சர்க்கம்
சத்ருக்னனின் முடிசூட்டலும் சூலத்தின் மறைபொருளும்
சத்ருக்னனின் நாணமும் ஆணையை ஏற்றலும், மதுரா அரசில் முடிசூட்டல், தெய்வீக அம்பை வழங்குதலும் அதன் தோற்றக் கதையும், லவணனின் சூலத்தின் தன்மை, சூலமின்றி இருக்கும் லவணனை வாயிலில் கொல்லும் வழி
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் சத்ருக்னனை மதுபுர அரசில் முடிசூட்டத் தீர்மானித்தான். அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வீரம் நிறைந்தவனாயினும் சத்ருக்னன் பெரும் நாணத்தை அடைந்து மெல்ல மெல்லப் பேசினான். ‘மெல்ல மெல்ல’ என்ற இரு சொற்கள் அவனுடைய கூச்சத்தைக் காட்டுகின்றன — சூரனாயினும் மூத்தவன் முன்னிலையில் அவன் பணிவுடையவன். அவன் முதலில் அறச் சிக்கலைத் தெளிவாக்குகிறான் — ‘காகுத்ஸ்தரே, இந்த விஷயத்தில் அதர்மம் இருப்பதை நாங்கள் அறிவோம்; மூத்த உடன்பிறந்தோர் இருக்கும்போது இளையவன் எப்படி முடிசூட்டப்படலாம்?’ ரகுகுலத்தில் மூத்தவனுக்கே அரசுரிமை என்பது மரபு; பரதனும் லக்ஷ்மணனும் அவனைவிட மூத்தவர்கள். எனினும் அவன் மேலும் சொல்கிறான் — ‘உம் ஆணை நிச்சயமாக நிறைவேற்றப்படவேண்டும்; பெருமைக்குரியவரே, அதை மீற இயலாது.’ இவ்வாறு அறத்தின் இரு பக்கங்களையும் அவன் முன்வைக்கிறான் — ஒருபுறம் மூத்தவர்களின் உரிமை, மறுபுறம் அரசனின் ஆணை. பின்னர் அவன் தன் குற்றத்தைத் தேடுகிறான் — ‘நான் உம்மிடமிருந்து கேட்டிருக்கிறேன், வேதங்களிலிருந்தும் கேட்டிருக்கிறேன் — நடுவரான பரதர் லவணனைக் கொல்வதாக உறுதியளித்தபோது நான் மறுமொழி சொல்லியிருக்கக் கூடாது.’ இங்கே ‘கேட்டிருக்கிறேன்’ என்ற சொல் மூன்றுமுறை வருவது அந்த அறிவுரையின் உறுதியைச் சுட்டுகிறது. மூத்த சகோதரனின் சொல்லை மீறித் தானே உறுதியளித்ததுதான் அவன் கருத்தில் குற்றம்.
சத்ருக்னன் தன் குற்றத்தை விளக்குகிறான் — ‘“லவணனைப் போரில் கொல்வேன்” என்று நான் கொடிய தீய சொல்லைச் சொல்லிவிட்டேன்; மனிதருள் காளையே, அவ்வாறு தவறாகப் பேசியதன் பயனாக எனக்கு இந்தக் கேடு வந்தது.’ அவன் முடிசூட்டலை மரியாதையாகக் கருதவில்லை; தண்டனையாகவே காண்கிறான். மூத்தவர் சொன்ன பின் மீண்டும் மறுமொழி சொல்லக் கூடாது; அத்தகைய சொல் அதர்மம் கலந்தது, மறுவுலகப் பயனை இழக்கச் செய்வது என்று அவன் சொல்கிறான். ஆகவே அவன் தீர்மானிக்கிறான் — ‘காகுத்ஸ்தரே, அந்த நான் இரண்டாவது மறுமொழி சொல்லமாட்டேன்; மதிப்பளிப்பவரே, இரண்டாவது மறுமொழியால் இரண்டாவது தண்டனை என்மீது விழவேண்டாம்.’ இங்கே நுட்பமான நகைச்சுவைச் சாயலும் உண்டு — மீண்டும் எதிர்த்துப் பேசினால் இதைவிடக் கனமான தண்டனை வரக்கூடும்! இறுதியில் அவன் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கிறான் — ‘அரசே, நான் உம் விருப்பப்படி நடப்பவன்; உம் விருப்பப்படியே செய்வேன்.’ ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள் வைக்கிறான் — ‘ரகுநந்தனரே, என்னால் ஏதேனும் அதர்மம் நேர்ந்தால் அதை நீர் அழித்துவிடும்.’ அரசனின் ஆணைப்படி செய்யப்படும் செயல் அரசனின் பொறுப்பில் அடங்கும் என்ற அறநூலின் கருத்து இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது. இவ்வாறு சத்ருக்னன் பணிவையும் அறவுணர்வையும் கைவிடாமல் ஆணையை ஏற்கிறான்; அவன் சொற்களில் செருக்கின் சுவடும் இல்லை.
