சர்க்கம்
வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில் சத்ருக்னனும் கல்மாஷபாதன் கதையும்
சத்ருக்னன் வால்மீகியின் ஆசிரமத்துக்குச் செல்லுதல், முனிவரின் விருந்தோம்பல், வேள்விச்சாலை குறித்த கேள்வி, சௌதாசன் வேட்டையில் ராக்ஷசனைக் கொல்லுதல், ராக்ஷசனின் பழிவாங்கல், வசிஷ்டருக்கு மனித இறைச்சி உணவு, ஒருவரையொருவர் சபித்தல், கல்மாஷபாதன் என்ற பெயர், சாபத்தின் முடிவு
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் சொல்லப்பட்டது — படையை முன்னே அனுப்பிவிட்டுச் சத்ருக்னன் ஒரு மாதம் ராமனின் அருகே தங்கியிருந்தான். பின்னர் ஒரு மாதமே தங்கிய பின் அவன் தனியாக விரைந்து சென்றான்; படை முன்னரே புறப்பட்டுவிட்டது. வழியில் இடையே இரண்டு இரவுகள் தங்கிவிட்டு, ராகவ குலத்தை மகிழ்விக்கும் அந்தச் சூரன் வால்மீகியின் புனிதமான ஆசிரமத்தை — சிறந்த தங்குமிடத்தை — அடைந்தான். அங்கே அவன் மகாத்மாவும் முனிவர்களுள் சிறந்தவருமான வால்மீகியை வணங்கிக் கைகூப்பி இவ்வாறு சொன்னான் — ‘பகவானே, குருவான ராமனின் பணிக்காக இங்கே வந்திருக்கிறேன்; இன்று இங்கே தங்க விரும்புகிறேன்; நாளை விடியலில் வருணனுக்குரிய மேற்குத் திசைக்குச் செல்வேன்.’ வால்மீகியின் ஆசிரமத்துக்குச் சத்ருக்னன் வருவது கதையின் முக்கியமான இழை; இங்கேதான் சீதை வசிக்கிறாள்; இங்கேதான் விரைவில் அவளுடைய மகன்கள் இருவர் பிறக்கவிருக்கின்றனர். கவியே கதையில் ஒரு பாத்திரமாக நுழைகிறார் — இது உத்தர காண்டத்தின் தனிச்சிறப்பு. சத்ருக்னனின் பணிவும் கவனிக்கத்தக்கது — அரசனாக இருந்தும் அவன் முனிவரின் அனுமதியைக் கேட்கிறான்; அதிகாரத்தால் தங்கவில்லை. ‘குருவின் பணிக்காக’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் பயணத்தின் நோக்கத்தைத் தெளிவாக்குகிறான்; ராமனே அவனுக்குக் குரு.
சத்ருக்னனின் சொல்லைக் கேட்டு முனிவர்களுள் சிறந்த வால்மீகி புன்னகைத்து அந்த மகாத்மாவுக்கு மறுமொழி சொன்னார் — ‘பெரும்புகழுடையவனே, உனக்கு நல்வரவு.’ முனிவரின் புன்னகை பாசத்தையும் நெருக்கத்தையும் சுட்டுகிறது; ‘அனுமதி ஏன் கேட்கிறாய்?’ என்பதே அவர் கருத்து. அவர் சொல்கிறார் — ‘அன்பனே, இந்த ஆசிரமம் ராகவ குலத்துக்குச் சொந்தமானதே; ஆகவே தயக்கமின்றி என் ஆசனத்தையும் கால் கழுவும் நீரையும் அர்க்கியத்தையும் ஏற்றுக்கொள்.’ ரகுவம்சத்தோடு வால்மீகிக்கு உள்ள உறவு ஆழமானது; அவர் அந்தக் குலத்தின் நலம் விரும்புபவர். ‘உன் சொந்த ஆசிரமம்’ என்ற சொல்லால் வால்மீகி சத்ருக்னனைத் தன் வீட்டில் இருப்பதுபோலத் தங்கவைக்கிறார். சத்ருக்னன் அப்போது உபசரிப்பை ஏற்று, கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உணவாக உண்டு, பெரும் மனநிறைவை அடைந்தான். காட்டில் வாழும் முனிவர்களின் விருந்தோம்பல் எளிமையானது — கனிகளும் கிழங்குகளும் — ஆனால் அன்பு நிறைந்தது; ஆகவே அரச குமாரனும் அதனால் பெரும் மனநிறைவைப் பெறுகிறான். விருந்தினரை உபசரிப்பது இல்லறத்தானுக்கும் முனிவருக்கும் உயர்ந்த அறம் என்ற பாரதப் பண்பாட்டின் மதிப்பு இங்கே பிரதிபலிக்கிறது. ஆசனம், கால் கழுவும் நீர், அர்க்கியம் — இவை விருந்தினரை உபசரிப்பதில் வரிசையாக வரும் மூன்று உபசாரங்கள்.
கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டபின் சத்ருக்னன் அந்த மகரிஷியிடம் சொன்னான் — ‘ஆசிரமத்தின் அருகே உள்ள இந்தப் பழைய வேள்விச் சிறப்பு யாருடையது?’ ஆசிரமத்தின் அருகே பழைய வேள்வியின் அடையாளங்களை — வேள்வித் தூண்களையும் வேதிகைகளையும் — கண்டு அவனுக்கு ஆர்வம் எழுந்தது. அவன் சொல்லைக் கேட்டு வால்மீகி சொன்னார் — ‘சத்ருக்னா, முன்பு இது யாருடைய வேள்விச்சாலையாக இருந்தது என்பதைக் கேள். உங்கள் முன்னோனான அரசன் சுதாசன்; அந்த மன்னனின் மகன் வீரசஹன் என்ற பெயருடைய வீரமும் மிகுந்த அறப்பற்றும் உடையவன்.’ அச்சுப் பதிப்பில் ‘வீரசஹன்’ என்று உள்ளது; பின்னர் அவனே ‘மித்ரசஹன்’, ‘சௌதாசன்’, ‘கல்மாஷபாதன்’ என்ற பெயர்களாலும் குறிப்பிடப்படுகிறான். இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் முன்னோனின் கதை சத்ருக்னனுக்குச் சிறப்பான சுவையுடையதாக இருக்கும்; ஏனெனில் அவனும் அதே வம்சத்தவன். வால்மீகி வரலாற்றைச் சொல்லும்போது வம்சத்தின் பெருமையையும் குறைகளையும் இரண்டையும் காட்டுகிறார். கதையின் தொடக்கத்திலேயே அவர் சொல்கிறார் — அரசன் மிகுந்த அறப்பற்றுடையவன்; ஆகவே பின்னர் அவனுக்கு நேர்ந்த துயரம் அவன் இயல்பின் குறையால் அன்று, பகைவனின் வஞ்சகத்தால் என்று கேட்பவர் அறிகிறார்.
