சர்க்கம்
நிருகன் குழியுள் புகுதல்
லக்ஷ்மணனின் கேள்வி, நிருகன் அமைச்சர்களையும் குடிமக்களையும் அழைத்தல், வசுவின் முடிசூட்டல், இதமான குழிகளை அமைத்தல், மகனுக்கு அறிவுரை, குழியுள் புகுதல்
ராமனின் சொற்களைக் கேட்டு, உண்மைப் பொருளை அறிந்த லக்ஷ்மணன் கைகூப்பி, சுடர்விடும் ஒளியுடைய ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘காகுத்ஸ்தரே, சிறிய குற்றத்துக்காக அந்த இரு அந்தணர்களும் ராஜரிஷியான நிருகனுக்கு மற்றொரு யமதண்டம் போன்ற இத்தகைய பெரும் சாபத்தைக் கொடுத்தனர். மனிதருள் காளையே, தான் பாவத்துக்கு ஆளானதைக் கேட்டு, சினங்கொண்ட அந்த அந்தணர்களிடம் நிருக மன்னன் என்ன சொன்னான்?’ லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு கேட்டதும் ராகவன் மீண்டும் சொன்னான் — ‘அன்பனே, முன்பு சாபத்தால் புண்பட்ட அந்த அரசன் என்ன சொன்னான் என்பதைக் கேள். அந்தணர்கள் இருவரும் வழியே போய்விட்டதை அறிந்து, அந்த மன்னன் அமைச்சர்கள் அனைவரையும், வணிகர்களையும், நகரத் தலைவர்களையும், புரோகிதரையும், எல்லாக் குடிமக்களையும் அழைத்து, துயரத்தில் ஆழ்ந்தவனாகச் சொன்னான் — “ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் என் சொல்லைக் கேளுங்கள். நாரதரும் பர்வதரும் போன்ற, நல்லவர்களும் பழிக்கப்படாதவர்களுமான அந்த இரு அந்தணர்கள் எனக்குப் பேரச்சத்தைத் தந்துவிட்டு, காற்றைப் போல மூவுலகுக்கும் சென்றுவிட்டார்கள்.”’ லக்ஷ்மணனின் கேள்வியில் நீதியுணர்வு தெரிகிறது — குற்றத்துக்கும் தண்டனைக்கும் இடையே விகிதம் சமமில்லை என்று அவன் உணர்கிறான். ‘உண்மைப் பொருளை அறிந்தவன்’ என்ற அடைமொழி, கதையின் மறைபொருளை அறிய அவன் விரும்புகிறான் என்பதைச் சுட்டுகிறது. சாபத்தைக் கேட்ட பின்னும் நிருகன் அந்தணர்களுக்கு எதிராக எதுவும் சொல்லவில்லை; அவர்களை ‘நல்லவர்கள்’, ‘பழிக்கப்படாதவர்கள்’ என்றே வருணிக்கிறான் — இதுவே அவனுடைய அந்தணர் போற்றும் பண்பு. ‘நைகமர்’ என்பவர்கள் நகரத்தின் வணிகத் தலைவர்கள்; அவர்களையும் அழைத்து அவன் மக்கள் அனைவரையும் சாட்சிகளாக்குகிறான். நாரதர், பர்வதர் என்ற உவமை அந்த அந்தணர்களின் ஒளியையும் விரைந்து செல்லும் தன்மையையும் சுட்டுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் ‘அரசன் பணி நிமித்தம் வருவோருக்குக் காட்சி தரவேண்டும்’ என்று அறிவுறுத்தினான்; இங்கே நிருகன் தன் குற்றத்தை அறிந்தும் மக்களின் முன்னிலையிலேயே தன் இழிநிலையை அறிவிக்கிறான் — இது அரசனின் வாய்மைக்குச் சான்று. அவன் யார்மீதும் குற்றம் சுமத்தவில்லை; தன் விதியை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
‘நிருகன் சொன்னான் — “இவன் வசு என்ற இளவரசன்; இன்றே இவன் இங்கே முடிசூட்டப்படட்டும். சிற்பிகள் எனக்காக இதமான ஒரு குழியை அமைக்கட்டும்; அதில் நான் அந்தணர்களிடமிருந்து வெளிப்பட்ட சாபத்தை அனுபவித்துத் தீர்ப்பேன். ஒரு குழி மழையைத் தடுப்பதாகவும், மற்றொன்று பனியையும் குளிரையும் தடுப்பதாகவும், இன்னொன்று கோடையின் வெப்பத்தைத் தடுக்கும் இதமானதாகவும் சிற்பிகள் அமைக்கட்டும். கனி தரும் மரங்களும், பூக்கும் கொடிகளும், நிழல் தரும் பலவகைப் புதர்களும் எல்லாம் நட்டுவைக்கப்படட்டும். குழிகளைச் சுற்றி எல்லாத் திசைகளும் இனிமையாக்கப்படட்டும். காலச் சுழற்சியில் சாபத்தின் கெடு நிறைவுறும் வரை நான் இங்கே இன்பமாக வாழ்வேன். அவற்றில் நாள்தோறும் நறுமண மலர்கள் வைக்கப்படட்டும். ஒன்றரை யோஜனை தூரம் அவற்றைச் சுற்றி எனக்கு உரியதாக இருக்கும்படி செய்யப்படட்டும்.”’ நிருகன் சாபத்தைத் தவிர்க்க முயலவில்லை; அதை ஏற்றுக்கொண்டு, அதை அனுபவிப்பதற்கான ஏற்பாட்டை மட்டும் செய்கிறான் — இது க்ஷத்திரியனின் மனவுறுதியின் அடையாளம். மூன்று பருவங்களுக்காக மூன்று குழிகள் என்ற ஏற்பாடு அவனுடைய தொலைநோக்கைக் காட்டுகிறது. மகனின் முடிசூட்டல் முதலில் நடக்கிறது — நாடு ஒரு கணமும் அரசனின்றி இருக்கக் கூடாது என்பது அவன் கவலை. ‘அனுபவித்துத் தீர்ப்பேன்’ என்ற சொல்லால், வினைப்பயனைப் போலவே சாபத்தையும் அனுபவித்துக் கழிக்க அவன் விரும்புகிறான். ‘அத்யர்தம் யோஜனம்’ என்பது ஒன்றரை யோஜனை; அவ்வளவு பரந்த சோலைப்பகுதி குழிகளைச் சுற்றி அமைக்கப்படட்டும் என்பது ஆணை. ஓணான் உருவிலும் அரசன் இன்பமாக வாழவேண்டும் என்பது அவன் விருப்பம்; சாபம் ஏற்கப்பட்டது, ஆனால் அதன் துன்பம் இயன்றவரை குறைக்கப்பட்டது. இதனால், சாபத்தையும் அறிவுடையவன் மனவுறுதியுடன் தாங்கிக்கொள்கிறான் என்பது புலனாகிறது.
‘இவ்வாறு ஏற்பாடு செய்து, பின்னர் வசுவை அரசில் அமர்த்தி அவன் சொன்னான் — “மகனே, என்றும் அறத்தில் நிலைத்து க்ஷத்திரிய நெறிப்படி மக்களைக் காப்பாற்று. மனிதருள் சிறந்தவனே, சினங்கொண்ட இரு அந்தணர்களால் அத்தகைய சிறிய குற்றத்துக்கும் என்மீது சாபம் விழுந்ததை நீ நேரில் கண்டாய். மனிதருள் காளையே, எனக்காக வருந்தாதே. மகனே, என்னைத் துன்பத்துக்கு ஆளாக்கிய விதியாகிய காலன் வல்லமையும் திறமையும் உடையது. மனிதன் அடையவேண்டியவற்றையே அடைகிறான், செல்லவேண்டிய இடங்களுக்கே செல்கிறான், பெறவேண்டிய துன்பங்களையும் இன்பங்களையுமே பெறுகிறான். குழந்தாய், முந்தைய பிறவியில் செய்தவற்றின் பயனே இது; வருந்தாதே.” இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பெரும்புகழ் பெற்ற அந்த அரசன் தான் வசிப்பதற்காக நன்கு அமைக்கப்பட்ட குழிக்குச் சென்றான். இவ்வாறு அப்போது மகாத்மாவான அந்த மன்னன், உயர்ந்த ரத்தினங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட அந்தக் குழியுள் புகுந்து, அந்தணர்கள் சினத்தால் இட்ட சாபத்தை நிறைவேற்றினான்.’ நிருகனின் அறிவுரையில் இரண்டு பாடங்கள் உள்ளன — முதலாவது, அரசன் என்றும் அறத்தில் நிலைத்திருக்கவேண்டும், ஏனெனில் சிறு கவனக்குறைவும் பெருந்துயரத்தைத் தரும்; இரண்டாவது, விதியின் நியதியை மீற இயலாது என்று அறிந்து வருந்தக் கூடாது. ‘நீ நேரில் கண்டாய்’ என்ற சொல், மகனே சாட்சி என்பதைச் சுட்டுகிறது; ஆகவே அறிவுரை எடுத்துக்காட்டால் உறுதிப்படுகிறது. முற்பிறவி வினைகளின் பயன் என்ற கொள்கை சாபத்தையும் நியாயமானதாக்குகிறது — அந்தணர்கள் வெறும் கருவிகளே. இறுதிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. ரத்தினங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட குழி — சாபத்தின் அனுபவமும் அரசனுக்குத் தகுந்ததாகவே இருந்தது என்று கவி சுட்டுகிறார். தந்தையின் இறுதி அறிவுரை மகனின் ஆட்சித் தொடக்கத்திலேயே தரப்பட்டது; ஆகவே வசுவின் ஆட்சி தந்தையின் அனுபவத்துடன் தொடங்குகிறது. இதன் மூலம் ராமனும் லக்ஷ்மணனுக்குக் கற்பிக்கிறான் — அரசனின் கவனக்குறைவு அவனுக்கு மட்டுமன்றி அவன் குலத்துக்கும் துயரம் தருகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे चतुःपञ्चाशः सर्गः॥ ५४॥