சர்க்கம்
நிருகனின் சாபக் கதை
நகரமக்களின் பணிகள் குறித்த ராமனின் கவலை, நிருகனின் பசுதானம், இரு அந்தணர்களின் வழக்கு, அரசன் காட்சி தராததால் ஓணானாகும் சாபம், வாசுதேவனால் விடுதலை பெறுவான் என்ற உறுதிமொழி
லக்ஷ்மணனின் மிக அற்புதமான ஆறுதல் மொழிகளைக் கேட்டு ராமன் மிகவும் மகிழ்ந்து இவ்வாறு சொன்னான் — ‘அன்பனே, இந்தத் துயரக் காலத்தில் சிறப்பாக உன்னைப் போன்ற உறவினன் கிடைப்பது அரிது. நீ பேரறிவுடையவன்; என் மனத்தையும் பின்பற்றுகிறாய். நல்லிலக்கணங்கள் உடையவனே, என் இதயத்தில் இருப்பதைக் கேள்; கேட்டு என் சொல்லின்படி செய். அன்பனே, நான்கு நாட்கள் கழிந்துவிட்டன; அவற்றில் நான் நகரமக்களின் பணிகளைச் செய்யவில்லை; அது என் உயிர்நிலைகளை அறுக்கிறது. ஆகவே குடிமக்கள், புரோகிதர்கள், அமைச்சர்கள், பணி நிமித்தம் வந்த ஆண்கள் பெண்கள் ஆகிய அனைவரும் அழைக்கப்படட்டும். நாள்தோறும் நகரமக்களின் பணிகளைச் செய்யாத அரசன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மூடப்பட்ட, காற்றில்லாத கொடிய நரகத்தில் விழுவான்; இதில் ஐயமில்லை.’ சீதையைக் கைவிட்ட துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தும் ராமன் அரசநெறியை மறக்கவில்லை; தன் சொந்தத் துயரம் மக்கள் பணிக்குத் தடையாகக் கூடாது என்பது அவன் உறுதி. நான்கு நாட்கள் குறுகிய காலம்போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் ஓர் அரசனுக்கு அதுவும் பெருங்குற்றமே. ‘உயிர்நிலைகளை அறுக்கிறது’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய கடமையுணர்வு வெளிப்படுகிறது. ‘மூடப்பட்ட நரகம்’ என்பது வெளியேறும் வழியே இல்லாத நரகம் — பணிகளைச் செய்யாத அரசனின் நிலையும் அவ்வாறே கட்டுண்டதாகிறது. பணி நிமித்தம் வரும் பெண்களும் தனியே குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது ராமராஜ்யத்தின் நீதி எல்லாரையும் தழுவியது என்பதைச் சுட்டுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் ‘உம்மாலேயே உம்மை அடக்கியாளவல்லவர்’ என்று சொன்னான்; அதன் பயன் இங்கே தெரிகிறது — ராமன் துயரத்தை விட்டு உடனே கடமையை நினைவுகூர்கிறான். ‘உன்னைப் போன்ற உறவினன் கிடைப்பது அரிது’ என்ற சொல் லக்ஷ்மணனிடம் அவன் கொண்ட நன்றியை வெளிப்படுத்துகிறது. அரசன் மக்களுக்குத் தந்தை போன்றவன்; பிள்ளைகளின் துயரத்தைக் கேட்காதவன் தந்தையின் கடமையிலிருந்து நழுவுகிறான் — இதுவே இந்த அறிவுரையின் கருத்து.
