॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 64

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

சத்ருக்னனின் புறப்பாடு

ராமன் அளித்த படையும் செல்வமும், பணியாளர்களின் மனநிறைவின் முக்கியத்துவம், தனியே செல்லும்படி அறிவுரை, மழைக்காலத்தில் லவண வதம், படையை முன்னே அனுப்புதல், அன்னையரையும் குருவையும் வணங்குதல், ஒரு மாதம் தங்கிய பின் புறப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் லவணனைக் கொல்லும் வழியைக் கற்பித்த பின், ராமன் காகுத்ஸ்தனான சத்ருக்னனை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தான்; பின்னர் ரகுநந்தனன் மேலும் ஒரு சொல் சொன்னான். அரசில் முடிசூட்டப்பட்ட அரசனுக்குப் படையும் கருவூலமும் இன்றியமையாதவை என்பதை அவன் அறிவான். ‘மனிதருள் காளையே, இந்த நான்காயிரம் குதிரைகளும், இரண்டாயிரம் தேர்களும், சிறந்த நூறு யானைகளும் உன்னைப் பின்தொடரட்டும்.’ போர்வீரர்கள் மட்டுமன்று — ‘பலவகைப் பண்டங்களால் அழகுபெற்ற கடைவீதிகளும்’, அதாவது வணிகர்களும், நடிகர்களும் நடனக்காரர்களும் காகுத்ஸ்தனைப் பின்தொடரட்டும். புதிய நகரை நிறுவ வணிகமும் கேளிக்கையும் தேவை என்பது ராமனின் தொலைநோக்கு. ‘பொன்னும் தங்கமுமாக ஒரு நியுதம் — பத்து லட்சம் அளவுள்ள செல்வத்தை — எடுத்துக்கொண்டு, சத்ருக்னா, போதுமான செல்வமும் வாகனங்களும் உடையவனாகச் செல்.’ இவ்வாறு ராமன் தம்பியைப் போருக்கு மட்டுமன்றி, புதிய அரசை நிறுவுவதற்கும் ஆயத்தப்படுத்துகிறான். லவண வதத்துக்குப் பின் அங்கே நகரை நிறுவவேண்டியிருக்கும் என்பதை அவன் அறிவான்; ஆகவே எல்லா வகைக் கருவிகளையும் அனுப்புகிறான். தந்தையைப் போன்ற பாசமும் அரசனுக்குரிய நீதிநெறியும் இங்கே ஒன்றாகக் காணப்படுகின்றன.

ராமன் அரசியலின் அடிப்படை நெறியைக் கற்பிக்கிறான் — ‘வீரனே, நன்கு பேணப்பட்ட, மகிழ்ச்சியும் மனநிறைவும் உடைய, அடங்கிய படையை இனிய பேச்சாலும் கொடையாலும் மகிழ்வித்து வை, மனிதருள் சிறந்தவனே.’ படை ஊதியத்தால் மட்டுமன்று, இனிய சொல்லாலும் கொடையாலும் மகிழ்விக்கப்படவேண்டும். ‘அடங்கிய’ என்ற அடைமொழி ஒழுங்குள்ள படையைச் சுட்டுகிறது — அது கட்டுப்பாடுடையது, கட்டுக்கடங்காததன்று. பின்னர் அவன் ஒரு பொதுவான உண்மையைச் சொல்கிறான் — ‘செல்வமோ மனைவியோ உறவினரோ இல்லாத இடத்திலும், பணியாளர் கூட்டம் மிக்க மனநிறைவுடன் இருந்தால், ராகவா, எல்லாம் கைகூடும்.’ அதாவது தொலைதூர நாட்டில் செல்வமும் மனைவியும் உறவினரும் துணையாவதில்லை; அங்கே மனநிறைவுள்ள பணியாளர்களே அரசனின் வலிமை. இந்த அறிவுரை அர்த்தசாஸ்திரத்தின் ‘குடிமக்களை மகிழ்வித்தல்’ என்ற கொள்கையோடு பொருந்துகிறது. ராமனே வானரப் படையின் அன்பாலேயே இலங்கையை வென்றான்; ஆகவே அவனுடைய அனுபவம் இங்கே பேசுகிறது.

