சர்க்கம்
யயாதிக்குச் சுக்கிரனின் சாபம்
நிமியின் பொறுமையின்மை குறித்த லக்ஷ்மணனின் விமர்சனம், பொறுமை பற்றி ராமனின் அறிவுரை, யயாதியின் இரு மனைவியர், யதுவின் துயரம், தேவயானியின் சினம், சுக்கிராசாரியாரின் வருகை, நகுஷன் மகனுக்கு மூப்புச் சாபம்
ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், பகைவீரர்களைக் கொல்லும் லக்ஷ்மணன் ஒளியால் சுடர்விடுவதுபோலத் தோன்றிய மகாத்மாவான ராமனிடம் சொன்னான் — ‘அரசர்களுள் புலியே, உடலற்றுப்போன நிமியும் முனிவர் வசிஷ்டரும் பற்றிய இந்தப் பழைய நிகழ்ச்சி மிகவும் அற்புதமானது, வியப்பூட்டுவது. ஆனால் நிமி க்ஷத்திரியன், சூரன், அதிலும் சிறப்பாக வேள்வியில் தீட்சை பெற்றவன்; இருந்தும் அந்த அரசன் மகாத்மாவான வசிஷ்டரிடம் பொறுமை காட்டவில்லை.’ அவன் இவ்வாறு சொன்னதும், க்ஷத்திரியர்களுள் காளையும், மகிழ்விப்பவர்களுள் சிறந்தவனுமான ராமன், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனும் சுடர்விடும் ஒளியுடையவனுமான தம்பி லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘வீரனே, எல்லா மனிதர்களிடமும் பொறுமை காணப்படுவதில்லை. சௌமித்ரியே, பொறுத்தற்கரிய சினத்தையும் யயாதி எவ்வாறு பொறுத்தான் என்பதை, சத்துவ குணத்தைப் பின்பற்றி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கேள்.’ லக்ஷ்மணனின் ஆட்சேபம் நுட்பமானது — தீட்சை பெற்ற வேள்வித் தலைவனுக்குச் சினம் சிறப்பாக விலக்கப்பட்டது; ஏனெனில் தீட்சை அமைதியையும் அடக்கத்தையும் வேண்டுகிறது. நிமி தன் குருவுக்கு எதிர்ச்சாபம் இட்டான்; ஆகவே அவன் தீட்சையின் நெறியிலிருந்து நழுவினான் என்பது லக்ஷ்மணனின் கருத்து. ராமன் அதை மறுக்கவில்லை, ஏற்றுக்கொள்கிறான் — பொறுமை அரிய பண்பு, எல்லாரிடமும் காணப்படுவதில்லை. பின்னர் அவன் எதிர்மாறான ஓர் எடுத்துக்காட்டைத் தருகிறான் — சாபம் பெற்றும் எதிர்ச்சாபம் இடாத யயாதி. ‘சத்துவ குணத்தைப் பின்பற்றி’ என்ற சொல்லால் ராமன், இந்தக் கதை சத்துவ குணத்தை வெளிப்படுத்துவது, ரஜோ குணத்தின் விளைவான சினத்துக்கு எதிரானது என்று சுட்டுகிறான். இவ்வாறு நிமியின் கதையும் யயாதியின் கதையும் ஒப்பிடுவதற்காக அருகருகே வைக்கப்பட்டுள்ளன — ஒன்று பொறுமையின்மைக்கு, மற்றொன்று பொறுமைக்கு. லக்ஷ்மணன் இயல்பிலேயே சினமுடையவன் என்பது ராமாயணத்தில் புகழ்பெற்றது; ஆகவே இந்த அறிவுரை அவன் இயல்பைச் செம்மைப்படுத்துவதற்கும் பயன்படுகிறது. ராமன் விமர்சனத்தைத் தடுக்கவில்லை; ஆனால் அதற்கான தீர்வைக் கதையால் தருகிறான். ‘மகிழ்விப்பவர்களுள் சிறந்தவனான ராமன்’ என்ற அடைமொழி ‘ராமன்’ என்ற பெயரின் வேர்ப்பொருளைச் சுட்டுகிறது.
