சர்க்கம்
வசிஷ்டர் மித்ராவருணர்களின் ஒளியுள் புகுதல், ஊர்வசியின் சாபம்
காற்றுருவான வசிஷ்டர் பிரம்மனிடம் செல்லுதல், மித்ராவருணர்களின் ஒளியுள் புகும்படி ஆணை, ஊர்வசியின்மீது வருணனின் காமம், குடத்தில் ஒளியை இடுதல், மித்ரனின் சாபம், புரூரவனிடம் ஊர்வசியின் வாழ்க்கை
ராமனின் சொற்களைக் கேட்டு, பகைவீரர்களைக் கொல்லும் லக்ஷ்மணன் கைகூப்பி, சுடர்விடும் ஒளியுடைய ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘காகுத்ஸ்தரே, தேவர்களால் மதிக்கப்பட்ட அந்த அந்தணரும் அரசனும் உடல்களைத் துறந்த பின் மீண்டும் எவ்வாறு உடலோடு இணைந்தனர்?’ லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு கேட்டதும், பேரொளியுடைய இக்ஷ்வாகு நந்தனனான ராமன் மனிதருள் காளையான லக்ஷ்மணனுக்கு மறுமொழி சொன்னான் — ‘ஒருவரையொருவர் சபித்ததால் உடலை விட்ட, அறவழியினரும் தவச்செல்வருமான அந்த அரசனும் அந்தண முனிவரும் காற்றுருவானார்கள்.’ லக்ஷ்மணனின் அறிவார்வம் கதையின் அடுத்த பகுதியைத் தொடங்கிவைக்கிறது. ‘தேவர்களால் மதிக்கப்பட்டவர்கள்’ என்ற அடைமொழி, சாபத்தாலும் அவர்கள் தங்கள் பெருமையை இழக்கவில்லை, தேவர்கள் அவர்களை மதித்தனர் என்பதைச் சுட்டுகிறது. ‘அறவழியினர்’, ‘தவச்செல்வர்’ என்ற ராமனின் சொற்களும் இருவரிடமும் உள்ள மதிப்பைக் காட்டுகின்றன — சினத்தால் சாபம் இடப்பட்டது, ஆயினும் அவர்கள் இயல்பால் அறத்தில் நிலைத்தவர்களே. காற்றுநிலை என்பது உடலற்ற நுண்ணிய நிலை; அதில் உணர்வு இருக்கிறது, ஆனால் செயல் புரியக் கருவி இல்லை. இனி வசிஷ்டர், நிமி இருவரின் தனித்தனி கதியும் விவரிக்கப்படுகிறது — இந்தச் சர்க்கத்தில் வசிஷ்டருடையது, அடுத்ததில் நிமியுடையது. லக்ஷ்மணனின் கேள்வி முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதிச் சுலோகத்தையே தொடர்வதால், ராமன் இங்கே கதையை மிகச் சுருக்கமாக மீண்டும் நினைவூட்டுகிறான். ‘உடல்களைத் துறந்து’ என்ற கேள்வியின் சொற்கள் அடுத்த சர்க்கத்திலும் மீண்டும் வருகின்றன — அங்கே லக்ஷ்மணன் நிமியைப் பற்றிக் கேட்கிறான். இவ்வாறு இரு சர்க்கங்களின் ஒத்த தொடக்கம் கதையின் இரு பகுதிகளைச் சுட்டுகிறது. சாபத்துக்குப் பின்னும் அவர்களின் தவம் அழியவில்லை; ஆகவே அவர்கள் ‘தவச்செல்வர்களே’ என்று ராமன் உணர்த்துகிறான்; உடலழிவு ஆன்மாவின் அழிவன்று என்பதும் இங்கே தொனிக்கிறது.
