சர்க்கம்
வசிஷ்டரின் புதிய உடலும் நிமி கண்களில் வசித்தலும்
குடத்திலிருந்து அகஸ்தியரும் வசிஷ்டரும் தோன்றுதல், இக்ஷ்வாகு வசிஷ்டரைப் புரோகிதராகத் தேர்ந்தெடுத்தல், நிமியின் உடலைப் பாதுகாத்தல், தேவர்களின் வரம், எல்லா உயிர்களின் கண்களிலும் நிமி வசித்தல், அரணியைக் கடைந்ததால் மிதி ஜனகன் தோன்றுதல்
தெய்வீகமானதும் வியப்பூட்டுவதுமான அந்தக் கதையைக் கேட்டு லக்ஷ்மணன் பெருமகிழ்ச்சியுடன் ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘காகுத்ஸ்தரே, உடல்களைத் துறந்த, தேவர்களால் மதிக்கப்பட்ட அந்த அந்தணரும் அரசனும் மீண்டும் எவ்வாறு உடலோடு இணைந்தனர்?’ அவனுடைய அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டு, உண்மையான வீரமுடைய ராமன் மகாத்மாவான வசிஷ்டரின் அந்தக் கதையைச் சொன்னான் — ‘ரகுகுலச் சிறந்தவனே, மகாத்மாக்களான மித்ராவருணர்களின் ஒளியால் நிறைந்த அந்தக் குடத்தில், ஒளிமயமான இரு அந்தணர்கள், முனிவர்களுள் சிறந்தவர்கள், தோன்றினர். அங்கே முதலில் பூஜ்யரான அகஸ்திய முனிவர் தோன்றினார்; அவர் மித்ரனிடம் “நான் உம் மகனல்லன்” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து விலகிச் சென்றார். ஏனெனில், மித்ரனின் அந்த ஒளி ஊர்வசியின் பொருட்டு முன்னரே இடப்பட்டிருந்தது; அந்த ஒளி, வருணனின் ஒளி இருந்த அந்தக் குடத்திலேயே சேர்ந்தது. சிறிது காலத்துக்குப் பின் மித்ராவருணர்களிடமிருந்து தோன்றிய, ஒளி நிறைந்த வசிஷ்டர் பிறந்தார்; அவர் இக்ஷ்வாகுக்களின் குலதெய்வம். அன்பனே, பேரொளியுடைய இக்ஷ்வாகு, பிறந்த உடனேயே பழிக்கப்படாத அவரை இந்தக் குலத்தின் நன்மைக்காகப் புரோகிதராகத் தேர்ந்தெடுத்தான். அன்பனே, இவ்வாறு புதிய உடல் பெற்ற மகாத்மாவான வசிஷ்டரின் தோற்றம் சொல்லப்பட்டது; இனி நிமிக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதைக் கேள்.’ இங்கே அகஸ்தியரும் வசிஷ்டரும் உடன்பிறந்தவர்கள் என்பது சுட்டப்படுகிறது — இருவரும் ஒரே குடத்திலிருந்து பிறந்தவர்கள்; ஆகவே அகஸ்தியர் ‘கும்பயோனி’, ‘கும்பசம்பவர்’ (குடத்தில் பிறந்தவர்) என்று புகழ்பெற்றவர். இந்தக் கதைகளின் தொடக்கத்தில் அகஸ்தியரே ராமனின் அவையில் இருந்தார்; ஆகவே இந்தக் குறிப்பு கேட்போருக்குச் சுவையானது. அகஸ்தியர் மித்ரனிடமிருந்து விலகினார்; ஏனெனில் அவர் பிறப்பில் மித்ரனின் ஒளிக்கும் ஊர்வசிக்கும் தொடர்பு இருந்ததே தவிர, நேரடியான தந்தைமை இல்லை. வசிஷ்டர் ‘இக்ஷ்வாகுக்களின் தெய்வம்’ — ரகுகுலத்தின் குலகுரு; ராமனுக்கும் குரு. பிறந்த உடனேயே அவர் புரோகிதராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது அவருடைய முற்பிறவியின் பெருமையை நினைவுகூர்வதோடு பொருந்துகிறது; ஏனெனில் அவர் முன்னரும் பிரம்மனின் மகனாகவும் நிமியின் குலப் புரோகிதராகவும் இருந்தார். ‘மீண்டும் என் ஆளுகைக்குட்பட்ட மகனாவாய்’ என்ற பிரம்மனின் சொல் இங்கே நிறைவேறியது.
