்தைச் சொல்கிறார் — ‘அவர்களுள் முதலில் பிறந்தவன் மந்திரங்களால் சிறப்பிக்கப்பட்ட குசங்களால் துடைக்கப்படவேண்டியவன்; ஆகவே அவன் பெயர் குசன். பின்னே பிறந்தவன், கவனமுள்ள மூதாட்டிகளால் லவத்தால் துடைக்கப்படவேண்டியவன்; ஆகவே அவன் பெயர் லவன். இவ்வாறு இரட்டையராகப் பிறந்த இவ்விருவரும் நான் இட்ட பெயர்களால் குசன், லவன் என்று புகழ்பெறுவார்கள்.’ பெயர்கள் பொருள்களோடு உள்ள தொடர்பால் பிறக்கின்றன — செயலால் பெயர் என்பது பழைய வழக்கம். குசலவர் என்ற இணைப்பெயர் பின்னர் ராமாயணத்தைப் பாடுபவர்களின் பெயராகப் புகழ்பெறும்; இன்று வால்மீகியே அவர்களுடைய முதல் குரு என்பது இங்கே சுட்டப்படுகிறது. ‘நான் இட்ட’ என்ற வால்மீகியின் சொல் அவருடைய நெருக்கத்தைக் காட்டுகிறது — அவர் காப்பவர் மட்டுமல்லர்; தந்தையைப் போலப் பெயரிடுபவரும் ஆவார்.

முனிவரின் கையிலிருந்து அந்தக் காப்பை, மனம் ஒருமுகப்பட்ட அந்த முதிய தவப்பெண்கள் பெற்றுக்கொண்டனர்; களங்கமற்ற அவர்கள் பின்னர் அந்த இரு குழந்தைகளுக்கும் காப்புச் சடங்கைச் செய்தனர். அவ்வாறு காப்புச் சடங்கு செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருக்கையில், மூதாட்டிகளால் கோத்திரமும் பெயர்களும், ராமனின் புகழும், சீதையின் மங்கலமான இரு பேறுகளும் உரக்கச் சொல்லப்பட்டன. முனிவர் மந்திரத்தைத் தருகிறார், பெண்கள் சடங்கைச் செய்கிறார்கள் — ஆசிரமத்தில் இவ்வாறு பணிப்பகிர்வு. காப்புச் சடங்கில் குழந்தையின் கோத்திரமும் தந்தையின் பெயரும் சொல்லப்படுகின்றன; ஆகவே மூதாட்டிகள் ‘ராமனின் மகன்கள்’ என்று உரக்கப் போற்றுகின்றனர். இதே ஒலிதான் நள்ளிரவில் சத்ருக்னனின் காதை எட்டுகிறது. இவ்வாறு கவி கதையின் இழையை இணைக்கிறார் — காப்புச் சடங்கின் ஒலியே சத்ருக்னன் அறிவதற்குக் காரணமாகிறது. காட்டில் வாழும் முதிய தவப்பெண்கள் சீதைக்குத் தாயின் இடத்தில் இருக்கின்றனர்; பேறுகாலத்தில் அவர்களே அவளுக்குத் துணை. நாடுகடத்தப்பட்ட துயரத்திலும் சீதை ஆசிரமத்தில் அன்பையும் மதிப்பையும் பெறுகிறாள் என்று கவி நுட்பமாகக் காட்டுகிறார்.

நள்ளிரவில் சத்ருக்னன் அந்த மிகப் பெரிய இனிய செய்தியைக் கேட்டான் — ராமன், சீதை ஆகியோரின் பெயரையும், கோத்திரத்தின் உச்சரிப்பையும், அழகிய இரு மகன்களின் பிறப்பையும். பின்னர் அவன் சீதையின் இலைக்குடிலுக்குச் சென்று ‘அன்னையே, நற்பேறு!’ என்று சொன்னான். ‘அன்னையே’ என்ற விளி, மூத்த சகோதரனின் மனைவியிடம் அவன் கொண்ட தாய்மை உணர்வைக் காட்டுகிறது; ‘நற்பேறு’ என்பது வாழ்த்து. நாடுகடத்தப்பட்ட சீதைக்குக் கணவனின் தம்பியின் வாழ்த்து ஆறுதலாகவும் இருந்திருக்கும். அப்போது பெருமகிழ்ச்சியடைந்த மகாத்மாவான சத்ருக்னனுக்கு அந்த மழைக்கால ஆவணி இரவு விரைந்து — வேகமாக — கழிந்தது. மகிழ்ச்சியில் காலம் விரைந்து செல்லும் என்பது உலக அனுபவம். ‘ஸ்ராவணீ’ என்ற சொல்லால் காலம் குறிக்கப்படுகிறது — ஆவணி (ஸ்ராவண) மாதம், மழைக்காலம் — லவண வதத்துக்காக ராமன் குறித்த காலம் இதுவே. இவ்வாறு குசலவரின் பிறப்பும் சத்ருக்னனின் வெற்றிக் காலமும் ஒரே மாதத்தில்.

விடியலில் பெருவீரமுடைய சத்ருக்னன் காலைக் கடமைகளைச் செய்து, கைகூப்பி முனிவரிடம் விடைபெற்று, மீண்டும் மேற்கு நோக்கிச் சென்றான். பயணத்திலும் அரச குமாரன் நாள்தோறும் செய்யும் கடமைகளைக் கைவிடுவதில்லை. வழியில் ஏழு இரவுகள் தங்கி, யமுனைக் கரையை அடைந்து, புண்ணியப் புகழுடைய முனிவர்களின் ஆசிரமத்தில் தங்கச் சென்றான். அங்கே அந்த அரசன் பார்க்கவர் தலைமையிலான முனிவர்களுடன் இனிய கதைகளோடு தங்கியிருந்தான். பார்க்கவர் என்பது ச்யவனரே; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவர் லவணனின் சூலத்தின் முந்தைய வரலாற்றைச் சொல்வார். இறுதியில் உபஜாதி யாப்பில் கவி சொல்கிறார் — ரகுகுல வீரர்களுள் சிறந்தவனும், மகாத்மாவும், அரசனின் மகனுமான அவன், காஞ்சனர் முதலிய முனிவர்கள் உடனிருக்கப் பலவகைக் கதைகளோடு அப்போது அந்த இரவைக் கழித்தான். முனிவர்களின் கூட்டுறவில் கதைகளோடு இரவு கழிந்தது; போருக்கு முன் சத்ருக்னன் அமைதியான உள்ளமும் அறிவும் பெறுகிறான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் இரு நிகழ்ச்சிகளின் சந்திப்பு — ராமனின் வம்ச வளர்ச்சி, லவண வதத்துக்கான ஆயத்தம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षट्षष्टितमः सर्गः॥ ६६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க