சர்க்கம்
யயாதியின் மூப்புப் பரிமாற்றமும் பொறுமையும்
மூப்பை ஏற்க யது மறுத்தல், பூரு ஏற்றல், யயாதி இளமையை அனுபவித்தல், மூப்பைத் திரும்பப் பெறுதல், பூருவின் முடிசூட்டல், யதுவுக்குச் சாபம், கதையின் நிறைவு, விடியலின் வருணனை
உசனஸ் சினந்ததைக் கேட்டு, அப்போது வருந்திய நகுஷன் மகன் யயாதி கடுமையான மூப்பை அடைந்து யதுவிடம் சொன்னான் — ‘யதுவே, நீ அறம் அறிந்தவன்; எனக்காக என்னுடைய இந்தக் கடுமையான மூப்பை ஏற்றுக்கொள். பெரும்புகழுடைய மகனே, நான் இன்பங்களை அனுபவிப்பேன். மனிதருள் காளையே, இன்னும் புலனின்பங்களில் நான் நிறைவடையவில்லை; விருப்பம்போல அனுபவித்த பின் மீண்டும் மூப்பைப் பெற்றுக்கொள்வேன்.’ அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு யது மனிதருள் காளையான தந்தைக்கு மறுமொழி சொன்னான் — ‘உம் அன்புக்குரிய மகனான பூருவே மூப்பை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். அரசே, செல்வத்திலும் அரசுரிமையிலும் உம் அருகாமையிலும் நெருக்கத்திலும் நான் புறக்கணிக்கப்பட்டவன். அரசே, நீர் யாரோடு சேர்ந்து உணவருந்துகிறீரோ அவர்களே ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.’ யயாதியின் முதல் எதிர்வினை கவனிக்கத்தக்கது — அவன் சுக்கிரருக்கு எதிர்ச்சாபம் இடவில்லை, சினமும் கொள்ளவில்லை; சாபத்தை ஏற்றுக்கொண்டு ஒரு வழியைச் சிந்திக்கிறான். இதுவே நிமியிடம் இல்லாத பொறுமை — இதைப் பின்னர் ராமனே சொல்கிறான். ‘கடுமையான மூப்பு’ என்பது தீவிரமான முதுமை. யதுவின் சொற்கள் கசப்பானவை, ஆனால் நியாயமானவை — அன்பில் பங்கு பெறுபவனே சுமையிலும் பங்கு பெறவேண்டும். முந்தைய சர்க்கத்தில் விவரிக்கப்பட்ட அவமதிப்பு அவன் இதயத்தில் இன்னும் கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது; ‘நான் புறக்கணிக்கப்பட்டவன்’ என்ற சொல் அவனுடைய நீண்டகால வேதனையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் தந்தையின் ஆணையை மறுப்பது அறத்தின் பார்வையில் குற்றம்; அதன் விளைவு பின்னர் தெரிகிறது.
அவனுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு அரசன் பூருவிடம் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, எனக்காக இந்த மூப்பை ஏற்றுக்கொள்.’ நகுஷன் மகன் இவ்வாறு சொன்னதும் பூரு கைகூப்பிச் சொன்னான் — ‘நான் பேறு பெற்றேன், அருள் பெற்றேன்; உம் ஆணையில் நிலைத்திருக்கிறேன்.’ பூருவின் சொல்லை அறிந்து நகுஷன் மகன் பேருவகையுடன் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்து, அந்த மூப்பை அவனுக்கு மாற்றினான். பின்னர் அந்த அரசன் இளைஞனாகி, ஆயிரக்கணக்கான வேள்விகளைச் செய்து, பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பூமியை ஆண்டான். பூருவின் மறுமொழி மகனின் கடமைக்கு ஓர் இலக்கணம் — அவன் கேள்வி கேட்கவில்லை, காரணம் கேட்கவில்லை; தந்தையின் ஆணையையே அருளாகக் கருதுகிறான். ‘நான் பேறு பெற்றேன்’ என்ற சொல், தந்தைக்குத் தொண்டு செய்யும் வாய்ப்பே தனக்குப் பேறு என்பதைச் சுட்டுகிறது. யயாதியும் இளமையை இன்பத்துக்கு மட்டுமன்றி வேள்விகளுக்கும் மக்களைக் காப்பதற்கும் பயன்படுத்துகிறான்; ஆகவே அவனுடைய இன்பமும் அறத்தைப் பின்பற்றியதே. இங்கே ராமாயணத்தின் முதன்மைக் கருப்பொருள் — தந்தையின் ஆணையைப் பேணுதல் — மீண்டும் எதிரொலிக்கிறது; ஏனெனில் ராமனும் தந்தையின் சொல்லுக்காகக் காட்டுக்குச் சென்றான். பூரு இளமையைத் துறந்தது ராமன் அரசைத் துறந்ததோடு ஒப்பிடத்தக்கது; இருவருமே தந்தையின் வாய்மையைக் காத்தனர். கேட்போர் இங்கே ராமனின் சொந்த வாழ்க்கையின் நிழலைக் காண்கின்றனர். ‘மூப்பை மாற்றினான்’ என்ற சொற்றொடர் தவவலிமையின் அற்புதமான ஆற்றலைச் சுட்டுகிறது — சுக்கிரரின் சாபத்தையும் மற்றொருவர்மீது வைக்க முடியும், அவர் தாமே விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டால். ஆகவே பூருவின் ஏற்பே இந்த வழிக்கு அடிப்படை.
பின்னர் நீண்ட காலத்துக்குப் பின் அரசன் பூருவிடம் சொன்னான் — ‘மகனே, என் மூப்பைக் கொண்டுவா; நான் உன்னிடம் ஒப்படைத்ததைத் திருப்பித் தா. மகனே, அடைக்கலப் பொருளாகவே என் மூப்பை உன்மீது மாற்றினேன்; ஆகவே அந்த மூப்பைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்வேன்; வருந்தாதே. நீண்ட கைகளுடையவனே, என் ஆணையை ஏற்றதால் மகிழ்ந்தேன்; மகிழ்ச்சியுடன் உன்னை மனிதர்தலைவனாக அரசில் முடிசூட்டுவேன்.’ மகன் பூருவிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நகுஷன் மகனான அரசன் யயாதி சினங்கொண்டு, தேவயானியின் மகனான யதுவிடம் சொன்னான் — ‘க்ஷத்திரிய உருவில் அணுகுதற்கரிய ராக்ஷசனாக நீ எனக்குப் பிறந்திருக்கிறாய்; நீ என் ஆணையை மீறுகிறாய்; ஆகவே மக்களுக்கு அரசனாகும் உரிமையில் பயனற்றவனாவாய். குருவுக்கு நிகரான தந்தையாகிய என்னை நீ அவமதிப்பதால், கொடிய ராக்ஷசர்களான யாதுதானர்களைப் பெறுவாய். கெட்ட புத்தியுடைய உன் சந்ததி சந்திர குலத்தில் தோன்றிய வம்சத்தில் அரசுரிமையில் நிலைக்காது; உன் வம்சமும் உன்னைப் போலவே அடங்காததாகும்.’ அரசைப் பெருக்கும் பூருவிடம் இவ்வாறு சொல்லி, அவனை முடிசூட்டிச் சிறப்பித்து, ராஜரிஷி ஆசிரமத்தில் புகுந்தான். ‘ந்யாஸம்’ (அடைக்கலப் பொருள்) என்ற சொல் முக்கியமானது — மூப்பு பூருவுக்கு உரிமையானதன்று, ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருள் மட்டுமே; ஆகவே யயாதி அதைத் திரும்பப் பெறுகிறான், மகன் துயருறுவதை விரும்பவில்லை. இங்கே யயாதி சுக்கிரரிடம் பொறுமை காட்டுகிறான், ஆனால் யதுவிடம் சினத்தைக் காட்டுகிறான் — தந்தையின் ஆணையை மீறுவது அவன் பார்வையில் மன்னிக்க இயலாதது. ‘நீ எனக்கு ராக்ஷசனாகப் பிறந்தாய்’ என்ற சொல் உருவகம் — நடத்தையால் ராக்ஷசன், பிறப்பால் அன்று. சாபத்தின் விளைவு — யதுவின் வம்சம் சந்திர குலத்தில் அரசுரிமை பெறாது; எனினும் அந்த வம்சம் பின்னர் யாதவர்கள் என்று புகழ்பெற்றது. ஆசிரமத்தில் புகுதல் வானப்பிரஸ்த நிலையைக் குறிக்கிறது — யயாதி இன்பங்களை அனுபவித்த பின் இறுதியில் துறவை ஏற்கிறான்.
