சர்க்கம்
மது வரம் பெறுதலும் லவணனின் கொடுமையும்
ராமனின் கேள்வி, பார்க்கவரின் விவரிப்பு — லோலையின் மகனான மதுவின் அறப்பற்று, ருத்ரனிடமிருந்து சூல வரம், சூலம் மகனுக்கு மாறுதல், கும்பீனசியின் மகனான லவணனின் கொடுமை, முனிவர்கள் அடைக்கலம் புகுதல்
முனிவர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும் காகுத்ஸ்தன் சொன்னான் — ‘முனிவர்களே, என்ன காரியம்? சொல்லுங்கள்; உங்கள் அச்சம் இப்போதே நீங்கட்டும்.’ காகுத்ஸ்தன் அவ்வாறு சொன்னதும் பார்க்கவரான ச்யவனர் சொன்னார் — ‘மனிதர்தலைவரே, நாட்டுக்கும் எங்களுக்கும் உண்டான அச்சங்களின் வேர் எது என்பதைக் கேளும். அரசே, முன்பு கிருதயுகத்தில் லோலையின் மூத்த மகனாக, மது என்ற பேரறிவுடைய தைத்தியனான மாபெரும் அசுரன் இருந்தான். அவன் அந்தணர்களைப் போற்றுபவன், அடைக்கலம் தருபவன், அறிவில் உறுதியாக நிலைத்தவன்; மிக உயர்ந்த உள்ளமுடைய தேவர்களும் அவனிடம் ஒப்பற்ற நட்புக் கொண்டிருந்தனர். அந்த மது வீரம் நிறைந்தவன், அறத்தில் நன்கு ஈடுபட்டவன்; பெருமதிப்பால் ருத்ரன் அவனுக்கு ஓர் அற்புதமான வரத்தை அளித்தார்.’ ‘உங்கள் அச்சம் இப்போதே நீங்கட்டும்’ என்ற ராமனின் சொல், காரியத்தைக் கேட்பதற்கு முன்பே அபயம் அளிப்பது — இதுவே அவனுடைய அரசநெறி. வியப்பு — அச்சத்தின் வேரான தைத்தியன் மதுவும் அறவழியினன்; அசுரனும் அறத்தால் சிவனின் அருளைப் பெறுகிறான். இவ்வாறு தீமை பிறப்பால் அன்று, நடத்தையாலேயே என்று கவி காட்டுகிறார். திறனாய்வுப் பாடத்தில் மது ‘பெருவலிமையுடையவன்’ என்று உள்ளது; இங்கே ‘பேரறிவுடையவன்’ — அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் அவன் அறிவையும் அறப்பற்றையும் மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது. லோலை அவன் தாயின் பெயர்; வேறிடங்களில் அதிகம் அறியப்படாதவள். பார்க்கவர் ‘நாட்டுக்கும்’ என்கிறார் — அச்சம் முனிவர்களுக்கு மட்டுமன்று, நாடு முழுவதற்கும். கதையின் தொடக்கம் கிருதயுகத்திலிருந்து; ஆகவே இந்தச் சிக்கல் பழமையானது; பல யுகங்களின் அரசர்கள் அதை நீக்கவில்லை. முனிவர்கள் கதையைத் தந்தையின் நற்பண்புகளோடு தொடங்குகின்றனர் — இதனால் மகனின் தீமை மேலும் தெளிவாகிறது.
