॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · ப்ரக்ஷிப்த சர்க்கம் 2

உத்தர காண்டம்

ப்ரக்ஷிப்த சர்க்கம் 2

நாய்க்கு நீதி, அந்தணனுக்குக் குலபதிப் பதவி

தலை உடைந்த நாய் அவையுள் புகுதல், அரசநெறியின் புகழ்ச்சி, சர்வார்த்தசித்தன் என்ற துறவியின் குற்றம், சினத்தைப் பற்றி ராமனின் கண்டனம், அவையோரின் கருத்து, நாயின் வேண்டுகோளால் அந்தணனுக்குக் காலஞ்சரத்தில் குலபதிப் பதவி, நாயின் முற்பிறவிக் கதை, குலபதிப் பதவியின் குறைகள்

ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, அறிவுடைய லக்ஷ்மணன் அப்போது விரைந்து நாயை அழைத்து ராகவனிடம் அறிவித்தான். வந்திருந்த நாயைக் கண்டு ராமன் சொன்னான் — ‘நாயே, நீ சொல்ல விரும்புவதை என்னிடம் சொல்; உனக்கு அச்சமில்லை.’ பின்னர் தலை உடைந்த அந்த நாய் அங்கே நின்ற ராமனைக் கண்டது; அரசனைக் கண்டு அந்த நாய் பேசியது. ‘தலை உடைந்த’ என்ற அடைமொழியே அதன் முறையீட்டுக்குச் சான்று — அதன் தலை அடியால் உடைந்திருந்தது. ராமன் முதலில் அதற்கு அபயம் தருகிறான்; ஏனெனில் அரசவையில் ஒரு விலங்குக்கு அச்சம் இயல்பானது; அபயம் அளிப்பதே நீதியின் முதல் படி. ‘உனக்கு அச்சமில்லை’ என்ற சொல், முந்தைய சர்க்கத்தில் நாய் சொன்ன ‘அச்சங்களில் அபயம் அளிப்பவர்’ என்ற அடைமொழியைப் பொருளுடையதாக்குகிறது. லக்ஷ்மணன் ‘அறிவுடையவன்’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறான்; ஏனெனில் நாயின் பணிவையும் மரியாதையையும் புரிந்துகொண்டு அவன் ராமனின் ஆணையை உடனே நிறைவேற்றுகிறான். ராமன் தானே நாயையும் அதன் அடிபட்ட தலையையும் காண்கிறான்; இதனால் சான்றும் நேரடியாகிறது. அரசவையில் ஒரு விலங்கு புகுவது முன்னில்லாத நிகழ்ச்சி; ஆனால் ராமன் அதை அசாதாரணமாகக் கருதவில்லை — பணி நிமித்தம் வந்தவர் பணி நிமித்தம் வந்தவரே.

