॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 62

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

லவணனைக் கொல்லச் சத்ருக்னன் அமர்த்தப்படுதல்

லவணனைப் பற்றி ராமனின் கேள்வி, முனிவர்களின் மறுமொழி, ராமனின் உறுதிமொழி, பரதனின் ஆர்வம், சத்ருக்னனின் வேண்டுகோள், மதுபுரத்தில் சத்ருக்னனுக்கு முடிசூட்டும் முடிவு

முனிவர்கள் அவ்வாறு சொன்னதும் ராமன் கைகூப்பி அந்த முனிவர்களுக்கு மறுமொழி சொன்னான் — ‘லவணனின் உணவு என்ன? அவன் நடத்தை என்ன? அவன் எங்கே இருக்கிறான்?’ ராகவனின் சொல்லைக் கேட்டு அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் லவணன் எவ்வாறு வளர்ந்தான் என்பதைத் தெரிவித்தனர் — ‘அவன் உணவு எல்லா உயிர்களும், சிறப்பாகத் தவசிகள்; அவன் நடத்தை என்றும் கொடுமையே; அவன் வசிப்பது மதுவனத்தில். அவன் பல்லாயிரக்கணக்கான சிங்கங்களையும் புலிகளையும் மான்களையும் பறவைகளையும் மனிதர்களையும் கொன்று நாள்தோறும் தன் அன்றாட உணவாகக் கொள்கிறான். பின்னர் பெருவலிமையுடைய அவன் இடைவேளைகளில் மற்ற உயிர்களையும் தின்கிறான் — ஊழிக்காலம் வந்தபோது வாய்திறந்து நிற்கும் யமனைப் போல.’ அதைக் கேட்டு ராகவன் அந்த மாமுனிவர்களிடம் சொன்னான் — ‘அந்த ராக்ஷசனைக் கொல்விப்பேன்; உங்கள் அச்சம் நீங்கட்டும்.’ ராமனின் கேள்வி போர்நெறியைப் பின்பற்றியது — பகைவனின் உணவு, நடத்தை, வாழிடம் ஆகியவற்றை அறிந்த பின்னரே அவனைத் தாக்கத் திட்டமிடவேண்டும். கைகூப்புதல் அந்தணர்களிடம் அவன் கொண்ட பணிவை மீண்டும் காட்டுகிறது. ‘சிறப்பாகத் தவசிகள்’ என்ற மறுகூற்று முனிவர்களின் வேதனையைச் சுட்டுகிறது — அவர்களே அவனுக்கு விருப்பமான உணவு. மதுவனம் யமுனைக் கரையில் உள்ளது; அங்கே பின்னர் மதுரா நகரம் அமைக்கப்படுகிறது. ‘வாய்திறந்து நிற்கும் யமனைப் போல’ என்ற உவமை ஊழிக்காலத்தில் எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் யமனைக் குறிக்கிறது; லவணனின் உண்ணுதல் எந்த நியதிக்கும் உட்படாதது. ராமனின் மறுமொழி சுருக்கமானது, உறுதியானது — ‘காதயிஷ்யாமி’ (கொல்விப்பேன்) என்பது பிறவினை வடிவம்; ஆகவே அவன் தானே செல்லமாட்டான், மற்றொருவரைக் கொண்டு கொல்விப்பான் என்ற நுட்பமான குறிப்பு இதில் உள்ளது. முனிவர்களின் வருணனையில் லவணனின் உணவு மூவகை — காட்டு விலங்குகள், பறவைகள், மனிதர்கள்; ஆகவே அவனுடைய கொடுமை எங்கும் பரவியது. ‘எவ்வாறு வளர்ந்தான்’ என்ற சொல், முனிவர்கள் அவனுடைய சிறுவயது முதலான எல்லா வரலாற்றையும் அறிந்திருக்கின்றனர் என்பதைச் சுட்டுகிறது. ராமன் முனிவர்களின் அச்சத்தை உடனே நீக்குகிறான்; காரியத்தின் விவரத்தைப் பின்னர் ஆராய்கிறான்.