வால்மீகி கதையைத் தொடர்கிறார் — ‘அந்தச் சௌதாசன் சிறுவனாக இருந்தபோதே வேட்டைக்குச் சென்றான். காட்டில் அந்தச் சூரன் சுற்றித் திரிந்துகொண்டிருந்த இரண்டு ராக்ஷசர்களைக் கண்டான். புலியுருவம் கொண்ட கொடிய அந்த இருவரும் பல்லாயிரக்கணக்கான மான்களைத் தின்றும் நிறைவடையவில்லை, போதும் என்ற நிலையை அடையவில்லை. அந்த ராக்ஷசர்களைக் கண்டு, அவர்களால் காடு மான்களற்றதாக்கப்பட்டதைக் கண்டு, பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் பெரிய அம்பால் ஒருவனைக் கொன்றான். அந்த ஒருவனை வீழ்த்திவிட்டு, மனிதருள் காளையான சௌதாசன் மனக்கொதிப்பு நீங்கிச் சினம் தணிந்தவனாகக் கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அந்த ராக்ஷசனின் துணைவன் கொடிய வேதனையுற்று, சௌதாசனிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — “குற்றமற்ற என் துணைவனை நீ கொன்றதால், பாவிகளுள் பாவியே, உனக்கும் பழிக்குப்பழி செய்வேன்.” இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த ராக்ஷசன் அங்கேயே மறைந்தான். காலச் சுழற்சியில் அந்தச் சிறுவன் மித்ரசஹன் அரசனானான்.’ இங்கே கதையின் வித்து — பகைமையின் சபதம். ராக்ஷசர்களின் பகைமை நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்கும்; அந்த ராக்ஷசன் காலத்துக்காகக் காத்திருக்கிறான். இளம் க்ஷத்திரியன் காட்டைக் காத்தது அறத்துக்கு உட்பட்டதே — மான்களைக் காப்பதும் காட்டைப் பாதுகாப்பதும் அரசனின் கடமை — ஆனால் அதன் விளைவு காலப்போக்கில் துயரமானதாகிறது. கவனிக்கவேண்டியது — கொல்லப்பட்ட ராக்ஷசனைக் கண்டு சௌதாசன் மனக்கொதிப்பு நீங்கிச் சினம் தணிந்தான்; இரண்டாவது ராக்ஷசனைத் தேடவில்லை. இதுவே கவனக்குறைவு — பகைவனின் எச்சத்தை விட்டுவைக்கக் கூடாது என்ற நீதிநெறி இங்கே மீறப்பட்டது. மற்ற ராக்ஷசனின் ‘குற்றமற்ற என் துணைவன்’ என்ற சொல்லும் விசித்திரமானது — ஆயிரக்கணக்கான மான்களைத் தின்றும் அவன் தன்னைக் குற்றமற்றவனாகக் கருதுகிறான்.
‘அந்த அரசனும் இந்த ஆசிரமத்தின் அருகே வேள்வி செய்தான் — அசுவமேதம் என்ற பெருவேள்வியை; வசிஷ்டர் அதை நடத்திக் காத்தார். பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் நீடித்த பெரும் வேள்வி அங்கே நடந்தது; பெருஞ்செல்வத்தால் செழித்து, தேவர்களின் வேள்விக்கு நிகராக அது விளங்கியது.’ சத்ருக்னன் கண்ட வேள்விச் சிறப்பு இந்த வேள்வியின் எச்சமே. ‘பின்னர் வேள்வியின் முடிவில், பழைய பகைமையை நினைவுகூர்ந்த அந்த ராக்ஷசன் வசிஷ்டரின் உருவம் கொண்டு அரசனிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — “இன்று வேள்வியின் முடிவில் எனக்கு இறைச்சியுடன் கூடிய உணவு தரப்படட்டும், மிக விரைவாக; இதில் ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டாம்.”’ ‘ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டாம்’ என்ற சொல் வஞ்சகத்தின் அடையாளம் — கேள்வியைத் தடுப்பதற்காக. ‘அந்தணர் உருவம் கொண்ட ராக்ஷசன் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அரசன் சமையலில் வல்ல சமையல்காரர்களிடம் சொன்னான் — “ஹவிஸுக்கு ஏற்ற, இறைச்சியுடன் கூடிய சுவையான உணவை, குரு மனநிறைவடையும்படி விரைவாகச் செய்யுங்கள்.”’ அரசன் குருவின் ஆணையை ஐயமின்றிப் பேணுகிறான் — இது அவன் நற்பண்பு; ஆனால் இங்கே அதுவே குற்றத்துக்குக் காரணமாயிற்று. வஞ்சகப் பகைவன் குருவின் உருவம் கொண்டு சீடனின் பக்தியையே ஆயுதமாக்குகிறான். வேள்வியின் முடிவு என்ற காலமும் நன்கு திட்டமிடப்பட்டது — நீண்ட வேள்வி முடிந்ததும் அனைவரும் களைத்திருப்பர், கவனம் தளர்ந்திருப்பர். ‘இறைச்சியுடன் கூடிய உணவு’ என்ற வேண்டுகோளும் விசித்திரமானது; ஏனெனில் வேள்வியின் முடிவில் முனிவர் பெரும்பாலும் சாத்துவிக உணவையே விரும்புவார்; இருந்தும் அரசன் ஐயுறவில்லை. குருபக்தியும் நம்பிக்கையும் அரசனின் நற்பண்புகள்; ஆனால் விவேகமும் இன்றியமையாதது என்று கவி சுட்டுகிறார். இவ்வாறு கதையில் குற்றம் அரசனுடையதன்று, பகைவனின் வஞ்சகத்தினுடையதே.