நாய் சொன்னது — ‘அரசனே உயிர்களைப் படைப்பவன்; அரசனே வழிநடத்தும் தலைவன். மக்கள் உறங்கும்போது அரசன் விழித்திருக்கிறான்; அரசன் மக்களைக் காக்கிறான். நன்கு செலுத்தப்பட்ட நீதிநெறியால் காப்பதன் மூலம் அரசன் அறத்தைக் காக்கிறான்; அரசன் காக்காதபோது மக்கள் விரைவில் அழிகின்றனர். அரசனே உலகனைத்தையும் படைப்பவன், காப்பவன், தந்தை; அரசனே காலம், யுகம்; அரசனே இந்த உலகனைத்தும். தாங்குவதால் (தாரணத்தால்) அதைத் தர்மம் என்கின்றனர்; அறத்தால் மக்கள் தாங்கப்படுகின்றனர்; ஏனெனில் அது அசைவனவும் அசையாதனவும் கொண்ட மூவுலகனைத்தையும் தாங்குகிறது. பகைவர்களைத் தாங்கி அடக்குவதாலும், அறத்தால் மக்களை மகிழ்விப்பதாலும் — ஆகவே அது ‘தாரணம்’ எனப்படுகிறது; அதுவே தர்மம் என்பது உறுதி. அரசே ராகவரே, இதுவே உயர்ந்த அறம்; இறந்தபின் மறுவுலகில் பயன் தருவது; அறத்தால் அடைய இயலாதது எதுவுமில்லை என்பது என் கருத்து. ராமரே, கொடை, இரக்கம், நல்லோரைப் போற்றுதல், நடத்தையில் நேர்மை — இதுவே உயர்ந்த அறம்; காப்பதால் இம்மையிலும் மறுமையிலும் பயன் தருவது. நல்விரதமுடைய ராகவரே, நீர் சான்றுகளுக்கெல்லாம் சான்று; நல்லோர் கடைப்பிடித்த அறம் உமக்குத் தெரிந்ததே. நீர் அறங்களின் உயர்ந்த உறைவிடம், நற்பண்புகளின் கடல் போன்றவர். அரசர்களுள் சிறந்தவரே, அறியாமையால் உமக்கு அறிவுரை சொல்லிவிட்டேன்; தலைதாழ்த்தி உம் அருளை வேண்டுகிறேன்; இதற்காகச் சினம் கொள்ளலாகாது.’ நாயின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராகவன் சொன்னான் — ‘இன்று உனக்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்? நம்பிக்கையுடன் சொல்; தாமதிக்காதே.’ ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு நாய் இவ்வாறு சொன்னது — ‘அரசன் அறத்தால் நாட்டைப் பெறவேண்டும், அறத்தாலேயே அதைக் காக்கவேண்டும்; அறத்தால் எல்லா அச்சங்களையும் போக்கும் அரசன் அடைக்கலம் தருபவனாகிறான்.’ இங்கே நாய் அரசநெறிச் சாஸ்திரத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறது — இது அதன் முற்பிறவிப் புலமையைச் சுட்டுகிறது; அது பின்னர் வெளிப்படுகிறது. ‘தர்மம்’ என்ற சொல்லின் வேர் ‘த்ரு’ (தாங்குதல்) என்ற வினையடி — உலகைத் தாங்குவது தர்மம்; அரசனும் தீயோரை அடக்கியும் மக்களை மகிழ்வித்தும் அதைத் தாங்குகிறான். ‘அரசனே காலம்’ என்ற சொல் புகழ்பெற்றது — அரசனின் நடத்தையாலேயே யுகத்தின் தன்மை தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் மன்னிப்புக் கேட்பது அதன் பணிவைக் காட்டுகிறது: அரசனுக்கு அறிவுரை சொல்வது தன் உரிமைக்கு அப்பாற்பட்டது என்று அது அறிந்திருக்கிறது. ‘தலைதாழ்த்தி அருளை வேண்டுகிறேன்’ — உடைந்த தலையாலும் வணங்குகிறது — இது ஒரு கருணைமிக்க முரண். நாயின் சொற்களில் அரசனின் மூன்று கடமைகள் தெளிவாகின்றன — அறத்தால் நாட்டைப் பெறுதல், அறத்தால் காத்தல், அறத்தால் அடைக்கலம் தருதல். இவையே ராமனின் நடத்தையில் காணப்படுகின்றன; ஆகவே புகழ்ச்சியும் உண்மையானதே, முகஸ்துதி அன்று. கொடை, இரக்கம் முதலிய நான்கு அறங்களின் பட்டியல் பொது அறத்தின் சாரம்; அது எல்லா வர்ணத்தாருக்கும் பொதுவானது.

