॥वाल्मीकिरामायणम् உத்தர காண்டம் · சர்க்கம் 52

உத்தர காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணனின் மீள்வருகையும் ராமனுக்கு ஆறுதலும்

லக்ஷ்மணன் அயோத்தி புகுதல், துயருற்ற ராமனைக் காணுதல், வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில் சீதையை விட்டு வந்ததைத் தெரிவித்தல், காலத்தின் போக்குக் குறித்த அறிவுரை, ராமன் அமைதி பெறுதல்

கேசினி நதிக்கரையில் அந்த இரவைக் கழித்துவிட்டு, ரகுநந்தனனான லக்ஷ்மணன் விடியற்காலையில் மீண்டும் எழுந்து புறப்பட்டான். நண்பகல் வந்தபோது மகாரதனான அவன், ரத்தினங்கள் நிறைந்ததும் மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் கொண்ட மக்கள் நிறைந்ததுமான அயோத்தியுள் புகுந்தான். நகரம் மகிழ்ச்சியோடும் செழிப்போடும் இருந்தது — ஆனால் நகரத்தின் மகிழ்ச்சி லக்ஷ்மணனின் துயரத்துக்கு நேர்மாறானது; தங்கள் சொல்லால் அரசகுலத்தில் எத்தகைய துயரம் நேர்ந்தது என்பதை மக்கள் அறியவில்லை. பேரறிவுடைய சௌமித்ரி பெரும் மனச்சோர்வை அடைந்தான் — ‘ராமனின் திருவடிகளை அடைந்து நான் என்ன சொல்வேன்?’ என்று. லக்ஷ்மணனின் கவலை இதுதான் — அவன் பணியை முடித்துவிட்டு வந்திருக்கிறான்; ஆனால் அவன் சொல்லப்போகும் செய்தி ராமனின் துயரத்தைப் பெருக்கும் என்ற அச்சம். இவ்வாறு அவன் எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில், மிகச் சிறப்பானதும் சந்திரனைப் போல ஒளிர்வதுமான ராமனின் மாளிகை எதிரே தோன்றியது. மனிதருள் சிறந்த அவன் அரசனின் மாளிகை வாயிலில் தேரிலிருந்து இறங்கி, தலைகுனிந்து, மனம் வருந்தி, யாராலும் தடுக்கப்படாமல் உள்ளே புகுந்தான். ‘சந்திரனைப் போன்ற’ என்பது மாளிகையின் வெண்மையைக் குறிக்கிறது; ஆனால் அங்கே வாழும் அரசனின் இதயமோ இருள் சூழ்ந்தது. ‘தலைகுனிந்து’ என்பது லக்ஷ்மணனின் நாணத்தையும் துயரத்தையும் காட்டுகிறது — ராமனின் முகத்தைப் பார்க்கக்கூட அவன் தயங்குகிறான். திறனாய்வுப் பதிப்பில் கேசினிக்குப் பதிலாக ‘கோமதியில்’ என்று பாடம்; அச்சுப் பதிப்பில் முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியிலும் ‘கேசினியில்’ என்றே இருப்பதால் இது பொருந்துகிறது. லக்ஷ்மணனுக்குத் தரப்பட்ட ‘பேரறிவுடையவன்’ என்ற அடைமொழி, அவன் அறிவாளி என்பதையும், ஆகவே தன் செய்தியின் விளைவை முன்னதாகவே சிந்திக்கிறான் என்பதையும் சுட்டுகிறது.