‘மன்னர்மன்னனின் ஆணையால் சமையல்காரன் மனம் கலங்கினான்; அந்த ராக்ஷசன் மீண்டும் அங்கே சமையல்காரனின் உருவம் கொண்டான்.’ இருமுறை உருமாறி — முதலில் குருவின் உருவில் வேண்டுகோள், பின்னர் சமையல்காரன் உருவில் சமையல் — அவன் வஞ்சகத்தை முழுமையாக்குகிறான். ‘அவன் மனித இறைச்சியை அரசனிடம் அளித்தான் — இது சுவையான, ஹவிஸுக்கு ஏற்ற, இறைச்சியுடன் கூடிய உணவு கொண்டுவரப்பட்டது என்று. மனிதருள் சிறந்தவனே, அந்த அரசன் தன் மனைவி மதயந்தியுடன் சேர்ந்து, ராக்ஷசன் கொண்டுவந்த அந்த இறைச்சி உணவை வசிஷ்டருக்குப் படைத்தான். அந்தணரான வசிஷ்டர் பாத்திரத்தில் இருந்த இறைச்சி மனித இறைச்சி என்று அறிந்து, பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுப் பேசத் தொடங்கினார் — “அரசே, இந்த உணவை நீ எனக்குக் கொடுக்க விரும்பியதால், இதுவே உனக்கு உணவாகும்; ஐயமில்லை.”’ அதாவது, நீ மனித இறைச்சி உண்ணும் ராக்ஷசனாவாய். முனிவரின் சினம் விரைவானது; அரசனின் குற்றமின்மையை அவர் ஆராயவில்லை. இந்தக் கதை காட்டுவது — மகாத்மாக்களும் சினத்தின் வசப்பட்டு ஆராயாமல் செயல்படுகின்றனர்; அதன் விளைவும் நீண்டதாகிறது. சாபத்தின் வடிவமும் செயலுக்கு ஏற்றது — நீ கொடுத்த உணவே உன் உணவாகும். பாரதக் கதைகளில் சாபம் பெரும்பாலும் குற்றத்தின் பிரதிபலிப்பாகவே இருக்கிறது. அரசனின் மனைவி மதயந்தியைக் குறிப்பிடுவதும் கவனிக்கத்தக்கது — அவளும் கணவனுடன் சேர்ந்து உணவு பரிமாறுகிறாள்; பின்னர் அவளே அரசனை எதிர்ச்சாபம் இடாமல் தடுப்பாள்.