‘மிகவும் மகிழ்ந்த மகாத்மாவான ருத்ரன் தம் சூலத்திலிருந்து பேராற்றலும் பேரொளியும் உடைய ஒரு சூலத்தை வெளிப்படுத்திக் கொடுத்து, இவ்வாறு சொன்னார் — “என்னை மகிழ்விக்கும் இந்த ஒப்பற்ற அறத்தை நீ செய்தாய்; பேரன்புடன் நான் உனக்கு உயர்ந்த ஆயுதத்தைத் தருகிறேன். மாபெரும் அசுரனே, தேவர்களோடும் அந்தணர்களோடும் நீ பகைமை கொள்ளாதவரை இந்தச் சூலம் உன்னுடையதாக இருக்கும்; இல்லையெனில் அழிந்துவிடும். கவலையின்றி ஐயமின்றி உன்னைப் போருக்கு எதிர்ப்பவன் எவனோ, அவனைச் சாம்பலாக்கிவிட்டுச் சூலம் மீண்டும் உன் கைக்கு வரும்.” இவ்வாறு ருத்ரனிடமிருந்து வரம் பெற்ற அந்த மாபெரும் அசுரன் மீண்டும் மகாதேவரை வணங்கி இவ்வாறு சொன்னான் — “பகவானே, இந்த ஒப்பற்ற சூலம் என் குலத்துக்கும் என்றும் உரியதாகட்டும்; தேவரே, நீரே தேவர்களின் தலைவர்.” இவ்வாறு சொன்ன மதுவுக்கு எல்லா உயிர்களின் தலைவரான தேவர் மகாதேவர் சிவன் மறுமொழி சொன்னார் — “இது இவ்வாறு நிகழாது. ஆனால் என் அருளால் எழுந்த உன் நல்ல சொல் பயனற்றுப் போகவேண்டாம்; உன் ஒரு மகனுக்கு இந்தச் சூலம் உரியதாகும். இந்தச் சூலம் உன் மகனின் கையில் இருக்கும் வரை, சூலம் ஏந்திய அவன் எல்லா உயிர்களாலும் கொல்லப்பட இயலாதவனாக இருப்பான்.”’ வரத்தின் நிபந்தனை கவனிக்கத்தக்கது — தேவர்களோடும் அந்தணர்களோடும் பகைமை கொண்டால் சூலம் அழியும்; ஆகவே சூலத்தின் ஆற்றல் அறப்பற்றைச் சார்ந்தது. மதுவின் இரண்டாவது வேண்டுகோள் பேராசையைச் சுட்டுகிறது — வம்ச வழியில் ஆயுதம் நிலைத்திருக்கவேண்டும் என்று. சிவன் பகுதியளவே ஏற்கிறார் — ஒரே ஒரு மகனுக்கு மட்டும்; பின்னர் இந்த வரம்பே லவணனைக் கொல்வதற்கான வழியைத் தருகிறது; ஏனெனில் சூலம் எப்போதும் கையில் இருப்பதில்லை. ‘உன் சொல் பயனற்றுப் போகவேண்டாம்’ என்பது சிவனின் கருணை — பக்தனின் வேண்டுகோளை முழுமையாக மறுக்க அவர் விரும்பவில்லை. ‘சாம்பலாக்கிவிட்டு மீண்டும் கைக்கு வரும்’ என்பது சூலத்தின் இயல்பு — தவறாதது, திரும்பி வருவது; ஆகவே சூலம் ஏந்திய லவணனைப் போரில் பகைவன் வெல்ல இயலாது. இதுவே பின்னர் சத்ருக்னனின் போர் உத்திக்கு அடிப்படை — சூலமின்றி இருக்கும்போதே லவணனைத் தாக்கவேண்டும்.