நாய் தொடர்ந்தது — ‘ராகவரே, இதை அறிந்துகொண்டு செய்யவேண்டியதைச் செய்யும்; என் சொல்லைக் கேளும். சர்வார்த்தசித்தன் என்ற ஒரு துறவி அந்தணர்களின் தங்குமிடத்தில் வசிக்கிறான். குற்றமற்ற என்னை அவன் காரணமின்றி அடித்தான்.’ இதைக் கேட்டு ராமன் அப்போது வாயிற்காவலனை அனுப்பினான். அவன் எல்லாக் காரியங்களிலும் தேர்ந்த அந்த அந்தணனை அழைத்து வந்தான். பின்னர் பேரொளியுடைய அந்த அந்தணச் சிறந்தவன் அங்கே ராமனைக் கண்டு சொன்னான் — ‘பாவமற்ற ராமா, என்னால் உனக்கு என்ன காரியம்? அதைச் சொல்.’ அந்தணன் இவ்வாறு சொன்னதும் ராமன் சொன்னான் — ‘அந்தணனே, இந்த நாய்க்கு இந்த அடியை நீ கொடுத்தாய். அந்தணனே, இது உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தது, நீ இதைத் தடியால் அடிக்கும்படி?’ நீதியின் வரிசை தெளிவாக உள்ளது — முறையீடு, எதிர்த்தரப்பை அழைத்தல், விசாரணை. ராமன் குற்றம் சாட்டப்பட்டவனின் தரப்பைக் கேட்க அந்தணனையும் கேள்வி கேட்கிறான்; ஒருதலைப்பட்சமான தீர்ப்பு வழங்கப்படுவதில்லை. ‘குற்றமற்ற’ என்ற சொல் முறையீட்டின் மையம் — குற்றமற்றவனைத் துன்புறுத்தல். ‘சர்வார்த்தசித்தன்’ (எல்லாப் பொருளும் கைகூடியவன்) என்ற பெயர் நகைமுரண் நிறைந்தது — துறவியாக இருந்தும் அவன் சினத்தை வெல்லவில்லை. அந்தணனின் ‘உனக்கு என்ன காரியம்’ என்ற கேள்வி அவன் ஒன்றும் அறியாதிருப்பதைச் சுட்டுகிறது. அவன் அரசனைச் சமமானவனாக ‘பாவமற்றவனே’ என்று விளிக்கிறான்; அவன் மனத்தில் இன்னும் குற்றவுணர்வு எழவில்லை. ராமனின் கேள்வி ‘உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தது’ என்பது — அடியின் காரணத்தைக் கேட்கிறான்; ஏனெனில் காரணமுள்ள அடி மன்னிக்கத்தக்கதாகலாம், காரணமற்றதோ தண்டனைக்குரியது. இங்கே ராமனின் நீதிமுறை சாஸ்திரப்படியானது — சான்று, விசாரணை, பின்னர் தீர்ப்பு.

ராமன் சொன்னான் — ‘சினம் உயிரைப் பறிக்கும் பகைவன்; சினம் நண்பன் முகம் கொண்ட எதிரி; சினம் மிகக் கூரிய வாள்; சினம் எல்லாவற்றையும் கீழே இழுக்கிறது. ஒருவன் செய்யும் தவம், வேள்வி, அளிக்கும் கொடை — அனைத்தையும் சினம் பறித்துவிடுகிறது; ஆகவே சினத்தைக் கைவிடவேண்டும். ஓடும் முரட்டுக் குதிரைகளைப் போன்ற கெட்ட புலன்களை, புலன்களுக்குரிய பொருள்களிலிருந்து இழுத்துப்பிடித்து, மனவுறுதியால் தேரோட்டவேண்டும். மனத்தாலும் செயலாலும் சொல்லாலும் கண்ணாலும் உலகுக்கு நன்மையே செய்யவேண்டும்; இவ்வாறு நடப்பவனை யாரும் வெறுப்பதில்லை; அவனைப் பாவமும் தீண்டுவதில்லை. கூரிய வாளோ, காலால் மிதிக்கப்பட்ட பாம்போ, என்றும் சினந்திருக்கும் பகைவனோ செய்யாததை, தீய வழியில் செல்லும் மனம் செய்கிறது. பணிவைக் கற்றுக்கொண்ட, கல்வி பெற்றவனுக்கும் இயல்பு மாறுவதில்லை; இயல்பை மறைப்பவனுக்கும் நிச்சயமாக அவன் செயல் உறுதியானது — இயல்பு வெளிப்பட்டே தீரும்.’ ராமனின் இந்த அறிவுரை கீதையின் அறிவுரைகளோடு ஒத்துப்போகிறது — புலன்கள் குதிரைகள், புத்தி தேரோட்டி என்ற கடோபநிஷத்தின் உருவகமும் இங்கே உள்ளது. ‘நண்பன் முகம் கொண்ட எதிரி’ — சினம் நன்மை செய்வதுபோலத் தோன்றும், ஆனால் இறுதியில் அழிக்கும். ‘தீய வழியில் செல்லும் மனம்’ என்பது அடக்கப்படாத மனம் — வெளிப் பகைவர்களைவிட அதிகத் தீங்கு செய்வது. இறுதிச் சுலோகம் அந்தணனின் இயல்பைக் குறிக்கிறது — கல்வி பெற்றும் அவன் இயல்பை வெல்லவில்லை; ஆகவே அவன் செயல் வெளிப்பட்டது. இது அடுத்து வரும் நாயின் அறிவுரைக்கு முன்னுரை. ராமன் தண்டனைக்கு முன் அறிவுரை தருகிறான் — இதுவே அரசநெறியின் முறை; அதில் முதலில் சொல்லால் தண்டனை, பின்னரே மற்ற தண்டனைகள். அந்தணனுக்குப் பெரும்பாலும் சொல்லால் தண்டித்தலே தகுந்தது என்பது சாஸ்திரம்; ஆகவே ராமனின் அறிவுரையும் ஒருவகைத் தண்டனையே. சினத்தை அறுவகையாக வருணித்தல் — பகைவன், எதிரி, வாள், பறிப்பவன், குதிரை, பாம்பு — அதன் அச்சமூட்டும் தன்மையைப் பலவகையில் வெளிப்படுத்துகிறது.

எளிதாக அருஞ்செயல் புரியும் ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த அந்தணன் சர்வார்த்தசித்தன் ராமனின் முன்னிலையில் சொன்னான் — ‘சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் இந்த அடியை நான் கொடுத்தேன். பிச்சைக்காக அலைந்துகொண்டிருந்த எனக்குப் பிச்சை எடுக்கும் நேரம் கடந்துவிட்டிருந்தது. இந்த நாய் தெருவில் நின்றிருந்தது; “போ, போ” என்று நான் சொன்னேன்; அதுவோ தன் விருப்பப்படி மெதுவாக நடந்து தெருவின் முனையில் குறுக்காக நின்றது. ராகவரே, சினத்தாலும் பசியாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் இதை அடித்தேன். அரசர்களுக்கெல்லாம் அரசரே, குற்றவாளியான என்னைத் தண்டியும். அரசர்களின் தலைவரே, உம்மால் தண்டிக்கப்பட்ட எனக்கு நரகத்தைப் பற்றிய அச்சமில்லை.’ பின்னர் ராமன் அவையோர் அனைவரிடமும் கேட்டான் — ‘இவனுக்கு என்ன செய்யவேண்டும்? இவனுக்கு என்ன தண்டனை விதிக்கப்படவேண்டும்? சொல்லுங்கள்; தண்டனை முறையாக வழங்கப்படும்போது மக்கள் காக்கப்படுகின்றனர்.’ பிருகு, அங்கிரஸ், குத்ஸர் முதலியோரும், காசியபருடன் வசிஷ்டரும், அறநூல் வல்லுநர்களின் தலைவர்களும், அமைச்சர்களும், வணிகர்களும், மற்றும் பல அறிஞர்களும் அங்கே கூடியிருந்தனர். ‘அந்தணன் தண்டனைகளால் கொல்லப்படத் தகாதவன்’ என்று சாஸ்திரம் அறிந்தோர் அறிவர் — என்று அரசநெறியில் நிலைத்த அனைவரும் ராகவனிடம் சொன்னார்கள். பின்னர் அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் ராமனிடமே சொன்னார்கள் — ‘ராகவரே, அரசன் எல்லாருக்கும் ஆணையிடுபவன்; நீர் சிறப்பாக அவ்வாறே; நீர் மூவுலகுக்கும் ஆணையிடுபவர், என்றுமுள்ள தேவரான விஷ்ணு.’ அந்தணனின் ஒப்புதல் நேர்மையானது — அவன் தன் குற்றத்தை மறைக்கவில்லை, தண்டனையை வேண்டுகிறான்; ‘அரசனால் தண்டிக்கப்பட்டவன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்’ என்ற ஸ்மிருதியின் கொள்கையையும் நினைவுகூர்கிறான். அவையோரின் சொல் இருவகையானது — சாஸ்திரப்படி அந்தணன் கொல்லப்படத் தகாதவன்; ஆனால் ராமனே விஷ்ணு, ஆகவே தீர்ப்பு அவனுடையதே. இவ்வாறு அறச் சிக்கல் ராமனின் விவேகத்திடமே ஒப்படைக்கப்படுகிறது. ராமன் அவையோரைக் கேட்கிறான் — அவன் தன் கருத்தைத் திணிக்கவில்லை, அவையின் ஆலோசனையை மதிக்கிறான். அந்தணனின் விவரத்தில் குற்றம் சிறியதே — நாய் வழியில் குறுக்காக நின்றது, அவன் பசியோடும் சினத்தோடும் இருந்தான்; எனினும் குற்றமற்றவனைத் துன்புறுத்தியது குற்றமே. ‘உம்மால் தண்டிக்கப்பட்ட எனக்கு நரக அச்சமில்லை’ என்ற சொல், அரசனின் தண்டனை ஒரு பரிகாரமும் ஆகும் என்பதைச் சுட்டுகிறது — தண்டிக்கப்பட்டவன் பாவத்திலிருந்து தூய்மையாகிறான். முனிவர்களின் சொல் ராமனின் விஷ்ணுத்தன்மையை நினைவூட்டுகிறது; அதனால் அவன் தீர்ப்பு சாஸ்திரத்துக்கும் மேலானது என்று தொனிக்கிறது.

அவர்கள் அனைவரும் இவ்வாறு சொன்னதும் நாய் சொன்னது — ‘ராமரே, நீர் என்னிடம் மகிழ்ந்திருந்தால், எனக்கு வரம் தரப்படவேண்டுமானால் — வீரரே, “என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று நீர் வெளிப்படையாக வாக்களித்தீர் — மனிதர்தலைவரே, இந்த அந்தணனுக்குக் குலபதிப் பதவியைக் கொடும். மகாராஜரே, காலஞ்சரத்தில் உள்ள மடத்தில் இவனுக்குக் குலபதிப் பதவி தரப்படட்டும்.’ இதைக் கேட்டு ராமன் அவனைக் குலபதியாக முடிசூட்டினான். சிறப்பிக்கப்பட்ட அந்த அந்தணன் மகிழ்ச்சியுடன் யானையின் தோள்மீது ஏறிச் சென்றான். பின்னர் ராமனின் அமைச்சர்கள் புன்னகைத்தவாறு சொன்னார்கள் — ‘பேரொளியுடையவரே, இவனுக்கு இது வரமாகத் தரப்பட்டிருக்கிறது; சாபமோ தண்டனையோ அன்று.’ அமைச்சர்கள் இவ்வாறு சொன்னதும் ராமன் சொன்னான் — ‘வினைகளின் போக்கின் உண்மையை நீங்கள் அறியவில்லை; நாயே காரணத்தை அறியும்.’ பின்னர் ராமன் கேட்க, நாய் இவ்வாறு சொன்னது. கதையின் வியப்பூட்டும் திருப்பம் — குற்றவாளி தண்டனையைப் பெறவில்லை, பெரும் பதவியைப் பெறுகிறான்; அந்த வரத்தை நாயே வேண்டுகிறது. அமைச்சர்களின் சிரிப்பு இயல்பானது — வெளிப்பார்வைக்கு இது பரிசே. ராமனோ மறைபொருளை அறிவான்; எனினும் நாயையே சொல்லும்படி தூண்டுகிறான்; ஏனெனில் அனுபவத்துக்குச் சாட்சி அதுவே. குலபதி என்பவன் மடத்தின் தலைவன்; அவன் கையில் கோயில் செல்வமும் அந்தணர்களின் உணவும் உள்ளன. ‘கதிதத்துவம் அறிந்தவர்கள்’ என்பது வினைகளின் போக்கும் விளைவும் பற்றிய உண்மையை அறிந்தவர்கள். நாயின் வேண்டுகோள் ராமனின் வாக்குறுதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது — ‘என்ன செய்யவேண்டும்’ என்று முன்னரே சொல்லியிருந்தான்; ஆகவே ராமன் வாக்கால் கட்டுண்டவன். ராமனின் வாய்மை ராமாயணம் முழுவதிலும் புகழ்பெற்றது; இங்கும் வரம் விசித்திரமானதாயினும் அவன் வாக்கைக் காக்கிறான். யானையின் தோள்மீது செல்வது மரியாதையின் அடையாளம்; ஆனால் அதன் பின்னே எதிர்கால வீழ்ச்சி மறைந்திருக்கிறது.

நாய் சொன்னது — ‘ராகவரே, முற்பிறவியில் நான் அங்கே காலஞ்சரத்தில் குலபதியாக இருந்தேன்; வேள்வியில் எஞ்சிய உணவையே உண்பவனாகவும், தேவர்களையும் அந்தணர்களையும் போற்றுவதில் ஈடுபாடுடையவனாகவும், பணிப்பெண்களுக்கும் பணியாளர்களுக்கும் நியாயமாகப் பங்கிட்டளிப்பவனாகவும், நல்லவற்றில் விருப்பமுடையவனாகவும், கோயில் செல்வத்தைக் காப்பவனாகவும், பணிவுடையவனாகவும், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவனாகவும், எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபாடுடையவனாகவும் இருந்தேன். இருந்தும் நான் இந்தக் கொடிய இழிநிலையை அடைந்தேன். அப்படியிருக்க, சினமுடையவனும், அறத்தைக் கைவிட்டவனும், தீமையில் ஈடுபாடுடையவனும், கோபக்காரனும், கொடியவனும், கடுமையானவனும், அறிவற்றவனும், அறமற்றவனுமான இந்த அந்தணன், ராகவரே, ஏழேழ் தலைமுறைகளை நிச்சயமாக வீழ்த்துவான். ஆகவே எந்த நிலையிலும் குலபதிப் பதவியை ஏற்கலாகாது. ஒருவனை அவன் மக்களோடும் கால்நடைகளோடும் உறவினரோடும் நரகத்துக்கு அனுப்ப விரும்பினால், அவனைத் தேவர்கள், பசுக்கள், அந்தணர்கள் ஆகியோர் மீது அதிகாரியாக்கவேண்டும். அந்தணரின் செல்வம், கோயில் செல்வம், பெண்களின் செல்வம், குழந்தைகளின் செல்வம், ஒருமுறை கொடுக்கப்பட்டது — இவற்றை மீண்டும் பறிப்பவன் தன் அன்புக்குரியவர்களோடு அழிகிறான். ராகவரே, அந்தணர்களின் செல்வத்தையும் தேவர்களின் செல்வத்தையும் எடுத்துக்கொள்பவன் உடனே அவீசி என்ற கொடிய நரகத்தில் விழுகிறான். மனத்தால்கூடத் தேவர் செல்வத்தையும் அந்தணர் செல்வத்தையும் பறிக்க நினைக்கும் இழிந்த மனிதன் ஒரு நரகத்திலிருந்து மற்றொரு நரகத்துக்கு வீழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறான்.’ அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் வியப்பால் கண்கள் விரிந்தான். பேரொளியுடைய அந்த நாயும் எங்கிருந்து வந்ததோ அங்கேயே சென்றது. முற்பிறவியால் உயர்ந்த உள்ளமுடையதும், பிறவியால் மட்டுமே இழிவுற்றதுமான அந்தப் பெருமைக்குரிய நாய் வாராணசியில் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடத் தொடங்கியது. கதையின் மறைபொருள் இங்கே திறக்கப்படுகிறது — அறவழியில் நின்ற குலபதியும் நாய்ப்பிறவியை அடைந்தான்; ஏனெனில் மடத்தலைமையில் கோயில் செல்வம் தொடர்பான நுண்ணிய குற்றமும் தவிர்க்க இயலாதது; ஆகவே சினமுடைய, அறமற்றவனுக்குக் குலபதிப் பதவியே மிகக் கொடிய தண்டனை. நாயின் வேண்டுகோள் பழிவாங்குதல் போலத் தோன்றும்; ஆனால் உண்மையில் அது சாஸ்திரப்படியான தண்டனை — அந்தணன் தண்டனைகளால் கொல்லப்படத் தகாதவன்; ஆகவே அவன் வினையாலேயே தண்டனை. ‘ஏழேழ் தலைமுறைகள்’ என்பது முன்னும் பின்னும் ஏழேழ் தலைமுறையினர். இறுதியில் நாய் உண்ணாநோன்பிருந்து காசியில் உடலை விடுகிறது — வீடுபேற்றுக்காக; ஏனெனில் அதன் முற்பிறவிப் பதிவுகள் உயர்ந்தவை. இந்தச் சர்க்கம் துறவிகளுக்கும் மடத்தலைவர்களுக்கும் கடுமையான அறிவுரை — அறச்செல்வத்தின்மீதான அதிகாரம் பெரும் பொறுப்பு, இன்பநுகர்ச்சி அன்று. நாய் தன்னை வருணிக்கும்போது சொன்ன பணிவுடைமை, நல்லொழுக்கம், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபாடு ஆகிய பண்புகள் — முன்பு ராமனைப் புகழ்ந்தபோது சொன்னவையே; ஆகவே அது அரசநெறியையும் மடநெறியையும் இரண்டையும் அறிந்திருக்கிறது. ராமனின் வியப்பு இந்த மறைபொருள் அவனுக்கும் புதியது என்பதைச் சுட்டுகிறது; ‘வினையின் போக்கு ஆழமானது’ என்ற கீதையின் சொல் இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. வாராணசியில் உண்ணாநோன்பு காசியில் இறப்பது வீடுபேறு தரும் என்பதைச் சுட்டுகிறது — நாய்ப்பிறவியும் அங்கே வீடுபேற்றை அடைகிறது. ‘எங்கிருந்து வந்ததோ அங்கே சென்றது’ என்ற சொல் அதன் பற்றின்மையைக் காட்டுகிறது; நீதியைப் பெற்றபின் அது வேறெதையும் வேண்டவில்லை. இவ்வாறு இந்த இரு இடைச்செருகல் சர்க்கங்களும் ராமனின் நீதியின் நுட்பத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. அடுத்த அறுபதாவது சர்க்கத்தில் மூலக் கதை மீண்டும் தொடங்குகிறது; அதில் யமுனைக் கரையில் வாழும் முனிவர்கள் ராமனிடம் அடைக்கலம் தேடி வருகின்றனர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे प्रक्षिप्तः सर्गः॥ २॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க