சூரனும் மகாத்மாவுமான சத்ருக்னன் இவ்வாறு சொன்னதும் ராமன் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தான். தம்பியின் பணிவாலும் ஆணையை ஏற்றதாலும் அவன் மனம் மகிழ்ந்தது. அவன் பரதனுக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் ஆணையிட்டான் — ‘முடிசூட்டலுக்கான பொருள்களைக் கவனத்துடன் கொண்டுவாருங்கள்; இன்றே மனிதருள் புலியான ராகவன் சத்ருக்னனை முடிசூட்டுவேன்.’ ‘இன்றே’ என்ற சொல் ராமனின் விரைவைச் சுட்டுகிறது; ஏனெனில் முனிவர்கள் லவணனின் அச்சத்தால் வருந்துகிறார்கள்; தாமதம் தகாது. அவன் மீண்டும் ஆணையிடுகிறான் — ‘புரோகிதர் வசிஷ்டரையும், வணிகர்களையும், வேள்வி நடத்துநர்களையும், அமைச்சர்கள் அனைவரையும் என் ஆணைப்படி அழைத்து வாருங்கள்.’ அரச முடிசூட்டல் குடும்பத்தின் விழா மட்டுமன்று; அரசின் எல்லா உறுப்புகளின் — புரோகிதர்கள், வேள்வி நடத்துநர்கள், நகரமக்கள், அமைச்சர்கள் ஆகியோரின் — ஒப்புதலுடன் நடத்தப்படுகிறது என்று இங்கே காட்டப்படுகிறது. அரசனின் ஆணையை அறிந்து மகாரதர்களான பரதனும் லக்ஷ்மணனும் அவ்வாறே செய்தனர். புரோகிதரை முன்னிட்டு, முடிசூட்டலுக்கான தொடக்கச் சடங்குகளைச் செய்து, அரசர்களும் அந்தணர்களும் அரண்மனையுள் புகுந்தனர். பின்னர் மகாத்மாவான சத்ருக்னனின் முடிசூட்டல் விதிமுறைப்படி நடந்தது. புரோகிதர் முன்னிடம் பெற்றது வேத விதியின் முதன்மையைக் காட்டுகிறது. ராமனின் ஆணை விரைவாக நிறைவேற்றப்பட்டதிலும் உடன்பிறந்தோரின் ஒற்றுமை இங்கே தெளிவாகிறது.
அந்த முடிசூட்டல் சிறப்புமிக்கதாகவும், ராகவனுக்கும் நகரத்துக்கும் பெருமகிழ்ச்சி தருவதாகவும் அமைந்தது. முடிசூட்டப்பட்ட காகுத்ஸ்தனான சத்ருக்னன் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான். கவி ஓர் உவமை தருகிறார் — முன்பு இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களால் ஸ்கந்தன் தேவசேனாபதியாக முடிசூட்டப்பட்டதுபோல இவனும். இந்த உவமை பொருள் பொதிந்தது — ஸ்கந்தன் தாரகாசுரனைக் கொல்ல முடிசூட்டப்பட்டான்; சத்ருக்னன் லவணனைக் கொல்ல. இரண்டிலும் முடிசூட்டல் அசுர வதத்துக்கு முன்னோடி. எளிதாக அருஞ்செயல் புரியும் ராமனால் சத்ருக்னன் முடிசூட்டப்பட்டதும் நகரமக்களும் பல நூல் கற்ற அந்தணர்களும் மகிழ்ந்தனர். கௌசல்யை, சுமித்திரை, கைகேயி மற்றும் பிற அரசமகளிர் அனைவரும் அரண்மனையில் மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்தனர். அன்னையர் ஒன்றுகூடி மங்கலச் சடங்கு செய்வது ரகுகுலம் மீண்டும் பெற்ற மன ஒற்றுமையைச் சுட்டுகிறது — முன்பு ராமனின் முடிசூட்டலைத் தடுத்த கைகேயி இன்று இளையவனின் முடிசூட்டலில் மங்கலச் சடங்கு செய்கிறாள். லவணனின் அச்சத்தால் ராமனிடம் அடைக்கலம் புகுந்த, யமுனைக் கரையில் வாழும் மகாத்மாக்களான முனிவர்களும் முடிசூட்டல் செய்தியைக் கேட்டு மகிழ்ந்தனர். அந்த மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒன்றுகூடினர்; நாடு விழாக்கோலம் பூண்டது. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் இந்தப் பகுதி நாட்டின் எல்லாப் பிரிவினரின் மகிழ்ச்சியையும் சித்திரிக்கிறது.