கடுமையான ஒளியுடைய அந்த முனிவர்களுக்கு அவ்வாறு உறுதியளித்துவிட்டு, ரகுநந்தனன் ஒன்றுகூடியிருந்த தம்பியர் அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘லவணனைக் கொல்லும் வீரன் யார்? இந்தப் பணி யாருடைய பங்காக வைக்கப்படட்டும் — நீண்ட கைகளுடைய பரதனுடையதா, அறிவுடைய சத்ருக்னனுடையதா?’ ராகவன் இவ்வாறு கேட்டதும் பரதன் சொன்னான் — ‘நான் இவனைக் கொல்வேன்; இது என் பங்காக வைக்கப்படட்டும்.’ மனவுறுதியும் வீரமும் நிறைந்த பரதனின் சொல்லைக் கேட்டு, லக்ஷ்மணனின் தம்பியான சத்ருக்னன் பொன்னாசனத்தை விட்டு எழுந்து நின்றான். அவன் அரசனை வணங்கிச் சொன்னான் — ‘ரகுநந்தனரே, நடுவரான, நீண்ட கைகளுடைய ஐயன் பரதர் பல பணிகளைச் செய்து முடித்தவர். முன்பு ஐயனின் வருகையை எதிர்நோக்கி இதயத்தில் வேதனையுடன் அவர் வெறிச்சோடிய அயோத்தியைக் காத்தார். அரசே, பெரும்புகழுடைய அவர் நந்திகிராமத்தில் துயரப் படுக்கைகளில் படுத்து இங்கே பல துயரங்களை அனுபவித்தார்; கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, சடைமுடி தரித்து, மரவுரி அணிந்து, ராகவ குலத்தை மகிழ்விக்கும் இவர் இத்தகைய துயரத்தை அனுபவித்து நின்றார். அரசே, நான் பணியாளனாக இருக்கும்போது அவர் மீண்டும் துன்பத்தை அடையவேண்டாம்.’ சத்ருக்னன் அவ்வாறு சொன்னதும் ராகவன் மீண்டும் சொன்னான். பரதனின் உடனடி ஆர்வம் அவன் வீரத்தைக் காட்டுகிறது; ஆனால் சத்ருக்னனின் வேண்டுகோள் உடன்பிறப்புப் பாசத்துக்கு உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டு — அவன் தன் புகழுக்காக அன்று, பரதனின் ஓய்வுக்காகக் கேட்கிறான். ‘பணிகளைச் செய்து முடித்தவர்’ — பரதன் அரசைக் காத்ததோடு தவமும் செய்தான்; ஆகவே இப்போது அவனுக்கு ஓய்வு தகுந்தது. ராமனின் வனவாசக் காலத்தில் பரதன் செய்த தவம் இங்கே மீண்டும் நினைவுகூரப்படுகிறது — நந்திகிராமம், சடைமுடி, மரவுரி, கனிகள், கிழங்குகள். ‘நான் பணியாளனாக இருக்கும்போது’ என்பதால் சத்ருக்னன் தன்னைப் பணியாளனாகக் கருதுகிறான்; அவன் லக்ஷ்மணனின் தம்பி; அவனைப் போலவே தொண்டுள்ளம் கொண்டவன். ஆசனத்தை விட்டு எழுந்து நிற்றல் பணிவைச் சுட்டுகிறது. ராமன் இருவர் பெயர்களை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறான் — பரதன், சத்ருக்னன்; லக்ஷ்மணனின் பெயர் இங்கே சொல்லப்படவில்லை; எனினும் அவன் அவையில் இருக்கவே செய்கிறான். சத்ருக்னன் இதற்கு முன் எந்த முக்கியப் பணியையும் செய்ததில்லை; ஆகவே இந்த வாய்ப்பு அவன் வீரத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கானது. உடன்பிறந்தோரிடையே போட்டி இல்லை; ஒருவர் மற்றவரின் ஓய்வுக்காகத் துறக்கின்றனர் — இதுவே ரகுகுலத்தின் இலட்சியம்.

ராமன் சொன்னான் — ‘காகுத்ஸ்தனே, அப்படியே ஆகட்டும்; என் ஆணையை நிறைவேற்று. நான் உன்னை மதுவின் அழகிய நகரில் அரசனாக முடிசூட்டுவேன். நீண்ட கைகளுடையவனே, நீ பரதனைப் பற்றி எண்ணினால் — அவனுக்கு ஓய்வு வேண்டுமென்று விரும்பினால் — நீயே அந்த நகரை நிறுவு; நீ சூரன், கல்வி கற்றவன், நகரை நிறுவுவதில் வல்லவன். யமுனை பாயும் நகரையும் அழகிய நாட்டுப்புறங்களையும் நிறுவு. ஓர் அரசனின் வம்சத்தை வேரோடு அகற்றிவிட்டு அவன் இருப்பிடத்தில் ஓர் அரசனை அமர்த்தாதவன் நரகத்துக்குச் செல்கிறான். ஆகவே நீ பாவச் சிந்தையுடைய மதுவின் மகன் லவணனைக் கொன்று, என் சொல்லை மதித்தால், அறத்தின்படி அரசாள்வாயாக. சூரனே, என் சொல்லுக்கு இடையில் மறுமொழி சொல்லக் கூடாது. இளையவன் மூத்தவனின் ஆணையை நிறைவேற்றவேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை. காகுத்ஸ்தனே, வசிஷ்டர் முதலிய அந்தணர்களால் விதிமுறைப்படியும் மந்திரங்களுடனும் நடத்தப்படும், நான் ஏற்பாடு செய்யும் முடிசூட்டலை ஏற்றுக்கொள்.’ ராமன் சத்ருக்னனின் வேண்டுகோளை ஏற்கிறான்; ஆனால் அவனுக்கு அதைவிட மிகுதியாகத் தருகிறான் — போர் மட்டுமன்று, அரசும். அரசநெறியின் நியதி — பகைவனின் வம்சம் அழிக்கப்பட்டால் அங்கே புதிய அரசன் அமர்த்தப்படவேண்டும்; இல்லையெனில் நாடு அரசனற்றதாகிவிடும்; இந்த நெறி நரக அச்சத்தால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ‘மறுமொழி சொல்லக் கூடாது’ என்ற ஆணை சத்ருக்னன் மறுக்கக்கூடும் என்பதை முன்னரே தடுக்கிறது — பணிவுடைய அவன் மூத்தவர்கள் முன்னிலையில் அரசை விரும்பமாட்டான். ‘இளையவன் மூத்தவனின் ஆணையை நிறைவேற்றவேண்டும்’ — ராமனே தந்தையின் ஆணையைப் பேணியவன்; ஆகவே அவன் சொல் சான்றாகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் சத்ருக்னனின் முடிசூட்டல் விவரிக்கப்படுகிறது. ‘கல்வி கற்றவன்’, ‘நகரை நிறுவுவதில் வல்லவன்’ என்ற அடைமொழிகள் சத்ருக்னனின் தகுதியை உறுதிப்படுத்துகின்றன — அவன் போர்வீரன் மட்டுமன்று, நகரை நிர்மாணிப்பவனாகவும் விளங்குவான். மதுபுரி பின்னர் மதுரா என்று புகழ்பெற்றது; அங்கே சத்ருக்னனின் அரசு அமைந்தது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः॥ ६२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க