‘பேரொளியுடைய மாமுனிவர் வசிஷ்டர் உடலற்றவராக, வேறோர் உடலுக்காகத் தம் தந்தையான பிரம்மனிடம் சென்றார். அறமறிந்த அவர் தேவதேவனின் பாதங்களை வணங்கி, காற்றுருவாக நின்று, பாட்டனாரிடம் இவ்வாறு சொன்னார் — “பகவானே, அண்டத்தில் தோன்றியவரே, தேவதேவரே, மகாதேவரே, நான் நிமியின் சாபத்தால் உடலற்றவனானேன்; காற்றுருவாக இருக்கிறேன். உடலற்றவர்கள் அனைவருக்கும் பெருந்துயரம் உண்டாகும்; பெருமானே, உடலற்றவனின் எல்லாச் செயல்களும் நின்றுபோகின்றன. வேறோர் உடல் கிடைக்கும்படி அருள்புரிய வேண்டும்.” பின்னர் அளவற்ற ஒளியுடைய, தானே தோன்றிய பிரம்மன் அவரிடம் சொன்னார் — “பெரும்புகழுடையவனே, மித்ராவருணர்களின் ஒளியுள் நீ புகுவாயாக. அந்தணருள் சிறந்தவனே, அங்கும் நீ கருப்பையில் தோன்றாதவனாகவே பிறப்பாய்; பேரறத்துடன் கூடி மீண்டும் என் ஆளுகைக்குட்பட்ட மகனாவாய்.” தேவனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவர் பாட்டனாரை வணங்கி வலம்வந்து விரைவில் வருணனின் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றார்.’ ‘அண்டத்தில் தோன்றியவரே’ என்ற விளி, ஹிரண்யகர்ப்பமான பிரம்மாண்டத்திலிருந்து தோன்றிய பிரம்மனைக் குறிக்கிறது. வசிஷ்டர் பிரம்மனின் மனத்தில் தோன்றிய மகன்; ஆகவே அவர் தந்தையிடமே அடைக்கலம் புகுகிறார். உடலின் முக்கியத்துவம் இங்கே தெளிவாகிறது — அறச்செயல்களும் வேள்விகளும் தவமும் உடலாலேயே நிறைவேறுகின்றன. பிரம்மனின் ஆணை இருவகைப் பயனைத் தருகிறது — புதிய உடல், மீண்டும் பிரம்மனின் மகனாதல். கருப்பையில் தோன்றாமை வசிஷ்டரின் பெருமையைக் காக்கிறது — அவர் சாதாரணப் பிறப்பால் பிறப்பதில்லை. ‘பேரறத்துடன் கூடி’ என்ற சொல்லால் அவர் பின்னர் குலப் புரோகிதராவது சுட்டப்படுகிறது. பிரம்மன் வசிஷ்டரின் துயரத்தைப் புறக்கணிக்கவில்லை; ஆனால் நிமியின் சாபத்தைப் பயனற்றதாக்கவும் இல்லை — சாபம் உண்மையானதே, பழைய உடல் மீண்டும் கிடைப்பதில்லை; புதிய உடலுக்கான வழி மட்டுமே தரப்படுகிறது. இதுவே தேவர்களின் நீதி — பிறருடைய சொல்லைப் பொய்யாக்குவதில்லை, எனினும் துயருற்றவரைக் காக்கின்றனர். வலம்வந்து விரைந்து செல்லுதல் வசிஷ்டரின் பக்தியையும் விரைவையும் காட்டுகிறது. வருணனின் இருப்பிடம் கடல்; அங்கே மித்ராவருணர்களின் ஒளி இருந்தது.