யமுனைக் கரையில் வாழும் முனிவர்கள், சத்ருக்னன் முடிசூட்டப்பட்டதாலேயே லவணன் கொல்லப்பட்டுவிட்டதாகக் கருதினர் — முடிசூட்டல் நிறைவேறியதாலேயே லவணனின் மரணம் உறுதி என்று எண்ணினர். ராமனின் தீர்மானத்தில் அவர்களுக்கு உறுதியான நம்பிக்கை. பின்னர் ராகவன் முடிசூட்டப்பட்ட சத்ருக்னனைத் தன் மடியில் அமர்த்தி, அவனுடைய ஒளியை நிறைத்தவாறு இனிய சொல்லால் சொன்னான். மடியில் அமர்த்துதல் தந்தையைப் போன்ற பாசத்தைக் காட்டுகிறது; தசரதன் இல்லாதபோது மூத்த சகோதரனே தந்தையின் இடத்தில் இருக்கிறான். ‘ஒளியை நிறைத்தவாறு’ என்ற சொல்லால் ராமன் தன் ஒளியைத் தம்பிக்குள் செலுத்துகிறான் என்று சுட்டப்படுகிறது. அவன் சொன்னான் — ‘இது உனக்கு, தவறாத, தெய்வீகமான, பகைவர் நகரங்களை வெல்லும் அம்பு; அன்பனே ரகுநந்தனா, இதனால் லவணனைக் கொல்வாய்.’ பின்னர் அவன் அம்பின் தோற்றத்தைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான் — ‘காகுத்ஸ்தனே, வெல்லப்படாத, தெய்வீகமான, தானே தோன்றிய இறைவன், தேவர்களும் அசுரர்களும் காணாதவராகப் பெருங்கடலில் பள்ளிகொண்டிருந்தபோது, இந்த அம்பு படைக்கப்பட்டது.’ ஊழிக்காலத்தில் கடலில் பள்ளிகொண்ட விஷ்ணுவின் நிலை இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆயுதத்தின் தெய்வீகத் தோற்றத்தை அறிந்தால் சத்ருக்னனின் நம்பிக்கை உறுதிப்படும் என்பது ராமனின் நோக்கம்.
ராமன் அம்பின் கதையைத் தொடர்கிறான் — எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்தத் தேவன் சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தீய உள்ளம் கொண்ட மது, கைடபர் ஆகிய இருவரையும் அழிப்பதற்காக இந்தச் சிறந்த அம்பைப் படைத்தார். அந்த இரு அசுரர்களும் எல்லா உயிர்களையும் அழிக்க முனைந்திருந்தனர். மூவுலகங்களையும் படைக்க விரும்பிய அவர் இந்த அம்பால் அவர்கள் இருவரையும் போரில் கொன்றார். உயிர்கள் வாழ்வதற்காகக் கைடபனையும் மதுவையும் கொன்று, பின்னர் இந்தச் சிறந்த அம்பைக் கொண்டு அவர் உலகங்களைப் படைத்தார். இங்கே படைப்புக்கு முன் தீயோரின் அழிவு என்ற வரிசை — முதலில் தடைகளை நீக்குதல், பின்னர் படைப்பு. மதுவின் பெயர் இங்கே இருமுறை நினைவுகூரப்படுகிறது — ஆதிகாலத்தில் மது என்ற அசுரன் இந்த அம்பால் கொல்லப்பட்டான்; இன்று மதுவின் மகன் லவணன் இதே அம்பால் கொல்லப்படுவான்; இது பெயர் ஒற்றுமையின் நுட்பமான அமைப்பு. பின்னர் ராமன் தன் அடக்கத்தைக் காட்டுகிறான் — ‘சத்ருக்னா, ராவணனைக் கொல்ல விரும்பியபோதும் நான் இந்த அம்பை முன்பு எய்யவில்லை; ஏனெனில் உயிர்களுக்குப் பேரழிவு உண்டாகும் என்று.’ இதனால் அம்பின் அளவற்ற ஆற்றலும் ராமனின் கருணையும் சுட்டப்படுகின்றன. ராவணனுக்கும் பயன்படுத்தப்படாத அம்பு லவணனுக்காக வழங்கப்படுகிறது — இதனால் லவண வதத்தின் கனம் புலனாகிறது.