இந்த நியதிக்கு எடுத்துக்காட்டாக ராமன் ஒரு பழங்கதையைச் சொல்கிறான் — ‘முன்பு நிருகன் என்ற பெரும்புகழ் பெற்ற மன்னன் இருந்ததாகக் கேள்விப்படுகிறோம். அவன் அந்தணர்களைப் போற்றுபவன், உண்மை பேசுபவன், தூயவன். அந்த மன்னன் ஒருமுறை புஷ்கரத் தீர்த்தத்தில் கன்றுகளுடன் கூடிய, பொன்னணிகள் பூட்டிய கோடிக்கணக்கான பசுக்களை நிலவுலகத் தேவர்களான அந்தணர்களுக்குத் தானமாகக் கொடுத்தான். பாவமற்ற லக்ஷ்மணா, அப்போது பிற பசுக்களோடு சேர்ந்துவிட்டதால் கன்றுடன் கூடிய ஒரு பசு அவற்றுடன் கலந்து, அரசனால் தொடப்பட்டுத் தானமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. அந்தப் பசுவோ, உஞ்சவிருத்தியால் வாழ்ந்த, வேள்வித் தீயைப் பேணிய ஓர் ஏழை அந்தணனுடையது. பசியால் வாடிய அந்த அந்தணன் காணாமற்போன பசுவை அங்குமிங்கும் தேடி, பல ஆண்டுகள் எல்லா நாடுகளிலும் அலைந்தும் அதைக் காணவில்லை. இறுதியில் கனகலுக்குச் சென்று ஓர் அந்தணனின் வீட்டில் தன் பசுவைக் கண்டான் — அது நலமாக இருந்தது; அதன் கன்றோ முதிர்ந்து மூப்படைந்திருந்தது. பின்னர் அந்த அந்தணன் அதன் பெயரைச் சொல்லி “சபலே, வா” என்று அழைத்தான்; அந்தப் பசு அந்தக் குரலைக் கேட்டது. பசியால் வாடிய அந்த அந்தணனின் பழகிய குரலை அறிந்துகொண்டு, அந்தப் பசு நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்து நடந்து சென்ற அவனைப் பின்தொடர்ந்தது.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — அரசனின் குற்றம் அறியாமையால் நேர்ந்தது; தானத்தின்போது அவன் பசுவைத் தொட்டுக் கொடுத்தான், ஆனால் அதன் உரிமையாளர் யார் என்பதை ஆராயவில்லை. உஞ்சவிருத்தி என்பது வயல்களில் உதிர்ந்த தானியமணிகளைப் பொறுக்கி வாழும் வாழ்க்கை — ஆகவே அந்த அந்தணனுக்கு அந்த ஒரு பசுவே எல்லாச் செல்வமுமாக இருந்தது. தன் பெயரைக் கேட்டுப் பசு தன் பழைய உரிமையாளனைப் பின்தொடர்கிறது — இது விலங்குக்கும் உள்ள அன்புக்கும் நினைவாற்றலுக்கும் எடுத்துக்காட்டு. கோடிக்கணக்கான பசுக்களுள் ஒன்று கலந்ததை எப்படி அறிய முடியும் என்ற கேள்வி எழலாம்; எனினும் தானத்தின் தூய்மைக்குக் கொடுப்பவனே பொறுப்பாளி என்பது சாஸ்திரத்தின் கருத்து. உரிமையாளனின் வறுமை, பசி, பல ஆண்டுகளின் தேடல் ஆகியவை அவன் துயரத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகின்றன. கனகல் கங்கைக் கரையில் உள்ள புகழ்பெற்ற தீர்த்தம்; அங்கே மற்றோர் அந்தணன் தானமாகப் பெற்ற பசுவைப் பேணிவந்தான்.
‘அந்தப் பசுவைப் பேணிவந்த அந்தணனும் விரைந்து அதைப் பின்தொடர்ந்து அந்த முனிவனிடம் விரைவாகச் சொன்னான் — “இது என் பசு; அரசர்களுள் சிங்கமான நிருகனால் தொட்டு எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.” பின்னர் அறிவுடைய அந்த இரு அந்தணர்களுக்கிடையே பெரும் வாக்குவாதம் எழுந்தது. ஒருவரோடொருவர் வழக்காடிக்கொண்டு அவர்கள் இருவரும் கொடுத்தவனான நிருகனிடம் சென்றனர். அரண்மனை வாயிலில் பல பகலும் இரவும் தங்கியிருந்தும் அவர்கள் நிருகனின் தீர்ப்பைப் பெறவில்லை; ஆகவே அவர்கள் சினமடைந்தனர். மிகவும் வேதனையுற்றுச் சினந்த அந்த அந்தணர்களுள் சிறந்த இருவரும் கொடிய சாபச் சொல்லைச் சொன்னார்கள் — “அரசே, வேண்டுவோரின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக நீ காட்சி தராததால், எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஓணானாக ஆவாய்; பல்லாயிரம் ஆண்டுகளும் பல நூறு ஆண்டுகளும்.”’ சாபத்தின் வேர் தானத்தில் நேர்ந்த குற்றமன்று, அரசன் காட்சி தராததே — இதுவே ராமன் சொல்லும் கதையின் நோக்கம். இரு அந்தணர்களுமே குற்றமற்றவர்கள் — ஒருவன் தன் சொந்தப் பசுவைக் கேட்கிறான், மற்றவன் தானமாகப் பெற்றதை விட மறுக்கிறான்; ஆகவே தீர்ப்பை அரசனே வழங்கியிருக்கவேண்டும். கண்ணுக்குத் தெரியாதிருத்தல், காட்சி தராமைக்குப் பொருத்தமான பயன் — வேண்டுவோருக்குக் காட்சி தராதவன் எல்லாருக்கும் தெரியாதவனாகிறான். ஓணான் குழியில் வாழும் உயிரினம்; ஆகவே சாபம் தண்டனையின் வடிவத்தையும் குற்றத்துக்கு ஏற்றதாக அமைக்கிறது. அரண்மனை வாயிலில் பல நாட்கள் தங்கியிருந்தும் அவர்கள் ஏன் காட்சி பெறவில்லை என்பது கதையில் சொல்லப்படவில்லை; வாயிற்காவலரின் அசட்டையோ அரசனின் கவனக்குறைவோ — எப்படியாயினும் குற்றம் அரசனுடையதே. அதனால்தான் ராமன் பணி நிமித்தம் வருவோரைத் தானே எதிர்கொண்டு காணுமாறு லக்ஷ்மணனுக்கு ஆணையிடுகிறான் — தன் ஆட்சியில் யாரும் வாயிலில் காத்துநிற்கக் கூடாது என்று.