‘உடலற்றுப்போன அரசனைக் கண்டு, அறிவுடைய அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் தாங்களே அவனுடைய வேள்வித் தீட்சையை நடத்தி வேள்வியை நிறைவு செய்தனர். அந்தணருள் சிறந்த அவர்கள் நகரமக்களோடும் பணியாளர்களோடும் சேர்ந்து, நறுமணப் பொருள்கள், மாலைகள், ஆடைகள் கொண்டு அந்த அரசனின் உடலைப் பாதுகாத்தனர். பின்னர் வேள்வி முடிந்ததும் பிருகு அங்கே இவ்வாறு சொன்னார் — “அரசே, உன்னிடம் மகிழ்ந்தேன்; உன் உணர்வை மீட்டுக் கொண்டுவருவேன்.” மிகவும் மகிழ்ந்த தேவர்கள் அனைவரும் நிமியின் உணர்விடம் சொன்னார்கள் — “ராஜரிஷியே, வரம் கேள்; உன் உணர்வு எங்கே நிலைநிறுத்தப்படவேண்டும்?” தேவர்கள் அனைவரும் இவ்வாறு கேட்டதும் நிமியின் உணர்வு அப்போது சொன்னது — “தேவர்களுள் சிறந்தவர்களே, எல்லா உயிர்களின் கண்களிலும் நான் வசிப்பேனாக.” தேவர்கள் நிமியின் உணர்விடம் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சொன்னார்கள் — “காற்றுருவாக நீ எல்லா உயிர்களின் கண்களிலும் உலவுவாய். நிலவுலகத் தலைவனே, காற்றுருவாக உலவும் உனக்கு ஓய்வளிப்பதற்காகக் கண்கள் மீண்டும் மீண்டும் இமைக்கும்.”’ இங்கே ‘நிமேஷம்’ (இமைத்தல்) என்ற சொல்லின் வேர்ப்பொருள் கதை வடிவில் தரப்படுகிறது — கண்கள் மூடுதல் நிமியின் ஓய்வு என்று. நிமி மீண்டும் உடலை விரும்பவில்லை; ஓர் உடலுக்குப் பதிலாக எல்லாருடைய கண்களிலும் வசிப்பதை வரமாகக் கேட்கிறான் — இதுவே அவனுடைய துறவின் தனிச்சிறப்பு. முனிவர்களும் நகரமக்களும் அவன் உடலைப் பாதுகாத்தது அவனிடம் மக்கள் கொண்ட அன்பைக் காட்டுகிறது. பிருகு இந்த வேள்விக்கு முன்னரே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தார்; ஆகவே அவரே முதலில் வரம் தருகிறார். வசிஷ்டர் புதிய உடலைப் பெற்றார்; நிமியோ உடலற்றவனாகவே எங்கும் நிறைந்தவனானான் — இரு சாபங்களின் விளைவும் வேறுபட்டவை, ஆனால் இரண்டுமே நன்மை பயப்பவை. ‘உன் உணர்வு எங்கே நிலைநிறுத்தப்படவேண்டும்’ என்ற கேள்வி நிமியின் சுதந்திரத்தை மதிக்கிறது. தேவர்கள் வரம் தருகிறார்கள், ஆனால் அதன் வடிவத்தை நிமியே தீர்மானிக்கிறான். இவ்வாறு நிமியின் சாபமும் இறுதியில் வரமாயிற்று — உடலற்றவனாக இருந்தும் அவன் எல்லா உயிர்களின் கண்களிலும் என்றும் வசிக்கிறான்; ஒவ்வொரு கணமும் நினைக்கப்படுகிறான். இதனால்தான் உலகில் கண் இமைத்தல் ‘நிமியின்’ ஓய்வு என்று புகழ்பெற்றது.