பின்னர் ராமன் போர் உத்தியைக் கற்பிக்கிறான் — ‘மகிழ்ச்சியுற்ற மக்கள் நிறைந்த பெரும் படையை முன்னே அனுப்பிவிட்டு, நீ தனியாக, வில்லைக் கையிலேந்தி, மதுவின் வனத்துக்குச் செல்.’ ஏன்? ‘மதுவின் மகன் லவணன், போரை விரும்பி நீ வருவதை அறியாதிருக்கும்படி, ஐயம் எழாதவாறு செல்.’ பெரும் படையைக் கண்டால் அவன் ஐயமுற்றுச் சூலத்தை ஆயத்தப்படுத்துவான்; பின்னர் அவனைக் கொல்ல இயலாது. ‘மனிதருள் காளையே, அவனுக்கு வேறு மரணம் இல்லை; அவன் முன்னே செல்பவன் எவனும் லவணனால் கொல்லப்படுவான்.’ ஆகவே மறைவே வெற்றிக்கான வழி. ராமன் காலத்தையும் குறிப்பிடுகிறான் — ‘கோடை கழிந்து மழைக்கால இரவுகள் வந்தபோது, அன்பனே, நீ லவணனைக் கொல்வாய்; அதுவே அந்தத் தீய புத்தியுடையவனுக்கான காலம்.’ மழைக்காலம் ஏன் என்பதைக் கவி தெளிவாகச் சொல்லவில்லை; ஒருவேளை அப்போது அந்த ராக்ஷசன் உணவுக்காகத் தொலைவு செல்வான், அல்லது அவன் வலிமை குறையும். சோதிடனைப் போல ராமன் காலத்தின் சாதகத்தை அறிந்திருக்கிறான். இவ்வாறு இடம் — வாயில், காலம் — மழைக்காலம், முறை — தனியாக, மறைவாக என்ற மூன்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டன.

ராமன் படையின் வழியைக் குறிப்பிடுகிறான் — ‘உன் படைவீரர்கள் மகரிஷிகளை முன்னிட்டுச் செல்லட்டும்; கோடையின் இறுதியிலேயே கங்கை நீரைக் கடக்கும்படி.’ கோடையின் இறுதியில் கங்கையின் நீர் குறைந்திருக்கும்; ஆகவே அப்போது எளிதாகக் கடக்க இயலும். மகரிஷிகள் முன்னே செல்வது வழிகாட்டுவதற்காக; ஏனெனில் யமுனைக் கரையில் வாழும் அவர்கள் வழியை அறிவார்கள். ‘அங்கே நதிக்கரையில் படை முழுவதையும் நிறுத்திவிட்டு, நீ கவனத்துடன், விரைந்த நடையுடன், வில்லோடு முன்னே செல்.’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் சத்ருக்னன் பெருவலிமையுடைய அந்தப் படைத்தலைவர்களை அழைத்துச் சொன்னான் — ‘உங்களுக்குக் குறிக்கப்பட்ட தங்குமிடங்கள் இவை; இவற்றில் ஆங்காங்கே தங்குவீர்கள். யாருக்கும் இடையூறு நேராதபடி பிணக்கின்றித் தங்கவேண்டும்.’ புதிய அரசன் முதலிலேயே மக்களுக்குத் துன்பம் நேர்வதைத் தடுக்கிறான் — படை வழியில் ஊர்மக்களுக்குத் தொல்லை தரக் கூடாது என்று. இது சத்ருக்னனின் அறவழி ஆட்சியைச் சுட்டுகிறது; ராமனின் கல்வி அவன் நடத்தையில் உடனே தெரிகிறது.

இவ்வாறு படைத்தலைவர்களுக்கு ஆணையிட்டு, பெரும் படையை அனுப்பிவிட்டு, சத்ருக்னன் கௌசல்யை, சுமித்திரை, கைகேயி ஆகியோரை வணங்கினான். மூன்று அன்னையரையும் சமமாக வணங்குகிறான் — ரகுகுலத்தில் எல்லா அன்னையரும் சமமாகப் போற்றத்தக்கவர்கள். பின்னர் ராமனை வலம்வந்து தலைதாழ்த்தி வணங்கி, லக்ஷ்மணனையும் பரதனையும் கைகூப்பி வணங்கி, அடக்கமுடைய சத்ருக்னன் புரோகிதர் வசிஷ்டரையும் வணங்கினான். ராமனின் அனுமதி பெற்று, பகைவரை வருத்தும் பெருவலிமையுடைய சத்ருக்னன் வலம்வந்து புறப்பட்டான். பயணத் தொடக்கத்தில் பெரியோரின் ஆசி மங்கலமானது என்ற பாரத மரபு இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது. இறுதியில் கவி வம்சஸ்த யாப்பில் நிறைவுசெய்கிறார் — சிறந்த யானைகளும் குதிரைகளும் கூட்டம் கூட்டமாக நிறைந்த படையை முன்னே அனுப்பிவிட்டு, ரகுவம்சத்தைப் பெருக்கும் அவன் ஒரு மாதம் அரசனான ராமனின் அருகே தங்கியிருந்து, பின்னர் புறப்பட்டான். படை வழியில் தங்கியிருக்கும்; அவனோ ஒரு மாதத்துக்குப் பின் விரைந்து சென்று அதைப் பின்தொடர்வான். இவ்வாறு ராமனின் திட்டம் — படை முன்னே, தலைவன் பின்னே தனியாக — உள்ளபடியே பின்பற்றப்பட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुःषष्टितमः सर्गः॥ ६४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க