‘இவ்வாறு தேவரிடமிருந்து மிகப் பெரிய அற்புதமான வரத்தைப் பெற்ற அசுரர்களுள் சிறந்த மது ஒளிமிக்க ஒரு மாளிகையைக் கட்டுவித்தான். அவனுடைய அன்புக்குரிய, பெருமைக்குரிய மனைவி கும்பீனசி என்பவள்; அவள் விச்வாவசுவுக்கு அனலையிடம் பிறந்த பேரொளியுடைய மகள். அவளுக்குப் பேராற்றலுடைய, கொடிய லவணன் என்ற மகன் பிறந்தான்; தீய உள்ளமுடைய அவன் சிறுவயது முதலே பாவங்களையே செய்துவந்தான். அடங்காத அந்த மகனைக் கண்டு சினங்கொண்ட மது துயரத்தை அடைந்தான்; ஆனால் அவனிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் இந்த உலகை விட்டு வருணனின் இருப்பிடமான கடலுள் புகுந்தான்; லவணனிடம் சூலத்தை ஒப்படைத்து அவனுக்கு வரத்தையும் தெரிவித்தான். அந்த லவணன் சூலத்தின் ஆற்றலாலும் தன் தீய இயல்பாலும் மூவுலகங்களையும், சிறப்பாகத் தவசிகளையும், துன்புறுத்துகிறான்.’ கும்பீனசி ராவணனின் குலத்தோடு தொடர்புடையவள்; அவளை மது கவர்ந்துசென்றான் என்று உத்தர காண்டத்தின் முற்பகுதியில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகவே லவணன் ராக்ஷசக் குலத்தோடும் தொடர்புடையவன். அறவழியினனான தந்தைக்குத் தீய மகன் — மதுவின் துயரம் இதனாலேயே. அவன் மௌனம் மகன்மீதான பாசத்தால்; அவனால் தண்டிக்க இயலவில்லை; இறுதியில் அவனே உலகை விட்டுச் செல்கிறான். இது தந்தையின் பலவீனத்துக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு — மகனை அடக்கவில்லை, ஆயுதத்தையும் தருகிறான். ‘சிறப்பாகத் தவசிகளை’ என்பதே முனிவர்களின் அச்சத்துக்குக் காரணம். மது தேவர்களோடும் அந்தணர்களோடும் பகைமை கொள்ளவில்லை; ஆகவே அவன் சூலம் பாதுகாப்பாக இருந்தது; லவணனோ தவசிகளைத் துன்புறுத்துகிறான் — ஆனால் வரத்தின் நிபந்தனை மதுவுக்கு மட்டுமே; மகனுக்கோ ‘கையில் இருக்கும் வரை’ என்பது மட்டுமே. இவ்வாறு தீயவன் கையில் தெய்வீக ஆயுதம் உலகின் இடருக்குக் காரணமாகிறது.
‘காகுத்ஸ்தரே, லவணன் இத்தகைய ஆற்றலுடையவன்; சூலமும் அத்தகையதே; இதைக் கேட்டு நீரே முடிவு செய்யும்; நீரே எங்களுக்கு உயர்ந்த புகலிடம். ராமரே, முன்பு அச்சத்தால் வருந்திய முனிவர்கள் பல அரசர்களிடம் அபயம் வேண்டினர்; ஆனால் வீரரே, காப்பவர் யாரையும் நாங்கள் காணவில்லை. அன்பரே, படையோடும் வாகனங்களோடும் ராவணன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்ட பின், உலகில் வேறொரு அரசனைக் காப்பவனாக நாங்கள் அறியவில்லை. ஆகவே லவணனால் அச்சத்தில் வருந்தும் எங்களை நீர் காக்கவேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். ராமரே, அச்சத்தால் எழுந்த காரணம் இதுவே; உமக்குத் தெரிவித்துவிட்டோம். நீர் அதைத் தடுக்க வல்லவர்; குறையற்ற வீரமுடையவரே, அந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றும்.’ ராவண வதத்தின் புகழே முனிவர்களின் நம்பிக்கைக்கு அடிப்படை — ராவணனை வென்றவன் லவணனையும் வெல்ல இயலும். ‘காப்பவரை அறியோம்’ என்ற இரு சொற்றொடர்கள் நம்பிக்கையிழப்பின் மறுகூற்று; பிற அரசர்கள் காரியத்தின் கனத்தால் அஞ்சினர் என்று முந்தைய சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்டது. ‘நீரே எங்களுக்கு உயர்ந்த புகலிடம்’ என்பது அடைக்கலம் புகுதலின் சொல்; ராமனின் அடைக்கலம் புகுந்தோர்பால் உள்ள அன்பு புகழ்பெற்றது. இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் (வியோகினீ) முனிவர்களின் வேண்டுகோளை நிறைவுசெய்கிறது; அது வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. முனிவர்கள் தங்கள் தவவலிமையால் லவணனைத் தாங்களே சபித்திருக்க இயலும்; இருந்தும் அவர்கள் அரசனிடம் அடைக்கலம் புகுகிறார்கள் — ஏனெனில் தீயோரை அடக்குவது அரசனின் அறம்; தவசிகளின் தவம் சாபத்தால் வீணாக்கப்படலாகாது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः॥ ६१॥