சர்க்கம்
ச்யவனர் முதலிய முனிவர்களின் வருகை
வசந்த இரவு, விடியலில் ராமன் காட்சி தருதல், சுமந்திரனின் அறிவிப்பு, பார்க்கவரான ச்யவனர் தலைமையில் யமுனைக் கரையில் வாழும் முனிவர்கள் உள்ளே வருதல், உபசரிப்பு, ராமனின் உறுதிமொழி, முனிவர்களின் புகழ்ச்சி
ராமனும் லக்ஷ்மணனும் அப்போது இவ்வாறு உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில் வசந்த கால இரவு வந்தது — குளிருமில்லை, வெப்பமுமில்லை. பின்னர் தெளிந்த விடியலில் காலைக் கடமைகளைச் செய்துவிட்டு, நகரமக்களின் பணிகளை அறிந்த காகுத்ஸ்தன் காட்சி தருவதற்காக வெளியே வந்தான் — மக்களைக் காண்பதற்காக வெளியே வந்தான். அப்போது சுமந்திரன் வந்து ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘அரசே, இந்தத் தவசிகள் வாயிலில் தடுக்கப்பட்டு நிற்கின்றனர். மகாராஜரே, பார்க்கவரான ச்யவனரை முன்னிட்டுக்கொண்டு இந்த மகரிஷிகள் விரைவுடன் உம்மைக் காண வேண்டுகின்றனர்; மனிதருள் புலியே, யமுனைக் கரையில் வாழும் இவர்கள் உம்மிடம் அன்புடையவர்கள்.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அறமறிந்த ராமன் சொன்னான். தொடக்கத்தில் உள்ள இரண்டு சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளவை — முந்தைய சர்க்கங்களின் கதையிரவையும் விடியலையும் இணைக்கின்றன. திறனாய்வுப் பாடத்தில் சர்க்கம் சுமந்திரனின் வருகையுடனேயே தொடங்குகிறது. ‘தடுக்கப்பட்டு’ என்பது — வாயிற்காவலர்களால் நிறுத்தப்பட்டு; ஆகவே முனிவர்களின் விரைவும் ராமனின் உடனடி ஆணையும். ‘அன்புடையவர்கள்’ என்பது முனிவர்கள் ராமனிடம் அன்பு கொண்டவர்கள் என்பது. முந்தைய சர்க்கங்களில் அரசன் காட்சி தராமையின் குற்றங்கள் சொல்லப்பட்டன; இங்கே ராமன் அந்த அறிவுரைகளைக் கடைப்பிடிக்கிறான் — முனிவர்கள் ஒரு கணமும் காத்திருப்பதை அவன் பொறுப்பதில்லை. வசந்தத்தின் குளிரும் வெப்பமும் சமமான இரவு கதைக்கு ஒரு மங்கலமான சூழலை உருவாக்குகிறது. பார்க்கவரான ச்யவனர் பிருகுவின் மகன், பெருந்தவமுடையவர்; அவர் தலைமையில் வருவது விஷயத்தின் கனத்தைச் சுட்டுகிறது. யமுனைக் கரை மதுவனத்துக்கு அருகில் உள்ளது; அங்கேதான் லவணன் வசிப்பதாகப் பின்னர் விவரிக்கப்படுகிறது; ஆகவே முனிவர்களின் வாழிடமே அவர்கள் அச்சத்துக்கான காரணத்தைச் சுட்டுகிறது. சுமந்திரன் அரசனின் மூத்த அமைச்சன்; முனிவர்களின் விரைவைக் கண்டு அவன் உடனே தெரிவிக்கிறான்.