‘இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுத் தேவர்கள் அனைவரும் வந்தவழியே சென்றனர். மகாத்மாக்களான முனிவர்களும் நிமியின் உடலை எடுத்துக்கொண்டு வந்தனர். அங்கே அரணிக்கட்டையை வைத்து, அந்த மகாத்மாக்கள் நிமிக்கு மகன் பிறப்பதற்காக மந்திரங்களாலும் ஹோமங்களாலும் தங்கள் ஆற்றலாலும் கடைந்தனர். அரணி கடையப்பட்டபோது பெருந்தவமுடைய ஒரு மகன் தோன்றினான். கடைதலால் (மதனத்தால்) பிறந்ததால் அவனை மிதி என்று அழைத்தனர்; பிறப்பித்ததால் (ஜனனத்தால்) ஜனகன் ஆனான். உடலற்றவனிடமிருந்து (விதேகனிடமிருந்து) தோன்றியதால் அவன் வைதேஹன் என்று நினைக்கப்படுகிறான். இவ்வாறு விதேக நாட்டின் முதல் அரசனாக முதல் ஜனகன் தோன்றினான்; பேரொளியுடைய அவன் பெயர் மிதி; அவனால் இந்தக் குலம் மைதிலக் குலமாயிற்று. அன்பனே, இவ்வாறு அரசர்களுள் சிறந்தவனின் சாபத்தால் அந்தணருக்கு நேர்ந்ததும், அந்தணரின் சாபத்தால் அரசனுக்கு நேர்ந்ததுமான அற்புதமான பிறப்பின் காரணத்தை எல்லாம் முழுமையாக நான் சொல்லிவிட்டேன்.’ இது மிதிலை வம்சத்தின் தோற்றக் கதை — சீதையின் தந்தையான ஜனகனின் குலத்தின் வேர். ‘மிதி’, ‘ஜனகன்’, ‘வைதேஹன்’ என்ற மூன்று பெயர்களின் வேர்ப்பொருளும் ஒரே சுலோகத்தில் தரப்படுகின்றன — கடைதல், பிறப்பித்தல், உடலற்றவன் ஆகியவற்றிலிருந்து. ஆகவேதான் சீதை ‘மைதிலி’, ‘ஜானகி’, ‘வைதேகி’ என்ற பெயர்களால் புகழ்பெற்றவள். சீதையைக் கைவிட்ட பின் ராமன் இந்தக் கதைகளைச் சொல்கிறான்; ஆகவே இங்கே சீதையின் குலத்தை நினைவுகூர்வது கருணையை எழுப்புகிறது. அரணியைக் கடைவதால் நெருப்பு தோன்றுவதுபோல மகன் பிறக்கிறான் — ஆகவே ஜனகனின் குலம் நெருப்பைப் போலத் தூய்மையானது. இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் சர்க்கத்தை நிறைவுசெய்து இரு கதைகளின் சாரத்தையும் தருகிறது. அதில் ‘அரசர்களுள் சிறந்தவனின் சாபத்தால் அந்தணருக்கு’, ‘அந்தணரின் சாபத்தால் அரசனுக்கு’ என்ற ஒத்த அமைப்பு இரு சாபங்களின் பரஸ்பரத் தன்மையைக் கவிதை அழகுடன் வெளிப்படுத்துகிறது. கதையின் நிறைவால் லக்ஷ்மணனின் கேள்விக்கு முழு விடை தரப்பட்டது; அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் நிமியிடம் பொறுமை இல்லாததைப் பற்றிக் கேட்கிறான்; அதன் பின் யயாதியின் கதை தொடங்குகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः॥ ५७॥