உயர்ந்த ஆசனத்தில் வீற்றிருந்த, மனம் தளர்ந்த தன் அண்ணன் ராகவனைக் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவன் எதிரே கண்டான். ராமனும் இரண்டு நாட்களைத் துயரத்திலேயே கழித்தான் என்பது அவனுடைய கண்ணீர் நிறைந்த கண்களால் தெரிகிறது — அரசாசனத்தில் வீற்றிருந்தும் அவன் தளர்ந்திருந்தான். மனம் சோர்ந்த லக்ஷ்மணன் அவனுடைய பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, கைகூப்பி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சோர்ந்த குரலில் சொன்னான் — ‘ஐயனின் ஆணையைத் தலைமேற்கொண்டு, ஜனகன் மகளைக் கங்கைக் கரையில், நீர் குறிப்பிட்டபடியே வால்மீகியின் புனிதமான ஆசிரமத்தில் விட்டுவிட்டு — வீரரே, அங்கே ஆசிரமத்தின் அருகே நல்லொழுக்கமுடைய, புகழ்மிக்க அவளை விட்டுவிட்டு — மீண்டும் உம் திருவடிகளில் பணிபுரிய வந்திருக்கிறேன்.’ லக்ஷ்மணனின் செய்தி சுருக்கமானது, நிகழ்ந்ததை மட்டுமே சொல்வது — சீதையின் புலம்பலையோ அவளுடைய செய்தியையோ அவன் இங்கே சொல்லவில்லை; ராமனின் துயரத்தைப் பெருக்காமலிருக்க. ‘நல்லொழுக்கமுடைய, புகழ்மிக்க’ என்ற அடைமொழிகளில் சீதையின் தூய்மைக்கான சான்றும் அடங்கியுள்ளது. ‘மீண்டும் திருவடிகளில் பணிபுரிய’ என்ற சொல்லால், தன் தொண்டு இடையறாதது என்று லக்ஷ்மணன் அறிவிக்கிறான் — பணி துயரமளிப்பதாயினும் அவன் ராமனின் தொண்டனே. ஒன்பதாவது சுலோகத்தின் முற்பாதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. ‘குறிப்பிட்டபடியே’ என்பது — ராமன் எவ்வாறு ஆணையிட்டானோ அவ்வாறே வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில்; ஆணையை முழுமையாக நிறைவேற்றியதை லக்ஷ்மணன் தெரிவிக்கிறான்.

‘மனிதருள் புலியே, வருந்தாதீர்; காலத்தின் போக்கு இத்தகையதே. உம்மைப் போன்ற அறிவும் மனவுறுதியும் உடையவர்கள் வருந்துவதில்லை. எல்லாச் சேமிப்புகளும் அழிவில் முடிகின்றன; எல்லா உயர்வுகளும் வீழ்ச்சியில் முடிகின்றன; எல்லாக் கூடல்களும் பிரிவில் முடிகின்றன; வாழ்க்கையும் மரணத்தில் முடிகிறது.’ இந்தச் சுலோகம் ராமாயணத்தில் மிகப் புகழ்பெற்றவற்றுள் ஒன்று — அயோத்தியா காண்டத்திலும் ராமன் பரதனுக்கு இதே அறிவுரையைத் தருகிறான்; இங்கே லக்ஷ்மணன் ராமனின் சொல்லையே ராமனிடம் திருப்பித் தருகிறான். ‘ஆகவே மக்களிடமும் மனைவியரிடமும் நண்பர்களிடமும் செல்வத்திடமும் மிகையான பற்று வைக்கலாகாது; அவற்றிலிருந்து பிரிவு உறுதியானதே. காகுத்ஸ்தரே, நீர் உம்மாலேயே உம்மையும், மனத்தால் மனத்தையும், எல்லா உலகங்களையுமே அடக்கியாளவல்லவர்; உம் சொந்தத் துயரத்தைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? உம்மைப் போன்ற மனிதருள் காளைகள் இத்தகைய நிலைகளில் மயங்குவதில்லை. ராகவரே, அந்தப் பழிச்சொல் மீண்டும் உம்மை வந்தடையும்; அரசே, எந்தப் பழிக்கு அஞ்சி மைதிலி கைவிடப்பட்டாளோ, அதே பழி — அரசே, ஐயமில்லை — நகரில் மீண்டும் எழும். மனிதருள் புலியே, ஆகவே நீர் மனவுறுதியுடன் உள்ளத்தை ஒருமுகப்படுத்தி இந்தத் தளர்ந்த எண்ணத்தைக் கைவிடுங்கள்; வருந்தாதீர்.’ லக்ஷ்மணனின் வாதம் நுட்பமானது — ராமன் வருந்தினால் ‘சீதையைக் கைவிட்ட பின்னும் ராமன் அவளுக்காக வருந்துகிறான்’ என்று நகரமக்கள் பேசுவார்கள்; இவ்வாறு கைவிட்டதன் நோக்கமே அழிந்துவிடும். இந்தி உரையும் இவ்வாறு விளக்குகிறது — ‘பிறன் வீட்டில் இருந்த பெண்ணைக் கைவிட்ட பின்னும் இவர் இரவும் பகலும் அவளைப் பற்றிய கவலையாலேயே வருந்துகிறார் என்று மக்கள் சொல்வார்கள்.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் தம்பியாக மட்டுமன்றி, ஓர் அமைச்சனைப் போல ராமனுக்கு அரசநெறியை நினைவூட்டுகிறான். முந்தைய சர்க்கங்களில் லக்ஷ்மணனே அழுதுகொண்டிருந்தான்; இப்போது அவனே உறுதியாக நின்று ராமனைத் தேற்றுகிறான் — பாத்திரங்களின் இடமாற்றம். பன்னிரண்டாவது சுலோகமும், பதினான்காவது, பதினைந்தாவது சுலோகங்களின் பிற்பாதிகளும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளவை. ‘தளர்ந்த எண்ணம்’ என்ற சொல் கடுமையானதும்கூட — லக்ஷ்மணன் ராமனின் துயரத்தை ஒரு வீரனுக்குப் பொருந்தாத தளர்ச்சியாகக் கருதுகிறான்.

மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், நண்பர்களிடம் அன்புடைய காகுத்ஸ்தன் பேரன்புடன் சௌமித்ரியிடம் சொன்னான் — ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, வீரனே லக்ஷ்மணா, நீ சொல்வது போலவே இது. என் பணியை நீ ஆணைப்படி நிறைவேற்றியதில் எனக்கு மனநிறைவு உண்டாயிற்று. அன்பனே, துயரத்திலிருந்து விடுபட்டேன்; மனவேதனையும் நீங்கியது; லக்ஷ்மணா, உன் இனிய சொற்களால் நான் தேற்றப்பட்டேன்.’ ராமன் தம்பியின் அறிவுரையை ஏற்கிறான் — அரசனாயினும் இளையவனின் சொல்லைப் பணிவுடன் கேட்கிறான். ‘நிவ்ருத்தி’ என்பது துயரத்திலிருந்து விடுபடுதல், அமைதி; இந்தி உரை ‘நான் துயரத்திலிருந்து விடுபட்டேன்’ என்று விளக்குகிறது. ஆனால் ராமனின் அமைதி வெளித்தோற்றத்துக்கு மட்டுமே போலும் — அவன் இதயத்தில் சீதை என்றும் வாழ்கிறாள்; பின்னர் அசுவமேதத்தில் பொன்னாலான சீதையின் உருவத்தால் இது சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு சீதையைக் கைவிட்ட நிகழ்ச்சி இங்கே முடிவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் மீண்டும் மக்களின் பணிகளில் ஈடுபடுகிறான், லக்ஷ்மணனுக்கு நிருக மன்னனின் கதையைச் சொல்கிறான். ‘வீரனே, என் பணியை ஆணைப்படி செய்ததில் எனக்கு மனநிறைவு’ என்பதால் — ராமன் லக்ஷ்மணனின் கீழ்ப்படிதலைப் புகழ்கிறான்; அவனுடைய கடமையுணர்வே ராமனின் அன்புக்குக் காரணம். ‘நண்பர்களிடம் அன்புடையவன்’ என்ற அடைமொழி ராமனின் பாசமுள்ள இயல்பை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது — துயரத்திலும் அவன் தம்பியிடம் கனிவுடையவன். இவ்வாறு சர்க்கத்தின் இறுதியில் அரசநெறி இல்லறநெறியை வெல்கிறது; ஆனால் கவி ராமனின் மறைந்த துயரத்தை வாசகனின் மனத்தில் பதித்துவிடுகிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये उत्तरकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः॥ ५२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க