சர்க்கம்
நிமியும் வசிஷ்டரும் ஒருவரையொருவர் சபித்தல்
கதை கேட்க லக்ஷ்மணனின் விருப்பம், நிமி வைஜயந்த நகரை அமைத்தல், நீண்ட வேள்விக்கான சங்கல்பம், வசிஷ்டர் இந்திரனின் வேள்வியை நடத்துதல், கௌதமரால் வேள்வி நிறைவேறுதல், வசிஷ்டரின் சாபம், நிமியின் எதிர்ச்சாபம், இருவரும் உடலிழத்தல்
ராமன் சொன்னான் — ‘லக்ஷ்மணா, நிருகனின் சாபத்தின் விரிவான கதை இதுவே; நான் சொல்லிவிட்டேன். கேட்பதில் உனக்கு ஆர்வம் இருந்தால், இங்கே இன்னொரு கதையையும் கேள்.’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் சௌமித்ரி மீண்டும் சொன்னான் — ‘அரசே, வியப்பூட்டும் கதைகளைக் கேட்பதில் எனக்குத் தெவிட்டுவதில்லை.’ லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு சொன்னதும், இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விக்கும் ராமன் மிகவும் அறம் நிறைந்த ஒரு கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினான் — ‘மகாத்மாக்களான இக்ஷ்வாகுக்களின் குலத்தில் நிமி என்ற அரசன் இருந்தான்; அவன் இக்ஷ்வாகுவின் பன்னிரண்டாவது மகன்; வீரத்திலும் அறத்திலும் உறுதியாக நிலைத்தவன். வீரம் நிறைந்த அந்த அரசன் கௌதமரின் ஆசிரமத்தின் அருகே தேவர்களின் நகரம் போன்ற ஒரு நகரை அமைத்தான். பெரும்புகழ் பெற்ற ராஜரிஷியான நிமி வசித்த அந்த நகரத்துக்கு வைஜயந்தம் என்ற சிறந்த பெயர் இருந்ததாகக் கேள்விப்படுகிறோம்.’ லக்ஷ்மணனின் கதை கேட்கும் விருப்பம் வெறும் ஆர்வம் மட்டுமன்று; முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமனின் துயரம் தணிந்ததுபோல, இங்கும் கதைகளால் அவன் மனம் இளைப்பாறுகிறது. இந்தி உரையின் அடிக்குறிப்பில் சொல்லப்படுகிறது — பாகவதம், விஷ்ணு புராணம் ஆகியவற்றில் இக்ஷ்வாகுவுக்கு நூறு மகன்கள், அவர்களுள் நிமி முதன்மையானவன்; இங்கே பன்னிரண்டாமவன் என்றிருப்பது வயது வரிசைப்படி இருக்கலாம். வைஜயந்தம் என்ற பெயர் இந்திரனின் அரண்மனையின் பெயரை ஒத்தது; ஆகவே அந்த நகரத்தின் அழகு தேவநகருக்கு நிகரானது என்று சுட்டப்படுகிறது. கௌதமரின் ஆசிரமத்தின் அருகே நகரம் அமைந்தது, பின்னர் கௌதமர் வேள்வியில் பங்கேற்பதற்குக் காரணமாகிறது. இந்தக் கதையின் நோக்கம் — மிதிலை வம்சத்தின், ஆகவே சீதையின் முன்னோனுடைய தோற்றத்தையும் விவரிப்பதே.
‘மிகப் பெரிய நகரை அமைத்த பின் அவனுக்கு ஓர் எண்ணம் உண்டாயிற்று — “தந்தையின் மனத்தை மகிழ்விக்கும் வகையில் ஒரு நீண்ட வேள்வியைச் செய்வேன்” என்று. பின்னர் மனுவின் மகனான தன் தந்தை இக்ஷ்வாகுவிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு, அவன் முதலில் பிரம்மரிஷிகளுள் சிறந்த வசிஷ்டரை வேள்வி நடத்துபவராகத் தேர்ந்தெடுத்தான். அதன் பின் இக்ஷ்வாகுவின் மகனான அந்த ராஜரிஷி நிமி அத்ரியையும் அங்கிரஸையும் தவச்செல்வரான பிருகுவையும் தேர்ந்தெடுத்தான். அப்போது வசிஷ்டர் ராஜரிஷிகளுள் சிறந்த நிமியிடம் சொன்னார் — “நான் முன்னரே இந்திரனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுவிட்டேன்; ஆகவே அவனுடைய வேள்வி முடியும் வரை இடைக்காலத்தில் காத்திரு.” பின்னர் பெரும் அந்தணரான கௌதமர் வந்து அந்த இடத்தை நிரப்பினார்; பேரொளியுடைய வசிஷ்டரும் இந்திரனின் வேள்வியை நடத்தினார். மனிதர்களின் தலைவனான அரசன் நிமியோ அந்த அந்தணர்களை ஒன்றுகூட்டித் தன் நகருக்கு அருகே இமயமலையின் சாரலில் வேள்வி செய்தான்; ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் அரசன் வேள்வித் தீட்சையில் இருந்தான்.’ இங்கே பிணக்கின் வித்து இருக்கிறது — வசிஷ்டர் காத்திருக்கும்படி கேட்கிறார்; நிமியோ காத்திருக்கவில்லை. நீண்ட வேள்வி ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் நீண்டது அதன் பெருமையைக் காட்டுகிறது; குலப் புரோகிதர் இல்லாதபோதும் வேள்வி தாமதிக்கப்படவில்லை. கௌதமரின் ஆசிரமம் அருகிலேயே இருந்ததால் அவர் எளிதாக அந்த இடத்தை நிரப்ப முடிந்தது. நிமியின் பார்வையில் தந்தையின் மகிழ்ச்சியே முதன்மையானது; காலத் தாமதம் பொறுக்க இயலாதது; வசிஷ்டரின் பார்வையில் குலப் புரோகிதரின் உரிமை மீறப்பட்டது. இருவர் பக்கத்திலும் ஓரளவு நியாயம் இருக்கிறது; அதனால்தான் விளைவு துயரமானது. அத்ரி, அங்கிரஸ், பிருகு போன்ற மகரிஷிகளும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தனர்; ஆகவே வசிஷ்டர் இல்லாதபோதும் வேள்வி சாஸ்திர முறைப்படியானதே. எனினும் குலப் புரோகிதரை முதலில் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டுப் பின்னர் அவர் இடத்தை வேறொருவரைக் கொண்டு நிரப்பிய இந்த முறை வசிஷ்டரின் மதிப்பைத் தீண்டுகிறது.