‘பின்னர் சினங்கொண்ட சௌதாசன் கையில் நீரை எடுத்து வசிஷ்டரைச் சபிக்கத் தொடங்கினான்; ஆனால் அவன் மனைவி அவனைத் தடுத்தாள் — “அரசே, பூஜ்யரான முனிவர் வசிஷ்டர் நம் தலைவர்; ஆகவே தெய்வத்துக்கு நிகரான புரோகிதரை எதிர்த்துச் சபிக்க உமக்குத் தகாது.”’ மனைவியின் விவேகம் அரசனை அந்தணக் கொலைக்கு நிகரான பாவத்திலிருந்து காக்கிறது. ‘பின்னர் அறவழியினனான அரசன் ஒளியும் வலிமையும் நிறைந்த, சினமயமான அந்த நீரை விடுத்தான் — தன் கால்களின் மீதே தெளித்தான். அதனால் அந்த அரசனின் கால்கள் அப்போது கல்மாஷமாயின — புள்ளிகளுடைய பல்வண்ணமாயின. அதுமுதல் பெரும்புகழுடைய அந்த அரசன் சௌதாசன் கல்மாஷபாதன் ஆனான்; அவ்வாறே புகழ்பெற்றான்.’ சாப நீர் நிலத்தில் விழுந்தால் பயிர்களை எரித்துவிடும்; ஆகவே அரசன் அதன் விளைவைத் தானே ஏற்கிறான் — இது அவன் அறவழித் தன்மைக்குச் சான்று. ‘பின்னர் அந்த அரசன் மனைவியுடன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அந்தணர் உருவம் கொண்ட ராக்ஷசன் சொன்னதை வசிஷ்டரிடம் மீண்டும் சொன்னான்.’ இங்கே அரசனின் பணிவு காணத்தக்கது — குற்றமின்றிச் சபிக்கப்பட்டும் அவன் குருவை வணங்கி உண்மையைத் தெரிவிக்கிறான். சினத்தின் கணம் கடந்தது; விவேகம் மீண்டும் வந்தது. ‘கல்மாஷபாதன்’ என்ற பெயர் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் புகழ்பெற்றது; அதன் வேரை வால்மீகி இங்கே தெளிவாக்குகிறார். மனைவியின் சொல் அறத்தின் நுட்பத்தைக் காட்டுகிறது — அநியாயமாகச் சபிக்கப்பட்டாலும் குருவை எதிர்த்துச் சபிப்பது தகாது.
‘மன்னர்மன்னனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ராக்ஷசன் செய்த சூழ்ச்சியை அறிந்து, வசிஷ்டர் மீண்டும் மனிதருள் காளையான அரசனிடம் சொன்னார் — “சினத்தால் சூழப்பட்ட நான் சொன்ன இந்தச் சொல்லை வீணாக்க இயலாது; ஆனால் உனக்கு ஒரு வரம் தருவேன்.”’ முனிவரின் சொல் தவறாதது; ஆகவே சாபம் திரும்பப் பெறப்படுவதில்லை; அதற்கு ஒரு எல்லை மட்டுமே வகுக்கப்படுகிறது. ‘“பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காலம்; பின்னர் சாபம் முடிவுறும்; மன்னர்மன்னனே, என் அருளால் கடந்ததை நீ நினைவுகூரமாட்டாய்.”’ மறதியும் ஓர் அருளே — ராக்ஷசனாகச் செய்த செயல்களின் நினைவு அரசனுக்குத் துயரம் தரும். ‘இவ்வாறு பகைவரை அழிக்கும் அந்த அரசன் அந்தச் சாபத்தை அனுபவித்து மீண்டும் அரசைப் பெற்று மக்களைக் காத்தான்.’ வால்மீகி நிறைவுசெய்கிறார் — ‘ராகவா, இந்த ஆசிரமத்தின் அருகே நீ என்னிடம் கேட்கும் இந்த அழகிய வேள்விச்சாலை அந்தக் கல்மாஷபாதனின் வேள்வியுடையது.’ அந்த மன்னர்மன்னனின் மிகக் கொடிய அந்தக் கதையைக் கேட்டு, சத்ருக்னன் மகரிஷியை வணங்கி இலைக்குடிலுள் புகுந்தான். லவணனைக் கொல்லச் செல்லும் சத்ருக்னனுக்கு இந்தக் கதை பாடம் புகட்டுவது — ராக்ஷசனின் வஞ்சகத்தைக் குறித்து விழிப்பாக இரு; பகைவனின் எச்சத்தை விட்டுவைக்காதே. வசிஷ்டரின் அருளும் கவனிக்கத்தக்கது — தம் தவற்றை அறிந்தும் அவரால் சாபத்தைத் திரும்பப் பெற இயலவில்லை; ஆனால் அதன் காலத்துக்கு எல்லை வகுக்கிறார்; மறதியால் அரசனின் மனத்துயரத்தையும் நீக்குகிறார். முனிவர்களின் சாபத்துக்கும் அருளுக்கும் உள்ள பொதுவான வரிசை இதுவே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः॥ ६५॥