‘நகுஷனின் மகனான, நகரமக்களின் செழிப்பை வளர்த்த யயாதி என்ற அரசன் இருந்தான். அன்பனே, அவனுக்கு உலகில் அழகில் இணையற்ற இரு மனைவியர் இருந்தனர். நகுஷனின் மகனான அந்த ராஜரிஷியின் ஒரு மனைவி மதிக்கப்பட்டவளும் அன்புக்குரியவளும் ஆவாள் — விருஷபர்வனின் மகளான தைத்தியப் பெண் சர்மிஷ்டை. மனிதருள் காளையே, யயாதியின் மற்றொரு மனைவி உசனஸ் எனப்படும் சுக்கிராசாரியாரின் மகளான, அழகிய இடையுடைய தேவயானி; அவளோ அரசனுக்கு அன்புக்குரியவளாக இல்லை. அவர்கள் இருவருக்கும் அழகும் அடக்கமும் உடைய இரு மகன்கள் பிறந்தனர் — சர்மிஷ்டை பூருவைப் பெற்றாள்; தேவயானி அப்போது யதுவைப் பெற்றாள். பூரு தன் நற்பண்புகளாலும் தாயின் மீதான அன்பாலும் அரசனுக்கு அன்புக்குரியவனாக இருந்தான். அப்போது துயரத்தில் ஆழ்ந்த யது தன் தாயிடம் சொன்னான் — “எளிதாக அருஞ்செயல் புரியும் தேவரான பார்க்கவரின் குலத்தில் பிறந்த நீ, இதயத்தில் குடிகொண்ட பொறுத்தற்கரிய துயரத்தையும் அவமதிப்பையும் பொறுத்துக்கொள்கிறாய். தேவி, நாம் இருவரும் சேர்ந்து நெருப்பில் புகுவோம்; அரசன் தைத்தியன் மகளுடன் பல இரவுகள் இன்புற்றிருக்கட்டும். அல்லது இதை நீ பொறுத்துக்கொள்வதானால், நான் சாக எனக்கு அனுமதி தரவேண்டும். நீ பொறுத்துக்கொள்; நான் பொறுக்கமாட்டேன்; நான் சாவேன்; இதில் ஐயமில்லை.”’ இங்கே கதையின் முரண் — அந்தணர் மகள் தேவயானி புறக்கணிக்கப்படுகிறாள், தைத்தியர் மகள் சர்மிஷ்டை அன்புக்குரியவள். அரசனின் சார்பு மகன்கள்வரையும் நீள்கிறது — பூரு அன்புக்குரியவன், யது புறக்கணிக்கப்பட்டவன். யதுவின் சொற்களில் இளைஞனின் தன்மானமும் துயரமும் தெரிகின்றன; தாயின் அவமதிப்பைத் தன் அவமதிப்பாகவே அவன் கருதுகிறான். ‘நீ பொறுத்துக்கொள், நான் பொறுக்கமாட்டேன்’ என்ற சொல் சர்க்கத்தின் பொறுமை என்ற கருப்பொருளை மீண்டும் எழுப்புகிறது — தாய் பொறுக்கிறாள், மகன் பொறுக்கவில்லை. நெருப்பில் புகும் யோசனை அவன் நம்பிக்கையிழப்பின் உச்சம். ‘பார்க்கவரின் குலத்தில் பிறந்தவள்’ என்று நினைவூட்டுவதன் மூலம் அவன் தாயின் குலப்பெருமையை எழுப்புகிறான்; அதனால் பின்னர் சுக்கிரர் அழைக்கப்படுகிறார்.
‘மிகவும் வருந்தி அழுதுகொண்டிருந்த மகனின் சொற்களைக் கேட்டு, மிகவும் சினங்கொண்ட தேவயானி அப்போது தன் தந்தையை நினைத்தாள். மகளின் அந்தக் குறிப்பை — மனத்தில் இருந்ததை — அறிந்துகொண்டு பார்க்கவர் அப்போது விரைந்து தேவயானி இருந்த இடத்துக்கு வந்தார். இயல்பு நிலையில் இல்லாமல், மகிழ்ச்சியிழந்து, உணர்விழந்தவள் போல இருந்த மகளைக் கண்டு தந்தை “இது என்ன?” என்று கேட்டார். சுடர்விடும் ஒளியுடைய தந்தையான பார்க்கவர் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோது, மிகவும் சினங்கொண்ட தேவயானி சொன்னாள் — “முனிவர்களுள் சிறந்தவரே, நான் கூரிய நெருப்பையோ நஞ்சையோ நீரையோ உண்பேன், அல்லது அவற்றில் புகுவேன்; ஆனால் உயிர்வாழ இயலாது. துயருற்று அவமதிக்கப்பட்ட என்னை நீர் அறியவில்லை. அந்தணரே, ஒரு மரம் அவமதிக்கப்படும்போது அதைச் சார்ந்து வாழ்பவையும் வெட்டப்படுகின்றன. பார்க்கவரே, ராஜரிஷி அவமதிப்போடு உம்மை இகழ்ந்து என்னை அவமதிக்கிறான்; என்னைச் சிறிதும் மதிப்பதில்லை.”’ தேவயானியின் உவமை ஆழமானது — மரம் சுக்கிரர்; அதைச் சார்ந்த பூக்கள், கனிகள் அல்லது பறவைகள் தேவயானி; மரம் இகழப்படும்போது அதைச் சார்ந்தவையும் அழிகின்றன. ஆகவே அரசனின் அவமதிப்பு அவளுக்கு மட்டுமன்று, அவள் தந்தைக்கும் அவமதிப்பே என்று அவள் சுட்டுகிறாள். நினைத்த மாத்திரத்தில் தந்தை வந்தது சுக்கிரரின் தவவலிமையையும் மகள்மீதான பாசத்தையும் காட்டுகிறது. ‘உணர்விழந்தவள் போல’ என்ற சொல் அவள் துயரத்தின் ஆழத்தை வருணிக்கிறது — அவள் மயங்கியவள் போல இருந்தாள். தந்தையின் மீண்டும் மீண்டும் கேட்ட கேள்வி அவர் கவலையைச் சுட்டுகிறது. நெருப்பு, நஞ்சு, நீர் என்ற மூன்று மரண வழிகளைக் குறிப்பிடுவது அவள் உறுதியின் வலிமையைக் காட்டுகிறது. தாயும் மகனும் இருவருமே சாவைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர் — யது நெருப்பில் புகுவதை, தேவயானி நெருப்பு, நஞ்சு, நீர் ஆகியவற்றை; இவ்வாறு குடும்பம் முழுவதன் துயரமும் காட்டப்படுகிறது. அரசனின் ஒரே ஒரு சார்புநிலை மனைவி, மகன், மாமனார் ஆகிய மூவருக்கும் துன்பமாயிற்று — இதுவும் அரசநெறி பற்றிய ஓர் அறிவுரை.
‘அவளுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டுச் சினத்தால் சூழப்பட்ட பார்க்கவர் நகுஷன் மகனான யயாதியை நோக்கிப் பேசத் தொடங்கினார் — “நகுஷன் மகனே, தீய உள்ளம் கொண்ட நீ என்னை அவமதிப்பதால், வயதால் மூப்படைந்து தளர்ச்சியை அடைவாய்.” இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மகளைத் தேற்றி, பெரும்புகழ் பெற்ற அந்தப் பிரம்மரிஷி பார்க்கவர் மீண்டும் தம் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றார். இவ்வாறு அந்தணர்களுள் சிறந்தவர்களில் முதன்மையானவரும் சூரியனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவருமான அவர், மகள் தேவயானியைத் தேற்றி, நகுஷன் மகனுக்குச் சாபமிட்டு மீண்டும் சென்றார்.’ சுக்கிரரின் சாபம் அவமதிப்புக்கு ஏற்றது — இளமைச் செருக்கால் மனைவியை அவமதிப்பவனின் இளமையே பறிக்கப்படவேண்டும். ‘துராத்மவான்’ என்ற வடிவம் அச்சுப் பதிப்பில் இவ்வாறு உள்ளது; அதன் பொருள் ‘தீய உள்ளம் கொண்டவன்’. இங்கே கவனிக்கவேண்டியது — யயாதி நேரில் இல்லை; இருந்தும் சாபம் அவனை அடைகிறது. சுக்கிரர் அந்தணர்; ஆகவே அவர் சொல் வஜ்ராயுதத்துக்கு நிகரானது. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்து, முந்தைய சுலோகத்தின் பொருளைக் கவிதை அழகுடன் மீண்டும் சொல்கிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் யயாதியின் எதிர்வினை விவரிக்கப்படுகிறது — அவன் சினம் கொள்ளவில்லை, சுக்கிரருக்கு எதிர்ச்சாபம் இடவில்லை; மாறாகச் சாபத்தை ஏற்றுக்கொண்டு மகன்களின் உதவியை வேண்டுகிறான். இதுவே நிமியிடம் இல்லாத பொறுமை. சுக்கிரர் தைத்தியர்களின் குரு; சர்மிஷ்டையோ தைத்திய அரசனின் மகள்; ஆகவே அவர் சாபத்தில், தைத்தியர் மகள்பால் காட்டிய சார்புக்கான தண்டனையும் அடங்கியுள்ளது. சாபமிட்டதும் அவர் உடனே தம் இருப்பிடத்துக்குத் திரும்புகிறார் — அவர் நோக்கம் மகளைக் காப்பது மட்டுமே; யயாதியுடன் வாதிடுவதன்று.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डेऽष्टपञ्चाशः सर्गः॥ ५८॥