‘இந்திரனின் வேள்வி முடிந்ததும், பழிக்கப்படாத, மேன்மையுடைய முனிவர் வசிஷ்டர் ஹோதாவின் பணியைச் செய்ய அரசனிடம் வந்தார். இடைக்காலத்தில் தன் இடம் கௌதமரால் நிரப்பப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார்; அதனால் பிரம்மனின் மகனான வசிஷ்டர் பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டார். அரசனைக் காண விரும்பி அவர் சிறிதுநேரம் அமர்ந்திருந்தார்; அன்றைய நாளிலோ ராஜரிஷி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான். பின்னர் ராஜரிஷியைக் காணாததால் மகாத்மாவான வசிஷ்டருக்குச் சினம் மூண்டது; அவர் சொல்லத் தொடங்கினார் — “அரசே, என்னை அவமதித்து நீ வேறொருவரைத் தேர்ந்தெடுத்ததால், உன் உடல் உணர்விழந்து ஜடமாகும்.”’ இங்கே நிருகனின் கதையோடு ஒற்றுமை தெரிகிறது — அங்கும் அரசன் காட்சி தராததே சாபத்துக்குக் காரணம், இங்கும் அப்படியே. ராமன் இந்த இரு கதைகளையும் அடுத்தடுத்துச் சொல்வதற்குக் காரணம், இரண்டின் அறிவுரையும் ஒன்றே — அரசனின் வாயிலுக்கு வந்தவரை ஏமாற்றத்துடன் திருப்பி அனுப்பாதே. வசிஷ்டரின் சினம் இரட்டிப்பானது — ஒன்று தன் இடம் பறிக்கப்பட்டதால், மற்றொன்று காட்சி கிடைக்காததால். உறக்கம் அரசனின் குற்றமன்று; ஆனால் சினங்கொண்ட முனிவரின் பார்வையில் அதுவும் அவமதிப்பாகவே தோன்றுகிறது. சாபத்தின் வடிவம் குற்றத்துக்கு ஏற்றது — என்னை அவமதிப்பவனின் உடலே உணர்வை இழக்கட்டும். உறங்கும் அரசனின் கிடப்பும் அவன் உணர்விழந்த உடலின் முன்வடிவம் போன்றது — ஆகவே சாபம், கண்ணுக்குத் தெரியும் நிலையையே நிலையானதாக்குகிறது. பிரம்மனின் மகனுடைய சினமும் அடங்காதது என்று கவி நடுநிலையுடன் வருணிக்கிறார்.
‘பின்னர் விழித்தெழுந்த அரசன் இடப்பட்ட சாபத்தைக் கேட்டு, சினத்தால் தன்னிலை இழந்து, பிரம்மனிடமிருந்து தோன்றிய வசிஷ்டரிடம் சொன்னான் — “அறியாமல் உறங்கிக்கொண்டிருந்த என்மீது, சினத்தால் கலங்கிய நீர் மற்றொரு யமதண்டம் போன்ற சாபத்தீயைச் சொன்னீர். ஆகவே பிரம்மரிஷியே, நெடுங்காலம் புகழோடு ஒளிர்ந்துவரும் உம்முடைய அந்த உடலும் உணர்விழந்துபோகும்; இதில் ஐயமில்லை.” இவ்வாறு அப்போது சினத்தின் வசப்பட்டு ஒருவரையொருவர் சபித்த அரசனும் அந்தணர் தலைவரும் உடனே உடலற்றவர்களானார்கள்; அவர்கள் இருவரும் ஒத்த ஆற்றலை அடைந்தவர்களாக — பிரம்மனுக்கு நிகரான ஆற்றலைப் பெற்றவர்களாக — இருந்தனர்.’ நிமியின் எதிர்ச்சாபத்தில் ஒரு நியாயம் உண்டு — அறியாமல் செய்த குற்றம் சாபத்துக்குரியதன்று. ஆனால் அவனும் சினத்தால் தன்னிலை இழந்தே பேசுகிறான்; ஆகவே இருவரின் சினமுமே அழிவுக்கு வேர். ‘விதேஹ’ என்ற சொல் இங்கே இருபொருள் தருகிறது — உடலற்றவன் என்பதும், பின்னர் விதேக நாட்டின் பெயரும். இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. இந்தக் கதையின் அடுத்த பகுதி — அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் உடலை எவ்வாறு பெற்றனர் என்பது — அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களில் விவரிக்கப்படுகிறது. சாபமும் எதிர்ச்சாபமும் தொடரும் இந்த வரிசை, சினம் சினத்தையே பிறப்பிக்கிறது, பொறுமை ஒன்றே அதைத் தணிக்கும் என்பதைக் காட்டுகிறது — இந்தக் கருத்து பின்னர் யயாதியின் கதையில் தெளிவாக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे पञ्चपञ्चाशः सर्गः॥ ५५॥