ப்ரக்ஷிப்த சர்க்கம் 1
பணி நிமித்தம் ஒரு நாய் வருதல்
ராமனின் அறமன்றம், பணி நிமித்தம் வருவோர் இல்லாமை, ராமராஜ்யத்தின் வருணனை, வாயிலில் ஒரு நாய், லக்ஷ்மணனுடன் உரையாடல், உள்ளே அழைத்துவரும்படி ராமனின் ஆணை
பின்னர் தெளிந்த விடியலில், காலைக் கடமைகளைச் செய்துவிட்டு, தாமரைக் கண்ணனான அரசன் ராமன் அறமன்ற ஆசனத்துக்குச் சென்றான். அரசநெறிகளை ஆராய்ந்தவனாக அவன் அந்தணர்கள், வணிகர்கள், நகரத் தலைவர்கள், புரோகிதர் வசிஷ்டர், முனிவர் காசியபர் ஆகியோருடன் அமர்ந்தான். வழக்குமுறை அறிந்த அமைச்சர்கள், பிற அறநூல் வல்லுநர்கள், நீதிநெறி அறிந்தவர்கள், அவையோர், அரசர்கள் ஆகியோரால் அந்த அவை சூழப்பட்டிருந்தது. மகேந்திரன், யமன், வருணன் ஆகியோரின் அவைகள் எவ்வாறு ஒளிர்கின்றனவோ, அவ்வாறே எளிதாக அருஞ்செயல் புரியும், அரசர்களுள் சிங்கமான ராமனின் அவை ஒளிர்ந்தது. முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் விடியல் வந்தது; ஆகவே இந்த இடைச்செருகல் சர்க்கம் கால வரிசைப்படி அங்கேயே பொருந்துகிறது — நிருகனின் கதையால் தூண்டப்பட்ட ராமன் விடியலிலேயே அறமன்ற ஆசனத்தில் ஏறுகிறான். அவையின் உறுப்பினர்கள் பலவகையினர் — முனிவர்கள் அற அறிவுரைக்கு, அமைச்சர்கள் வழக்குமுறைக்கு, அறநூல் வல்லுநர்கள் சாஸ்திரச் சான்றுக்கு, நீதிநெறி அறிந்தவர்கள் அரசியல் நெறிக்கு, அவையோர் சாட்சியத்துக்கு, அரசர்களும் சிற்றரசர்களும். இதுவே ஒரு முன்மாதிரியான நீதிமன்றத்தின் அமைப்பு. இந்திரன், யமன், வருணன் ஆகியோரின் அவைகளோடு ஒப்பிடுதல் ராமனின் நீதி தெய்வீகமானது என்பதைச் சுட்டுகிறது — யமன் அறத்தின் அரசன், வருணன் பாசம் தாங்கி நெறிப்படுத்துபவன், இந்திரன் தேவர்களின் அரசன். ‘தர்மாசனம்’ என்பது நீதிபீடம், அரியணை அன்று; ராமன் இங்கே அரசனாக அன்றி நீதிபதியாக அமர்கிறான். வசிஷ்டர், காசியபர் என்ற இரு முனிவர்களும் அவையில் இருப்பதால் அறத்துக்கான சான்று சாஸ்திரத்திலிருந்தும் முனிவர் சொல்லிலிருந்தும் இருவகையிலும் எளிதில் கிடைக்கிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் இதே அவையோர் ஓர் அந்தணனுக்கான தண்டனை குறித்து ஆராய்கின்றனர்; ஆகவே அவையின் வருணனை அடுத்த கதைக்கும் முன்னுரையாகிறது. விடியலில் காலைக் கடமைகளுக்குப் பின்னரே அறமன்ற ஆசனத்தில் ஏறுவது ராமனின் நாள்முறையின் ஒழுங்கைக் காட்டுகிறது; முதலில் தெய்வப் பணி, பின்னர் மக்கள் பணி.