பின்னர் நீண்ட காலத்துக்குப் பின் நகுஷன் மகனான அந்த அரசன் யயாதி விதித்த முடிவான மரணத்தை அடைந்து, மூன்றாம் உலகமான சுவர்க்கத்துக்குச் சென்றான். பெரும்புகழுடைய பூரு பேரறத்துடன் கூடியவனாக, காசி நாட்டில் சிறந்த நகரமான பிரதிஷ்டானத்தில் அந்த அரசை ஆண்டான். அரச வம்சத்திலிருந்து விலக்கப்பட்ட யதுவோ கிரௌஞ்சவனத்தில், அணுகுதற்கரிய ஒரு நகரில், ஆயிரக்கணக்கான யாதுதானர்களைப் பெற்றான். பின்னர் ராமன் நிறைவுசெய்கிறான் — ‘உசனஸ் இட்ட இந்தச் சாபத்தை யயாதி க்ஷத்திரிய நெறிப்படி தாங்கிக்கொண்டான்; அத்தகைய சாபத்தை நிமி பொறுக்கவில்லை. அன்பனே, இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன. நிருகனுக்கு நேர்ந்ததுபோல நமக்குக் குற்றம் நேராதிருக்க, நாம் எல்லாப் பணி நிமித்தம் வருவோருக்கும் காட்சி தருவதைக் கடைப்பிடிப்போம்.’ சந்திரனைப் போன்ற முகமுடைய ராமன் இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், அப்போது வானத்தில் விண்மீன்கள் மிக அரிதாயின — நட்சத்திரங்கள் குறைந்தன; கிழக்குத் திசை செங்கதிர்களால் சிவந்து, மலர்ச்சாற்றால் சாயமேற்றிய ஆடையைப் போர்த்திக்கொண்டவள் போல விளங்கியது. இங்கே மூன்று சர்க்கங்களின் கதைகளையும் ராமன் ஒரே இழையில் இணைக்கிறான் — நிருகன் (காட்சி தராமையின் குற்றம்), நிமி (பொறுமையின்மை), யயாதி (பொறுமை). ராமனின் முடிவு நடைமுறைக்குரியது — நிருகனின் குற்றம் நேராதிருக்கப் பணி நிமித்தம் வருவோருக்கு நாம் காட்சி தருவோம். இவ்வாறு கதைகளின் தொடர் மீண்டும் அரசநெறியிலேயே முடிகிறது. ‘சர்வகாரிணாம்’ என்பது பணி நிமித்தம் வரும் அனைவருக்கும் என்று பொருள். இறுதிச் சுலோகம் மாலினீ யாப்பில் விடியலை வருணிக்கிறது — இரவு கதைகளாலேயே கழிந்தது; அடுத்த சர்க்கத்தில் விடியற்காலையில் ச்யவனர் முதலிய முனிவர்கள் வருகின்றனர். மலர்ச்சாற்றால் சாயமேற்றிய ஆடை என்ற உவமை கிழக்குத் திசையைப் புதுமணப்பெண்ணைப் போல வருணிக்கிறது. ராமனின் முகம் சந்திரனைப் போன்றது என்ற அடைமொழி, இரவின் முடிவை நோக்கி ஒரு நுட்பமான சைகையைத் தருகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः॥ ५९॥