ராமன் சொன்னான் — ‘பார்க்கவர் தலைமையிலான பெருமைக்குரிய அந்தணர்கள் உள்ளே அழைத்து வரப்படட்டும்.’ அரசனின் ஆணையைத் தலைமேற்கொண்டு, வாயிற்காவலன் தலைமேல் கைகூப்பியவாறு அப்போது அணுகுதற்கரிய அந்தத் தவசிகளை உள்ளே அழைத்து வந்தான். தம் ஒளியால் சுடர்விடும் மகாத்மாக்களான நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தவசிகள் அரண்மனையுள் புகுந்தனர். அந்த அந்தணர்கள் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நீராலும் நிறைந்த, மரியாதையுடன் கொணரப்பட்ட கலசங்களையும் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் எடுத்துக்கொண்டு ராமனுக்கு மிகுதியாகக் காணிக்கை அளித்தனர். ராமன் அன்புடன் தீர்த்த நீர்கள், பலவகைக் கனிகள் ஆகிய அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு, மாமுனிவர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘இவை சிறந்த ஆசனங்கள்; தகுதிக்கேற்ப அமருங்கள்.’ ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு மகரிஷிகள் அனைவரும் அழகிய பொன்னாலான தர்ப்பை ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர். அங்கே அமர்ந்திருந்த முனிவர்களைக் கண்டு, பகைவரின் நகரங்களை வெல்லும் ராகவன் அடக்கத்துடன் கைகூப்பிச் சொன்னான். முனிவர்கள் அரசனிடம் வெறுங்கையுடன் வரவில்லை — தீர்த்த நீரும் கனிகளும் கிழங்குகளும், தவசிகளுக்குத் தகுந்த காணிக்கை. வாயிற்காவலன் தலைமேல் கைகூப்பியது முனிவர்களிடம் அரண்மனை கொண்ட மதிப்பைச் சுட்டுகிறது. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முனிவர்கள் — ஆகவே அவர்கள் காரியம் கனமானது என்பது முன்னரே தெரிகிறது. ராமன் அரசனாயினும் விருந்தினரைத் தானே உபசரிக்கிறான், ஆசனங்களைக் காட்டுகிறான். ‘தகுதிக்கேற்ப’ என்பது — ஒவ்வொரு முனிவரும் தம் தவத்துக்கும் வயதுக்கும் ஏற்ப ஆசனத்தை ஏற்கட்டும்; இதுவே அவையின் மரியாதை. பொன்னாலான தர்ப்பை ஆசனங்கள் அரசனுக்குத் தகுந்த மரியாதை — முனிவர்களின் வழக்கமான ஆசனம் தர்ப்பையால் ஆனது; இங்கோ பொன்னாலானது. ராமனின் அடக்கமும் கைகூப்புதலும் அந்தணர்களிடம் அவன் கொண்ட பணிவைக் காட்டுகின்றன; இது முன்னரும் பலமுறை வெளிப்பட்டதே.
ராமன் சொன்னான் — ‘நீங்கள் வந்ததன் காரியம் என்ன? மனம் ஒருமுகப்பட்ட நான் என்ன செய்யவேண்டும்? நான் மகரிஷிகளின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவன்; எல்லா விருப்பங்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் நிறைவேற்றுபவன். இந்த அரசு முழுவதும், இதயத்தில் நிலைத்த என் உயிரும் — இவையனைத்தும் அந்தணர்களுக்காகவே; இதை உண்மையாகவே உங்களிடம் சொல்கிறேன்.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுக் கடுந்தவமுடைய, யமுனைக் கரையில் வாழும் முனிவர்களிடமிருந்து பெரும் பாராட்டொலி எழுந்தது. பெருமகிழ்ச்சியால் சூழப்பட்ட அந்த மகாத்மாக்கள் சொன்னார்கள் — ‘மனிதருள் சிறந்தவரே, இது உலகில் உமக்கு மட்டுமே பொருந்துவது, வேறு யாருக்குமன்று. அரசே, பெருவலிமையுடைய பல அரசர்கள் கடந்துபோயினர்; அவர்கள் காரியத்தின் கனத்தை எண்ணி வாக்குறுதி தர விரும்பவில்லை. நீரோ அந்தணர்கள்மீதுள்ள மதிப்பால் காரணத்தைக் கேட்காமலேயே இந்த உறுதிமொழியைத் தந்தீர். ஆகவே நீர் இதைச் செய்து முடிப்பவர்; இதில் ஐயமில்லை; பேரச்சத்திலிருந்து முனிவர்களைக் காக்க நீரே தகுதியானவர்.’ ராமனின் உறுதிமொழி ஆராயாமல் செய்ததுபோலத் தோன்றும்; ஆனால் அது அந்தணர்கள்மீதான நம்பிக்கையின் பயன். முனிவர்கள் அவனுடைய இந்தப் பண்பையே புகழ்கிறார்கள் — முந்தைய அரசர்கள் காரியத்தை அறிந்து அஞ்சினர்; ராமனோ காரியத்தை அறியாமலேயே உறுதியளிக்கிறான். இது அடுத்து வரும் லவண வதத்துக்கு முன்னுரை; அதில் சத்ருக்னன் அந்தப் பணியில் அமர்த்தப்படுகிறான். ‘இதயத்தில் நிலைத்த உயிர்’ என்ற சொல் ராமனின் அர்ப்பணிப்பின் உச்சம் — அரசு, உயிர், எல்லாம். ராமனே ‘செய்து முடிப்பவன்’ என்பது முனிவர்களின் நம்பிக்கை; ஆகவே அவர்கள் காரியத்தைச் சொல்லாமல் ‘பேரச்சம்’ என்று மட்டும் சுட்டுகிறார்கள்; அதன் விவரம் அடுத்த சர்க்கத்தில். ‘உலகில் உமக்கு மட்டுமே பொருந்துவது’ என்ற சொல்லால் ராமனின் இணையற்ற தன்மை அறிவிக்கப்படுகிறது. பிற அரசர்கள் காரியத்தின் கனத்தை அறிந்து அஞ்சினர் என்பது லவணனின் அச்சமூட்டும் தன்மையை முன்னரே சுட்டுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தை நிறைவுசெய்கிறது; முனிவர்களின் நம்பிக்கையையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षष्टितमः सर्गः॥ ६०॥