பின்னர் ராமன் அங்கே நல்லிலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனே, நீ வெளியே செல்; சௌமித்ரியே, பணி நிமித்தம் வந்தவர்களை அழைக்கத் தொடங்கு.’ ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு நல்லிலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணன் வாயிலுக்குச் சென்று தானே பணி நிமித்தம் வந்தவர்களை அழைத்தான். ஆனால் அங்கே ‘இன்று இங்கே எனக்கு ஒரு காரியம் இருக்கிறது’ என்று யாரும் சொல்லவில்லை. ராமன் அரசாண்டபோது மனக்கவலைகளும் இல்லை, நோய்களும் இல்லை; பூமி முதிர்ந்த பயிர்களோடும் எல்லா மூலிகைகளோடும் நிறைந்திருந்தது. அங்கே குழந்தையோ இளைஞனோ நடுவயதினனோ இறப்பதில்லை; எல்லாம் அறத்தால் ஆளப்பட்டது; யாருக்கும் இடையூறு செய்யப்படுவதில்லை. ராமன் அரசாளும்போது பணி நிமித்தம் வருபவர் யாரும் காணப்படவில்லை — என்று லக்ஷ்மணன் கைகூப்பி ராமனுக்குத் தெரிவித்தான். அப்போது மனம் மகிழ்ந்த ராமன் சௌமித்ரியிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘மீண்டும் செல்; பணி நிமித்தம் வந்தவர்களைத் தேடி ஆராய். நன்கு செலுத்தப்பட்ட நீதிநெறியால் எங்குமே அதர்மம் இல்லை; ஆகவே அரசனுக்கு அஞ்சி எல்லாரும் ஒருவரையொருவர் காக்கின்றனர். நான் எய்த அம்புகளைப் போல என் நியதிகள் இங்கே மக்களைக் காக்கின்றன; எனினும் நீண்ட கைகளுடையவனே, நீ விழிப்புடன் மக்களைக் காப்பாற்று.’ இங்கே ராமராஜ்யத்தின் புகழ்பெற்ற சித்திரம் — நோயின்மை, அகால மரணமின்மை, பயிர்ச்செழிப்பு, பிணக்கின்மை. பணி நிமித்தம் வருவோர் இல்லாமை நீதியின் வெற்றிக்குச் சான்று. எனினும் ராமன் நிறைவடைந்து நின்றுவிடவில்லை; ‘மீண்டும் செல்’ என்ற ஆணை அவனுடைய விழிப்பைக் காட்டுகிறது — துயருற்றவன் ஒருவனே இருந்தாலும் அவன் புறக்கணிக்கப்படக் கூடாது. முன்பு நிருகன் கதையில் சொல்லப்பட்ட அறிவுரை இங்கே நடைமுறையாக மாறியது. ‘அரசனுக்கு அஞ்சி எல்லாரும் ஒருவரையொருவர் காக்கின்றனர்’ என்ற வாக்கியம் தண்டநீதியின் சாரத்தைச் சொல்கிறது — முறையான தண்டனை அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது; அச்சத்தால் அறம் காக்கப்படுகிறது. ‘நான் எய்த அம்புகளைப் போல’ என்ற உவமை அரசனின் ஆணைகள் தொலைவுவரை செல்லும் தன்மையைச் சுட்டுகிறது; அரசன் நேரில் இல்லாவிடினும் அவனுடைய நியதிகள் எங்கும் மக்களைக் காக்கின்றன. எனினும் அரசனின் சொந்த விழிப்பும் இன்றியமையாதது என்று ராமன் உணர்த்துகிறான். ராமராஜ்யத்தின் இந்த வருணனை பால காண்டத்தின் தொடக்கத்திலும் யுத்த காண்டத்தின் இறுதியிலும் சொல்லப்பட்ட ராமராஜ்ய வருணனையின் எதிரொலி போன்றது; அங்கும் அகால மரணமும் நோய்களும் பஞ்சமும் இல்லை என்று சொல்லப்பட்டது. இவ்வாறு இடைச்செருகல் சர்க்கமும் மூலக் காவியத்தின் இலட்சியத்தைப் பின்பற்றி அதன் கருத்தை வளர்க்கிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சௌமித்ரி அரண்மனையிலிருந்து வெளியே வந்தான்; வாயிலில் அப்போது நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு நாயைக் கண்டான். தன்னையே பார்த்துக்கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் ஊளையிட்ட அதைக் கண்டு, வீரமுடைய லக்ஷ்மணன் அதனிடம் கேட்டான் — ‘பெருமைக்குரியவனே, உனக்கு என்ன காரியம்? நம்பிக்கையுடன் அச்சமின்றிச் சொல்.’ லக்ஷ்மணனின் சொல்லைக் கேட்டு அந்த நாய் சொன்னது — ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம் தருபவரும், எளிதாக அருஞ்செயல் புரிபவரும், அச்சங்களில் அபயம் அளிப்பவருமான அந்த ராமனிடமே நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.’ நாயின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு லக்ஷ்மணன் அதை ராகவனுக்குத் தெரிவிப்பதற்காக அழகிய மாளிகையுள் புகுந்தான். ராமனுக்குத் தெரிவித்துவிட்டு அவன் மீண்டும் அரண்மனையிலிருந்து வெளியே வந்து நாயிடம் சொன்னான் — ‘உனக்குச் சொல்லவேண்டியது ஏதேனும் இருந்தால், அதை நீ அரசனிடமே சொல்.’ கதையின் தனிச்சிறப்பு — பணி நிமித்தம் வந்தது மனிதன் அன்று, ஒரு நாய். ராமராஜ்யத்தில் விலங்குகளும் நீதி கேட்க இயலும்; ஏனெனில் அரசன் ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம்’. லக்ஷ்மணன் நாயை ‘பெருமைக்குரியவனே’ என்று விளிக்கிறான் — முற்பிறவியில் அது ஒரு குலபதியாக இருந்தது என்று பின்னர் தெரிகிறது; ஆகவே இந்த விளி பொருள் பொதிந்தது. நாய் லக்ஷ்மணனிடம் சொல்லவில்லை, ராமனிடமே சொல்ல விரும்புகிறது; நீதி வழங்குவது அரசனின் பொறுப்பே என்று அது அறிந்திருக்கிறது. ‘மீண்டும் மீண்டும் ஊளையிட்டு’ என்பது அதன் வேதனையைச் சுட்டுகிறது. லக்ஷ்மணனும் நாயை இழிவாகக் கருதவில்லை; அதன் சொல்லை அப்படியே ராமனுக்குத் தெரிவிக்கிறான் — இதில் பணியாளனின் கடமையுணர்வு தெரிகிறது. லக்ஷ்மணன் இருமுறை வந்து போவது கதையின் நாடகத்தன்மையைப் பெருக்குகிறது; அரசனின் வாயிலின் மரியாதையையும் காட்டுகிறது. மக்களின் இன்பத்தின் உச்சம் இது — மனிதர்களுக்குக் காரியமே இல்லை; ஒரே ஒரு விலங்கு மட்டும் துயருற்றிருக்கிறது.