‘அந்தணர்கள் மீண்டும் சொன்னார்கள் — “நீ ஓணானாகி ஒரு பள்ளமான குழியில் நெடுங்காலம் வசிப்பாய். இந்த உலகில் யதுக்களின் புகழை வளர்ப்பவனாக, வாசுதேவன் என்று புகழ்பெற்ற, மனித உருவம் கொண்ட விஷ்ணு தோன்றுவார். அரசே, அவர் உன்னைச் சாபத்திலிருந்து விடுவிப்பார்; அக்காலத்தில் உனக்கு விமோசனம் உண்டாகும். பூமியின் பாரத்தை இறக்குவதற்காகப் பேராற்றலுடைய நரநாராயணர் இருவரும் கலியுகம் நெருங்கும்போது தோன்றுவார்கள்.” இவ்வாறு சாபமிட்டதும் அந்த இரு அந்தணர்களும் மனக்கொதிப்பு நீங்கினர்; மெலிந்து மூப்படைந்த அந்தப் பசுவையும் வேறோர் அந்தணனுக்குக் கொடுத்தனர். இவ்வாறு அந்த அரசன் அந்த மிகக் கொடிய சாபத்தை இன்றும் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.’ பின்னர் ராமன் முடிவுரையாகச் சொல்கிறான் — ‘பணி நிமித்தம் வருவோரின் நெருக்கடியும் ஏமாற்றமும் அரசர்களுக்குக் குற்றமாகின்றன. ஆகவே பணி நிமித்தம் வருவோர் விரைவில் என்னைக் காண வரட்டும். நன்றாகச் செய்த பணியின் பயனை அரசன் அடையமாட்டான் என்பதில்லை; நிச்சயமாக அடைவான். ஆகவே சௌமித்ரியே, செல்; பணி நிமித்தம் வருவோரை எதிர்பார்த்திரு.’ சாபத்திலும் அருள் அடங்கியுள்ளது — விடுதலைக்கான காலம் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கே ராமாயணத்திலேயே கிருஷ்ணாவதாரம் பற்றிய முன்னறிவிப்பு காணப்படுகிறது; இது புராணங்களில் வரும் நிருகனை விடுவித்த கதையுடன் ஒத்துப்போகிறது. இரு அந்தணர்களும் இறுதியில் பசுவை மூன்றாமவனுக்குக் கொடுத்துவிட்டனர் — வழக்கின் வேரையே கைவிட்டனர்; ஆகவே அவர்கள் மனக்கொதிப்பு நீங்கினர். கதையின் அறிவுரை தெளிவானது — மக்களின் பணியில் தாமதமும் அரசனுக்குப் பெருங்குற்றமே. நிருகன் அந்தணர்களைப் போற்றுபவனாகவும் உண்மை பேசுபவனாகவும் கொடையாளியாகவும் இருந்தான்; இருந்தும் ஒரே ஒரு கவனக்குறைவால் நீண்ட துயரத்தை அனுபவிக்கிறான்; ஆகவே அரசனின் நற்பண்புகள் பலவாயினும், செய்யாது விட்ட ஒரு கடமையை அவை மன்னிப்பதில்லை. ‘பணி நிமித்தம் வருவோர் வரட்டும்’ என்ற ஆணை, ராமனின் நீதிவாயில் எப்போதும் திறந்திருக்கிறது என்பதைச் சுட்டுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் சாபத்துக்குப் பின் நிருகன் செய்த ஏற்பாடுகள் விவரிக்கப்படுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः॥ ५३॥