‘அதே நேரத்தில் மித்ரனும் வருணனுடன் சேர்ந்து அவனுடைய அதிகாரத்தைப் பேணிக்கொண்டு வருணப் பதவியை நடத்திவந்தான்; பாற்கடலுடன் கூடி, தேவர்தலைவர்களால் வணங்கப்பட்டு இருந்தான். இதே நேரத்தில் அப்சரஸ்களுள் சிறந்த ஊர்வசி தோழியர் சூழத் தற்செயலாக அந்த இடத்துக்கு வந்தாள். அழகு நிறைந்த அவள் வருணனின் இருப்பிடத்தில் விளையாடுவதைக் கண்டு, ஊர்வசியின் பொருட்டு வருணனைப் பெருமகிழ்ச்சி ஆட்கொண்டது. அந்த வருணன் தாமரையிதழ் போன்ற கண்களும் முழுநிலவு போன்ற முகமும் உடைய அப்சரஸ்களுள் சிறந்த அவளைக் கூடுவதற்கு அழைத்தான். அப்போது அவள் கைகூப்பி நின்று வருணனுக்கு மறுமொழி சொன்னாள் — “தேவர்தலைவரே, நான் முன்னரே மித்ரனாலேயே நேரடியாக அழைக்கப்பட்டுவிட்டேன்.” மன்மதனின் அம்புகளால் வருந்திய வருணன் சொன்னான் — “தேவர்களால் செய்யப்பட்ட இந்தக் குடத்தில் நான் இந்த ஒளியை விடுவேன். அழகிய இடையுடையவளே, சிறந்த நிறமுடையவளே, நீ கூடலை விரும்பவில்லையெனில், உன்னை நினைத்து இவ்வாறு விடுத்து நான் விருப்பம் நிறைவேறியவனாவேன்.” உலகங்களின் தலைவனான அந்த வருணனின் இனிய சொற்களைக் கேட்டு ஊர்வசி பெருமகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள் — “இது உம் விருப்பப்படி ஆகட்டும்; என் இதயம் உம்மிடம் இருக்கிறது; உம்மிடம் என் அன்பும் மிகுதியானது; உடலோ, பெருமானே, மித்ரனுடையது.” ஊர்வசி இவ்வாறு சொன்னதும், எரியும் நெருப்புக்கு நிகராக ஒளிர்ந்த, பெரிய, அற்புதமான அந்த வித்தை வருணன் அந்தக் குடத்தில் விடுத்தான்.’ இங்கே வசிஷ்டரின் புதிய உடலுக்கான வித்து குடத்தில் வைக்கப்பட்டது — கருப்பையில் தோன்றாத பிறப்புக்கான வழி இதுவே. ஊர்வசி அறச் சிக்கலில் நிற்கிறாள் — உடலால் மித்ரனுக்கு உரியவள், மனத்தால் வருணனுக்கு; குடமே நடுவழி. ‘முன்னரே அழைக்கப்பட்டேன்’ என்ற சொல் நிமி வசிஷ்டர் கதையின் எதிரொலி போன்றது — அங்கும் முன்னரே தேர்ந்தெடுத்தது பற்றிய கேள்வியே பிணக்கின் வேராக இருந்தது. மித்ராவருணர்கள் இணைத் தெய்வங்கள்; ஆகவே இருவரின் ஒளியும் ஒரே குடத்தில் கலக்கிறது. வருணனின் காமம் தேவர்களுக்கும் புலன்களின் பலவீனம் உண்டு என்பதைக் காட்டுகிறது; எனினும் அவன் வலிந்து எதுவும் செய்யவில்லை, ஊர்வசியின் விருப்பத்தை மதிக்கிறான் — இது உலகங்களின் தலைவனாகிய அவனுக்குத் தகுந்தது. ஊர்வசியின் சொல் சாமர்த்தியமானது — மனத்தால் வருணனை ஏற்கிறாள், உடலால் மித்ரனிடம் தன் கடமையைப் பேணுகிறாள். குடம் ‘தேவர்களால் செய்யப்பட்டது’ என்ற அடைமொழி அதன் தெய்வத்தன்மையைச் சுட்டுகிறது; ஆகவே அதில் பிறந்த முனிவர்களும் தெய்வத்தன்மையுடையவர்கள். இந்தக் குடத்திலிருந்து அகஸ்தியரும் வசிஷ்டரும் பிறந்ததை அடுத்த சர்க்கம் விவரிக்கிறது.