பின்னர் ராமன் பகைவனின் ஆற்றலை விளக்குகிறான்; ஏனெனில் பகைவனின் வலிமையை அறியாமல் போரிடுவது தகாது. மகாத்மாவான திரியம்பகனான சிவன் பகைவர்களை அழிப்பதற்காக மதுவுக்குக் கொடுத்த சிறந்த ஆயுதமான அந்தப் பெரிய சூலம் இப்போது லவணனின் வசத்தில் உள்ளது. லவணன் அந்தச் சூலத்தை மாளிகையில் வைத்து மீண்டும் மீண்டும் வழிபடுகிறான். அவன் எல்லாத் திசைகளுக்கும் சென்று சிறந்த உணவைப் பெறுகிறான் — உயிர்களின் இறைச்சியை. ஆனால் யாரேனும் போரை விரும்பி இவனை அழைத்தால், அந்த ராக்ஷசன் சூலத்தை எடுத்து அவனைச் சாம்பலாக்குகிறான். சூலத்தின் இந்த ஆற்றல் இங்கே தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது — அது கையில் இருக்கும்போது அவன் வெல்லப்பட இயலாதவன். ஆனால் சூலம் என்ற ஆயுதம் மாளிகையிலேயே வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; உணவுக்காக வெளியே செல்லும்போது அவன் அதை எடுத்துச் செல்வதில்லை என்பதும் இங்கே சுட்டப்படுகிறது. இதுவே அவனுடைய பலவீனத்துக்கான வாய்ப்பு. ராமன் சிவனின் வரத்தை அவமதிக்கவில்லை; மாறாக அதைச் சான்றாக ஏற்று அதன் வரம்புக்குள்ளேயே வழியைத் தேடுகிறான். இது ஸ்ரீராமனின் அறவுணர்வுக்கும் நீதிநெறித் திறமைக்கும் எடுத்துக்காட்டு.
ராமன் வழியைக் கற்பிக்கிறான் — ‘மனிதருள் புலியே, ஆயுதமின்றி இருக்கும் அந்த லவணன் நகருள் புகுவதற்கு முன்பே, நீ ஆயுதம் ஏந்தியவனாக வாயிலில் நில். மாளிகையுள் புகாத அவனைப் போருக்கு அழை; நீண்ட கைகளுடையவனே, அப்போது அந்த ராக்ஷசனைக் கொல்வாய். வேறுவிதமாகச் செய்தால் அவன் கொல்லப்பட இயலாதவனாவான்; இவ்வாறு செய்தால், வீரனே, அவன் அழிவை அடைவான்.’ இறுதியில் ராமன் நிறைவுசெய்கிறான் — ‘இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன, சூலத்தின் மறுதலையான விளைவும்; சிறப்புமிக்க நீலகண்டனின் செயல் மீறுதற்கரியதன்றோ.’ ‘விபர்யயம்’ என்ற சொல்லால் சூலத்தின் மறுதலையான விளைவு — அது ஏந்தியவனைக் காக்கும், அது இல்லாதபோது அவன் அழிவான் — சுட்டப்படுகிறது. நீதிநெறிச் சாஸ்திரத்தின் அடிப்படை உண்மை இங்கே — பகைவனின் வலிமை எங்கே இல்லையோ, அங்கே காலத்தையும் இடத்தையும் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். போரில் வெற்றி வீரத்தால் மட்டுமன்று, அறிவாலும் அடையப்படுவது. சத்ருக்னன் இப்போது தெய்வீக அம்பாலும் உபாய அறிவாலும் ஆயத்தமாக இருக்கிறான்; அடுத்த சர்க்கங்களில் அவன் இந்த அறிவுரையை எழுத்துக்கு எழுத்துப் பின்பற்றுவான். சிவனின் வரத்தின் பெருமையைக் காத்துக்கொண்டே ராமன் அறத்தின் வெற்றியை நிலைநாட்டுகிறான் — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் சாரம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्रिषष्टितमः सर्गः॥ ६३॥