லக்ஷ்மணனின் சொல்லைக் கேட்டு நாய் சொன்னது — ‘சௌமித்ரியே, கோயிலிலும் அரண்மனையிலும் அந்தணர்களின் இல்லங்களிலும் அக்னியும், நூறு வேள்வி செய்த இந்திரனும், சூரியனும், வாயுவும் உறைகின்றனர். நாங்கள் பிறவிகளுள் இழிந்தவர்கள்; ஆகவே இங்கே புகத் தகுதியற்றவர்கள். இங்கே புக என்னால் இயலாது — அரசர் உருவெடுத்த அறமே; அவர் உண்மை பேசுபவர், போரில் வல்லவர், எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபாடுடையவர். அந்த ராகவர் சந்தி, விக்ரஹம் முதலிய அரசியலின் ஆறு உத்திகளையும் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் காலத்தையும் அறிந்தவர்; நீதிநெறியை வகுப்பவர், எல்லாம் அறிந்தவர், எல்லாம் காண்பவர், மகிழ்விப்பவர்களுள் சிறந்த ராமர். அவரே சோமன், அவரே மிருத்யு, அவரே யமன், செல்வம் தரும் குபேரன், அக்னி, இந்திரன், சூரியன், வருணன். சௌமித்ரியே, நீர் அவரிடம் சொல்லும்; அந்த ராகவர் மக்களைக் காப்பவர். சௌமித்ரியே, அனுமதியின்றி நான் புக விரும்பவில்லை.’ இரக்கத்தால், கருணையால், பெருமைக்குரியவனும் பேரொளியுடையவனுமான லக்ஷ்மணன் உள்ளே புகுந்தான்; அரண்மனையுள் சென்று அவன் சொன்னான் — ‘கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவரே, பெருமானே, நீண்ட கைகளுடையவரே, நான் தெரிவிக்கவேண்டியதைக் கேளும். உம் ஆணையின்படி நான் அறிவித்ததற்கு ஏற்ப, ஒரு நாய் பணி நிமித்தம் உம் வாயிலுக்கு வந்து நிற்கிறது.’ லக்ஷ்மணனின் சொல்லைக் கேட்டு ராமன் சொன்னான் — ‘இங்கே பணி நிமித்தம் வந்து நிற்பது எதுவாயினும், அதை விரைவில் உள்ளே அழைத்து வா.’ நாயின் சொற்களில் அரசப் புகழ்ச்சியும் அரசநெறிக் கொள்கையும் கலந்துள்ளன — அரசன் எட்டுத் திக்குப் பாலகர்களின் ஒளியால் ஆனவன் என்ற மனுஸ்மிருதியின் கொள்கை இங்கே எதிரொலிக்கிறது. ‘அனுமதியின்றி’ என்பது அதன் மரியாதை உணர்வு — விலங்கும் அரண்மனையின் நியதிகளைப் பேணுகிறது. ராமன் பிறப்பைப் பார்க்கவில்லை; ‘பணி நிமித்தம் வந்தது எதுவாயினும்’ என்ற சொல்லால் அவன் அனைவரையும் சமமாகக் கருதுகிறான். நாயின் புகழ்ச்சியில் ராமன் விஷ்ணுவின் அவதாரம் என்பதும் தொனிக்கிறது — அவன் எல்லாத் தேவர்களும் ஆனவன். லக்ஷ்மணன் ‘இரக்கத்தால்’ உள்ளே புகுவது அவன் கருணையைச் சுட்டுகிறது; நாயின் பணிவைக் கண்டு அவன் மீண்டும் ராமனுக்குத் தெரிவிக்கச் செல்கிறான். இவ்வாறு சர்க்கம் நீதியின் எல்லாரையும் தழுவும் தன்மையை அறிவிக்கிறது — அரசனின் வாயில் எல்லா உயிர்களுக்கும் திறந்திருக்கிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் நாயின் முறையீடும் ராமனின் தீர்ப்பும் விவரிக்கப்படுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे प्रक्षिप्तः सर्गः॥ १॥