‘பின்னர் ஊர்வசி தேவனான மித்ரன் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றாள். மிகவும் சினங்கொண்ட மித்ரன் அந்த ஊர்வசியிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — “தீய நடத்தையுடையவளே, முன்னரே என்னால் அழைக்கப்பட்ட நீ ஏன் என்னைக் கைவிட்டாய்? எதற்காக வேறொரு கணவனைத் தேர்ந்தெடுத்தாய்? இந்தத் தீச்செயலால், என் சினத்தால் களங்கப்பட்ட நீ மனித உலகில் தங்கிச் சிலகாலம் வாழ்வாய். கெட்ட புத்தியுடையவளே, புதனின் மகனும் ராஜரிஷியும் காசி அரசனுமான புரூரவனிடம் செல்; அவன் உனக்குக் கணவனாவான்.” பின்னர் அவள் சாபத்தின் விளைவால் பிரதிஷ்டானத்தில் புதனின் சொந்த மகனான புரூரவனை அடைந்தாள். அவனுக்கு அதன் பின் செல்வமும் பெருவலிமையும் உடைய ஆயு என்ற மகன் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் இந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியுடைய நகுஷன்; அவன், விருத்திரன்மீது வஜ்ராயுதத்தை ஏவிவிட்டு மூவுலகத் தலைவனான இந்திரன் களைத்திருந்தபோது, நூறாயிரம் ஆண்டுகள் இந்திரப் பதவியை ஆண்டான். அழகிய பற்களும் அழகிய கண்களும் அழகிய புருவங்களும் உடைய அந்த ஊர்வசி அந்தச் சாபத்தால் பூமிக்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாள்; சாபம் தீர்ந்ததும் மீண்டும் இந்திரனின் அவைக்குச் சென்றாள்.’ மித்ரனின் சாபமும் வசிஷ்டர், நிமி ஆகியோரின் சாபத்தைப் போன்றதே — சினத்திலிருந்தே பிறக்கிறது. ஆனால் அதன் பயன் சந்திர வம்சத்தின் தொடக்கம் — புரூரவன், ஆயு, நகுஷன், பின்னர் யயாதி. இவ்வாறு சாபமும் உலக நன்மையாக மாறுகிறது. இந்த வம்ச வருணனையில் அடுத்து வரும் யயாதியின் கதைக்கு அடித்தளம் இடப்படுகிறது — நகுஷனின் மகனான யயாதி ஐம்பத்தெட்டாவது சர்க்கத்தில் விவரிக்கப்படுகிறான். பிரதிஷ்டானம் என்பது பிரயாகைக்கு அருகே உள்ள ஜூஸி என்று இந்தி உரை சொல்கிறது. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தை நிறைவு செய்கிறது. ஊர்வசியின் உடல் தனக்கே உரியதாக இருந்தும் அவள் மனம் வேறிடம் சென்றதை மித்ரன் பொறுக்கவில்லை; ஆகவே சாபத்துக்குக் காரணம் மனத்தால் செய்த குற்றம். ‘தீய நடத்தையுடையவளே’, ‘கெட்ட புத்தியுடையவளே’ என்ற கடுமையான விளிகள் அவன் சினத்தின் கடுமையைக் காட்டுகின்றன. ஆனால் சாபமும் கெடுவுடையது — ‘சிலகாலம்’ என்று; ஆகவே ஊர்வசி இறுதியில் தன் உலகுக்குத் திரும்புகிறாள். நகுஷனின் இந்திரப் பதவியும் நிலையற்றதாகவே இருந்தது; ஏனெனில் விருத்திரனைக் கொன்றதால் களைத்த இந்திரன் சிலகாலம் மட்டுமே தன் பதவியிலிருந்து விலகியிருந்தான். இவ்வாறு சாபங்களும் பதவிகளும் இன்பங்களும் எல்லாம் காலத்துக்கு உட்பட்டவையே என்பது சர்க்கத்தில் உள்ளுறையும் அறிவுரை. இந்த வம்சத்தைக் குறிப்பிடுவது ராமனின் கேட்போருக்கும் பொருத்தமானது — ஏனெனில் பின்னர் யயாதியின் கதையால் பொறுமையின் பெருமை காட்டப்படும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे षट्पञ्चाशः सर्गः॥ ५६॥